Домогт өгүүлснээр энэ ертөнцөд цаг хугацааны нэгэн мөрөн байдаг гэнэ. Тэр мөрөн дэлхийн цаг хугацааны урсгал, эргэлтийг тэтгэн дэмждэг ажээ. Харин Хавар Намрын Царцаа болон түүний хүчийг ашиглавал уг мөрний агуу урсгалын эсрэг өгсөн явж, өнгөрсөн рүү буцаж чадна гэцгээдэг.

Энэхүү домгийн талаар хоорондоо зөрчилтэй олон санал, бодол бий. Олон хүн үүнд итгэдэггүй. Зарим нь үнэн эсэхэд нь ч эргэлздэг.

Үнэхээр итгэж зүрхлэх хүн бол маш цөөхөн.

Учир нь Хавар Намрын Царцааг хэрэглэх бүртээ хүн өөрийн амийг төлөөс болгон өгч, бүх биеэ шингээлтэнд зарцуулж, түүний хүчийг хөдөлгөх түлхүүр болгох ёстой.

Ийм үнэ хэтэрхий өндөр.

Харин хүмүүсийн хүлээн зөвшөөрч чаддаггүй зүйл бол амь насаа өгсний дараа эцэст нь ямар үр дүн гарахыг огт мэдэхгүй байх явдал юм.

Тиймээс хэн нэгэн Хавар Намрын Царцаатай байсан ч түүнийг ийм амархан ашиглаж зүрхлэхгүй. Хэрвээ цуурхал нь худал байж, бүх зүйл зүгээр нэг луйвар байсан бол яах вэ?

Хэрвээ Фан Юань ийм мухардмал байдалд шахагдаагүйсэн бол тэр ч бас ингэж яаран ашиглахгүй байх байсан. Гэвч одоо Фан Юань үнэнд бүрэн итгэжээ.

Учир нь бодит үнэн түүний нүдний өмнө бүрэн дэлгэгдсэн байв.

Тэр үнэхээр дахин төрсөн байлаа!

"Харамсалтай нь... Анхнаасаа би дэндүү их хүчин чармайлт гаргасан юм байна. Хэдэн зуун мянган хүнийг хороож, тэнгэрийг хүртэл хилэгнүүлж, олон хүний өш хонзонг өөр дээрээ тусгасан. Тоо томшгүй зовлон бэрхшээлийг туулж байж л энэ гайхамшигт Гүг олж, боловсруулсан даа..." гэж Фан Юань санаа алдан бодов.

Хэдийгээр тэр дахин төрсөн ч Хавар Намрын Царцаа түүнтэй хамт ирсэнгүй ажээ. Хүн бол тоо томшгүй амьтдын дундаас хамгийн дээд оршихуй. Харин Гү бол тэнгэр газар хоёрын мөн чанар юм.

Гү нь янз бүрийн сонин хачин хэлбэртэй, нууцлаг шинжтэй. Тэдний тоог бараг тоолж барамгүй.

Зарим Гүг нэг, хоёр, бүр гурван удаа хэрэглэсний дараа л бүрмөсөн замхран алга болдог.

Зарим Гүг харин хязгаарыг нь давалгүйгээр дахин дахин ашиглаж болно.

Иймээс Хавар Намрын Царцаа нэг л удаа ашиглагдаад бүрмөсөн алга болдог төрлийнх байж магадгүй.

"Гэхдээ алга болсон байлаа ч би дахин нэгийг боловсруулж чадна. Өмнөх амьдралдаа хийж чадсан юм чинь, энэ амьдралдаа яагаад чадахгүй гэж?" хэмээн Фан Юань бодлоо.

Харамсан хэдэн бодлоо хаямагц түүний зүрхэнд дахин их хүсэл, хатуу шийдэмгий байдал бадарч эхлэв.

