Эзэн Хааны Сургууль нь сард ганцхан өдөр эзэн хааны нийслэлийн язгууртнуудын залгамжлагчдад үүд хаалгаа нээдэг байлаа. Өглөөний цагаар тэд яруу найраг болон ёс жаягт дадлагаждаг бол, үдээс хойшдоо ордны тулааны урлагийн номын санг бүгдэд үнэ төлбөргүйгээр нээж өгдөг байв.

Эзэн Хааны Сургуулийн урьд өмнөх хичээлүүд Лун Чэний хувьд огтхон ч ач холбогдолгүй байлаа. Учир нь, очлоо ч гэсэн тэрбээр зүгээр л бусдын элэг доог, тохуурхлын бай болоод л дуусна шүү дээ.

Гэвч одоо бол бүх зүйл өөр болжээ. ФэнФү Эмийн Үрлийг залгиж орхисныхоо дараа Лун Чэнь, ФэнФү Одоо биедээ дөнгөж бүрэлдүүлж эхэлсэн байв.

Хэдийгээр дөнгөж бүрэлдэж эхэлсэн тул тийм ч их сүнслэг энергийг хадгалж чадахгүй байсан ч, биеийн гол судлуудад хадгалагддагаас хамаагүй илүү ихийг багтаах чадвартай байлаа. Ямартай ч, гол судлуудыг гол горхи мэтээр төсөөлбөл, Дантян нь тэрхүү голуудыг тэжээдэг далай мэт бөгөөд заримдаа «энергийн далай» гэж ч нэрлэх нь бий.

Гол горхи хэдий том харагддаг ч багтаамж нь хязгаартай байдаг. Дантянгийн дэмжлэггүйгээр бол маш хурдан шавхагдана. Гэвч ФэнФү Одыг нягтруулж чадсанаар энэ асуудал бүрэн шийдэгдэж байгаа хэрэг юм. Хамгийн гол нь дөнгөж бүрэлдэж эхэлсэн ФэнФү Од нягтарсан тул, хангалттай хэмжээний энерги байхад л эцсийн дүндээ бүрэн төгс ФэнФү Од болон төлөвших юм.

Тэр үед Лун Чэнд «Дантян» болгон ашиглах өөрийн гэсэн цор ганц онцгой зүйл бий болох болно. Энэ л Есөн Одот Ноёрхогчийн Биеийн Урлагийн хамгийн онцлог, давуу тал нь байлаа.

Есөн од бүгдээрээ нягтарвал энэ нь есөн Дантянтай тэнцэхүйц болох юм. Тийм хүчирхэг сүнслэг энергийн эх үүсвэр гэдэг чухам ямар аймшигтай байхыг хэн ч ойлгож төсөөлөх боломжтой биз ээ.

Лун Чэнь Есөн Одот Ноёрхогчийн Биеийн Урлагийг бүхэлд нь эзэмшиж чадсан байв. Харамсалтай нь ийм төрлийн бясалгалын арга нь тэнгэрийг ч эсэргүүцэхүйц тийм хүчтэй бөгөөд түүний ойлголт нь одоохондоо тун бага байсан тул, хязгааргүй их бясалгал сургуулилалт хийх хэрэгтэй хэвээр байлаа.

ФэнФү Одоо бүрэн гүйцэд нягтруулж чадсан тэр цагт л тэрбээр асар их хэмжээний сүнслэг энергийг биедээ хадгалж чадах болно. Түүний дараа нь цусны судсаа нягтруулж, Цус Нягтруулах үе шат руу орох гэж оролдоод жинхэнэ утгаараа тулааны урлагтан болох юм.

"Чи" Нягтруулах үе гэдэг бол тулааны урлагт суралцах замналын ердөө л анхны алхам байв. Цус Нягтруулах үед хүрч, цус болон "Чи" хоёроо давалгаалуулан, тулааны хүчээ огцом өсгөж чадаж байж л сая нэг жинхэнэ тулааны урлагтан хэмээн тооцогддог.

