2-р бүлэг : Өөр лүүгээ чиглэсэн дүр

Нүдээ нээхэд би өөрийгөө жижигхэн, бохир агуулах дотор байгаагаа олж мэдэв.

Төмөр сараалжтай цонхоор нарны гэрэл тусаж байлаа.

Бүх бие минь өвдөж байсан бөгөөд яс хугарсан эсэхээ шалгасны дараа би намуухан дуугаар Анагаах шид шившиж эхлэв.

Гар минь ардаа хүлээтэй байсан ч энэ нь надад үнэндээ ямар ч асуудал биш байлаа.

"За."

Би бүрэн эдгэрсэн, хувцас минь ч урагдаагүй байна.

Маш сайн. Төлөвлөгөө саадгүй урагшилж байна.

Залуу Хатагтайг ятгах төлөвлөгөө маань ийм байлаа.

1. Юуны өмнө Залуу Хатагтайтай хамт хувцасны дэлгүүр лүү явна.

2. Залуу Хатагтай маш сахилгагүй учраас дэлгүүрээс өөрөө гүйж гарахыг хүснэ.

3. Ихэвчлэн Гислейн Залуу Хатагтайн хамгаалагчийн хувиар хажууд нь байх ёстой ч 『санамсаргүйгээр』 Залуу Хатагтайг анзаарахгүй өнгөрнө.

4. Би түүнийг дагаж байгаа ч түүний хувьд би өөрөөс нь сул дорой, хэрэлдсэнийхээ дараа зодуулахыг зөвшөөрсөн жаал л учраас Залуу Хатагтай намайг огт анзаарахгүй.

5. Би түүний дагалдагч мэт харьцагдаж, Залуу Хатагтайтай хамт энэ хавиар явна. Аажмаар хотын тусгаарлагдсан газар луу шилжинэ (Тэр Адал явдал хайгчдыг биширдэг бололтой).

6. Энэ үед Грейратын гэр бүлийн зохион байгуулсан муу хүмүүс гарч ирнэ.

7. Залуу Хатагтай бид хоёрыг амархан ухаангүй болгож, дараа нь хулгайлан хөрш хот руу авч явж, түгжинэ.

8. Би ид шид ашиглан эндээс зугтана.

9. Энэ өөр хот гэдгийг ухаарна.

10. Дотуур хувцсандаа нуусан мөнгөө ашиглан морин тэргээр буцна.

11. Гэртээ очоод Залуу Хатагтайд сургамж өгнө.

Энд хүртэл бүх зүйл 7-р алхам хүртэл маш сайн явсан.

Дараагийн хийх зүйл бол ид шид, мэдлэг, ухаан, зориг ашиглан эндээс сүртэйгээр зугтах байлаа.

Бодит мэт байлгахын тулд би одоо ч жүжиглэх шаардлагатай байсан.

Амжилттай болох эсэхийг мэдэхгүй байсан тул бага зэрэг түгшүүртэй байлаа……

"…… Хм?"

Гэхдээ энэ газар төлөвлөсөн зүйлээс бага зэрэг өөр байв.

Бүх агуулах тоос шороонд дарагдаж, буланд нь эвдэрсэн сандал болон нүх сүв дүүрэн хуяг байлаа.

Энд муухай, ядуу газар байхгүй гэж хэлээгүй бил үү……?

За яах вэ, жүжиг байсан ч жинхэнэ байдлыг гаргах хэрэгтэй. Зүгээр л мартчихая.

"Угх…… хмм……?"

Хэсэг хугацааны дараа Залуу Хатагтай ч бас сэрлээ.

Тэр нүдээ нээгээд, танихгүй газар байгаагаа ойлгон босох гэж оролдсон ч гар нь ардаа хүлээтэй байгааг мэдээд эцэст нь өт шиг газарт унав.

"Энэ юу вэ!?"

Залуу Хатагтай хөдөлж чадахгүй байгаагаа мэдээд чимээ гаргаж эхлэв.

"Надаар тоглоод байна уу!? Намайг хэн гэдгийг мэдэх үү!? Намайг тавь!"

Ямар аймшигтай хашгиралт вэ. Би үүнийг харшид байхдаа нэг удаа бодож байсан ч тэр хэзээ ч энэ дуу хоолойгоо хянах гэж оролдож байгаагүй.

Ийм асар том харшийг ганц хашгиралтаараа дүүргэхийн тулд зориуд ингэдэг юм болов уу?

Үгүй. Тэр магадгүй хэзээ ч энэ талаар бодож байгаагүй байх. Залуу Хатагтайн өвөө болох Федоагийн эзэн ч бас бусдыг дарамтлахдаа дуу хоолойгоо ашигладаг төрлийн хүн. Өвөө нь үйлчлэгчид болон Филипийг хүртэл дуу хоолойгоороо айлгаж байсан бөгөөд Залуу Хатагтай үүнийг тоо томшгүй олон удаа харсан байх.

Хүүхдүүд аливааг, ялангуяа муу зүйлийг дуурайх дуртай.

"Хэтэрхий чанга байна, муу новшийн жаал минь!"

Залуу Хатагтай ийнхүү шуугиан тарьж байх үед хаалга хүчтэй онгойж, нэгэн эр орж ирэв.

Тэр муухай хувцастай. Бүх биеэс нь өмхий үнэр ханхалж, сахалтай, халзан толгойтой байлаа.

Хэрэв тэр нэрийн хуудсаа гаргаж ирээд дээр нь "дээрэмчин" гэж бичсэн байсан ч итгэмээр харагдана.

Жүжиглэлт нь нэлээд сайн байна. Одоо миний жүжиг илчлэгдэх вий гэж санаа зовох хэрэггүй боллоо.

"Чамаас өмхий үнэртэж байна. Над руу битгий ойрт. Чи үнэхээр өмхий байна! Намайг хэн гэдгийг мэдэхгүй байна уу? Гислейн шууд ирээд чамайг хоёр хуваана!"

Тас.

Маш их өвдсөн мэт сонсогдох чимээ гарган Залуу Хатагтайг тэр эр өшиглөв.

Тэр эмэгтэй хүний гаргаж болохгүй дуу чимээ гаргалаа.

Түүний бүх бие агаарт хөөрч, эцэст нь хана мөргөн хүчтэй унав.

"Чамайг хараал идэг! Яагаад ингэж бардамнаад байгаа юм!? Та хоёр ноёны ач, зээ нар гэдгийг мэдэж байна!"

Тэр эр гар нь ардаа хүлээтэй, хөдөлж чадахгүй болсон Залуу Хатагтайг өршөөлгүйгээр гишгэлээ.

Хөөе. Энэ арай хэтрээд байгаа юм биш үү?

