1-р бүлэг : Энэ өөр ертөнц гэж үү?

Сэрэхэд минь хамгийн түрүүнд нүд гялбам хурц гэрэл үзэгдэв.

Харааг минь дүүргэсэн гэрлээс болж таагүйхэн гэгч нь нүдээ онийлголоо.

Нүд маань гэрэлд дасахад шаргал үстэй залуухан бүсгүй ширтэж байхыг олж харлаа.

Үзэсгэлэнтэй охин... Үгүй ээ, үзэсгэлэнтэй бүсгүй гэвэл илүү зохих болов уу.

(Энэ хэн бэ?)

Хажууд нь надтай нас чацуу болов уу гэмээр бор үстэй залуу зогсоод, эвгүйхэн инээмсэглэж байлаа.

Хүчирхэг, бардам харагдах залуу. Булчин шөрмөс нь ч жигтэйхэн юм.

Бор үс, задгай төрх. Иймэрхүү бүдүүлэг дүр төрхтэй хүнийг хараад дургүйцэх ёстой байтал, хачирхалтай нь би түүнийг огтхон ч таагүй хүн гэж бодсонгүй.

Үс нь будаг биш, байгалийн сайхан бор өнгөтэй байсан болохоор тэр биз.

"-----XX-----XXXX"

Бүсгүй намайг хараад инээмсэглэх зуураа ямар нэгэн зүйл хэллээ.

Тэр юу гэж хэлэв? Толгой эргээд, үг нь тод сонсогдохгүй байсан тул юу ч ойлгосонгүй.

Япон хэл биш гэж үү?

"------XXXXX----XXX" хэмээн залуу зөөлөн харцаар хариулав. Үнэхээр л тэр юу гэж хэлсэн юм бол? Огтхон ч ойлгохгүй байлаа.

"------XX-----XXX"

Хаа нэгтээгээс гуравдагч хүний дуу сонстов.

Би тэднийг харж чадахгүй байлаа.

Өндийгөөд "Энэ хаанах вэ? Та нар хэн бэ?" гэж асуухыг хичээв.

Хэдийгээр би Хикикомори байсан ч, харилцааны чадваргүй нэгэн биш шүү дээ.

Би ядаж ийм зүйл хийж чадна.

"Аа, аа------"

Гэвч уруулаас минь гарсан авиа ёололт уу, эсвэл хүндээр амьсгалсан хэрэг үү гэдгийг өөрөө ч ялгаж чадсангүй.

Бие маань хөдлөхгүй байв.

Хуруу болон бугуйндаа мэдрэмж авч байсан ч, цээжин биеэ хөдөлгөж чадсангүй.

"XXX--XXXXX"

Эцэст нь, залуу намайг тэвэрч босголоо.

Тоглоод байна уу? Миний бие 100 гаруй килограмм жинтэй байтал тэр ийм амархан өргөчихдөг нь...

Үгүй ээ, магадгүй олон хоног ухаангүй хэвтсэн болохоор жин хассан байх.

Тийм аймшигтай осол болсон юм чинь, гар эсвэл хөлөө алдсан байх магадлал өндөр.

(Үхлээс дор хувь тавилан гэж энэ байх даа...)

Тэр өдөр.

Би ийм л зүйл бодож байлаа.

—

Сарын хугацаа өнгөрөв.

Би дахин төрсөн бололтой. Энэ үнэнийг эцэст нь ухаарлаа.

Би нялх хүүхэд болчихсон байв.

Толгойг минь түшиж өргөхөд өөрийнхөө биеийг харж байж л үүнд бүрэн итгэсэн юм.

Яагаад өмнөх амьдралынхаа дурсамжийг хадгалж үлдсэнийг мэдэхгүй ч, дурсамжтайгаа үлдэх нь тийм ч муу зүйл биш аж.

Дахин төрөхдөө өмнөх амьдралын дурсамжаа хадгалж үлдэх... Хүн бүр л амьдралдаа нэг удаа ийм зүйл бодож, мөрөөдөж үзсэн байх.

Гэхдээ ийм мөрөөдөл биелнэ гэж огт бодож байгаагүй юм байна...

Нүдээ нээгээд хамгийн түрүүнд харсан хоёр хүн бол миний эцэг эх бололтой.

Тэд хорь гаруйхан настай, залуухан хүмүүс аж.

Өнгөрсөн амьдралынхаа настай харьцуулахад тэд надаас хамаагүй залуу байсан нь илт.

