13-р бүлэг : Сарны доорх хулсан ой, цасан сувд
Ойролцоогоор 300 жилийн өмнө Гү Юүэ овогт ер бусын суут ухаантан төрөн гарчээ. Тэрээр асар их авьяастай нэгэн байсан бөгөөд залуу насандаа аль хэдийн тавдугаар зэрэглэлийн Гү Мастерын түвшинд хүрч, цааш ахих боломж ч түүнд байв. Тэрээр Чин Мао уул даяар алдаршиж, ирээдүй нь гэрэл гэгээтэй, овгийнхны нүдэнд найдвар, хариуцлагын оргил нь болжээ.
Гү Юүэ овгийн түүхэнд түүний тухай хамгийн их яригддаг бөгөөд тэр нь дөрөв дэх овгийн тэргүүн байв.
Харамсалтай нь тэрээр ард түмнээ хамгаалахын тулд өөрийгөө золиосолж, түүнтэй адил хүчирхэг тавдугаар зэрэглэлийн Гү Мастер, чөтгөрийн замналын Цэцэгт Дарс ламтай тулалджээ. Ширүүн тулааны дараа тэрээр Цэцэгт Дарс ламыг ялж, бүр тэр чөтгөрийг өвдөг сөгдөн өршөөл эрэхэд хүргэсэн байна.
Эцэст нь тэрээр хайхрамжгүй хандаж, Цэцэгт Дарс ламын гэнэтийн довтолгоонд өртжээ. Дөрөв дэх тэргүүний уур хилэн Цэцэгт Дарс ламыг цаазалсан ч өөрөө хүнд шархадсан байсан тул цаг бусаар нас баржээ.
Энэхүү эмгэнэлт явдал тэр цагаас хойш өнөөг хүртэл ам дамжин яригдсаар, Гү Юүэ овгийнхны дунд түгээмэл түүх болжээ. Гэвч Фан Юань энэ түүхэнд итгэж болохгүйг мэдэж байв, учир нь үүнд асар том цоорхой байсан.
Өмнөх амьдралд нь, одооноос нэг сарын дараа, хайртай бүсгүйдээ гологдсон нэгэн согтуу Гү Мастер тосгоны гадна хэвтэж, загас шиг тасартлаа согтжээ. Эцэст нь түүнээс ханхалсан архины үнэр нь Дарсны өтийг татаж орхив.
Тэр Гү Мастер Дарсны өтний араас хөөж, газар доорх нууц агуйгаас Цэцэгт Дарс ламын шарилыг олж, мөн Цэцэгт Дарс ламын өв залгамжлалыг олжээ. Энэ Гү Мастер тэр даруй овог руугаа буцаж гүйн очоод болсон явдлыг хэлснээр асар их шуугиан дэгдээв.
Шуугиан аажмаар намжихын хэрээр тэр өөрөө ч үүнээс ашиг хүртжээ. Тэр Дарсны өтийг олж авч, Түвшин ахилт нь нэмэгдэж, нэгэн цагт өөрийг нь орхиж явсан бүсгүй нь эргэн дэргэд нь ирж, хэсэг хугацаанд тосгоныхны ярианы гол сэдэв болов.
Түүх үеэс үед дамжихдаа зам зуураа өөрчлөгдөх нь хэвийн. Гэвч Фан Юаний дурсамж дахь Гү Мастер эрдэнэсийг олсон тухай түүх нэлээд үнэмшилтэй мэт санагддаг байсан ч уг түүх өөр үнэнүүдийг нууж байгаа гэсэн мэдрэмж түүнд төрдөг байв.
'Эхэндээ би үүнийг анзаараагүй, гэхдээ энэ хэдэн өдөр хажуугаар нь хайж, дүн шинжилгээ хийсний дараа ямар нэг зүйл буруу байгааг мэдэрч байна.' Шөнө улам бүр харанхуйлах үед Фан Юань тосгоны эргэн тойронд ургасан хулсан ойгоор алхах зуураа одоог хүртэл олж мэдсэн сэжүүрүүдээ толгойдоо эргэцүүлэв.
