10-р бүлэг : Саад бэрхшээл

Би одоо долоон настай.

Миний хоёр дүү, Норн болон Айша нар асуудалгүй өсөж торниж байна.

Тэд орондоо шээх, живхээ бохирлох, өлсөх, эсвэл ямар нэгэн зүйл таагүй санагдах бүртээ л уйлна. Бүр зүгээр байхад нь ч уйлна гээч.

Шөнө уйлах нь энгийн үзэгдэл. Өглөө уйлах нь ч хэвийн хэрэг. Өдөр бүр бүр ч чанга уйлна.

Паул болон Зенит нарын сэтгэл санаа аль хэдийн хямарч эхэллээ.

Гэтэл ганцхан Лилиа л эрч хүчээр дүүрэн:

"Энэ чинь л зөв, хүүхэд өсгөнө гэдэг чинь яг ийм л байх ёстой! Рүдеүс эзэнтнийг өсгөхөд хэтэрхий амархан байж! Түүнийг хүүхэд өсгөх гэж хэлэхгүй!" хэмээн ярина.

Тэрээр өөрийн туршлагаараа нярай хүүхдүүдийг асарч байна.

Дээр нь шөнө уйлах асуудлын тухайд гэвэл, би өөрийнхөө төрсөн дүүгээс болж үүнд аль хэдийн дассан болохоор тоохоо ч больж.

Сайрхаж байгаа юм биш л дээ, гэхдээ би дүүгээ асраад сурчихсан хүн. Намайг живх сольж, хувцас угааж, гэр орноо цэвэрлэж байхыг хараад Паул өөрийгөө ямар ч хэрэггүй нэгэн мэтээр мэдэрч байгаа бололтой.

Энэ эр яг л гэрийн ажил гэдгийг огт мэддэггүй дайны өмнөх үеийн япон эрчүүд шиг л юм.

Илдний урлагт тун чадварлаг, тосгоныхоны итгэлийг хүлээсэн нэгэн боловч эцэг хүний хувьд бол дутуу дулимаг нэгэн дээ.

Энэ чинь аль хэдийн хоёр дахь хүүхэд нь шүү дээ...золиг гэж.

—

Энэ тухайд яривал, Паулын нэр хүндийг сэргээх үүднээс түүний сайн талуудыг дурдах хэрэгтэй байх.

Хаа сайгүй сул талтай, яаж ч харсан бүтэхгүй нөхөр гэж Паулыг би хүлээн зөвшөөрдөг.

Яагаад гэж үү? Учир нь тэр хүчтэй.

Юуны өмнө Паулын илдний урлагийн зэрэглэлийг дурдъя.

Илдний Бурхны хэв маяг : Ахисан шат

Усны Бурхны хэв маяг : Ахисан шат

Хойд Зүгийн Бурхны хэв маяг : Ахисан шат

Бүх урсгалаараа ахисан шатны зэрэглэлд хүрсэн.

Ахисан шатны тухайд гэвэл, авьяастай хүн ч гэсэн урсгал тус бүр дээр ахисан шатанд хүрэхийн тулд 10 жилийг зарцуулах ёстой гэдэг.

Хэрэв үүнийг кэндотой харьцуулбал 4-өөс 5-р дантай тэнцэх юм. Дунд шат нь 1-ээс 3-р дан орчим бөгөөд жирийн нэгэн баатрын хувьд дунд шатны зэрэглэлд хүрэх нь хангалттай байдаг. Гэгээнтэн түвшинд хүрэхийн тулд 6-р дан болон түүнээс дээш байх шаардлагатай ч, үүнийг одоохондоо орхиё.

Энэ жишээгээр бол Паул нь кэндо, жүдо, каратэгийн 4-р дангийн хүч чадалд хүрсэн гэсэн үг.

Тэгсэн атлаа бүгдийг нь дутуу орхиж, бүрэн сурч дуусгаагүй юм даа.

Хүн чанарын хувьд доголдолтой байж мэдэх ч, хүч чадалд нь эргэлзэх зүйлгүй. Дөнгөж хорин тав орчим настай атал бодит тулааны арвин туршлагатай нэгэн.

Түүний өгдөг зөвлөгөө тун овжин бөгөөд бодитой.

Зөн совингоороо тулалддаг болохоор хэлж байгаагийнх нь талыг ч ойлгодоггүй ч, үнэн зөв ярьж байгааг нь би мэднэ.

Паулаас суралцсан хоёр жилийн хугацаанд би анхан шатнаас дээш гарч чадаагүй л байна. Дахиад хэдэн жил өнгөрвөл биеийн хүч маань хэрхэн өөрчлөгдөхийг мэдэхгүй ч, одоогоор оюун санаагаа хэчнээн төвлөрүүлээд ч Паулыг ялах арга олдохгүй нь. Шид ашигласан ч, заль мэх хэрэглэсэн ч би түүнийг ялж чадахгүй юм шиг санагддаг.