Гучин дөрвөн настай хүний нүдээр харвал тэднийг залуу гэж хэлэхэд буруудах зүйлгүй биз ээ.

Ийм залуу насандаа хүүхэдтэй болсон тэднийг хараад атаархах сэтгэл төрөв.

Эхнээсээ л анзаарсан ч, миний мэндэлсэн газар Япон улс биш бололтой.

Хэл нь өөр, эцэг эхийн минь царай төрх ч япон хүн шиг харагдсангүй, өмссөн хувцас нь бүр яг л хөдөөгийн хүмүүс шиг санагдав.

Цахилгаан хэрэгсэл гэх зүйл алга (гэрийн үйлчлэгч гэмээр хормогчтой хүн даавуугаар юм арчиж байв), аяга таваг, тавилга нь бүгд модоор хийгдсэн байлаа. Өндөр хөгжилтэй, дэвшилтэт улс биш бололтой.

Гэрэл нь чийдэнгээс биш, лаа болон дэнлүүгээс гарч байв.

Мэдээж, маш ядуу учраас цахилгааны төлбөрөө төлж чаддаггүй байх магадлалтай.

……Магадгүй энэ магадлал өндөр байна гэж үү?

Гэхдээ үйлчлэгч шиг хувцасласан хүн байгааг бодоход тэд мөнгөтэй байх ёстой гэж бодлоо.

Гэвч тэр хүн эцэг эхийн минь аль нэгнийх нь эгч, дүү байсан ч гайхах зүйлгүй. Цэвэрлэгээ хийж байх нь хэвийн л үзэгдэл.

Би яавч шинэ амьдралаа эхлүүлэхийг хүсэж байсан ч, цахилгааны төлбөрөө ч төлж чадахгүй айлд амьдрах нь намайг тун ч тайван бус болгож байлаа.

—

Хагас жил өнгөрөв.

Энэ хугацаанд эцэг эхийнхээ яриаг сонссоор, юм бүхнийг бага багаар ойлгож эхэллээ.

Миний англи хэлний дүн тийм ч сайн байгаагүй ч, төрөлх хэлний нөлөө ихтэй орчинд өөр хэлийг сурах нь бага зэрэг удаан байдаг нь үнэн бололтой. Эсвэл энэ биеийн ухаан сайн байсан юм болов уу? Бага насных болохоор ч тэр үү, юмсыг хурдан тогтоож байв.

Энэ үед би мөлхөж чаддаг болсон байлаа.

Хөдөлж чадна гэдэг гайхалтай зүйл.

Хөдөлж чаддагтаа би хэзээ ч ийм ихээр талархаж байгаагүй.

"Нүд салгалгүй харж байхад л өөр тийшээ гүйгээд явчих юм."

"Идэвхтэй байгаа нь сайн биш гэж үү? Төрөхдөө огт уйлаагүй болохоор нь би их санаа зовсон шүү."

"Одоо ч гэсэн тэр уйлдагүй хэвээр."

Намайг мөлхөж байхыг хараад эцэг эх минь ийнхүү ярилцана.

Эцсийн эцэст, би өлсөхөөрөө чанга уйлдаг насан дээрээ байгаа биш шүү дээ.

Хэдий тэвчээд ч доороос гарах юм нь гарчихдаг болохоор би зүгээр л орхидог байв.

Зөвхөн мөлхөж чаддаг байсан ч, мөлхөж эхэлснээсээ хойш би олон зүйлийг ойлгосон.

Юуны түрүүнд, энэ айл харьцангуй хөрөнгө сайтай бололтой.

Хоёр давхар модон байшин, таваас дээш өрөөтэй. Тэд нэг гэрийн үйлчлэгч хөлсөлжээ.

Эхэндээ би тэр үйлчлэгчийг нагац эгч маань юм болов уу гэж бодсон ч, аав ээжид минь хандах хүндэтгэлтэй байдлыг нь хараад гэр бүлийн хүн биш болохыг нь ойлгов.

Бидний амьдарч буй газар бол нэгэн жижиг тосгон аж.

Цонхоор харагдах орчин нь тариалангийн талбайгаар хүрээлэгдсэн, нам гүмхэн хөдөө нутаг байлаа.

Бусад байшингууд нь хоорондоо нэлээд зайтай тархан байрлаж, улаан буудайн талбайн нэг талд хоёр, гурван айл харагдана.