"Өө…… Маш их өвдөж байна…… Боль…… Аа……… Боль…… Өө……… Боль……"

"Тцц."

Тэр эр Залуу Хатагтайг хэсэг хугацаанд өшиглөсний эцэст нүүр лүү нь нулимаад эргэж, над руу ширтэв. Би дараагийн агшинд харцаас нь зайлсхийхэд нүүр лүүгээ нэг удаа өшиглүүлж, хол шидэгдэв.

"……Яаая!"

Энэ үнэхээр өвдөж байна. Жүжиг байсан ч ингэж хүчтэй цохихгүй байж болохгүй гэж үү?

Хэдийгээр би ингэж бодсон ч шархаа эдгээхийн тулд Анагаах ид шид ашиглаж чадна.

"Хмф! Баяртай байгаа мэт дүр эсгэж байна уу……!"

Тэр эр агуулахаас гарч явлаа.

Түүнийг хаалгаар гарах үед хэлсэн үгийг нь сонслоо.

"Одоо арай чимээгүй болсон уу?"

"Тийм."

"Түүнийг алчихсан юм биш биз дээ? Хэтэрхий их гэмтээчихвэл авах мөнгө багасна шүү."

Юу? Тэдний яриа үнэхээр хачин байна.

Хэрэв энэ зүгээр л сайн жүжиглэлт байсан бол…………… зүгээр байлаа. Гэхдээ тийм санагдахгүй байна.

Энэ чинь, магадгүй……?

"Юу? За, нэг их зүйл биш. Ядаж тэр хүү амьд байхад хангалттай."

Огт сайн биш.

"……"

Тэдний дуу бүрэн сонсогдохоо болиход би бүтэн 300 секунд тоолоод, Галын ид шидээр олсыг шатааж, Залуу Хатагтай руу очлоо.

Залуу Хатагтайн хамраас цус урссан хэвээр байв. Нүд нь төвлөрөхгүй, амандаа ямар нэг зүйл бувтнасаар байлаа.

Сайтар сонсоход "өршөөхгүй", "өвөөдөө хэлнэ дээ" гэх мэт зүйлс болон сонсоход тохиромжгүй аюултай үгс байлаа.

Ямар ч байсан би түүний гэмтлийг шалгаж, гараараа баталгаажууллаа.

"Ааа!"

Залуу Хатагтай миний нүдтэй тулгараад, тэр өвдөлтийг дахин мэдэрсэн мэт чичирлээ.

Би хуруугаа уруул дээрээ тавьж, чимээгүй байх дохио өглөө.

Би түүний хариу үйлдлээс гэмтлийн байрлалыг тогтоолоо.

Хоёр яс нь хугарсан байв.

"Энэрэнгүй дарь эх минь, энэ хүний шархыг эдгээж, эрүүл биетэйгээр дахин босох хүчийг хайрла."

Би дунд түвшний ид шидийг чимээгүй шившиж, Залуу Хатагтайн биеийг эдгээв.

Анагаах ид шид нь шившлэгт илүү их мана хийх тусам үр дүн нь нэмэгддэггүй. Түүний бие бүрэн эдгэрэх эсэхийг би мэдэхгүй.

Ядаж яс нь буруу нийлээгүй байгаасай……

"Ээ? Ээ? Өвдөхөө больчихлоо……"

Залуу Хатагтай гайхсан байдалтай биеэ харлаа.

Би түүн рүү ойртож, чихэнд нь шивнэлээ.

"Чшш. Ийм чанга ярьж болохгүй. Чиний яс хугарсан байсан, би дөнгөж сая Анагаах ид шид ашиглалаа. Залуу Хатагтай, бид муу хүмүүсийн гарт баригдсан бололтой. Тэд бол ноёны өшт дайснууд. Бидний дараагийн алхам бол……"

Залуу Хатагтай огт сонссонгүй.

"Гислейн! Гислейн, намайг авраач! Тэд биднийг алах гэж байна! Хурдан авраач!"

Би хурдан олсыг цамцныхаа доогуур нууж, булан руу гүйлээ. Нуруугаа хана руу харуулж, гараа ардаа нууж, одоо ч хүлээтэй мэт дүр эсгэв.

Залуу Хатагтайн бүх хүчээрээ хашгирсны хариуд эр хаалгыг хүчтэй онгойлгон орж ирэв.

"Дуугүй бай!"

Тэгээд өмнөхөөсөө ч удаан Залуу Хатагтайг өшиглөв.

Түүний сурах чадвар үнэхээр найдваргүй гэдэгт би дуугүйхэн итгэхээс өөр аргагүй байлаа.

"Новш гэж. Дахиад хашгирвал ална шүү!"

Намайг хүртэл хоёр удаа өшиглөв.

Би юу ч хийгээгүй. Намайг битгий өшиглөөч. Үнэхээр уйлмаар байна……

Би ингэж бодон Залуу Хатагтай руу очлоо.

"Угх…… Ууу……"

Энэ арай л дэндүү байна.

Түүний ясанд юу тохиолдсоныг сайн мэдэхгүй ч бөөлжсөн цуснаас нь харахад дотор эрхтэн нь гэмтсэн бололтой. Гар, хөлийн бүх яс нь хугарсан байв.

Би анагаах ухааны талаар нэг их сайн мэдэхгүй ч ингэж орхивол үхэх байх, тийм үү?

"Бурхны хүчийг баялаг тэжээл болгон хувиргаж, хүчээ алдсан нэгэнд дахин босох хүч хайрла. 『ЭДГЭЭЛТ』"

Ямар ч байсан би анхан түвшний ид шид ашиглан түүнийг бага зэрэг эмчиллээ.

Залуу Хатагтай дахиж цусаар бөөлжсөнгүй. Одоо үхэхгүй байх…… Магадгүй.

"Уу… Ө-өвдсөн хэвээр байна, н-надад эдгээ…… Аа."

"Би хийхгүй. Чи эдгэрчихвэл дахиад өшиглүүлэхгүй гэж үү? Өөрөө анагаах ид шид ашигла."

"Би, би яаж ашиглахыг…… мэдэхгүй."

"Өмнө нь сурсан бол яг одоо ашиглаж чадах байлаа."

Би ингэж хэлээд хаалга руу алхлаа.

Би хаалганы дэргэд очоод чихээ наан тэдний яриаг сонсохыг хүсэв.

Бодох тусам энэ зүйл улам л хачин санагдана. Ямар ч тохиолдолд Залуу Хатагтайг үхтэл нь зодох нь хэтрүүлсэн хэрэг.

"Тэгвэл өнгөрсөн удаагийн тэр залууд зарах гэж байгаа юм уу?"

"Үгүй. Барьцаа нэхсэн нь дээр."

"Баригдахгүй гэж үү?"