Лун Чэнь өөрийгөө чухам "Чи" Нягтруулах үеийн хэддүгээр Тэнгэрлэг шатанд тооцогдохоо сайн мэдэхгүй байсан хэдий ч, ФэнФү Од дөнгөж бүрэлдэж эхэлснээр биеийн хүч чадал нь гайхмаар ихээр нэмэгдсэн байлаа.

Одоогийн тэрбээр туйлын энгийнээр нударга далайхад л салхи хүчтэй исгэрч, тэр хүч нь хоёр метрийн цаана байх савыг хага цохиж бутлахаар тийм хүчтэй байлаа. Товчхондоо хэлбэл, түүний бүх бие нь хүч чадлаар бялхан оргилж байгаа мэт байв.

Энэ удаад түүний Эзэн Хааны Сургууль руу явсан гол зорилго нь тулааны урлагийн номын санд орох явдал байлаа. ФэнФү Одоо дөнгөж бүрэлдүүлж эхэлснээр биеийн сүнслэг энерги нь хангалттай өссөн тул, тэрбээр тулааны Ур чадваруудад дадлагажиж эхлэх боломжтой болжээ.

Эдгээр Тулааны Ур чадвар гэж нэрлэгддэг зүйлсийг урьд өмнө амьдарч байсан туйлын хүчирхэг өвгөд дээдэс бүтээсэн байдаг. Эдгээр нь хүний сүнслэг энерги, "Чи" болон гол судлыг ашиглан хийдэг маш хүчирхэг тулааны техникүүд байв.

Тулааны Ур чадвар туйлын аймшигтай хүчтэй. Тэдгээр нь тулааны урлагтанд өөрийн ердийн хүчнээсээ хэд дахин илүү хүчтэй, туйлын аймшигт хүчийг гаргах боломжийг олгодог байв. Тэдний өмнө зоригтой зогсохын аргагүй.

Тиймээс Тулааны Ур чадвар бүхэн нь тулааны урлагтанд туйлын чухал байлаа. Тулааны Ур чадвар дадлагажуулах хэмжээний сүнслэг энергитэй болсон Лун Чэнь тийм нэгэн ур чадварыг олж авахыг тэсэн ядан хүсэж байв.

Эзэн Хааны Сургууль нийслэлийн хойд хэсэгт байрладаг байв. Хэдэн арван километрт үргэлжлэн тэлэх бөгөөд Эзэн Хааны Ордноос л бусад бол тэр нь бүхэл нийслэлийн хамгийн сүрлэг, сүрдмээр аймхайлам барилга байлаа.

Лун Чэнь таних тэмдгээ үзүүлэн шалгуулсны дараа Эзэн Хааны Сургуульд орж, уран зохиолын танхим руу шууд чиглэн явлаа. Тэнд өглөөний лекцүүд болдог бөгөөд язгууртны залгамжлагчид ёс жаягаас эхлээд яруу найраг хүртэл, бүр эртний уран зохиолын онол хүртэл ямар ч зүйлийн талаар лекторуудаас Замын сургаал сонсон суралцдаг байв.

Түүнийг уран зохиолын танхимд орж ирэхэд эрт ирсэн тул, тэрхүү асар том танхимд ердөө хэдхэн арван хүн л байлаа.

«Хаха, Лун ах аа, чи ирчихээ юу.»

Лун Чэнийг орж ирмэгц хэдэн залуус түүний дэргэд ирж халуун дотноор мэндчилцгээлээ.

Эдгээр залуус ч гэсэн Лун Чэнтэй адилхан хувь заяатай хүмүүс байв. Янз бүрийн шалтгааны улмаас тэд ч бас бясалгах ямар ч аргагүй байлаа. Дотнын сайн анд нөхөд гэж хэлэхээргүй ч, бие биеэ өрөвдөн ойлгодог нэгэн ижил зовлонтнууд байв.

Галт Шувуу Эзэнт Гүрний тулааны урлагийн алтан үед эдгээр залуус хэдий Лун Чэнь шиг тийм өрөвдмөөрөөр дээрэлхүүлж доромжлуулдаггүй байж болох ч, тэднийг ч гэсэн хүмүүс байнга элэглэн дооглож, хүйтэн хөндий, хайхрамжгүй ханддаг байлаа.