Үнэхээр л хөдөө юм. Цахилгааны утас, гэрэл, эсвэл түүнтэй төстэй зүйл огт үгүй. Магадгүй ойр хавьд нь цахилгаан үүсгүүр байдаггүй биз.

Гадаадын зарим оронд цахилгааны утсаа газар доогуур байрлуулдаг гэж сонссон ч, хэрэв тийм байсан бол энэ байшинд цахилгаан байхгүй байгаа нь хачирхалтай санагдав.

Хэтэрхий хөдөөнийх юм. Соёл иргэншлийн давалгаанд дасаж үлдсэн надад энэ нь тун ч хэцүү санагдлаа.

Дахин төрлөө гээд л хувийн компьютер хүсэх нь илүүдэх биз, гэхдээ л үгүйлэгдэх юм.

Иймэрхүү бодол нэгэн үдээс хойш төгсгөл болов.

Хийх ажилгүй байсан тул би зуршлынхаа дагуу сандал дээрээ авирч гараад, талбайн үзэмжийг тольдохоор шийдлээ. Цонхоор хартал нүдэндээ ч итгэсэнгүй.

Аав хашаандаа сэлэм эргүүлж байв.

(Юу вэ? Тэр одоо яг юу хийгээд байгаа юм бэ?)

Аав минь энэ насан дээрээ сэлэм эргүүлж байдаг… Чүүнибёо юм уу?

(Аа, яана даа...)

Цочирдсондоо би сандал дээрээсээ тэнцвэр алдан уналаа.

Бүрэн хөгжөөгүй бяцхан гараараа сандлаас зуурсан ч биеэ дааж дийлсэнгүй, улмаар толгойныхоо ар хэсгээр газар хүчтэй савж унав.

"Яа!"

Газар унахтай зэрэгцэн хашхирах дуу сонсогдлоо.

Ээж намайг хараад угаасан хувцаснуудаа унагаж, гараараа амаа даран, царай нь цонхийж орхив.

"Рүди! Зүгээр үү!?"

Ээж сандран гүйж ирээд намайг тэвэрч авав.

Тэр нүд рүү минь ширтэж, зүрхэн тус газраа гараа тавиад тайвширсан янзтай амьсгаа авав.

"……Пүүх, зүгээр бололтой."

(Эмэгтэй, толгойгоо цохисон хүнийг хөдөлгөхгүй байсан нь дээр шүү) гэж би дотроо сануулав.

Түүний сандарсан байдлыг харахад би нэлээд эвгүй унасан бололтой.

Толгойгоо цохисноос болоод тэнэг болчих вий дээ. Гэхдээ өмнөхөөсөө нэг их өөрчлөгдөхгүй л байх даа.

Толгойны минь ар хэсэгт лугшин өвдөж байлаа. Ядаж сандлаас зуурсан минь уналтын хурдыг багасгасан байх.

Ээжийн үйл хөдлөлөөс харахад цус гарсангүй бололтой. Зүгээр л хавдсан байх магадлалтай.

Ээж толгойг минь анхааралтай ажиглав.

Түүний царайны хувирал нь, хэрэв гэмтэл авсан бол энэ нь ноцтой байх болно гэж хэлэх шиг л байлаа.

Эцэст нь ээж минь гараа толгой дээр минь тавилаа.

"Аюулгүй байг... Бурхны хүч арвин ургац болон хувирч, дахин босох тэнхээгүй болсон нэгэнд ивээлээ хайрлагтун. 『Эдгээлт』"

Би бараг л "Хөөе, хөөе, энэ чинь танай улсын 'Ёо ёо арилаач, ёо ёо эдгээч' гэдэг шиг юм уу?" хэмээн орилох шахлаа.

Эсвэл сэлэм эргүүлдэг аавтай минь адил ээж маань бас Чүүнибёо байсан юм болов уу?

Дайчин, санваартан хоёрын гэрлэлт гэж үү?

Яг ийм зүйл бодож байтал.

Ээжийн гар бүдэгхэн гэрэлтэж, тэр даруйдаа миний өвдөлт нам гүм болон алга боллоо.

(...Ээ?)

"Хар даа, одоо зүгээр болсон. Эцсийн эцэст, ээж чинь алдартай адал явдал хайгч байсан юм шүү дээ" гэж ээж бахархалтай нь аргагүй хэлэв.

Би тэр дороо л эргэлзээнд автлаа.

Сэлэм, дайчин, адал явдал хайгч, Эдгээлт, тарни, санваартан. Энэ бүх үгс толгойд минь эргэлдэнэ.