"Хамаагүй ээ. Бид өөр улс руу явна."

Тэдний үгнээс харахад үнэхээр биднийг зарах гэж төлөвлөж байлаа.

Охиныг дайрах дүр эсгэхээр танил хүнийг хөлсөлж, эцэст нь жинхэнэ этгээдүүдтэй таарах иймэрхүү үйл явдал болох ёстой байсан юм биш үү?

Хаана нь буруутав? Биднийг хулгайлах ёстой байсан хүмүүс өөрсдөө тэдний бай болсон юм уу? Эсвэл тэд анхнаасаа биднийг онилсон юм уу? Эсвэл Филип үнэхээр охиноо зарахыг хүссэн юм уу?

Сүүлийн боломж бараг боломжгүй.

…… Яах вэ. Одоо энэ талаар бодох хэрэггүй. Ямар ч байсан хийх зүйл минь өөрчлөгдөхгүй.

Зөвхөн 『аюулгүй байдал』 л алга болсон.

"Зарахаас илүү барьцаа нэхвэл их мөнгө олно биз дээ?"

"Ямар ч байсан өнөө орой болохоос өмнө шийдвэр гаргасан нь дээр."

"Ямар ч шийдвэр байсан зөв."

Тэд биднийг зарах уу, эсвэл ноёноос барьцаа нэхэх үү гэдгээ ярилцаж байгаа бололтой. Тэд өнөө орой эндээс явахаар төлөвлөж байгаа мэт байна.

Тэгвэл өдөр гэрэлтэй байхад хөдөлсөн нь дээр.

"За."

Гэхдээ би яах ёстой вэ?

Хаалгыг эвдэж гараад хулгайлагчдыг дарах уу? Хулгайлагчдыг бут ниргэсний дараа Залуу Хатагтай намайг хүндлэх болов уу……

Гэхдээ тийм зүйл болохгүй юм шиг санагдаж байна.

Тэр өөрийгөө хүлэгдээгүй байсан бол ялчих байсан гэж бодох байх.

Эцэст нь хүчирхийлэл л цорын ганц арга гэж бодсоор үлдэнэ. Энэ болохгүй.

Би түүнд хүчирхийлэл ашиглахад ямар ч давуу тал байдаггүй гэдгийг ойлгуулах ёстой. Эс тэгвээс ирээдүйд би дахин зодуулна.

Түүнийг ямар ч аргагүй болсон мэт мэдрүүлэх хэрэгтэй.

(…… Аан. Магадгүй би хулгайлагчдыг ялахгүй ч байж болох юм.)

Хэрэв хулгайлагчид Паул шиг хүчтэй байвал би ялагдана гэдэгт бараг итгэлтэй байна.

Тэгвэл би үхнэ. Ямар ч эргэлзээгүй.

За. Ямар ч байсан. Хулгайлагчидтай тулгаралгүйгээр эндээс зугтана.

Би эргэж хараад Залуу Хатагтайн байдлыг шалгав.

Тэр над руу ууртайгаар ширтэж байлаа.

Хм.

Ямар ч байсан даалгавраа хийе.

Юуны өмнө би шороо болон галын ид шид ашиглан хаалганы завсруудыг битүүлэв. Дараа нь галын ид шидээр аажмаар хайлуулж, хөдөлгөх боломжгүй болгов.

Энэ хаалга онгойхгүй хаалга болно. Гэхдээ хүчтэй өшиглөвөл удаан тэсэхгүй. Энэ бол зүгээр л урьдчилан сэргийлэх арга.

Үүний дараа би цонх руу очлоо. Төмөр сараалжны нэгийг Галын ид шидээр хайлуулахад анхаарлаа төвлөрүүлэх талаар бодсон ч хэтэрхий халуун болж магадгүй гэж үзээд больсон.

Янз бүрийн аргыг туршсаны дараа би Усны ид шид ашиглан цонхны эргэн тойрны шороог шавар болгож, бүх төмөр сараалжийг нь салгаж чадлаа. Нүх нь хүүхэд шургаж гарахад хангалттай том байв.

Ингэснээр зугтах зам бэлэн боллоо.

"Залуу Хатагтай, энэ удаад бид ноёны өст дайснуудын гарт баригдсан бололтой. Тэд хамсаатнуудаа авчирч, өнөө орой хүртэл хүлээгээд биднийг тамлан алахаар ярилцаж байна."

"Чи…… худал хэлж…… байна, тийм үү?"

Мэдээж би худал хэлж байна.

Гэхдээ Залуу Хатагтайн царай тэр даруй цонхийв.

"Би одоохондоо үхмээргүй байна. Тиймээс би ганцаараа зугтана…… Баяртай."

Би цонхны өмнө байсан төмөр сараалжны байрлал дээр өөрийгөө түлхэн гаргав.

Тэр үед хаалганы зүгээс чимээ сонсогдов.

"Хөөе, яагаад хаалга онгойхгүй байгаа юм!? Яасан бэ!?"

Хаалганы цаанаас хүчтэй балбах чимээ гарлаа.

Залуу Хатагтай толгойгоо эргүүлэн хаалгыг айсан, цөхөрсөн мэт харснаа дахин над руу харав. Тэр үүнийг хэд хэдэн удаа давтлаа.

"Аа…… Б-битгий намайг орхи…… Намайг авраач……"

Арай хурдан тайвширчихлаа. Гайхмаар юм.

Ийм нөхцөлд Залуу Хатагтай хүртэл айх нь аргагүй юм байна.

Би шууд Залуу Хатагтайн дэргэд очиж, чихэнд нь шивнэлээ.

"…… Гэртээ очих хүртэл чи миний үгийг бүрэн сонсоно. Амлаж чадах уу?"

"Сонсъё, сонсоно, сонсоно за……?"

"Чанга хашгирахгүй гэж амлаж чадах уу? Гислейн энд байхгүй."

"Амлая, амлая…… Х-хурдлаач, тэд орж ирэх гэж байна……!"

Залуу Хатагтай хүчтэй толгой дохив.

Түүний бүх нүүр айдас, түгшүүрээр дүүрчээ. Намайг зодож байсан үеийнхээс огт өөр байлаа.

Хамгийн чухал нь тэр зодуулагч талын мэдрэмжийг амсах хэрэгтэй.

"Хэрэв чи амлалтаа зөрвөл би чамайг заавал орхино."

Би аль болох хүйтэн сонсогдохоор ингэж хэлээд, Байгалийн ид шидээр хаалгыг буллаа.

Дараа нь Галын ид шидээр олсыг шатааж, дунд түвшний ид шидээр Залуу Хатагтайг бүрэн эдгээв.

Эцэст нь би цонхон дээр гарч, Залуу Хатагтайг татан дээш гаргалаа.