Ийнхүү ижил зовлонг эдэлсэн эдгээр хүмүүс Лун Чэнтэй улам бүр дотносох болжээ. Тэд нэлээд удаан хугацаанд уулзаагүй байсан тул одоо түүнийг хараад онцгой ихээр баярлацгаав.

«Хаха, та нар нэлээд эрт ирсэн байна шүү дээ» гэж Лун Чэнь инээмсэглэн мэндчиллээ. ФэнФү Одоо амжилттай нягтруулж чадсанаар түүний урьдын гутарсан байдлаас сэтгэл санаа нь хавьгүй ихээр дээрдсэн байлаа.

«Хэдхэн өдрийн өмнө Лун ах Ли Хаог дийлж, хүчээ ёстой л нэг гайхуулж өгсөн гэж дуулсан. Ах аа, чи биднийг үнэхээр бишрүүлж байна шүү. Лун ах одоо үнэхээр жинхэнээсээ бясалгаж чаддаг болчихсон юм биш биз дээ?» гэж туранхайвтар нэг залуу туйлын атаархангуй аясаар асуув.

Урьд нь тэд бүгдээрээ Лун Чэнтэй яг л ижил түвшнийх байсан юм. Гэтэл "Чи" Нягтруулах үеийн гуравдугаар Тэнгэрлэг шатны Ли Хаог Лун Чэнь дийлсэн гэж сонсоод бүгд туйлын ихээр цочирдохын зэрэгцээ дотроо бага зэрэг атаархаж байжээ.

«Хэхэ, зүгээр л аз таарсан хэрэг ээ. Гэхдээ сүүлийн үед би нэгэн шинэ Ид Шидийн Арга сурч авсан юм» гэж Лун Чэнь энэ сэдвийг цааш үргэлжлүүлэхийг хүсээгүй тул нууцлаг шинэ сэдэв гаргаж ирэв.

«Ид Шидийн Арга гэнэ ээ? Тэр чинь юу вэ?» Гэж бодсоноор нь л бүгд тэр даруй энэхүү шинэ сэдэвт татагдан анхаарлаа хандуулав.

«Хэхэ, энэ дүү чинь сүүлийн үед ховор нэгэн зөнч мэргэ төлгийн ном олж аваад, тэрхүү номоо чармайн уншсаны эцэст нэлээдгүй олон юм сурч авсан шүү» гэж Лун Чэнь бага зэрэг бахархангуйгаар хэллээ.

«Зөнч мэргийн арга гэнэ ээ? Тэр чинь гудамжны мэргэ төлөгчид хүн мэхлэхдээ хэрэглэдэг тэр л зүйл биш юм уу?»

«Тийм ч биш ээ. Тэр зөнч мэргийн аргаас сурч авсан зүйлээрээ би Ли Хаогийн нүүрэн дээр гай зовлонгийн харанхуй ёро буусан байгааг олж харсан юм. Тэгж байж л би түүнтэй тулалдахаар шийдсэн хэрэг. Харин үр дүн нь гэвэл... хэхэ.» Лун Чэнь инээгээд тэндээ зогсож орхив.

Бүгд хэсэг зуур эргэлзэж байтал нэг нь гэнэт л нэг зүйлийг ойлгосон байдалтайгаар царай нь гэрэлтэн, «Үнэн юм шиг байна шүү! Тэр өдөр Ли Хао яг л ямар нэг юманд илбэдүүлчихсэн юм шиг, Лун ахад дийлдэхээсээ өмнө бүх бие нь өчүүхэн ч энергигүй болчихсон байсан гэж дуулсан» хэмээн хашгирлаа.

Лун Чэнь, Ли Хао хоёрын тулааны дэлгэрэнгүйг бүгд мэддэг байсан хэдий ч, Ли Хаогийн ялагдлыг гүн нууцлаг зүйл гэж боддог хүн олон байлаа. Харин одоо бол Лун Чэний талаар ихээхэн яриа дэгдэж байв.

