14-р бүлэг : Уулын завсарт нуугдсан гүн гүнзгий онол

Дарсны өт торгоны авгалдай мэт хэлбэртэй, бүх биеэс нь сувдан цагаан гэрэл цацарна. Бага зэрэг мяраалаг бөгөөд хөөрхөн төрхтэй байв.

Дарсны өт дарсаар хооллодог бөгөөд нисэж чадна. Нисэхдээ биеэ бөөрөнхийлөн хумидаг бөгөөд хурд нь маш өндөр. Хэдийгээр ердөө нэгдүгээр зэрэглэлийн Гү боловч хэд хэдэн хоёрдугаар зэрэглэлийн Гүгээс ч илүү үнэд хүрдэг байв.

Үүнийг өөрийн амин Гү болгох нь Сарны гэрлийн Гүгээс хавьгүй илүү ашигтай.

Одоо Дарсны өт Фан Юаниас ердөө 50-60 алхмын зайд орших хулсны ишинд наалджээ. Тэр амьсгалаа түгжин, яаран ойртохын оронд аажмаар ухарч алхав.

Тэр зай нь маш ойр байгааг мэдэж байлаа, гэхдээ Анхдагч нүх сүвээ дөнгөж нээсэн өөр шиг нь Гү Мастер Дарсны өтийг шууд барина гэдэг үнэхээр асар хэцүү зүйл. Амжилтад хүрэх ямар ч найдваргүй гэж хэлж болохоор байв.

Фан Юань Дарсны өтийг тодорхой харж чадахгүй байсан ч харанхуй дунд Дарсны өт сэрэмжээ өөр лүү нь чиглүүлснийг мэдэрч байлаа. Тэр Дарсны өтийг цочоохгүйг хичээн, аажуухан зөөлөн ухарсаар байв.

Хэрэв Дарсны өт нисээд явчихвал өөрийнх нь хурдаар хэзээ ч гүйцэж чадахгүй гэдгийг тэр мэдэж байв. Дарсны өт согттолоо уухыг хүлээх хэрэгтэй бөгөөд ингэснээр нисэх хурд нь удааширч, түүнийг барих боломж гарна.

Фан Юань улам холдон ухрахыг хараад хулсны ишин дээр мөлхөж байсан Дарсны өт хөдөллөө. Өмнө нь асгарсан дарсны хүчтэй үнэр дэндүү сэтгэл татам, дэндүү дур булаам байж, өтийг мансууралд оруулж байв. Хэрэв шүлс ялгаруулдаг байсан бол аль хэдийн эргэн тойрондоо шалбааг болтол шүлсээ гоожуулсан байх байлаа.

Гэвч Дарсны өт туйлын болгоомжтой, сэрэмжтэй байв. Фан Юань 200 алхам ухарсны дараа л биеэ үл ялиг агшааж, агаарт үсрэн гарлаа. Өндөрт дүүлэн нисэхдээ биеэ бөөрөнхийлж, жижигхэн цагаан будааны бөмбөг мэт харагдана. Бяцхан бөмбөг агаарт дугуй нум татан нисээд, өмнө нь ногоон хулсан дарс цацсан өвсөн дээр зөөлөн буув.

Амттай хоол яг өмнө нь байхад Дарсны өт сэрэмжээ алджээ. Тэр тэвчээргүйхэн дарсаар дүүрсэн цэцгийн дэлбээн дээр мөлхөн гарч, бяцхан толгойгоо дотогш шургуулав. Гадаа нь зөвхөн мяраалаг сүүл нь үлджээ.

Дарсны өт өлсгөлөн байсан бөгөөд ногоон хулсан дарс үнэхээр амттай байв. Тэр амаа том ангайн сорж, маш хурдан амтанд нь умбан, Фан Юанийг бүрмөсөн мартжээ.

Энэ мөчид Фан Юань болгоомжтой ойртож эхлэв. Тэр цэцгийн дэлбээнээс гадагш цухуйсан Дарсны өтний сүүлийг харж байлаа. Энэ сүүл нь торгоны авгалдайн сүүл мэт мяраалаг, бөөрөнхий байв. Цацруулж буй гэрэл нь хүмүүст сувдыг санагдуулна.

Эхэндээ Дарсны өтний сүүл гадагш унжсан хэвээр, огт хөдөлсөнгүй. Хэсэг хугацааны дараа сүүл нь дээшээ тахийж эхэлсэн нь тэр маш жаргалтайгаар ууж байгааг илтгэнэ. Эцэст нь Фан Юань ердөө арван алхмын зайд ирэхэд сүүл нь баяр хөөртэй хэмнэлээр савлаж, ганхаж эхлэв.