—

Агуулахаас гарсны дараа би энэ газар өөр хот болохыг олж мэдэв.

Хана алга. Ядаж л энэ Роа биш.

Тосгоны хэмжээтэй биш ч жижиг хот гэж хэлж болохоор байлаа. Дараагийн алхмаа хийхгүй бол бид шууд баригдана.

"Фүх. Эндээс зугтаад энэ газар хүрвэл зүгээр байх гэж бодож байна."

Залуу Хатагтай чанга дуугаар ярив. Тэр одоо аюулгүй болсон гэж бодож байгаа юм болов уу?

"Гэртээ очих хүртлээ чанга ярихгүй гэж амлаагүй бил үү?"

"Хмф! Би яагаад чиний амлалтыг биелүүлэх ёстой гэж!?"

Залуу Хатагтай үүнийг яг л байгалийн зүйл мэт хэлэв.

Энэ муу жаал.

"Тийм үү? Тэгвэл эндээс салъя. Баяртай."

"Хмф!"

Залуу Хатагтай огт санаа зоволгүй хамраараа үлээж, эргэж харав. Яг тэр мөчид холоос ууртай архиралт сонсогдов.

"Новшийн жаалууд! Хаашаа зугтчихав аа!?"

Тэд хаалгыг эвдсэн байх. Эсвэл нөхцөл байдлыг шалгахаар цонх руу очоод төмөр сараалж алга болсныг олж мэдэн, биднийг зугтсаныг ойлгоод шууд араас хөөсөн байх. Ямар нэг иймэрхүү зүйл болсон байх.

"…… Ааа."

Залуу Хатагтай жижигхэн дуу гаргаад шууд буцаж гүйв.

"Би, би сая зүгээр тоглосон юм аа. Дахиж чанга ярихгүй. Намайг аваад яв."

"Би Залуу Хатагтайн зарц биш. Бас боол ч биш."

Би түүний дээрэнгүй хандлагад бага зэрэг уурлав.

"Ю, юу? Чи чинь гэрийн багш биш билүү?"

"Чи андуурч байна."

"Ээ?"

"Залуу Хатагтай сэтгэл хангалуун бус байна гэж хэлсэн. Тиймээс би албан ёсоор ажилд ороогүй."

"Би, би чамайг ажилд авна……"

Тэр маш дургүй байгаа мэт толгойгоо нэг тийш нь эргүүлэв.

Би түүнтэй тодорхой амлалт авах хэрэгтэй.

"Чи одоо ингэж хэлж байна. Гэхдээ харшдаа очсон хойноо саяных шиг амлалтаа зөрчинө биз дээ?"

Би чадах чинээгээрээ хүйтэн хоолой ашиглав.

Ямар ч сэтгэл хөдлөлгүй, энгийн байдлаар хэллээ.

Гэхдээ миний өнгө аяс "чи хэзээ ч энэ амлалтаа биелүүлэхгүй" гэж хэлж байгаа мэт байв.

"Би тэгэхгүй. Би тэр амлалтаа зөрчихгүй…… Авраач, намайг авраач……"

"Хэрэв чи чанга ярихгүй, бас миний хэлсэн бүхнийг сонсоно гэж амлавал надтай хамт явж болно."

"Ойлголоо."

Залуу Хатагтай дуулгавартай толгой дохив.

Маш сайн.

Тэгвэл дараагийн алхам руу оръё.

Юуны өмнө би одоо байгаа бүх хөрөнгө болох дотуур хувцсандаа нуусан 5 Асурагийн том зэс зоос гаргаж ирэв. Нэмээд хэлэхэд, нэг зэс зоос нь мөнгөн зоосны аравны нэгтэй тэнцэнэ. Энэ нь хүнийг тайвшруулах хэмжээний мөнгө биш. Гэхдээ үүнд хүрэлцэх ёстой.

"Намайг дага."

Би ууртай архиралт ирж буй зүгээс холдон, хотын гарц руу явлаа.

Гарц дээр харуулын цамхагт залхуутай зогсож буй харуул байв.

Би түүнд нэг зэс зоос өглөө.

"Хэрэв биднийг хайж байгаа хүн гарч ирвэл бид хотоос гарсан гэж хэлээрэй."

"Хөөх? Юу? Хүүхдүүд үү? Тийм ээ, ойлголоо, гэхдээ та хоёр нуугдаж тоглож байгаа юм уу? Хмм, ийм их мөнгө…… Та нар язгууртны гэр бүлээс юм уу? Үнэхээр ч……"

"Гуйя."

"Аа. Ойлголоо."

Түүний хариулт нэг их сэтгэлгүй мэт санагдсан ч ядаж бидэнд бага зэрэг хугацаа авч өгнө.

Дараа нь бид шууд нийтийн морин тэрэг байдаг газар руу явлаа. Би ханан дээр бичсэн үнийг аль хэдийн шалгасан байсан. Мөн одоо байгаа байрлалаа ч шалгав.

"Энэ бол Роагийн хажуугийн Виддин гэдэг хот."

Би Залуу Хатагтайн чихэнд шивнэхэд тэр амлалтаа үнэхээр биелүүлж байгаа бололтой над руу бас шивнэв.

"Чи үүнийг яаж мэдсэн юм?"

"Тэнд бичсэн байгаа биз дээ?"

"Би уншиж чаддаггүй……"

Маш сайн. Маш сайн.

"Уншиж чаддаг байх нь ашигтай. Нийтийн тээврийг хэрхэн ашиглах тухай мэдээлэл ч бас тэнд байна."

Үнэнийг хэлэхэд биднийг энд нэг өдрийн дотор авчирсан.

Танихгүй хотод ирэх нь намайг үнэхээр тавгүйтүүлж байлаа. Хуучны айдас минь дахин гарч ирэх гэж байна.

Үгүй. Үгүй. Би "Сайн байна уу" гэдэг үг хаана байдгийг ч мэддэггүй байсан үеийн хүн биш болсон.

Бодоод үзэхэд Паул гэдэг нэр "Hello" шиг сонсогддог юм байна.

Ингэж утгагүй зүйл бодож байх үед ууртай архиралт ойртож байгааг мэдрэв.

"Новшийн жаалууд! Хаана нуугдаад байна!? Яг одоо гарч ир!"

"Нуугдъя…!"

Би Залуу Хатагтайг татан авч, хүлээлгийн газрын жорлонгийн ард нуугдаж, хаалгыг түгжив.

Гаднаас алхах чимээ сонсогдов.

"Хаашаа явчихав, новшнууд аа?"

"Зугтаж чадна гэж битгий бод!"

Ваа. Энэ үнэхээр аймшигтай байна.