Би Паулыг мангастай тулалдахыг харсан.

Тодруулбал, тэр өөрөө надад харуулсан юм. Мангас гарч ирснийг мэдээд, "Ажиглах ч гэсэн нэг төрлийн туршлага шүү" гээд л намайг гадагш чирч гарган, тулааныг нь холоос харуулсан.

Үнэнийг хэлэхэд.

Тэр үнэхээр тасархай, гайхалтай байсан.

Түүний өрсөлдөгчид нь дөрвөн мангас байв.

Сургуультай доберман нохойтой төстэй гурван Дайрагч Нохой, мөн дөрвөн гартай, зэрлэг гахай шиг нэг Хөнөөгч Зэрлэг Гахай.

Тэрхүү зэрлэг гахай нохдоо дагуулан ойн гүнээс гарч ирсэн бололтой.

Паул тэднийг амархан гэгч нь эвхэж тавиад, хормын дотор толгойг нь тас цавчив.

Дахиад хэлье, тэр үнэхээр тасархай байсан.

Үүнийг яаж дүрслэх вэ дээ? Түүний бүх хөдөлгөөн уран тансаг, уян зөөлөн санагдсан. Намайг хамгийн их догдлуулсан зүйл бол түүний тулаанд нэг л өвөрмөц, тайлбарлаж боломгүй хэмнэл байсан явдал юм.

Үгээр хэлэхэд багадна. Хэрэв заавал нэг үгээр илэрхийлэх бол "сэтгэл татам" гэх байх.

Паулын тулааны хэв маяг тун ч сэтгэл татам. Энэ нь хүмүүсийн итгэлийг татаж, Зенитийг түүнд дурлуулж, Лилиаг өөрийн биеэрээ түүнд үнэнч байхад хүргэсэн. Хатагтай Ада яагаад түүнд тийм их ухаангүй дурлаж, халуухан ханддагийг нь ч би одоо ойлгож байна.

Тосгоны хэмжээнд эмэгтэйчүүдийн хамгийн их хүсэмжилдэг эр хүн.

За яах вэ, яахав дээ.

Түүний байгаад би талархдаг. Ийм хүчирхэг нэгэн миний хажууд байгаад би баяртай байна.

Хэрэв Паул энд байгаагүй бол би энэ ертөнцөд хэтэрхий их зантай, дээрэнгүй нэгэн болох байсан биз.

Шид бага зэрэг мэддэг гэдгээрээ бардамнан мангас руу бодолгүй дайрч, Дайрагч Нохойг ч онож чадалгүй, эцэст нь хазуулж үхэх байсан биз ээ.

Үгүй ээ, магадгүй мангас биш, хүн ч байж болох юм.

Ялах боломжгүй дайсан руу бардамнан дайрах.

Ийм зүйл амархан л тохиолдож болно шүү дээ.

Муу хүмүүсийг шийтгэх гэж оролдоод, харин өөрөө бүхлээрээ устгагдах ч юм билүү.

Энэ ертөнцийн дайчид гэдэг миний төсөөлснөөс ч хавьгүй хүчирхэг юм.

Хэрэв хичээвэл тэд цагт тавин километрийн хурдтай гүйж чадна. Тэдний хөдөлгөөнт хараа, хариу үйлдэл үзүүлэх чадвар нь жирийн хүнийхээс тэс өөр.

Хэдийгээр Анагаах Ид Шидийн ачаар амархан үхэхгүй ч, өрсөлдөгч нь ганцхан цохилтоор аминд хүрэх чадалтай.

Мангасууд оршин байдаг нь хүн төрөлхтнийг тэсвэр хатуужилтай, хүчирхэг болоход хүргэжээ.

Түүнчлэн, ийм хүчирхэг Паул хүртэл дөнгөж Ахисан шатны дайчин. Сэлэмчдийн чансааг харвал түүнээс ч илүү хүчирхэг хүмүүс олон байгаа нь тодорхой. Энэ ертөнцөд алдартай хүмүүс, мангасууд дэндүү олон, Паул хүртэл тэдний дэргэд юу ч биш.

Хэзээд чамаас илүү нэгэн байдаг.

Энэхүү жам ёсны дүгнэлтийг Паулын оршихуй надад зааж өгсөн юм.

Гэхдээ л, хичнээн сайн талтай байлаа гээд гэртээ бол бүтэхгүй аав шүү дээ.

Олимпын аварга байлаа ч гэмт хэрэг үйлдвэл гэмт хэрэгтэн л байдагтай ижил.

—

Нэгэн жирийн өдөр, би Паултай хамт илдний дасгалаа хийж байв.

Өнөөдөр ч бас би Паулыг дийлсэнгүй. Маргааш ч дийлж чадахгүй биз.

Сүүлийн үед ахиц дэвшил гаргаж байгаагаа мэдрэхээ больжээ. Гэвч бэлтгэлээ зогсоовол улам л дордоно.