Тэр бүрэн согтжээ!

Үүнийг харсан Фан Юань бараг л инээд алдав. Тэр цааш алхсангүй, харин тэвчээртэйгээр хүлээлээ. Хэрэв яг одоо дайран очвол Дарсны өтийг барих магадлал асар өндөр байсан ч Фан Юаний зорилго бол энэ Дарсны өтөөр өөрийгөө Цэцэгт Дарс ламын шарилд хүргүүлэх явдал байв.

Удалгүй Дарсны өт цэцгийн дэлбээнээс гарч ирэв. Бие нь улам бүдүүрч, толгой нь ийш тийш ганхах нь согтуу хүнтэй адил харагдана. Гэвч санаанд оромгүй нь тэр Фан Юаний оршихуйг огт анзаарсангүй. Тэр өөр нэгэн тод шар цэцэг дээр мөлхөн гарч, дохиур дээр нь тогтон, тэнд байсан дарсны дуслыг цадталаа уув.

Энэ удаа ууж дуусмагцаа тэр сая нэг цадсанаа мэдэрлээ. Бие нь аажмаар агшиж бөөрөнхий бөмбөлөг болоод, удаанаар хөөрөв. Газраас 1.5 метрийн өндөрт гараад хулсан ойн гүн рүү тайван нисэн одлоо.

Фан Юань тэр даруй мөрөөр нь дагав.

Дарсны өт аль хэдийн маш их согтсон байсан тул ердийн хурдаасаа хоёр дахин удаан нисэж байв. Гэсэн ч Фан Юань түүний сүүдрийг дагахын тулд бүх хүчээрээ гүйх хэрэгтэй болов.

Өсвөр насны хүү хулсан ой дундуур гүйж, холгүйхэн урдах бяцхан цасан сувдыг хөөн нэхэх зуур шөнө түүний харааны өмнүүр урсан өнгөрч байлаа.

Сарны гэрэл зөөлөн, сэвэлзүүр салхи удаан бөгөөд тогтуун. Тунгалаг цөөрөм мэт хулсан ойд ногоон жадлаг хулсны ишнүүд нүдний өмнүүр нь жирэлзэн өнгөрч, арагш хоцорно. Газар нь зэрлэг цэцгүүдээр дүүрсэн ногоон хивс мэт. Хөвд ургасан жижиг чулуунууд, хулсны шар нахиа энд тэнд харагдана.

Фан Юаний бүдэг сүүдэр ч мөн газар дээгүүр хурдлан давхиж, хулсны иш бүрийн газарт туссан хар зураас мэт сүүдрүүдийг нэвт туулна. Тэр цасан сувдаас харцаа салгалгүй, уулын цэвэр агаарыг их хэмжээгээр залгиж, агаарт тархсан бүдэгхэн дарсны үнэрийн дунд хөлнөөсөө улам хурдан гүйхийг шаардана.

Хурдных нь улмаас сарны гэрэл түүний нүдэнд ус мэт харагдана. Гэрэл, сүүдэр ойр ойрхон шилжилж, яг л далайн замаг дүүрэн усан дундуур давхиж байгаа мэт байв.

Дарсны өт хулсан ойгоос нисэн гарч, Фан Юань ч мөн араас нь гарлаа. Голдоо шар толботой цагаан цэцгийн далай түүний хөлийн салхинд найган, дэлбээнүүдээ цацруулна. Урсах шүлэг мэт харагдах Луун бөмбөлөг царцаанууд яг тэр үед урд нь шилжин ирэв. Фан Юань дундуур нь дайран өнгөрөхөд шуугин, өмнө нь улаан үүл цэцэглэн дэлгэрч, үүлнээс улаан одон галын цохнуудын далай цацран гарлаа.

Жижиг хайрган чулуугаар хучигдсан нам гүм уулын горхи, урсгал усны мандал дээр шөнийн хаврын сар тусна. Фан Юань хэд хэдэн цалгиулан гатлахад мөнгөлөг өнгийн мянга мянган долгион үүсэв.

Харамсалтай нь олон жилийн туршид энэ горхи үзэсгэлэнтэй, үнэт чулуунуудаа гишгүүлэн бутлуулсаар ирсэн байлаа.

Фан Юань халуухан нэхэн хөөж, Архины өтийн араас баттай дагасаар байв. Уулын горхийг даган дээш өгсөхөд тэр хүрхрээний чимээг аль хэдийн сонсож байлаа. Сийрэг ойг тойрон гарахад Дарсны өт асар том хадны дундах завсар луу нисэн орж байхыг харав.