Хайж байхдаа ийм дуугаар хашгирахгүй байж болох уу? Ядаж арай зөөлөн хоолой ашиглаач. Намайг бүр өөрөө гарч ирэх хүртэл хуурч магадгүй. Хэдийгээр бараг боломжгүй ч.

Эцэст нь тэдний дуу холдон одлоо. Би түр амарч чадлаа.

Гэхдээ анхаарал сулруулж болохгүй. Заримдаа сандарсан хүмүүс нэг газрыг хэд хэдэн удаа хайдаг.

"…… Зүгээр байх болов уу?"

Залуу Хатагтай чичирсэн гараараа амаа даржээ. Бие нь бүхэлдээ салганаж байв.

"Хэрэв бид баригдвал амьд үлдэхийн төлөө тэмцэх хэрэгтэй болно."

"Би, би ойлголоо…… За……!"

Залуу Хатагтай гэнэт зориг орсон мэт болов.

Би үгээ бага зэрэг засав.

Хэрэв тэр гэнэт гарч гүйгээд тэдэнтэй тулалдвал надад төвөг болно.

"Гэхдээ сая морин тэрэгний үнийг харахдаа эндээс хөдөлбөл хоёр удаа морин тэрэг солих хэрэгтэй болохыг харсан."

"………… Солих?"

Залуу Хатагтай "Тэгээд яах юм?" гэсэн царай гаргав.

"Морин тэрэг өглөөний 8 цагт хөдөлдөг. Мөн хоёр цаг тутамд нэг морин тэрэг явдаг. Бусад хотуудад ч адилхан. Тиймээс эндээс хөдлөхөд 3 цаг хэрэгтэй болно. Одоо дөрөв дэх морин тэрэг явах цаг ойртож байна. Энэ нь……"

"Энэ нь?"

"Дараагийн хотод очсон ч Роа руу явах морин тэрэг байхгүй гэсэн үг. Бид дараагийн хотод нэг шөнө хонох хэрэгтэй болно."

"……… А, ойлголоо, аа."

Залуу Хатагтай хашгирах гэж байгаа мэт харагдсан ч эцэст нь тэвчээд өнгөрөв.

Болгоомжтой бай. Чанга дуу гаргаж болохгүй шүү.

"Эндээс дараагийн хот хүртэл, тэнд нэг шөнө амраад, дараа нь Роа руу явахад надад 4 Асурагийн том зэс зоос байна. Энэ мөнгийг ашиглавал арай гэж хүрнэ."

"Арай гэж…… хүрнэ гэсэн үг үү?"

"Тийм. Хүрнэ."

Залуу Хатагтай тайвширсан мэт амьсгалаа гаргав.

Гэхдээ одоо тайвшрах цаг биш.

"Гэхдээ зоосны хариултанд хууртахгүй л бол."

"Зоосны хариулт……?"

Энэ юу вэ гэсэн мэт Залуу Хатагтай царай гаргав.

Магадгүй тэр өмнө нь өөрийн мөнгөөр юм худалдаж авч үзээгүй байх.

"Дэн буудлын эзэн болон буудлын ажилтан биднийг хүүхэд учраас тоолж чадахгүй гэж бодно. Тэгээд зөв хариулт мөнгө өгөхгүй байж магадгүй. Тэр үед бид алдааг нь хэлж чадвал зөв хэмжээгээр өгнө. Гэхдээ бид тоолж мэдэхгүй бол……"

"Тоолж чадахгүй бол яах юм?"

"Тэгвэл бид морин тэргэнд сууж чадахгүй, тэгээд өнөөх хүмүүс биднийг барина……"

Залуу Хатагтай дахин чичирч эхлэв.

"Залуу Хатагтай. Жорлон яг энд байна."

"М, мэдлээ."

"Тэгвэл би гадагшаа гарч харъя."

Би өрөөнөөс гарах гэж байтал ханцуйнаас минь татав.

"Б-битгий яв.”

Залуу Хатагтайг шээх шахам айж байгааг харсны дараа бид жорлонгоос гарч гадагш явлаа.

Тэр хүмүүс алга болсон бололтой.

Тэд биднийг хотын гадна үргэлжлүүлэн хайж байгаа эсэх, эсвэл хотын дотор хайж байгаа эсэхийг би мэдэхгүй.

Хэрэв бид олдвол би бүх ид шидээ ашиглан тэднийг хөдөлгөөнгүй болгохоос өөр аргагүй болно.

Би тэднийг ялах найдвар тээж залбирсан хэвээрээ, буланд хүлээж зогслоо. Цаг нь болоход бид мөнгөө жолоочид өгч, морин тэргэнд суулаа.

---

Эцэст нь бид дараагийн хотод хүрэв.

Залуу Хатагтайд дэлхий ямар харгис болохыг харуулахын тулд би хонох газар болгон муу, хуучирсан газрыг сонгож, өвсөн дээр унтлаа.

Залуу Хатагтай сэтгэл санаа нь хэтэрхий түгшсэнээс болж унтаж чадаагүй бололтой.

Тэр ямар нэг чимээ сонсох бүрдээ цочин босож, хаалга руу айсан харцаар ширтэнэ. Хэсэг хугацааны дараа юу ч болоогүйг ойлгож, тайвширсан мэт санаа алдана. Тэгээд энэ үйл явц дахин дахин давтагдав.

Хоёр дахь өдөр бид хамгийн эхний морин тэргээр хөдөллөө.

Залуу Хатагтайн нүд улайсан байв. Магадгүй хангалттай унтаж чадаагүйгээс болсон байх. Гэхдээ тэр нүдээ анихаас ч айж, морин тэрэгний ар талыг сэрэмжтэй ажиглаж байлаа.

Хэд хэдэн удаа морьтон хүмүүс морин тэргийг гүйцэж ирсэн ч тэд хулгайчид биш байв.

Магадгүй тэд хол хоцорсон байх. Магадгүй тэд бууж өгсөн байх.

Би нэг их санаа зоволгүй ингэж бодлоо.

Хэдэн цагийн дараа юу ч болсонгүй, бид Роад буцаж ирлээ.

Найдвартай хотын хэрмийг давсны дараа алсаас харш харагдаж, аюулгүй байдлын мэдрэмж зүрхийг минь дүүргэв.

Миний бодол өөрийн мэдэлгүй энд аюулгүй болсон гэж итгэж байлаа.

Морин тэргээс буусны дараа бид харш руу алхлаа. Алхалт маань хурдан бөгөөд хөнгөн байв. Анх удаа морин тэргээр аялж, өвсөн дээр унтсаны дараа би ч бас ядарчээ.

Тэгээд яг энэ сул талыг минь ашиглах мэт Залуу Хатагтай гэнэт гудамжны нарийн завсар руу татагдан орлоо.