Утгагүй мэт санагдсан ч, энэ бүх бэлтгэлийн явц миний ур чадвар болон хувирах болно.

Магадгүй л юм.

Тийм биз дээ? Энд ямар нэгэн алдаа байхгүй биз?

Иймэрхүү зүйл бодон зогстол Паул гэнэт нэг зүйл санасан бололтой:

"Аан тийм, Рүди. Сургуулийн тухайд гэвэл..."

Тэр үгээ дуусгалгүй тасалж орхив.

"...За яах вэ, зүгээр дээ. Юу ч биш, үргэлжлүүлье."

Паул юу ч болоогүй мэт модон сэлмээ өргөлөө.

Гэвч би үүнийг анзааралгүй өнгөрөөсөнгүй.

"Юуны сургууль гэж...?"

"Сургууль гэдэг нь Федоа бүсийн төвд байдаг Раноа маягийн боловсролын тогтолцоо юм. Тэнд хэл, түүх, ёс зүй, математикийн хичээл заадаг."

"Урьд нь сонсож байсан юм шиг байна."

"Ихэвчлэн чам шиг насны хүүхдүүд сургуульд явдаг л даа... Гэхдээ чамд хэрэггүй биз дээ? Хэл, математик сурах шаардлага байгаа юм уу?"

"Хм, тийм байж магадгүй ээ."

Би үүнийг Роксигийн надад заасан математик шиг л зүйл гэж бодлоо.

Хоёр охин төрсний дараа санхүү бага зэрэг хүндэрч, би дансны дэвтрийг нь шалгахад тусалсан юм. Эцэст нь тэд цочирдож билээ. Би гоц ухаантан гэж дуудуулахаас эмээсэндээ шууд л Роксигийн нэрийг дурдаж аргалсан.

Ингэснээр Роксигийн үнэлэмж улам өссөн, надад ч энэ нь хангалттай.

"Гэхдээ би сургуульд сурах сонирхолтой байна. Надаас нас чацуу олон хүүхэд цугладаг юм биш үү? Найз нөхөдтэй болох ч юм билүү."

Гэвч Паул үүнийг сонсоод л нулимж орхив.

"Чиний бодож байгаа шиг тийм сайхан газар биш ээ. Ёс зүйн хичээлүүд нь ямар ч уян хатан чанаргүй, хэрэггүй дүрэм журам дүүрэн, түүх сурахын ч утга учир алга. Чамайг гарцаагүй дээрэлхэх болно. Язгууртны жаахан банди нар цугларчихаараа л хэн нь нэгдүгээрх нь вэ гэж хэрүүл маргаан дэгдээдэг. Чамайг харангуутаа л бүлэглэж байгаад дээрэлхэнэ. 'Миний аав гүн байхад чи яагаад надаас илүү байдаг юм?' гэх мэтээр л шалтаг хайна шүү дээ."

Үүнийг ярьж байгаа нь яг л өөрөө биеэрээ туулсан мэт сонсогдов.

Паул эцгийнхээ хатуу чанга зан болон язгууртнуудын заваан зан авираас болж гэрээсээ явсан гэж дуулсан юм байна.

Ёс зүй, түүхийн хичээлүүд нь Асуран язгууртнуудын ихэмсэг занг л дэвэргэхээс биш, хүнийг зүгээр л дарамтад оруулдаг зүйлс биз.

Паул бид хоёр төстэй болохоор надад ч гэсэн яг л тийм мэдрэмж төрөх нь лавтай.

"Тийм гэж үү? Би тэнд хөөрхөн язгууртан охид байдаг болов уу гэж бодсон юм."

"Больсон нь дээр дээ. Язгууртан охид будаг шунх түрхэж, үсээ янзлан, сүрчиг үнэртүүлдэг ч, ор хөнжлийн ажил дээр ирэхээрээ биеийн тамирын дасгал хөдөлгөөн огт хийдэггүй болохоор биеийн галбир нь үнэхээр аймаар байдаг юм. Мэдээж илд барьж сурсан, бие хаа сайтай охид бий л дээ, гэхдээ ихэнх нь корсет ашиглаж биеэ нуудаг болохоор тайлж байж л жинхэнэ төрхийг нь мэднэ. Аав чинь олон ч удаа хууртагдаж байлаа даа..."

Паул ийн хэлэхдээ тэнгэр өөд харах нь яагаад ч юм үнэмшилтэй сонсогдоно.

Яахав, бүтэхгүй нөхөр шиг ярьж байгаа ч гэлээ, иймэрхүү амьдралын туршлагатай болохоороо л Зенит шиг сайн ханьтай учирсан байх, тиймээс түүний үгэнд гүн утга учир бий.

"Тэгвэл... би сургуульд явахгүй ээ."

Надад Силфид зааж өгөх зүйл их байна.

Дээрэлхүүлэхээ мэдэж байж зориуд тийшээ явах бол миний ухаан санаа эрүүл биш гэсэн үг.