Сая юу болов? Тэр яг юу хийчихэв?

"Юу болоо вэ?"

Ээжийн хашхирахыг сонссон аав цонхоор шагайлаа.

Сэлмээ эргүүлж байсан бололтой биеэрээ дүүрэн хөлс болжээ.

"Сонсооч, хонгор минь. Рүди сая сандал дээр авирч гараад... бараг л ноцтой гэмтэх шахлаа."

"За за, хөвүүн хүүхэд угаасаа хөдөлгөөнтэй байдаг биз дээ."

Бага зэрэг санаа зовсон ээж, үүнийг тоох ч үгүй тайвшруулах аав.

Энэ бол хаа сайгүй л байдаг дүр зураг.

Гэвч ээж минь бууж өгсөнгүй, магадгүй миний толгойны ар тал газар цохигдсон болохоор тэр биз.

"Хүлээгээрэй, хонгор минь. Бидний хүүхэд одоо нэг нас ч хүрээгүй байна. Та арай илүү санаа зовж болохгүй гэж үү!"

"Гэсэн ч хүүхэд гэдэг унаж босч байж л хатуужилтай болдог юм. Ингэж байж эрүүл саруул өснө. Дээр нь, хэрвээ гэмтлээ гэхэд чи эмчилж чадахгүй гэж үү?"

"Гэхдээ би үнэхээр санаа зовж байна, түүнийг хүнд гэмтээд, би эмчилж чадахгүй болчихвол яана гэж бодохоос..."

"Зүгээр ээ, бүх юм сайхан болно."

Аав ингэж хэлээд ээжийг чанга тэвэрлээ.

Ээжийн нүүр улайж орхив.

"Анх төрөхөд нь огт уйлаагүй болохоор нь санаа зовж байсан, гэтэл ийм дүрсгүй байгаа юм чинь зүгээр биз..."

Аав ээжийг үнсэв.

Хөөе, хөөе, та хоёр намайг харж байхад зориуд ийм үйлдэл хийж байгаа юм уу? Та хоёрыг дээ!

Удалгүй тэд хоёулаа намайг унтуулахаар хажуу өрөөнд оруулж тавиад, хоёр давхар луу гарч, намайг дүүтэй болгох ажилдаа оров.

Хоёр давхар луу гарсан ч гэсэн тэдний "жан жан" хийх дуу сонсогдсоор л байна, жинхэнэ амьдрал дээр азтай хүмүүсээ гэж...

(Гэхдээ, ид шид гэж...)

—

Хожим нь би ээж аав хоёрынхоо болон гэрийн үйлчлэгчийн яриаг анхааралтай сонсох боллоо.

Тэгээд л миний мэдэхгүй олон нэр томьёог сонссон юм.

Ялангуяа улс орон, муж дүүрэг гээд л өөр олон газрын нэрс.

Урьд өмнө сонсож байгаагүй хачин жигтэй нэрс чихэнд тусав.

"Магадгүй энэ газар чинь..."

Үгүй ээ, би үүндээ бүрэн итгэлтэй байлаа.

Энэ бол дэлхий биш, өөр ертөнц аж.

Илд ба шид оршдог, цоо шинэ ертөнц.

Яг тэр мөчид толгойд минь гэнэтийн санаа зурсхийв.

"...Хэрэв ийм ертөнц юм бол, магадгүй би ч гэсэн амжилт гаргаж чадах юм болов уу."

Илд ба шид, миний өмнөх амьдрал, мэддэг бүх л нийтлэг ойлголтоос тэс ондоо энэ ертөнцөд би чадах байх.

Эгэл жирийн хүн шиг амьдарч, эгэл жирийн хүн шиг хичээнгүйлэн хөдөлмөрлөж, бүдэрч унасан ч эргээд босож чаддаг, амьдралаа бүрэн дүүрэн туулах.

Өмнөх амьдралдаа үхэхдээ би харууслаар дүүрэн байсан.

Юу ч бүтээж чадаагүй, өөрийнхөө чадваргүйд шатаж, дотроосоо ялзарсаар таалал төгссөн билээ.

Гэвч тэр бүхнийг туулсан би,

Өмнөх амьдралынхаа мэдлэг, туршлагыг өвлөн үлдсэн болохоор, магадгүй би үнэхээр чадах ч юм бил үү.

Энэ удаад Хикикомори байсан өнгөрснөө мартаж, жинхэнэ утгаар нь амьдрахын төлөө.