Хэтэрхий хайхрамжгүй байлаа.

"……Ээ?"

Би ердөө 2 секундын дараа л ойлгов.

Миний нүд ердөө 2 секунд л өөр тийшээ харсан. Гэхдээ тэр хугацаанд Залуу Хатагтай алга болсон байлаа.

Би түүнийг яг л агаарт уусан алга болчихсон мэт бодсон.

Харин нүдний буланд харшны хувцастай нь ижил өнгөтэй даавууны хэсэг хананд харагдав.

Би шууд араас нь хөөв.

Нарийн гудамж руу ороход би хоёр хүний дүрс Залуу Хатагтайг өргөн явж байхыг харлаа.

"Хмф!"

Би шууд Байгалийн ид шид ашиглан хана босгов.

Миний гараас гарсан ид шид тэдний өмнө асар том шороон хана болон гарч ирэв.

Тэд гэнэт бий болсон хаалттай замын өмнө зогсохоос өөр аргагүй болов.

"Юу вэ энэ!?"

"Мммм!"

Залуу Хатагтайн амыг дарсан байв. Нүдэнд нь нулимс цийлэгнэжээ.

Тэд үнэхээр чадвартай юм. Хэдхэн секундын дотор амыг нь дарчихлаа.

Мөн Залуу Хатагтай цохиулсан бололтой, нүүр нь улайжээ.

Өрсөлдөгчид нь хоёр хүн байсан бөгөөд хоёулаа эрэгтэй.

Тэдний нэг нь намайг өшиглөсөн тэр ширүүн хүн байв. Нөгөө нь түүний ярьж байсан хүн бололтой. Хоёулаа дээрэмчин шиг харагдаж, бүсэндээ Илд зүүжээ.

"Тэгэхээр энэ жаал байна. Чи зүгээр л гэртээ харьж болох байсан юм……"

Хоёр хүн гэнэтийн хана гарч ирсэнд цочсон ч намайг хараад инээмсэглэв.

Ширүүн хүн болгоомжгүйгээр над руу алхлаа.

Нөгөө хүн Залуу Хатагтайг тэвэрсэн хэвээр байв. Өөр хүн байгаа болов уу……?

Ямар ч байсан тэднийг айлгахын тулд би хурууныхаа үзүүр дээр жижигхэн галт бөмбөлөг үүсгэв.

"Юу вэ? Чи муу новш!"

Үүнийг харсан ширүүн хүн Илдээ сугаллаа.

Нөгөө хүн сэрэмжтэй болж, Илдээ Залуу Хатагтайн хоолойд тулган аажмаар ухарч эхлэв.

"Чи муу жаал. Би яагаад чамайг ийм тайван байгааг гайхаж байсан юм. Чи үнэндээ хамгаалагч Шидтэн байсан юм байна…… Тэгэхээр л чи ийм амархан зугтсан юм байна. Новш гэж. Би чиний гадаад төрхөнд хууртжээ! Чи чөтгөрийн угсаатан юм уу?"

"Би хамгаалагч биш. Би албан ёсоор ажилд ороогүй."

Би чөтгөрийн угсаатан биш ч үүнийг засах ямар ч шаардлага үнэндээ байхгүй.

"Юу? Тэгвэл яагаад бидэнд саад болж байгаа юм?"

"Үгүй ээ, би үүний дараа ажилд орох ёстой."

"Аан, мөнгөний төлөө юу?"

Мөнгөний төлөө.

Тэр мөнгөний талаар зөв хэлсэн. Би үнэхээр их сургуулийн төлбөр олохын тулд ажиллах бодолтой байсан.

"Би үүнийг үгүйсгэхгүй."

Миний хариултыг сонсоод ширүүн хүний амны булан мурийв.

"Тэгвэл бидэнд тусал. Манай үйлчлүүлэгчдийн дунд өндөр нийгмийн байр суурьтай охид худалдаж авахыг хүсдэг гаж донтой язгууртан байдаг. Барьцаа нэхэх ч боломжтой. Энэ охин эндхийн ноёны маш эрхэм охин гэж сонссон. Тэд бидний хүссэн бүхнийг өгөх болно."

"Аан………"

Би гайхсан мэт дуу гаргав. Тэгэхэд Залуу Хатагтайн царай тэр дороо ногооров.

Магадгүй тэр намайг их сургуулийн төлбөрөө төлөхийн тулд гэрийн багш болох гэж байсныг мэдэж байсан байх.

"Тэгвэл бид хэдийг авч чадах вэ?"

"Сард нэг хоёр алтан зоос шиг жижиг мөнгө биш. Нэг дор 100 алтан зоос."

Ширүүн хүн бахархалтайгаар хэлэв.

Энэ яг ямар их мөнгө болохыг би мэдэхгүй ч тэр "Хөөх, нэг сая доллар байна. Үнэхээр гайхалтай байгаа биз дээ?" гэж байгаа нь цэцэрлэгийн хүүхэд шиг.

"Хэхэ. Жаал аа, чи залуу харагдаж байгаа ч үнэндээ нэлээд өндөр настай юм байна, тийм үү?"

"Хм? Яагаад ингэж бодож байгаа юм?"

"Тэр ид шид, тэр тайван байдлаас чинь харахад шууд мэдэгдэж байна. Чөтгөрийн угсаатанд ийм хүмүүс байдаг. Чи гадаад төрхөндөө зовдог биз дээ? Мөнгөний үнэ цэнийг мэдэх ёстой биз дээ?"

"Ойлголоо."

Юу ч мэдэхгүй хүнээс харвал тэр ингэж бодох нь аргагүй. Үнэхээр. Миний дотоод нас 40-өөс давсан. Чи яг зөв хэллээ. Ноён дээрэмчин үнэхээр ухаантай юм.

"Үнэхээр. Ийм нас хүртэл амьдарсан болохоор би мөнгөний үнэ цэнийг мэднэ. Би бүр ямар ч мөнгөгүйгээр танихгүй газар хаягдаж байсан."

"Хэхэ. Харж байна уу?"

Гэхдээ түүнээс өмнө би ямар ч санаа зовох зүйлгүй амьдарч байсан.

Бараг 20 жилийн NEET амьдрал. Эротик болон интернет тоглоомоор дүүрэн.

Амьдралын минь тал нь байсан.

Тэр хугацаанаас би нэг зүйлийг сурсан.

Би Залуу Хатагтайгаас урваж болно.

Эсвэл Залуу Хатагтайд тусалснаар миний түүх эндээс эхэлж болно.

"Тиймээс би мөнгөнөөс илүү чухал зүйлс байдаг гэдгийг маш сайн мэднэ."

"Сагсуурсан зүйл бүү ярь!"