'Хэрэв би өөрийгөө түүний оронд тавиад бодвол, Цэцэгт Дарс ламын эрдэнэсийг олсон үедээ яагаад бүгдийг нь өөртөө аваад, харин овогт мэдэгдэхээр явахгүй гэж? Овгийн нэр төрийн мэдрэмжийг ч ярих хэрэггүй, хүн бүрийн зүрх сэтгэлд шунал бий. Тэр Гү Мастерыг зүрхэндээ буй шунаг сэтгэлээсээ урваж, бүр бүх ашиг хонжоогоо орхиход хүргэн, энэ олдвороо овгийн дээд удирдлагад мэдэгдэхэд хүргэсэн зүйл нь чухам юу байсан юм бол?'
Үнэн үргэлж түүхийн манан дунд нуугддаг. Фан Юань толгойгоо хэчнээн гашилгасан ч хариуг олж чадсангүй. Эцсийн эцэст түүний мэдэх сэжүүр хэтэрхий цөөн байв. Түүнд байсан цорын ганц хоёр сэжүүр нь үнэн ч байж, худал ч байж болох тул тэдгээрт бүрэн найдах аргагүй.
Фан Юань өөрийнхөө тухай бодохоос өөр аргагүй болов. 'Ямартай ч энэ ногоон хулсан дарсыг авсны дараа надад ердөө 2 анхдагч чулуу үлдэнэ. Хэрэв би эрдэнэсийг олж чадахгүй бол ноцтой асуудалд орно. Өнөөдөр эцсийн мөрий гэж үзье, эсвэл бүгдийг нь авна, эсвэл юу ч үгүй хоцорно!'
Гэвч эхлээд түүнд Гү өтийг боловсруулахад ч хангалттай анхдагч чулуу байгаагүй. Тэгвэл яагаад үүнийг энэ дарсанд хөрөнгө оруулж, амжилтад хүрэх боломжоо нэмэгдүүлж болохгүй гэж?
Хэрэв өөр хүмүүс байсан бол ихэнх нь эрсдэл гаргалгүй, анхдагч чулуугаа хадгалж хуримтлуулахыг сонгох байсан байх. Харин Фан Юаний хувьд ингэхийн үр ашиг хэтэрхий бага байв. Тэр эрсдэл гаргаж, мөрий тавихыг илүүд үзнэ.
Эцсийн эцэст Чөтгөрийн замналынхан эрсдэл гаргах дуртай хүмүүс шүү дээ.
Одоо шөнө улам өтгөрч, хаврын сар нум мэт тахийжээ. Үүл сарны гэрлийг халхалж, хавирган сарыг нимгэн торгон хөшгөөр бүрхсэн мэт харагдана.
Гурван өдөр, гурван шөнө тасралтгүй бороо орж дөнгөж дууссан тул уулсын хоорондох булингартай энерги бүрэн угаагдан цэвэршиж, хамгийн ариун тунгалаг байдлыг үлдээжээ. Энэхүү цэвэр агаар цагаан цаас мэт ариухан бөгөөд дарсны үнэрийг илүү хол тараахад тустай байв. Энэ бол Фан Юаний өнөө орой өөртөө бүрэн итгэлтэй байсан эхний шалтгаан байлаа.
Өмнөх долоон өдрийн хайгуул ч бас ашиггүй байсангүй. Ядаж л Цэцэгт Дарс лам эдгээр газруудын аль нэгэнд үхээгүй гэдгийг баталжээ. Энэ бол Фан Юаний итгэлийн хоёр дахь шалтгаан байв.
Хулсан ойд өвс ногоо өтгөн ургаж, цагаан цэцэгс хязгааргүй дэлгэрэн, ногоон жадлаг хулс харандаа мэт цэх шулуун зогсож, ой бүхэлдээ хаш чулуун саваануудын бөөгнөрөл мэт харагдана.
Фан Юань савны тагийг нээхэд өтгөн дарсны үнэр тэр даруй ханхлав. Ногоон хулсан дарс бол Гү Юүэ тосгоны хамгийн алдартай дарс гэж хэлж болно. Энэ нь Фан Юаний өнөө орой өөртөө итгэлтэй байсан гурав дахь шалтгаан байлаа.
'Энэ гурван том давуу тал нэг дор бүрдсэн тул амжилтад хүрэхийг хүсвэл өнөө шөнө л амжих ёстой!' Фан Юань дотроо зоригжуулан, дарсны савыг аажмаар хазайлгаж, багахан урсгалаар дарсыг чулуу дээр дуслуулав. Хэрэв тэр хэсэг анчид энэ дүр зургийг харсан бол сэтгэл нь асар их өвдөх байсан биз. Эцсийн эцэст энэ дарс бүтэн 2 анхдагч чулууны үнэтэй...