Фан Юаний нүд гэрэлтэж, тэр алхмаа зогсоов.

"Тэгэхээр энд байсан юм байна." Тэр хүндээр амьсгалж, зүрх нь цээжийг нь галзуу мэт хүчтэй дэлдэнэ. Зогсох төдийд л бүх бие нь хөлсөнд норж, цусны урсгал хурдассаныг даган халуун агаар биеэр нь түрэн өнгөрөхийг мэдэрлээ.

Эргэн тойрноо ажиглахад энэ газар гүехэн тэгш газар байв (1).

Янз бүрийн хэмжээтэй хайрга чулуу газрыг бүрхэж, голын ус жижиг чулуунуудыг арай ядан бүрхэн урсана. Мөн саарал өнгийн том чулуунууд энд тэнд замбараагүй тархжээ.

Чин Мао уулын ард асар том хүрхрээ бий. Хүрхрээний урсгал нь цаг агаарын байдлаас хамааран өөрчлөгдөж, доош газар луу буун гүн цөөрөм үүсгэнэ. Гүн цөөрмийн хажууд Гү Юүэ тосгонтой эн зэрэгцэхүйц хүчирхэг нөлөө бүхий овог болох Бай овгийн тосгон оршино.

Хүрхрээ олон жижиг салаанд хуваагддаг бөгөөд Фан Юань одоо тэдгээр салааны нэг салааны өмнө зогсож байлаа. Ердийн үед энэ тэгш газар хуурай байдаг ч саяхан гурван өдөр, гурван шөнө үргэлжилсэн аадар борооны улмаас энд гүехэн горхи үүсжээ.

Урсгалын эх үүсвэр нь Дарсны өтний түрүүхэн орсон асар том хад байв.

Тэр хад босоо уулын хананд түшсэн байлаа. Үндсэн хүрхрээнээс салаалсан жижиг хүрхрээнүүд мөнгөн могой мэт уулын ханаар урсан бууж, хад мөргөнө. Нэлээд удаан хугацааны дараа энэхүү асар том хадны дунд хэсэг элэгдэн идэгдэж, завсар үүсжээ.

Энэ үед хүрхрээнээс урсан буух ус зөөлөн хүржигнэн байлаа. Энэ нь хадны завсрыг бүрэн халхалсан цагаан хөшиг мэт харагдана.

Эргэн тойрноо ажигласны дараа Фан Юаний амьсгал түгшүүртэй байхаа больжээ. Нүдэнд нь шийдэмгий байдлын оч гялсхийж, тэр хад руу очоод гүнзгий амьсгаа авч, толгойгоороо түрүүлэн дайран орлоо.

Хадны завсар нэлээд том бөгөөд насанд хүрсэн хоёр хүн зэрэгцэн алхахад ч ямар ч асуудалгүй байв. Арван тавхан настай өсвөр хүү Фан Юаний тухай бүр ярих ч хэрэггүй.

Түүнийг дотогш дайран ороход хүчтэй урсгал бие дээр нь дарж ирэв. Үүний зэрэгцээ хүйтэн ус толгойноос нь хөл хүртэл тэр даруй нэвт норголоо. Фан Юань усны даралтыг сөрөн, хурдан алхсаар урагшлав. Хэдэн арван алхам явахад усны даралт аажмаар багасав.

Гэвч завсрын орон зай мөн адил нарийсаж эхэлсэн тул Фан Юань хажуу талаараа л алхаж чадахаар болов. Чихийг нь усны хүрхрэх архираан дүүргэж, толгой дээр нь цагаан хөшиг татсан мэт, харин хадны гүн рүү улам орох тусам тас хар харанхуй угтав.

Тэр харанхуйд юу нуугдаж байв?

Хорт могой байж болох ч хорт гүрвэл ч байж мэднэ. Магадгүй энэ нь Цэцэгт Дарс ламын тавьсан урхи ч байж болох, эсвэл юу ч үгүй хоосон ч байж мэднэ.

Фан Юань зөвхөн хажуу талаараа алхаж урагшлах боломжтой байсан тул аажмаар харанхуй руу шурган орлоо. Ус толгой дээгүүр нь урсахаа больж, чулуун хана хөвдөөр бүрхэгдэн арьсыг нь шүргэхэд гулгамтгай байв. Удалгүй харанхуй түүнийг залгиж, чулуун завсар улам нарийсаж, биеийг нь хавчиж эхлэв. Аажмаар гавал нь хүртэл чөлөөтэй эргэх боломжгүй болов. Гэсэн ч Фан Юань шүдээ зууж, урагшилсаар байлаа.