"Эдгээр нь онгирсон үг биш. Мөнгөөр 『Дэрэ』-г худалдаж авч чадахгүй."

Өө новш. Би сэтгэлийнхээ үнэнийг шууд хэлчихлээ.

"Дэрэ? Тэр чинь юу юм?"

Ширүүн хүн гайхсан бололтой байлаа. Гэхдээ хэлэлцээрийн бодит байдал аль хэдийн нурсан байв. Түүний уур хүргэм инээмсэглэл алга болж, тэр Залуу Хатагтайн хоолойд Илдээ тулган нухацтай царай гаргав.

"Барьцаа над дээр байна. Гар дээрээ байгаа галт бөмбөгөө хая!"

"………… Би түүнийг агаарт шидэж болох уу?"

"Тэг. Гэхдээ бидэн рүү шидэх гэж битгий бод. Чи хэчнээн хурдан байсан ч миний гарт байгаа Илднээс хурдан байж чадахгүй. Би энэ охины хоолойг огтлоод бамбай болгон ашиглана."

Тэр надад галын бөмбөгийг устгах боломж ч өгсөнгүй. Үгүй. Магадгүй тэр мэдэхгүй байсан байх.

Ид шидийг гаргах мөчөөс эхлээд тэр автоматаар ажилладаг.

Өмнө нь ид шид сурч байгаагүй хүн энэ хэсгийг ойлгохгүй.

"Ойлголоо."

Би галын бөмбөгний манаг удирдаад буудахаар бэлдэв.

Би тусгай төрлийн галын бөмбөг бүтээж, хачин чимээ дагуулан агаарт харвав.

Тэнгэрт асар том дэлбэрэлт болов.

"Юу!"

"Юу гээч нь вэ!?"

"Мммм!?"

Чих дүлийрэм дэлбэрэлтийн чимээ орчинд тархав. Бүгд дээш харах тэр агшинд нүд гялбам гэрэл цацарч, арьс түлэх мэт халуун агаар тархав.

Би гүйж эхэллээ.

Гүйж байхдаа ид шид шившиж, хамгийн их ашигладаг хоёр төрлийн ид шидээ бүтээв.

Баруун гартаа салхины ид шид "Жинхэнэ Дууны Цохилт".

Зүүн гартаа газрын ид шид "Чулуун их буу".

Би хоёуланг нь тэдэн рүү чиглүүлэн гаргав.

"Ааа!"

Дууны цохилт Залуу Хатагтайг тэвэрч байсан хүнийг цохив.

"Угх!"

Залуу Хатагтай түүний гараас унаж, би түүнийг аюулгүй барьж авлаа.

Гүнжийг гар дээрээ өргөдөг шиг.

"Цц! Намайг басамжилах хэрэггүй!"

Би нөгөө хүн рүү харвал тэр чулууг хоёр хуваасан байв.

"Оо……"

Новш гэж. Тэр үнэхээр чулууг хувааж чадсан байна. Би түүний хэв маягийг мэдэхгүй ч энэ бол аймшигтай зүйл. Хэрэв тэр Паул шиг хүчтэй бол асуудал болно. Ийм өрсөлдөгчийг би ялж чадахгүй ч байж магадгүй.

"Ававава……!"

Би Салхи болон Галын холимог ид шид ашиглан хөлийнхөө ойролцоо цохилтын долгион үүсгэж, эсрэг зүг рүү нислээ.

Энэ цохилтын хүч нь хөлний яс хугарчих шиг мэдрэмж төрүүлэхүйц байв.

Дараагийн агшинд Илд яг миний байсан газрыг цохив. Ир нь хамрын үзүүрийн хажуугаар зүсэж өнгөрөн, салхи хагалах чимээ гаргав.

Энэ дэндүү аюултай.

Гэхдээ тэр Паул шиг хурдан биш. Тэгвэл би анхаарлаа төвлөрүүлээд зохицуулахад л болно. Би оюун ухаандаа Илд хэрэглэгчидтэй тоо томшгүй олон удаа тулалдаж үзсэн.

Хэрэв би бэлтгэл хийсэн зүйлээ дагавал үүнийг давж чадна.

Би агаарт дараагийн шившлэгээ бэлдэв.

Эхлээд тэр хүний нүүр лүү чиглэсэн галт бөмбөг.

Хурд нь бага зэрэг удаан.

"Зөвхөн энэ гэж үү!"

Тэр хүн галын бөмбөгийг тодорхой харж, Илдээ өргөн угтахаар бэлдэв.

Тэр цохих агшны зөрүүг ашиглан би Ус болон Газрын ид шид хэрэглэж, хөлийнх нь доор шавар элс үүсгэв.

Тэр галын бөмбөгийг зохицуулж чадсан ч хөл нь маш наалдамхай шаварт бүрэн шигдэв.

Хөдөлгөөнийг нь хаалаа.

"Юу вэ!?"

Маш сайн. Бид яллаа.

Би үүнд итгэлтэй байлаа.

Дайснууд зугтаж чадахгүй болсон. Тэд галын бөмбөгийг хаасан ч би аль хэдийн тэдний хүрээнээс гарсан байв. Залуу Хатагтайг тэвэрсэн хэвээрээ хүнтэй газар очиход бидний ялалт болно. Эсвэл тусламж дуудаж чадна.

---- Яг ингэж бодож байтал.

"Зугтана гэж битгий бод!"

Тэр хүн гэнэт Илдээ шидэв.

Тэр мөчид Паулын заасан зүйл санаанд орлоо. Хойд Бурхны хэв маягийн хөл гэмтсэн үед Илд шидэх техник.

Энэ нь хол байгаа өрсөлдөгч рүүгээ Илдээ шидэх арга байв.

Илд өндөр хурдтайгаар яг над руу нисэн ирлээ.

Би зөнгөөрөө үүнээс зайлж чадахгүй гэдгээ мэдэрлээ.

Илд яг удаашруулсан дүрс бичлэг шиг нисэж байв.

Очих газар нь миний толгой.

-----------------------Үхэл.

Дараагийн агшинд "үхэл" гэсэн үг миний толгойд гялсхийв.

Баахуу цайны өнгөтэй ямар нэг зүйл нүдний өмнүүр нисэн орж ирэв.

Үүний зэрэгцээ ваар шиг зүйл шалан дээр унаж хагарах чимээ гарч, Илд газарт унав.

"Ээ?"

Миний нүдний өмнө хэн нэгний нуруу байлаа.

Өргөн нуруу.

Би толгойгоо өргөж харвал толгой дээр нь чих байв.

Тэр бол Гислейн Дедорудиа.

"Үлдсэнийг надад даатга."

Тэр ингэж хэлээд бүсэн дэх Илд рүүгээ гараа хөдөлгөсөн агшинд, улайсан гэрэл агаарыг зүсэв.