Гэвч Фан Юань огтхон ч тоосонгүй.
Анхилуун үнэр шөнийн тэнгэрт хурдан тархав. Сэвэлзүүр салхи зөөлөн үлээж, бүдэгхэн үнэр агаарт хөвөн хулсан ойг нэвт шингээнэ. Фан Юань зогсож, үнэрийг нь үнэрлэв. Тэр хэсэг хүлээсэн ч ямар ч хөдөлгөөн олж харсангүй.
Түүний сонссон цорын ганц зүйл нь ойрхон газраас дуугарах шувуухайн жиргээ байлаа, түүний дуу хонхны хэлхээ мэт сонсогдоно. Түүний харц нам гүм байв. Тэр гайхсангүй, харин холдон хэдэн зуун метрийн зайд орших өөр нэг газар руу алхав.
Энд тэр мөн адил хэдэн дусал дарс асгаад, тэр газартаа хүлээлээ.
Тэр үүнийг дахин дахин давтаж, өөр хэд хэдэн газар руу шилжин, дарсыг хэд хэдэн удаа дуслуулав. Бүхнийг хийж дуусахад саван дахь ногоон хулсан дарснаас өчүүхэн төдий л үлджээ.
'Ингээд сүүлчийн удаа.' Фан Юань санаа алдав. Тэр дарсны савыг хөмрүүлж, ёроолыг нь тэнгэр өөд харуулав. Саванд үлдсэн бүх дарс урсан гарчээ. Дарс өвсөн дээр цацагдаж, ногоон өвсийг найгуулна. Зэрлэг цэцгүүд дарсанд будагдан, толгойгоо үл ялиг гудайлгана.
Фан Юань эцсийн найдварын хэлтэрхийгээ цээжиндээ тээсэн хэвээр эргэн тойрноо ажиглав.
Одоо шөнө аль хэдийн гүнзгийрчээ. Өтгөн үүл сарны гэрлийг халхалсан байв. Хар сүүдэр хөшиг мэт хулсан төглийг бүрхэжээ. Эргэн тойрон үхмэл нам гүм бөгөөд ногоон жадлаг хулс бүр ганцаараа зогсож, Фан Юаний хүүхэн хараанд дээш доош чиглэсэн шулуун зураасуудыг үлдээнэ.
Тэр чимээгүйхэн зогсож, өөрийнхөө тод амьсгалах чимээг сонсов. Тэгээд цээжиндээ тээж явсан өчүүхэн найдвар нь аажмаар сарнин, юу ч үгүй болж байгааг мэдэрлээ.
'Эцэст нь бүтсэнгүй.' Түүний зүрхэнд нэгэн бодол төрөв. 'Өнөөдөр гурван том давуу тал нэг дор бүрдсэн ч би бас л бүтэлгүйтлээ, Дарсны өтний сүүдрийг ч олж харсангүй. Энэ нь цаашдаа амжилтад хүрэх магадлал бүр ч бага болно гэсэн үг. Одоо надад ердөө хоёр анхдагч чулуу үлдсэн бөгөөд би бас Сарны гэрлийн Гүг боловсруулах хэрэгтэй. Би дахиж эрсдэл гаргаж болохгүй.'
Эрсдэл гаргасны эцсийн үр дүн ихэнхдээ сэтгэлд нийцдэггүй. Гэвч үр дүн нь хүссэнээр гарвал ашиг нь асар их байдаг. Фан Юань эрсдэл гаргах дуртай ч мөрийтэй тоглоомд донтсон хүн биш, алдсанаа заавал мөрий тавьж буцаан авах гэж улайрдаг нэгэн ч биш байв. Тэр өөрийн гэсэн хязгаартай бөгөөд өөрийн чадварыг тодорхой мэддэг байлаа.
Одоо таван зуун жилийн амьдралын туршлага түүнд зогсох цаг болсныг хэлж байв.