Дахин төрж чадсан гэх энэ үнэн л ганцаараа Хавар Намрын Царцаагаа алдсаныг бүрэн хүлээн зөвшөөрөхөд хангалттай байлаа.

Түүнээс гадна тэр бүхнийг алдаагүй.

Учир нь түүнтэй хамт нэгэн үнэт зүйл үлдсэн.

Тэр бол түүний 500 жилийн турш хуримтлуулсан дурсамж болон туршлага байв.

Түүний дурсамж дотор энэ цаг үед хэн ч нээгээгүй байгаа тоо томшгүй эрдэнэс, үнэт зүйлсийн байршил хадгалагдана. Түүхийн урсгалыг даган өрнөх томоохон үйл явдал, осол хэрэг бүрийг тэр төвөггүй ойлгож чадна.

Түүнчлэн тоо томшгүй олон хүмүүсийн тухай дурсамж бий.

Зарим нь нуугдмал түвшиний өмнөх үеийн мастерууд. Зарим нь суут авьяастнууд. Зарим нь бүр одоохондоо төрөөгүй хүмүүс ч бий.

Мөн энэ 500 жилийн амьдралын дурсамжид түүний уйгагүй чадварын хөгжүүлэлт болон арвин баялаг тулалдааны туршлага багтжээ.

Эдгээр бүх дурсамж, туршлагатайгаар тэр ирээдүйн ерөнхий байдлыг бараг бүрэн атгасан гэсэн үг.

Хэрвээ зөв төлөвлөж, зөв хэрэгжүүлж чадваас нөхцөл байдлыг өөрийн талд хүчтэй эргүүлж чадна.

Одоо бусдаас нэг алхам урагшлах нь асуудал биш. Илүү өндөр хязгаарыг нэвтлэх ч боломжтой!

"Тэгэхээр би яг яаж эхлэх вэ..." гэж Фан Юань бодлоо.

Тэр маш хянамгай хүн байлаа.

Бодлоо төвлөрүүлээд цонхны цаана асгарах шөнийн бороог ширтэн гүн бодолд автлаа.

Гэвч энэ талаар бодож эхлэхэд бүх зүйл гэнэт маш төвөгтэй санагдана.

Хэсэг хугацаанд олон зүйлсийг тунгаасны дараа түүний хөмсөг улам гүн үрчийлээ.

500 жилийн хугацаа гэдэг бол маш урт үе. Санахад бэрх болсон бүдэг бадаг дурсамжийг ярих ч хэрэггүй. Эрдэнэсийн нууц байршлууд, эсвэл хэн нэгний онцгой учрал тохиолдлуудыг санах нь өөрөө ч олон байсан.

Гэхдээ гол асуудал нь өөр байлаа.

Тэдгээр байршлууд хол хол зайд тархан байрласан. Заримд нь хүрэхийн тулд тодорхой цаг хугацаанд очих шаардлагатай байв.

"Хамгийн чухал нь хөгжүүлэлт. Одоогийн би бүр Эртний тэнгисээ хүртэл ч нээгээгүй, Гү мастер болох замдаа ч ороогүй байна. Би зүгээр л жирийн хүн. Би яаралтай шингээлт хийж, түүхийн урсгалыг гүйцэж, боломжуудыг хамгийн давуу байдлаар булаан авах ёстой."

Түүнчлэн олон нууц эрдэнэсийн байршил хангалттай суурьгүй хүнд огт хэрэггүй. Харин ч чонын үүрэнд өөрөө алхаж орсонтой адил, үхлийг хайсан хэрэг болно.

Одоо Фан Юаний өмнө тулгарсан асуудал бол түвшин ахих байв.

Тэр өөрийн суурь түвшинээ аль болох хурдан өсгөх ёстой. Хэрвээ өмнөх амьдралдаа байсан шиг удаан байвал тэр дахин хэтэрхий оройтно.