"…… А?"

Шаварт гацсан хүний толгой газарт унав.

Хэчнээн хол байсан ч.

Илд тийшээ хүрэх боломжгүй байсан ч.

"Ю, чи хаанаас гарч ирэв……"

Гислейний сүүл хөдөлсөн тэр агшинд нөгөө хүний толгой ч мөн газарт уналаа.

Тас.

Тиймэрхүү чимээ гарсан. Би эндээс хүртэл сонсож байлаа.

Миний оюун ухаан юу болж байгааг гүйцэж ч чадсангүй.

"………"

Би хэдхэн метрийн цаана хэвтэх хоёр цогцсыг манарсан байдалтай ширтэв.

Энэ үнэхээр бодит зүйл шиг санагдсангүй.

Юу болсон юм бэ?

Би үнэхээр юу ч ойлгосонгүй.

Ээ? Тэд үхчихсэн үү?

Эдгээр асуултууд толгойд минь хөвөв.

"Хм, Рүдеүс. Дайсан ердөө хоёрхон байсан уу?"

Тэр асуултаар би ухаан орлоо.

"Аа, тийм ээ. Баярлалаа, Гислейн эгч ээ."

"Эгчээ гэх хэрэггүй. Зүгээр л Гислейн гэж дууд."

Гислейн эргэж хараад над руу толгой дохив.

"Агаарт гэнэт дэлбэрэлт харсан тул шалгахаар гүйж ирсэн. Миний дүгнэлт зөв байсан бололтой."

"Х-хурдан юм…… Та тэднийг үнэхээр хурдан ялчихлаа……"

Анх ид шид ашигласнаас хойш нэг минут ч өнгөрөөгүй.

Яаж ч харсан дэндүү хурдан байлаа.

"Би ойрхон байсан. Тийм ч хурдан биш. Дедорудиа овгийн дайчин байхад иймэрхүү өрсөлдөгчийг шууд алж чадна. Гэхдээ Рүдеүс, энэ чиний Хойд Бурхны хэв маягтай тулсан анхны тулаан уу?"

"Би анх удаа бие биенээ алах гэж оролдсон тулааныг тууллаа."

"Тийм үү? Болгоомжтой байх хэрэгтэй. Эдгээр хүмүүс үхэхээсээ өмнө хэзээ ч бууж өгдөггүй."

Үхэхээсээ өмнө.

Үнэхээр.

Би үхлийн ирмэг дээр байсан.

Илд над руу нисэж ирсэн тэр агшныг санахад хөл минь чичирч эхлэв.

Бие биенээ алахыг оролдсон мөч.

Яг л ийм зүйл болсон байлаа.

"Бу-буцъя."

Хэрэв би ганцхан жижиг алдаа гаргасан бол үхэх байлаа.

Би өмнө нь үүнийг огт бодож үзээгүй.

Энэ бол өөр ертөнц.

Илд болон ид шидтэй ертөнц.

Дараагийн удаа үхвэл надад юу тохиолдох вэ……?

Үл мэдэгдэх айдас цусыг минь царцаах мэт болов.

—

Харшдаа буцаж ирэхэд Залуу Хатагтай бүх хүчээ алдсан мэт шалан дээр сууж байлаа.

Түүний бие бүхэлдээ суларч, тайвширсны дараах бөөгнөрсөн овоо мэт харагдана.

Үйлчлэгчид сандарсан байдалтай Залуу Хатагтай руу гүйлдэн очив.

Түүнд туслахаар сунгасан гаруудыг харсан Залуу Хатагтай түлхэн холдуулж, дөнгөж төрсөн янзага шиг чичирсэн байдалтай бослоо.

Тэр Догшин хаан шиг гараа цээжнийхээ доор байрлуулсан байдалтай зогсов.

Гэртээ ирсний дараа тэр өөрийнхөө сүр хүчийг дахин олж авсан бололтой.

Үйлчлэгчид түүний хачин байрлалыг хараад хөдөлгөөнгүй болов.

Залуу Хатагтай гэнэт хуруугаараа намайг зааж, чанга дуугаар хэлэв.

"Гэртээ хүрэхээс өмнөх амлалт байсан! Одоо би ярьж болно биз дээ!"

"Ммм, тийм ээ. Одоо ярьж болно, Залуу Хатагтай."

Түүний маш чанга дууг сонсоод би бүтэлгүйтсэнээ мэдэрлээ.

Ийм хэмжээний явдал хүчирхийлэлтэй, бардам хүүхдийг өөрчлөхөд хангалтгүй бололтой.

Ялангуяа үхэл амьдралын тэр анхны тулааны дараа.

Миний бүх бие чичирч байлаа.

Магадгүй Залуу Хатагтай үүнийг анзаарсан байх.

Намайг зөвхөн үгээрээ сайн, харин үнэндээ маш сул дорой гэж бодсон байж болох юм.

"Би чамд онцгой зөвшөөрөл өгч байна. Намайг Эрис гэж дуудаж болно!"

Гэвч Залуу Хатагтайн дараагийн өгүүлбэр намайг гайхшруулав.

"Ээ?"

"Би чамайг Эрис гэж дуудаж болно гэх онцгой зөвшөөрөл өгч байна гэж хэлсэн!"

----- Энэ нь.

Тэгэхээр зөв гэсэн үг үү?

Би гэрийн багш болж чадна гэсэн үг үү?

Ва, ваа, чи үнэн гэж үү!?

Би, би амжилттай болсон гэж үү?

Гайхалтай!

"Маш их баярлалаа, Эрис-сама!"

"-сама нэмэх хэрэггүй! Эрис гэж дууд!"

Эрис Гислейнийг дуурайн, тэр байрлалаа хадгалсаар шал дээр пүл хийтэл суулаа.

Ингээд би Эрис Борейас Грейратын гэрийн багш болов.

--Статус--

Нэр : Эрис Бореас Грейрат

Мэргэжил : Федоагийн ноёны ач охин

Зан чанар : Хүчирхийлэгч

Түүнтэй ярилцах : Бүрэн боломжгүй биш

Хэл : Зөвхөн өөрийнхөө нэрийг бичиж чадна

Математик : Зөвхөн нэмэх үйлдэл

Ид шид : Сонирхож байгаа

Илд : Илдний Бурхны хэв маягийн анхан түвшин

Ёс зүй : Бореас маягийн мэндчилгээ

Таалагддаг хүмүүс : Өвөө, Гислейн

Орчуулагчийн толь:

Дэрэ - Ерөнхийдөө хайртай хүн, хайрлах зан чанар зэрэг утгатай үг. Ихэвчлэн дагавар болон хэрэглэгддэг.

Tsundere, Yandere, Deredere гэх мэт.