Заримдаа амьдрал ийм байдаг. Төгс мэт санагдаж, уруу таталтаар дүүрсэн нэг зорилго үргэлж байдаг. Тэр нь маш ойрхон мэт атлаа тоо томшгүй олон тойруу замтай байж, зорилгодоо хүрэх нь байнга бүтэлгүйтэнэ. Энэ нь хүмүүсийг тайван бус болгож, өдөр шөнөгүй бодоход хүргэдэг.
'Энэ бол амьдралын аргагүйдэл, гэхдээ бас амьдрахын увдис юм.' Фан Юань гашуунаар инээмсэглээд эргэж алхав.
Яг энэ мөчид.
Салхины нэгэн сэвшээ үлээж, зөөлөн гар мэт шөнийн тэнгэрийн үүлсийг аяархан түлхэн зайлуулав. Үүлс хөвөн холдож, далдлагдсан сарыг ил гаргав. Тэнгэрт өлгөөтэй хавирган сар цагаан хаш дэнлүү мэт бөгөөд ус мэт тунгалаг сарны гэрлийг дэлхий дээр асгаж байлаа. Сарны гэрэл хулсан ой дээр асгарч, уулын хаданд тусан, уулын гол горхийг умбуулж, Фан Юаний биеийг бүрхэв.
Фан Юань энгийн хувцастай байлаа. Сарны зөөлөн гэрэлд түүний залуу царай улам цайвар харагдана. Харанхуй агшин зуур сарнин арилж, оронд нь цасан цагаан хяруун талбай гарч ирэх мэт болов. Сарны гэрэлд халдварласан мэт шувуухай дахин жиргэж эхэлсэн ч энэ удаа ганц биш, олон байлаа. Хулсан төгөлд энд тэнд тархсан тэд бие биедээ хариу өгсөн мэт жиргэнэ.
Үүний зэрэгцээ асар том уулсыг нутагладаг нэгэн төрлийн шавж болох сарны гэрэлд идэвхждэг Луун бөмбөлөг царцаанууд амьдралын сэрчигнэсэн дуугаа гаргаж эхлэв. Тэд зөвхөн шөнөөр гарч ирдэг жижиг амьтад байлаа. Биеэс нь бүдэгхэн улаан гэрэл цацарч, энэ мөчид бөөнөөрөө үсрэн гарч ирэхэд бие бүр нь улаан мана чулууны гялбаа мэт анивчина.
Анхны харцаар Фан Юань эдгээр Луун бөмбөлөг царцаануудыг час улаан усны цацрагууд энд тэнд үсрэн тоглож буй мэт санав. Тэд ногоон өвс, зэрлэг цэцгүүд дээр бууж, хулсан төгөлд сарны гэрлийн дор цовхчин байлаа.
Хулсан ой нь оюун ухаантай цөөрөм мэт болж, сарны гэрэлд ногоон хаш шиг жадлаг хулсны өнгө гэрэлд гялалзсан толигор хаш чулуу мэт туяарна. Өтгөн мод, тод цэцэгсээр дүүрсэн хаврын сэтгэл татам үзэсгэлэн, Эх Байгаль энэ мөчид Фан Юаньд өөрийн хязгааргүй гоо үзэсгэлэнг үзүүлж байлаа.
Фан Юань өөрийн мэдэлгүй алхмаа зогсоож, тэнгэрийн оронд ирсэн мэт мэдрэмж төрөв. Тэр аль хэдийн явах гэж байсан ч энэ мөчид өөрийн эрхгүй эргэн тойрноо харав.
Түүний хамгийн сүүлчийн үлдэгдэл дарсыг асгасан зэрлэг цэцэг, өвсний бөөгнөрөл салхинд аяархан чичирч байсан ч хоосон хэвээр байлаа. Фан Юань өөрийгөө шоолон инээмсэглээд харцаа буцаав.
Гэвч.
Гэнэт эргэж явах явцдаа тэр цасан цагаан нэгэн цэгийг олж харлаа.
Энэхүү цасан сувд холгүйхэн орших жадлаг хулсны ишинд наалджээ. Сарны гэрэлд тэр нь агаарт дүүжлэгдсэн бөөрөнхий сувд мэт харагдана.
Фан Юаний хоёр хүүхэн хараа огцом томорч, бие нь үл ялиг чичирлээ. Зүрх нь доош унасан мэт болж, секунд тутамд улам хурдан цохилж эхлэв.
Энэ бол Дарсны өт байлаа!