«Хэхэ, Лун ах аа, чи царай уншихдаа гарамгай юм бол намайг нэг хараад, миний сүйт бүсгүй яагаад надаас байнга зайлсхийгээд байдгийг хэлж өгч болох уу? Яагаад надтай уулзахыг огт зөвшөөрдөггүй юм бол оо?» гэж нэг нь бухимдангуй асуув.

«Асуудалгүй ээ. Наашаа, наашаа, эхлээд бүгдээрээ суух газар олъё. Энд ингээд зогсох нь арай л эвгүй байна».

Тэдний бүлэг нэгэн буланд нэг ширээ олж суув. Тэрхүү ширээн дээр бүр зэлгэдэг амттан зүйлс хүртэл тавьсан байлаа.

Лун Чэнь ширээн дээрх амттангуудыг зааж инээмсэглэн, «Бүгдээрээ нэг нэг хэсгийг идэцгээе» гэлээ.

«За» гэж бусад нь ч ёсорхолгүй тус бүр нэг нэг хэсгийг авцгаав. Лун Чэнийг харахдаа бүгд л бага зэрэг эргэлзсэн, гайхсан байдалтай байлаа.

«Амт нь ямар байна даа?» «Их гоё байна.» «Дахиад нэг хэсэг идэх үү?» «За.»

Тэр хүн дахин нэг хэсгийг аваад хазав. Гэтэл ердөө ганцхан хазуулж байтал түүний царай гэнэт гэрэлтэж, хүндэтгэлтэйгээр Лун Чэн зүг эргээд, «Лун ахын зөвлөгөөнд маш их баярлалаа. Энэ дүү чинь одоо л ойлголоо. Би үнэхээр дэндүү шуналтай байсан байна. Лун ах хүн байгаа байдалдаа сэтгэл хангалуун байх ёстойг сануулж байгаа хэрэг биз дээ?» хэмээн хэллээ.

Бүгд Лун Чэнийг биширсэн харцаар харцгаалаа. Лун Чэнийг хэдхэн ширхэг жижиг амттанг бодол болгон ашиглах ийм гүн гүнзгий ур чадвартай гэж хэн санах билээ дээ? Гэвч Лун Чэнь санаа алдан толгой сэгсэрлээ. «Буруу байна. Миний чамд сануулмаар байсан зүйл бол — чи хэдийнэ ийм тарган атлаа яаж ийм их идсээр байж чадаж байна аа? Удахгүй чи хаалгаар ч багтахгүй болох нь байна шүү дээ. Сүйт бүсгүй чинь чамайг орхилгүй хамт байгаа нь өөрөө асар том дэвсгэрлэл шүү, чи түүндээ л баярлах ёстой. Чам шиг биетэй хүний хажууд ямар ч эмэгтэй хүн унтахаас айна биз дээ. Хэрэв чи нойрондоо эргэвэл яах вэ? Түүнийг хавтгайрч хачирхтал нь дарчихна биз дээ».

Тэр хүний царай улайв. Лун Чэний сануулснаар тэрбээр таван фут өндөр биедээ байх дөрөв хагас фут өргөн гэдсээ харлаа. Тэрээр өдийг хүртэл өөрийгөө дөнгөж жаахан л таргалсан гэж бодож явсан бололтой.

«Тарган Юй минь, Лун ахын үнэт цагийг бүү үрж бай. Хурдан яваад турчих. Лун ах аа, хэхэ, миний царайг нэг уншиж үзвэл яадаг юм бол?» гэж өөр нэгэн туранхай залуу хүндэтгэлтэйгээр инээмсэглэн асуулаа.

«Өө, чи юу?» Лун Чэнь тун нухацтай царайлан түүнийг нэлээд удаан ажиглаж харснаа, «Чиний царай зааж байгаа нь — гуч хүрэхээсээ өмнө чи ядуу зүдүү, бухимдалтай л явна. Гэхдээ нэг сайн тал нь, гуч хүрсний дараа...» гэлээ.