Би чинь дээрэлхүүлснээсээ болоод л хорин жил NEET болж амьдарсан хүн шүү дээ.

"Зөв. Сургуульд явахын оронд адал явдал хайгч болж, цамхаг руу орсон нь дээр."

"Адал явдал хайгч... гэвэл?"

"Тийм ээ. Цамхаг бол сайхан газар. Охид нь будаг шунх хэрэглэдэггүй болохоор хөөрхөн эсэхийг нь шууд харж болно. Илдчин, Дайчин, эсвэл шидтэн байхаас үл хамааран тэдний биеийн галбир үнэхээр гайхалтай байдаг юм."

Түүний бүтэхгүй яриаг орхиё.

Ном сударт бичсэнээр бол цамхаг гэдэг нь нэг төрлийн мангас юм.

Энэ бол ид шидийн хүч хуримтлагдсанаас болж гажиж хувирсан, эцэстээ цамхаг болон хувирсан энгийн нэгэн хонгил л гэсэн үг.

Цамхагийн хамгийн гүн цэгт ид шидийн хүчирхэг эх үүсвэр болох Манагийн талст оршдог бөгөөд түүнийг хамгаалсан хүчирхэг мангас буюу Босс байдаг гэх яриа бий.

Манагийн талст бол соронз мэт татах хүчтэй өгөөш юм.

Цамхаг руу татагдан орсон мангасууд занганд орох, өлсөж үхэх, эсвэл хамгаалагчийн гарт амиа алдах нь элбэг.

Цамхаг нь үхсэн мангасуудын манаг өөртөө сорж шингээдэг.

Гэвч зарим тохиолдолд мангас Манагийн талстыг залгих, эсвэл агуй нурах үед дарагдаж үлдэх явдал ч гарна.

Энэхүү бүрхэг тодорхойлолтоос харахад цамхаг өөрөө яг л амьд мангас мэт санагддаг.

Мөн Манагийн талст руу зөвхөн мангасууд л татагддаг юм биш.

Хүмүүс ч гэсэн тэнэгхэнээр тэр зүг рүү тэмүүлдэг.

Манагийн талстыг ид шидийн катализатор болгон ашиглаж болдог тул үнэ цэнэ нь дэндүү өндөр. Хэмжээнээсээ хамаарч үнэ нь тогтоогддог ч, жижигхэн талст ч гэсэн бүтэн жил ажил хийлгүй зугаацаж амьдрах хэмжээний мөнгө болдог. Түүгээр ч барахгүй, мангасууд зөвхөн Манагийн талстыг л сонирхдог бол хүмүүс зөвхөн үүгээр зогсохгүй.

Олон жилийн турш мана хуримтлуулсан мангасууд, эсвэл өмнө нь амиа алдсан адал явдал хайгчдын орхиод явсан тоног төхөөрөмж гээд бүгд тэнд бий.

Бас нэгэн өгөөш бий.

Шидэт эд зүйлс.

Шидэт эд зүйлс нь хэрэглэгчийнхээ манаг зарцуулахгүйгээр ид шид ашиглах боломжийг олгодог гэдгээрээ онцлог. Гэхдээ ихэнх шидэт эд зүйлс тийм ч хэрэгтэй чадвар эзэмшээгүй байдаг.

Ихэнх нь хог л гэсэн үг.

Гэвч тэдгээрийн дунд бурхан түвшний хүчтэнүүдийг ч царай алдуулж мэдэх, хууран мэхлэх мэт хүчирхэг эд зүйлс таардаг.

Хэрэв тийм зүйл олж зарвал асар их хөрөнгө олох боломжтой тул нэг шөнийн дотор баяжих мөрөөдөлдөө согтсон хүмүүс цамхаг руу хошуурдаг.

Тэдний ихэнх нь аялалынхаа дундуур амиа алдаж, цамхагийн хүлээн авсан мана нь цамхагийг улам том, улам гүн болгосоор л байна.

Тиймээс ч цамхагийн хамгийн гүнд асар их эрдэнэс нойрсож байдаг.

Төв тив дэх Улаан лууны ариун уулын бүсэд, Луун Уйлаан уулын бэлд байрлах хамгийн эртний бөгөөд хамгийн урт цамхаг болох Лууны Бурхны Нүхийг баталсан байдаг. Түүхэн сурвалжуудад дурдсанаар энэ цамхаг 10,000 жилийн тэртээгээс оршин байжээ. Хамгийн гүн хэсэг нь 2,500 давхар гэж тооцоолсон байдаг. Лууны Уйлаан уулын оройг агуйн ёроолтой холбосон нэгэн нүх байдаг бөгөөд тэндээс үсэрвэл агуйн хамгийн гүн рүү хормын дотор хүрч болно гэдэг. Гэвч энэ аргыг ашиглан доош орсон хэн ч буцаж гарч ирж чадаагүй юм.