"Хамгийн хурдан түвшин ахилт хийхийн тулд би овгийн нөөцийг ашиглах хэрэгтэй. Одоогийн байдалтайгаар би энэ аюултай уулсаар чөлөөтэй явж чадахгүй. Энгийн уулын зэрлэг гахай хүртэл миний амийг авч чадна. Харин хэрвээ би Гү Мастерийн Гуравдугаар түвшинд хүрч чадвал өөрийгөө хамгаалах чадвартай болж, уулнаас гарч чадна."

500 жилийн турш Чөтгөрийн замналд түвшин ахилт хийсэн хүний нүдээр харахад Чин Мао уул дэндүү жижиг байлаа. Харин Гү Юүэ тосгон бүр шорон мэт санагдана.

Гэвч шорон эрх чөлөөг хязгаарлавч бат бөх тор нь тодорхой хэмжээний аюулгүй байдлыг бас авчирна.

"Тийм ээ, энэ богино хугацаанд би энэ шорондоо л үлдье. Зөвхөн Гү Мастерийн Гуравдугаар түвшинд хүрч чадвал би энэ ядуу уулнаас явж чадна. Аз болоход маргааш Сэрэлтийн Ёслол болно. Удалгүй би Гү Мастерийн бэлтгэлээ эхлүүлж чадна."

Сэрэлтийн ёслолыг бодоход түүний зүрхний гүнд аль хэдийн булшлагдсан хуучин дурсамжууд дахин хөвөн гарч ирэв.

"Авьяас гэнэ ээ..." гэж тэр ёжтой инээмсэглэн, харцаа цонхны цааш чиглүүлэв.

Яг тэр үед өрөөний хаалга аяархан нээгдэж, нэгэн өсвөр насны хүү орж ирэв.

"Ах аа, яагаад бороотой байхад цонхны дэргэд зогсоод байгаа юм?"

Тэр хүү туранхай, Фан Юаниас бага зэрэг намхан байлаа. Гэхдээ түүний царай Фан Юаньтай маш адилхан.

Фан Юань толгойгоо эргүүлэн хүүг харахад нүдэнд нь нэгэн төвөгтэй илэрхийлэл гялсхийв.

"Энэ чи юу, миний ихэр дүү минь."

Тэр хөмсгөө өргөж, нүүрнийх нь илэрхийлэл дахин хүйтэн, хайхрамжгүй болж хувирав.

Фан Жэн толгойгоо доошлуулан өөрийн хөлийн хурууг ширтэв. Энэ бол түүний тогтсон байрлал байлаа.

"Таны цонх хаагдаагүй байхаар нь хааж өгье гэж бодсон юм. Маргааш Сэрэлтийн ёслолтой шүү дээ. Ийм орой болчихоод та унтаагүй байгаа юм уу ах аа. Хэрвээ авга ах, авга эгч хоёр мэдвэл санаа зовох байх."

Фан Жэн Фан Юаний хүйтэн хандлагад гайхсангүй. Багаасаа л түүний ах үргэлж ийм байсан. Заримдаа тэр боддог ингэж байв. Магадгүй суут хүмүүс ер нь ийм байдаг байх. Энгийн хүмүүсээс арай өөр.

Тэр ахтайгаа яг адилхан царайтай байсан ч өөрийгөө зүгээр л шоргоолж шиг жирийн хүн гэж мэдэрдэг байлаа.

Тэд нэг эхийн хэвлийгээс, яг ижил цагт төрсөн.

Гэтэл яагаад тэнгэр ийм шударга бус байдаг юм бол?

Түүний ах гайхалтай авьяастай төрсөн. Харин тэр өөрөө зүгээр чулуу шиг жирийн.

Хүмүүс түүнийг дурдахдаа үргэлж,

"Энэ бол Фан Юаний дүү..." гэж хэлдэг байв.

Авга ах, авга эгч нь ч үргэлж түүнийг ах шигээ байхыг шаарддаг. Заримдаа тэр толинд өөрийгөө харахдаа хүртэл дургүй хүрдэг байлаа.