Тэр хүн баярлан, «Гуч хүрсний дараа би гэнэт бясалгалдаа дэвшиж чадах болов уу?» хэмээн асуув.

«Үгүй ээ. Гуч хүрсний дараа чи өөрийн байдалдаа аажмаар дасаж, цаашид бухимдахаа болих болно» гэж Лун Чэнь хэллээ.

«...»

Бүгд инээдээ барьж чадсангүй инээлдэв. Гэтэл инээж байтал гэнэт л хоёр гунигт нүд өөрсдийг нь ширтэж байхыг хараад бүгдийн инээд тасхийлээ.

Лун Чэнь тэр хүнийг хэдийнэ анзаарчихсан байв. Тэднийг эргэж харахад Ли Хао тэднийг яг л илд шиг хурц харцаар цоо ширтэн зогсож байлаа.

«Ли Хао ах аа, чиний шарх чинь эдгэрсэн үү? Баяр хүргэе шүү! Гаднах шарх тань бүгд эдгэсэн байна, харин доторх шарх тань яасан бол оо?» гэж Лун Чэнь гүнээ санаа зовсон дүр үзүүлэн асуулаа.

Ли Хаогийн царай татваганав. Тэр өдөр түүний нүүр Лун Чэнд хавтгайртал бяцарч, гэрт нь хүртэл дамнаж хүргэх хэрэгтэй болсон юм. Ли гэр бүл алхимичдийн холбооноос алхимичийн тусламжийг яаралтай гуйж, Ли Хаог эдгээхийн тулд асар их хэмжээний алтан зоос төлсөн байв.

Мөнгөтэй байх нь үнэхээр сайн зүйл ажээ. Ийм богинохон хугацаанд Ли Хао хэдийнэ энгийн хүнтэй адилхан харагдах хэмжээнд эргэн ирж чадсан байлаа.

Гэвч Лун Чэнь энэ сэдвийг эргүүлэн хөндсөний дараа, Лун Чэний тэр нэг аймшигт өшиглөлтийг дахин санасан юм шиг Ли Хаогийн цавь дундуур өвдөж эхлэх шиг болов.

Тэр үед Лун Чэний өшиглөлт туйлын хэрцгий байсан бөгөөд түүнийг тахир дутуу болгохоос өчүүхэн л зайтай байлаа. Түүний хамгийн их уурлуулсан зүйл нь юу байсан бэ гэвэл — гэртээ хүргэгдэж, бүрэн эдгэрсэн хойноо л тэрбээр ямар нэг зүйл дутуу болсноо анзаарсан явдал байлаа. Өргөөнийхөн нь үүнийг анзаараад яаран сандран тулааны талбай руу буцан очсон боловч тэр үед талбай хэдийнэ цэвэрлэгдчихсэн байсан бөгөөд ямар нэг зүйлийг нь зэрлэг нохой зуугаад аваад явсан гэж дуулджээ.

Ли Хао сэрээд энэхүү мэдээг сонсоод уураасаа болж үхэх шахаж байв. Гэвч одоо үүнийг засах ямар ч арга байсангүй. Алхимич хэчнээн гарамгай сайн байсан ч, түүний алдсан зүйлийг буцааж засах арга огт байхгүй байлаа.

Урьд нь хоёр байсан нь одоо ердөө ганцхан л болжээ. Гэр бүлийн эрдэнийнхээ нэгийг алдсан нь алхахад нь хазайлт учруулахгүй ч гэлээ, урьд нь тэгш хосолж байсныг нь алдсан нь түүнд тун хүндээр тусаж байлаа.

Одоо Лун Чэнь үүнийг нь дахин хөндсөн болохоор царай нь туйлын муухай болон хувирав. Тэрбээр Лун Чэнийг илд шиг хурц харцаар цоо ширтэн, уур хилэндээ шүдээ хавирч, «Лун Чэнь, новшийн хүү чи. Би чамайг үхэл амьдралын тулаанд уриалж байна! Хүлээж авах зориг чамд бий юу?» хэмээн хашгирлаа.