Нэмж хэлэхэд, тэдний тэр нүхнээс хайлмаг чулуу оргилдоггүй юм.

Лууны Бурхны Нүх нь улаан лууг барихад зориулагдсан зүйл аж.

Хажуугаар нь өнгөрсөн луунууд сорогдон орох нь ч бий гэдэг.

Үүнийг батлах аргагүй ч арван мянган жил оршин тогтносон мангасын хувьд ийм зүйл хийх чадалтай байлаа ч гайхах зүйлгүй биз ээ.

Түүнчлэн, хамгийн хүнд бэрхшээлтэйд тооцогдох гүн гүнзгий Тэнгэрийн тив дэх Там болон Рингусын тэнгисийн төвд байрлах Чөтгөр-Бурхны Агуйд байдаг. Эдгээр хоёр газрын үүд хаалга руу хүрэх нь тун хэцүү, хангамж хүргэх нь бүр ч бэрх. Цамхагууд нь дэндүү гүнзгий тул алхам алхмаар судалж явах боломжгүй, тиймээс хамгийн өндөр зэрэглэлийн хүндрэлтэй гэж үнэлэгддэг аж.

Миний цамхагуудын талаар мэдэх мэдлэг ердөө л энэ.

"Би Цамхагуудын талаар номноос л уншиж байсан юм."

"Гурван Сэлэмчин ба Гүн Гүнзгий Агуйг уу? Хэрэв чи номонд гардаг шиг домогт цамхагуудыг судалж чадвал түүхэнд нэрээ мөнхөлж чадна шүү дээ. Тийм зүйл рүү зүтгэж үзэхийг хүсэхгүй байна уу?"

Гурван Сэлэмчин ба Гүн Гүнзгий Агуй

Хожим Илдний Бурхан, Усны Бурхан, Хойд Зүгийн Бурхан хэмээн алдаршсан гурван суут сэлэмчин хэд хэдэн удаа бүтэлгүйтсэний эцэст асар том агуйг зорин очжээ. Аяллынхаа туршид тэд хамтдаа хөхрөлдөж, хоорондоо муудалцаж, басхүү хагацал үзсэний эцэст агуйг байлдан дагуулж чадсан юм.

Тэдний орсон агуй зуун давхар гүнзгий байв.

"Энэ чинь зохиомол түүх биш үү?"

"Үгүй дээ. Янз бүрийн хэв маягууд яг л тэр агуйгаас үүдэлтэй гэдэг юм."

"Ээ... Гэхдээ бурхан түвшний хүн болно гэдэг чинь аз таарсан хэрэг биз дээ, би хичээлээ гээд л юу ч болохгүй байлгүй дээ?"

"Аав нь өмнө нь оролдож л байсан. Рүди чамд лав боломж бий."

Дараа нь Паул надад нэгэн түүх ярьж өгөв. Тэр нь илдчин хүнтэй хамт усны загасан хүмүүсийн үүр болох цамхагт орсон сүнс угсаатны залуугийн тухай байлаа. Тэд тэнд нэг нөхрөө алдсан ч загасан хүмүүсийн угсааг устгахаар зүтгэсэн гэдэг. Мөн санамсаргүйгээр агуйд унасан хагас дутуу, шидтэнээ алдсан багт нэгдэн, өөрийн нойрсож байсан чадавхыг сэрээж хүчирхэгжсэн тухай ч ярив.

Тэр яг л ямар нэгэн боломж хайж байгаа мэтээр энэ бүхнийг ярьж байлаа.

Бодож үзэх нь ээ, Паул намайг илдчин болоосой гэж хүсдэг гэж хэлж байсан.

Тэр намайг эдгээр түүхийг сонсоод, Гурван Сэлэмчин ба Гүн Гүнзгий Агуйг уншаад, тэрхүү нэр томьёо, агуй, адал явдал хайгчид болон сэлэмчдийг бишрэн шүтэх болно гэж бодсон байх ёстой.

Цамхагууд. Сонирхолтой л юм.

Сонирхолтой ч гэсэн нэгэн зэрэг аюултай ч юм шиг санагдана.

Учир нь номонд гардаг дүрүүд гэнэтхэн л үхчихдэг болохоор тэр.

Гурван Сэлэмчин ба Гүн Гүнзгий Агуй номонд гурван сэлэмчнээс гадна өөр дүрүүд ч гардаг.

Гэвч тэдгээр гурваас бусад нь бүгд амиа алддаг юм.

Зарим нь галт бөмбөгөнд өртөн нүүрс болон хувирч, зарим нь нүхэнд унаж зутан шиг юм болцгооно. Адал явдал хайгчийн толгой дээш өргөгдөх үед нэг нь бүр хоёр хуваагдан хэрчигдэв. Мангасуудтай тулалдахдаа зураас ч аваагүй атлаа, ганцхан удаа анхаарал алдах төдийд л урхинд орж бүгд сүйрсэн аж.