Ийм бодлууд олон жилийн турш тасралтгүй үргэлжилж, өдөр шөнөгүй түүний зүрхэнд хуримтлагджээ. Асар том чулуу зүрхийг нь дарж байгаа мэт.

Сүүлийн хэдэн жилд Фан Жэн улам бүр толгойгоо доошлуулж, улам дуугүй болж байв.

"Санаа зовох ий..."

Авга ах, авга эгчийг бодоход Фан Юань дотроо чимээгүйхэн инээлээ.

Тэр энэ ертөнцийн эцэг эх нь овгийн нэгэн даалгаврын үеэр амь насаа алдсаныг тод санаж байлаа.

Түүнийг гуравхан настай байхад, Фан Юань болон дүү нь өнчирч үлдсэн.

Өсгөж хүмүүжүүлнэ гэсэн нэрийн дор авга ах, авга эгч нь тэдний эцэг эхийн үлдээсэн өв хөрөнгийг булаан авч, харин түүнд болон дүүд нь хатуу ширүүн харьцдаг байжээ.

Анхандаа Фан Юань зүгээр л энгийн хүн шиг амьдрахаар төлөвлөж байсан. Тэр бүр өөрийн чадварыг нууж, зөв мөчийг нь хүлээн амьдрах бодолтой байсан.

Гэвч амьдрал нь тийм ч амар байсангүй. Иймээс Фан Юань зарим авьяасаа ил гаргахаас өөр сонголтгүй болсон юм.

Түүний “авьяас” гэж нэрлэгдсэн зүйл үнэндээ ердөө л насанд хүрсэн, ухаалаг сүнс байв. Түүн дээр нэмээд Дэлхий дээрх алдартай эртний шүлгүүдийн хэдийг нь санаж явсан төдий.

Гэвч энэ хангалттай байлаа.

Тэр хүмүүсийг гайхшруулж, анхаарлыг татаж чадсан.

Гаднаас ирэх дарамтын улмаас залуу Фан Юань өөрийгөө хамгаалахын тулд үргэлж хүйтэн, хайхрамжгүй төрхтэй байхаар шийдвэр гаргасан. Ингэснээр нууцаа илчлэх магадлал багасна.

Цаг хугацаа өнгөрөх тусам энэ хүйтэн төрх нь бүр зуршил болжээ.

Ингэснээр авга ах, авга эгч нь түүнтэй болон дүүтэй нь дахин тийм хатуухан харьцахаа больсон юм.

Он жил өнгөрөх тусам тэд томорч, ирээдүй нь илүү найдвар төрүүлж эхлэв. Тиймээс хандлага нь ч дагаад сайжирч байлаа.

Гэхдээ энэ нь хайр биш. Зүгээр л хөрөнгө оруулалт байсан юм.

Хамгийн инээдтэй нь түүний дүү энэ үнэнийг хэзээ ч олж хараагүй. Тэр зөвхөн авга ах, авга эгчийнхээ хуурмаг үгэнд хууртаад зогсохгүй, дотроо аажмаар гомдол тээж эхэлсэн.

Одоо бол тэр эелдэг, шударга хүү шиг харагдаж байв. Гэвч Фан Юаний дурсамжинд бол өөр зураг байлаа.

Хожим Фан Жэн A зэрэглэлийн авьяастай болох нь илэрмэгц овог түүнд асар их хүч хөдөлмөр гарган, бүх нөөцөө зориулан өсгөсөн.

Тэр үеэс эхлэн түүний дотор нуугдсан атаархал, хорсол, үзэн ядалт бүгд дэлбэрэн гарч ирсэн.

Олон удаа Фан Жэн өөрийн ахыг онилон дарамталж, амьдралыг нь хэцүү болгодог байлаа.

Харин Фан Юань өөрөө ердөө C зэрэглэлийн авьяастай байв.