Лун Чэний урьд нь хөгжилтэй байсан царай нь тэр даруй чангарав. Ингэж дуудуулах нь туйлын доромжлол байлаа. Ялангуяа энэ нь ээжийг нь ч хүртэл доромжилж буй хэрэг байв.

Амиа хайрлахаа мэдэхгүй байгаа хэрэг л дээ. За, мөнх бус ертөнцийн зовлонгоос ангижрахыг хүсэж байгаа бол би чамд туслая.

«Урьдынхтай л адилхан. Би бооцоо нэмье».

Лун Чэнь Ли Хаог сөрөн ширтэв. Үхэхийг хүсэж байгаа юм чинь надад ямар нэг ашиг өргөж өгсөн нь дээр биз. Нэг эзэнт гүрнээс гаралтай ч гэлээ Лун Чэнь Ли Хаог огтхон ч тоохгүй байсан бөгөөд түүний үхэл түүнд өчүүхэн л зүйл байлаа.

«За! Бооцоог хэчнээн өндөр тавьсан ч би, Ли Хао, хүлээж авах болно». Дотроо ёжлон, тэрбээр: бооцоо хэчнээн өндөр байсан ч Лун Чэнь үхчихвэл түүнийгээ зарцуулах ямар ч арга байхгүй шүү дээ хэмээн бодлоо. Ли Хао өнгөрсөн удаад зүгээр л болгоомжгүй байснаас болж Лун Чэнь тэр завшааныг ашиглаад ялчихсан гэж боддог байлаа. Одоо тэрбээр лавтайяа ижил алдаа дахин гаргахгүй тул энэ тулаан урьдтай адил өрнөхгүй нь дамжиггүй байв.

Түүнээс гадна энэ удаа өөр байсан зүйл нь — тэрбээр үхэл амьдралын тулаан зарласан явдал байлаа. Өнгөрсөн удаагийн тулаанд өрсөлдөгчөө нэг цохилтоор алсан ч ямар нэг хариуцлага хүлээхгүй байсан боловч, өрсөлдөгч нь бууж өгмөгц цаашид дайрахыг зөвшөөрдөггүй байлаа.

Гэвч үхэл амьдралын тулаанд хоёр хүн тавцан дээр гармагц амиа дэнчин тавьсантай л адил болно. Хэн нэг нь бууж өгсөн ч дэмий. Ялагч нь дураараа авирлаж болно. Ялагдагчийн амь түүний гарт л байх юм.

«За, маргааш үд дундаас гурван улирлын дараа бид үхэл амьдралын тавцан дээр уулзах болно.» Ли Хао хүйтнээр инээлээ. Лун Чэнийг харахдаа яг л үхсэн хүн ширтэж буй мэт байлаа.

Лун Чэнь дотроо хүйтнээр ёжлов. Одоо бол сармагчинд сэрэмжлүүлэхийн тулд тахиа алах цаг иржээ. Ли Хаог цааш явахыг хараад тэрбээр зальтайгаар инээмсэглэн, «Алхахдаа тэнцвэрээ сайн бариарай, бүү бүдэр шүү» гэлээ.

Лун Чэний үгийг сонсоод явахаар эргэчихсэн байсан Ли Хао хөшин зогслоо. Лун Чэний үгийн далд утгыг тайлж ухаармагц, түүний царай мушгирав.

Гүнзгий амьсгаа аваад тэрбээр юу ч сонсоогүй юм шиг дүр эсгэн уран зохиолын танхимын өөр хэсэг рүү аажуухан алхлаа.

Гэвч Лун Чэний хэлсэн үг түүний эмзэг хэсгээр нэвт хатгах ган зүү мэт л байв. Хөлөө өргөх болгонд тэрхүү яс дагжаам аймшигт довтолгоо нь санаанд нь бууж байлаа.

Тэрбээр юу ч болоогүй юм шиг дүр эсгэсээр байсан ч, хичээн оролдох тусам түүний алхаа нь улам бүр эвгүй болж, бүгд л түүн рүү сонин ширтэх болов. Эцэст нь Ли Хао яг л нугас шиг ганхсаар холдов.