Гурван сэлэмчин гол дүрүүд шиг урхинуудыг чадварлагаар тойрч байсан ч, над шиг анхаарал болгоомжгүй хүн тэднээс зайлсхийж чадна гэж бодохгүй байна. Эцсийн эцэст би чинь аливааг ухаж ойлгодоггүй, болхи баараг хүн шүү дээ.

"Яасан бэ? Адал явдал хайгчид сонирхолтой байгаа биз?"

"Та тоглоод байна уу?"

Би яах гэж зориуд тийм аюултай газар луу, яг л адал явдал эрэлхийлж байгаа юм шиг явах ёстой гэж?

Боломжтой бол би Паул шиг эмэгтэйчүүдээр хүрээлүүлж амьдрахыг хүснэ.

"Охидын хойноос хөөцөлдөх нь миний зан чанарт л тохирно."

"Миний мөрөөдөл бол аав шигээ цөөн хэдэн бүсгүйчүүдээр хүрээлүүлж амьдрах."

"Тийм үү, тийм үү. Гэхдээ нэг л бүсгүйн хойноос хөөцөлдсөн нь дээр дээ."

Паул миний ар тал руу заахад, эргэж хартал ард минь сэтгэл дундуур байдалтай Силфи зогсож байв.

Ямар гээчийн азгүй явдал вэ.

—

Сүүлийн үед би өрөөндөө Силфид олон зүйл зааж байгаа.

Дуугүй Шившлэгийн онолын нарийн ширийн зүйлийг тайлбарлахын тулд физик, математикийн анхан шатны ойлголтоос эхлэх нь илүү хурдан юм.

Би дунд сургуульд байхдаа ангийнхаа хамгийн муу сурагч байсан ч гэсэн дээ. Тэнэгүүдийн сургуульд маш их зовж байж элсээд, дундаас нь хаясан хүн.

Тиймээс би хязгаарлагдмал зүйлсийг л зааж чадна.

Сургуульд сурах нь бүх зүйл биш ч гэлээ, илүү ихийг сураагүй дээ харамсдаг.

Силфи уншиж бичих, хоёр оронтой тооны нэмэх хасах үйлдлийг үндсэндээ ойлгосон. Үржихийн хүрд заах арай хэцүү ч, тэр нэлээд сэргэлэн ухаантай. Удахгүй хуваах үйлдлийг ч сурах байх гэдэгт би итгэлтэй байна.

Ид шидийн хажуугаар би түүнд шинжлэх ухааны тухай заадаг.

"Яагаад халаасан ус уур... агаар болдог вэ?"

"За даа, усны уур агаар луу дэгддэг юм. Гэхдээ ууршуулахын тулд температур чухал. Тиймээс халаах нь ууршихад илүү амархан болно гэсэн үг."

Би одоо түүнд ууршилт, конденсац, сублямаци гэх мэт ойлголтуудыг зааж байна.

"……?"

Тэр юу ч ойлгоогүй царай гаргав.

Гэхдээ тэр шулуун шударга хүүхэд болохоор юмсыг хурдан сурдаг.

"За яахав, чи халаавал бүх зүйл хайлж, хөргөвөл царцдаг гэдгийг л мэдэж байхад болно."

Багш биш юм чинь, энэ хэмжээнд байхад л хангалттай биз.

Силфи надаас ч илүү ухаантай. Өөрөө оролдоод үзвэл аяндаа л ойлгоно. Ид шидээ ашиглаж эхэлбэл туршилт дутагдана гэж айх хэрэг ч гарахгүй.

"Чулуу ч бас хайлах уу?"

"Маш өндөр хэм хэрэгтэй л дээ."

"Рүди чулуу хайлуулж чадах уу?"

"Мэдээж чадна аа."

Хэдий ингэж хэлсэн ч би өөрөө хэзээ ч туршиж үзээгүй юм.

Саяхан би агаарыг бүрэлдэхүүн хэсгүүдэд нь салгаж сурсан. Үүнийг ашиглан хүчилтөрөгч болон устөрөгчийг хүчээр нэмснээр чулуу хайлуулах хэмд хүрч болох ч, өөрөө түлэгдэж магадгүй тул туршиж үзэхийг хүсээгүй юм.

Дашрамд хэлэхэд, Ахисан шатны ид шидийн [Хайлмаг Чулуу] гэдэг зүйл байдаг.

Яаж ч харсан энэ нь шороо болон галыг хольсон Холимог Шид мэт боловч галын ид шидийн ахисан шатны ангилалд багтдаг. Тодорхой нэг системд харьяалагддаг ч бусад системтэй холбоо хамааралтай. Галын хүчийг нэмэгдүүлэхийг хүсвэл манагаа л тасралтгүй шахах хэрэгтэй, харин шатамхай материал ашиглавал илүү үр дүнтэйгээр хүчийг нь ихэсгэж болно.