Дахин хорь гаруй алхам явсны дараа тэр харанхуй дунд улаан туяа байгааг олж харав. Эхэндээ тэр үүнийг хуурмаг зүйл гэж бодов. Гэвч нүдээ анивчин төвлөрөхөд үнэхээр гэрэл болохыг баттай мэдэв!

Энэ ухаарал түүний сэтгэлийг дахин сэргээв.

Тэр дахиад тавь, жаран алхам алхахад улаан гэрэл улам тодров. Түүний нүдэнд уг гэрэл аажмаар урт, босоо, нарийн завсар болон тэлж харагдана.

Тэр зүүн гараа сунгахад урд талын хана нумарч холдсоныг гэнэт мэдрэв. Тэр даруй баярлан, асар том хадны дотор битүү орон зай байгааг ойлгов. Дахиад хэдэн алхам хийгээд эцэст нь тэр гэрэлт завсар руу дайран орлоо.

Түүний нүдэнд ойролцоогоор 80 метр квадрат хэмжээтэй битүү орон зай угтав.

"Би ийм удаан алхлаа. Энэ зайгаар бодвол аль хэдийн хаднаас гарчихсан байх ёстой, тэгэхээр одоо уулын хадан цохионы голд байгаа байх нь." Тэр нууцлаг орон зайг ажиглангаа гар, хөлөө хөдөлгөж, биеийнхээ мөчдийг сунгав.

Өрөө бүхэлдээ бүдэг улаан гэрлээр дүүрсэн ч гэрэл хаанаас гарч байгааг тэр ялгаж чадсангүй. Чулуун хана чийгтэй, хөвдөөр бүрхэгдсэн боловч эндхийн агаар маш хуурай байв. Мөн ханан дээр хэд хэдэн хатсан усан үзмийн мод байлаа. Моднууд хоорондоо орооцолдон хананы тал хэсгийг бүрхэж, бүр тэдгээр дээр хэд хэдэн хатсан цэцэг ургажээ.

Фан Юань эдгээр цэцэг, навчны үлдэгдлийг ажиглахдаа ямар нэгэн танил мэдрэмж төрөв.

"Энэ чинь Дарсны уутат цэцгийн Гү болон Будааны уутат өвсний Гү байна шүү дээ." Гэнэт нэгэн бодол толгойд нь орж ирж, хатсан иш, ороонгуудыг тэр танив.

Гү олон янзын хэлбэртэй байдаг. Зарим нь Сарны гэрлийн Гүгийн цэнхэр болор хэлбэр шиг эрдэс чулуу мэт байдаг. Зарим нь торгоны авгалдай шиг хэлбэртэй Дарсны өт мэт хорхой шавжны хэлбэртэй. Мөн Фан Юаний өмнө байсан Дарсны уутат цэцгийн Гү болон Будааны уутат өвсний Гү шиг цэцэг, өвс хэлбэртэй төрөл ч бий.

Эдгээр хоёр төрлийн Гү нь нэгдүгээр зэрэглэлийн байгалийн Гү юм. Тэдэнд анхдагч мөн чанар л цутгахад ургаж чадна. Ургаж гүйцсэний дараа цэцгийн гол хэсгээс цэцгийн балтай дарс ялгарч, өвсний уутнаас анхилуун үнэртэй будаа урган гардаг.

Фан Юань харцаа ороонгын дагуу шилжүүлж, үнэхээр нэг буланд бөөгнөрөн бөмбөлөг хэлбэртэй болсон хатсан үндэсний овоолгыг олж харав. Дарсны өт үхсэн үндэсний бөөгнөрөл дээр хэвтэн, бат бөх нойрсож байлаа. Тэр гар сунгахад хүрэхээр ойрхон байв.

Фан Юань дөхөж очоод Дарсны өтийг тэвэрч авлаа. Дараа нь өвдөг сөгдөн, хатсан ороонгуудыг салгаж татахад дотор нь багцалсан араг ясны ясыг олж харав.

"Эцэст нь чамайг оллоо, Цэцэгт Дарс лам." Үүнийг хараад түүний уруулд инээмсэглэл тодров.

Тэр гараа сунган үлдсэн усан үзмийн модыг хуулж авах гэж байтал гэнэт...

"Хүрээд үзээрэй!" Фан Юаний ардаас алах санаагаар дүүрсэн хоолой гэнэт сонсогдов.