Нэг хүн Лун Чэн зүг эргэн болгоомжлохыг сануулан, «Лун ах аа, чи яагаад түүний уриалгыг хүлээж авч байгаа юм бэ? Энэ чинь чиний орох гэж буй үхэл амьдралын тулаан шүү дээ. Хоёрын чинь нэг нь заавал үхнэ шүү!» гэлээ.

«Асуудалгүй ээ. Өнөөдөр би түүний царайг уншаад эргэн тойронд нь үхлийн харанхуй үнэр хүрээлж байхыг харсан. Түүнийг ороон мушгисан тэр зүйл нь сүнс амийг нь битүүмжилж байгаатай л адил. Тэрбээр ердөө хоёр хоногийн дотор үхэх заяатай юм байна. Тийм ээ, надад одоо хэдэн хүний тусламж хэрэгтэй нэг зүйл байна» гэж Лун Чэнь шивнэлээ.

Бүгд хоорондоо харц солилцов. Эцэст нь Тарган Юй хэмээх хочтой нь шүдээ зууж байгаад, «Лун ах аа, чи ингээд гуйж байгаа юм чинь би бүх хадгаламжаа чамд өгье өө» гэлээ.

Ингэж хэлээд тэрбээр Лун Чэнд нэгэн болор карт гардууллаа. Энэ Тарган Юй түүнтэй ийм хүчтэй ах дүүгийн сэтгэлтэй байна гэж Лун Чэнь огтхон ч төсөөлөөгүй байв. Түүний болор карт дээр наян гаруй мянган алтан зоос байлаа.

Тэд бүгд язгууртны залгамжлагчид байсан хэдий ч, ихэвчлэн алс холын салбар угсаанаас гаралтай байсан тул тийм ч чухалд тооцогддоггүй байв. Эдгээр алтан зоос Тарган Юйд туйлын их хэмжээний мөнгө байх ёстой доо.

«За, надад энд жаран мянга байна, ав». «Надад тийм их байхгүй ээ, ердөө гучин мянга л байна. Лун ах аа, миний чадах ердөө л энэ дээ». «Надад...»

Лун Чэнь анх зөвхөн арваад мянган алтан зоос зээлэхэд л нэлээд их байна даа гэж бодож байлаа. Гэтэл тэд халаасаа бүрэн хоослоод ч хамаагүй түүнд туслах гэж бодоогүй байв.

«Найзууд аа, хэрэв санамсаргүйгээр би үхчихвэл та нарын мөнгө чинь талаар үрэгдэнэ шүү» гэж Лун Чэнь гар дахь болор картуудаа хараад тэдэнд бүгдэд сануулахаа барьж чадсангүй.

«Лун ах биднийг дорд үзэж байна уу? Бидний хэн нь ч бясалгаж чаддаггүй бөгөөд өдөр бүр бусдын дарамтыг тэвчих ёстой болдог. Лун ах аа, чи тэдний нэгтэй бүх хүчээрээ тулалдах зориг гаргаж байгаа нь бидний хэнд ч байхгүй эр зориг чамд байгаа гэсэн үг. Чам шиг зориг бидэнд байхгүй ч, чамд ийм багахан тусалж чадах нь бидний хийж чадах зүйл шүү дээ».

Эдгээр хүмүүс Лун Чэнийг үхэл амьдралын тулаанд зөвшөөрсөнийг хараад догдлохоо барьж чадсангүй. Учир нь тэд нэгэн нийтлэг дайсантай тэмцэж байлаа. Лун Чэнийг тусламж гуйхыг хараад тэд бүр ч халуурч, эцэст нь үр дагаврыг нь ч тоосонгүй.

Лун Чэнь толгой дохив. Гартаа хоёр зуу гаруй мянган алтан зоос барихдаа тэрээр энэ мэдрэмжийг зүрхэндээ гүн тэмдэглэж авлаа.

Яг энэ мөчид хэсэг хүн уран зохиолын танхимд орж ирэхэд урьд нь чимээ шуугиантай байсан танхим тэр даруй чив чимээгүй болов.