Миний ойлголт одоогоор л ийм байна.

Гэвч бүх зүйл ингээд л зогсчихлоо.

Ид шидийн түвшин маань Роксиг явснаас хойш төдийлөн өсөөгүй. Ид шидүүдийг хослуулах, янз бүрийн арга турших, эсвэл шинжлэх ухааны мэдлэг ашиглан хүчийг нь нэмэгдүүлэхийг оролдсон ч нэмэр алга.

Гаднаасаа бол түвшин маань нэлээд өссөн байх л даа.

Гэхдээ би мухардалд орсноо мэдэрч байна. Миний мэдлэгээр үүнээс илүү хэцүү зүйлийг хийж чадахгүй нь. Хэрвээ өмнөх амьдралд минь ийм бэрхшээл тулгарсан бол интернетээс хайчих байсан, харин энэ ертөнцөд тийм амар хялбар зүйл гэж алга.

Би хэнээс суралцах ёстой юм бол доо...

"Сургууль уу?..."

Ид шидийн сургууль гэж байдаг бололтой. Рокси ид шидийн сургуулийн талаар бага зэрэг шүүмжлэлтэй ханддаг ч, би тэнд элсэх боломжтой байх.

"Рүди сургуульд явах гэж байгаа юм уу?"

Би өөрөө өөртөө бувтнахад, Силфи ихэд түгшсэн харцаар над руу ширтлээ.

Толгойгоо эргүүлэх тоолонд түүний ногоон үс нь дагаад хөдөлнө.

Сар бүр л "Үсээ ургуулсан нь дээр шүү" гэж хэлсний эцэст сая нэг юм санасандаа хүрч, сүүлийн үед Силфи үсээ ургуулж эхэлсэн юм.

Охидын богино үсний хэмжээтэй ч гэсэн, бага зэрэг замбараагүй, маргад эрдэнэ мэт ногоон үс нь толгойгоо хөдөлгөх бүрд намирна.

Харахад сайхан байна шүү.

Одоо жаахан л ургуулчихвал морины сүүл шиг боож болохоор болно.

"Би тийшээ явахгүй ээ. Аав ч бас намайг тэнд яваад дээрэлхүүлнэ, сурах юм ч байхгүй гэж хэлсэн."

"Гэхдээ Рүди сүүлийн үед хачин болоод байна."

Тийм гэж үү?

Би анзаараагүй юм байна. Дахиад л тэнэг юм хийчихэв үү дээ?

Силфигийн дэргэд юу ч ойлгодоггүй, бүхнийг анзаардаггүй дүр эсгэхийг хичээж байгаа ч тэр маань намайг ажигласаар л байна.

"Чи төрөлхийн л сонин хүн байсан юм биш үү?"

Намайг ийнхүү тоглоом шоглоом хийхэд Силфи духаа үрчийлгэн толгой сэгсэрлээ.

"Үгүй ээ, тийм биш. Яаж хэлэх вэ дээ... Чи ер нь нэг л эрч хүчгүй харагдаад байх юм..."

Өө. Тэр иймэрхүү зүйл хэлж байгаа юм байж.

Би дэндүү их бодож дээ. Бас л нэг тэнэг юм хийчихэв үү гэж айж байлаа.

Түүний үгэнд сэтгэл бага зэрэг чилчихэв.

"Тэр чинь нөгөө мухардалд орсонтой л холбоотой байх. Ид шид, илдний урлаг дээр ч ахиц гарахгүй л байна."

"Гэхдээ... Рүди үнэхээр мундаг шүү дээ?"

"Насны хувьд бол тийм байж магадгүй л юм."

Үнэндээ энэ ертөнцийн хэмжүүрээр бол би насандаа баймгүй мундаг нэгэн байж болох юм. Гэвч би одоог хүртэл дорвитой зүйл хийгээгүй л байна. Ид шидийн хувьд гэвэл урьд насны дурсамждаа л дулдуйдаж, Дуугүй Шившлэгийг хэрхэн ашиглахаа олж мэдсэн төдий, бусдаас арай дээр гэхээс өөр гоц юм алга.

Гэвч урьд насан дахь миний ой тогтоолт тийм ч сайн биш байсан болохоор одоо би хязгаартаа тулж, цааш ахиж чадахаа байлаа. Илүү ихийг сурч авах байж дээ гэж хэчнээн харамссан ч одоо нэгэнт оройтжээ. Бас урьд насны минь мэдлэг энэ ертөнцөд үйлчлэхгүй байх талтай. Энэ ертөнцөд миний мэдэхгүй олон дүрэм журам бий. Өнгөрсөн амьдралынхаа дурсамжид үүрд найдсаар байж болохгүй биз дээ?

Ид шид гэдэг бол энэ ертөнцийн хууль.

Тиймээс би энэ ертөнцийг илүү гүнзгий ойлгох хэрэгтэй.

"Одоо дараагийн шат руугаа шилжих цаг нь болсон гэж бодож байна."