Хувь заяа үнэхээр хошигнол бичих дуртай юм.

Ихэр ах дүүс.

Ах нь ердөө C зэрэглэлийн авьяастай хэрнээ арван гаруй жил суут хүн гэж магтагдсан.

Харин үргэлж үл тоогдож байсан дүү нь жинхэнэ A зэрэглэлийн авьяастай байжээ.

Сэрэлтийн ёслолын үр дүн гармагц овог бүхэлдээ цочирдсон. Тэр өдрөөс эхлэн хоёр ах дүүсийн байр суурь огцом солигдсон.

Дүү нь тэнгэр өөд дүүлэн хөөрөх луу шиг.

Харин ах нь газар унасан галт шувуу мэт болжээ.

Үүнээс хойш дүүгийнх нь тасралтгүй дарамт, авга ах эгчийн хүйтэн харц, овгийн хүмүүсийн үл тоосон хандлага гээд олон бэрхшээл эхэлсэн.

Тэр үүнийг үзэн ядсан уу?

Өмнөх амьдралдаа Фан Юань үнэхээр үзэн яддаг байлаа. Өөрийн авьяасгүй байдлыг үзэн яддаг. Овгийн хүйтэн сэтгэлийг үзэн яддаг. Хувь заяаны шударга бус байдлыг үзэн яддаг.

Гэвч одоо, 500 жилийн амьдралын туршлагаар энэ бүхнийг эргэн бодоход түүний зүрх гайхалтай тайван байв.

Үзэн ядалтын өчүүхэн ч ул мөр үлдээгүй цэвэр цэмцгэр.

Тэглээ ч үзэн ядалтаас юу олж авах юм вэ?

Өөр өнцгөөс харвал тэр дүүгээ, авга ах эгчийгээ, бүр 500 жилийн дараа түүн рүү довтолсон дайснуудыг хүртэл ойлгож чадна.

Хүчтэй нь сул доройгоо залгидаг. Зохицож чадсан нь л амьд үлддэг. Энэ бол энэ ертөнцийн мөнхийн хууль. Хүн бүр өөрийн гэсэн хүсэл мөрөөдөлтэй. Хүн бүр боломжийг булаан авахын төлөө тэмцдэг. Дайн, аллага дунд ойлгохгүй зүйл гэж юу байх вэ?

500 жилийн амьдралын туршлага түүнд энэ бүхнийг аль хэдийн ойлгуулсан.

Түүний зүрхэнд ганцхан хүсэл бий.

Үхэшгүй мөнх болох.

Хэрвээ хэн нэгэн энэ хүсэлд нь саад хийхийг оролдвол хэн ч байсан тэр тэднийг алж, даван гарна. Түүний хүсэл хэтэрхий агуу. Энэ замд хөл тавина гэдэг дэлхий даяархыг дайсан болгохтой адил.

Гэхдээ энэ зам ганцаардал ихтэй.

Энэ зам цусаар дүүрэн.

Энэ бол 500 жилийн амьдралын эцсийн дүгнэлт байлаа.

'Өшөө авах нь миний зорилго биш. Тэгсэн Чөтгөрийн замнал буулт хийдэггүй.'

Фан Юань үл ялиг инээмсэглэн дүү рүүгээ харц шидлээ.

"Чи явж болно."

Фан Жэний зүрх огцом цохилов.

Тэр ахынхаа мөсөн ир шиг хурц харцыг мэдрэлээ. Яг л зүрхнийх нь хамгийн гүн рүү нэвт харж байгаа мэт.

Тийм харц дор тэр цасан дунд нүцгэн зогсож байгаа мэт санагдав. Ямар ч нууц нууж чадахгүй мэт.

"Тэгвэл... маргааш уулзъя ах аа."

Цааш юу ч хэлж зүрхэлсэнгүй. Фан Жэн хаалгыг аяархан хаагаад явж одов.