Силфигийн ид шид улам бүр сайжирч, тэр маань ухаалаг нэгэн болж өсөж байна.

Түүнийг харахад л миний сэтгэл түгшүүрт автаж, шатаж эхэлдэг. Ганцхан би л урагшлахгүй байгаа юм шиг санагдаад хэрэггүй хүн болсон мэт мэдрэмж төрнө.

Бүхнийг үл анзаарах дүр эсгэж яваа ч, том болоод ирэхээр Силфи намайг орхиод явах вий гэхээс айх юм.

"Чи хаа нэг тийшээ явах гэж байгаа юм уу?"

Силфи хөмсгөө зангидан асуулаа.

"Тийм ээ. Аав ч гэсэн намайг адал явдал хайгч болж, гүн гүнзгий цамхагуудаар явсан нь дээр, энэ тосгонд хийж чадах зүйл ховор байна гэж хэлсэн... Хэрэв хүсвэл сургуульд сурах эсвэл адал явдал хайгч болох хэрэгтэй..."

Би юм бодолгүй л санамсаргүй хэлчихлээ.

"Ү... Үгүй ээ!"

Силфи гэнэт хашхиран намайг тэвэрч авлаа.

Хөөх. Юу, юу болоод байна аа?

Хайр сэтгэлээ илчилж байгаа юм болов уу?

Ингэж бодож амжаагүй байтал Силфи бүх биеэрээ чичирч байгааг анзаарав.

"Силфи?"

"Ү, үгүй... үгүй ээ!!"

Силфи намайг амьсгалах ч зайгүй болтол чангаар тэвэрлээ.

Тэр миний дотоод сэтгэлийн шаналал, чимээгүй уйтгарыг мэдэрчихсэн юм болов уу...

"Үгүй ээ, битгий яваач... Ий, ий, хкк."

Тэр мэгшин уйлж эхлэв.

Түүний жижигхэн мөр хүчтэй чичирч, нүүрээ миний цээжинд шигтгэжээ.

...Юу, юу болоод байна аа? Яагаад байгаа юм бэ?

Эхлээд Силфигийн толгойг илж, нурууг нь зөөлөн тогшино.

Яг тэр мөчид өгзөг нь... Үгүй, үгүй, би чинь Паул биш шүү дээ.

Өгзгийг нь орхиё.

Гараараа түүний нурууг тэвэрч, Силфигийн хүрэлтийг бүх биеэрээ мэдрэхийг хичээв.

Тэр дэндүү дулаахан, зөөлөн юм. Нүүрээ үсэнд нь шигтгэхэд сайхан үнэр хамар цоргино.

Аа, энэ ч гайхалтай юм. Үнэхээр гайхалтай... Би яг л...

"Чамайг яваасай гэж хүсэхгүй байна. Хаашаа ч битгий яваач..."

Би ухаан оров.

"Аа, аан..."

Ойлголоо. Ийм учиртай байж.

Сүүлийн үед Силфи өглөө бүр манайд ирэх нь ихэссэн юм.

Ирэхээрээ л намайг илдний дасгал хийж байхыг харан баясаж, дараа нь ид шидээ сургуулилах эсвэл хичээл хийхийг минь хардаг байсан.

Бид ийм л зүйлс хийдэг байж.

Хэрэв би нэг л өдөр яваад өгвөл Силфи цор ганцаараа үлдэнэ. Хэдий тэр ид шид ашиглан муу хүүхдүүдийг хөөж чадах ч, өөр найз нөхөдтэй болохгүй шүү дээ.

Үүнийг бодохоор тэр улам бүр өхөөрдөм санагдана.

Тэр зөвхөн надад л таалагддаг.

Энэ бол зөвхөн надад л хамаатай зүйл.

"Ойлголоо, ойлголоо. Би хаашаа ч явахгүй ээ."

Би үнэхээр ийм өхөөрдөм охиныг орхиод өөр газар луу явах хэрэгтэй гэж үү?

Ид шидээ сайжруулах уу?

Тэгээд яах гэж? Би аль хэдийн Гэгээнтэн шатны болон Ахисан шатны ид шид ашиглаж чадна, ямар нэг зүйл болбол Рокси шиг багш болчихно. Насанд хүрэхээсээ өмнө бүх цагаа Силфитэй хамт өнгөрөөнө өө.

Тэгье, тэгэх нь зөв.

Хамтдаа өсөж торниод, өөрийнхөө хүссэнээр түүнийг хүмүүжүүлнэ.

Хикару Гэнжи төсөл эхэллээ.

Хэхэхэхэ.

............ Ха!

Үгүй ээ! Тайвшир, тайвшир, тайвшир.

Чи чинь юу ч ойлгодоггүй, мэдрэмжгүй байхаар шийдээгүй билүү?

Яагаад гэнэт ийм төлөвлөгөө гаргачихав аа...

Гэхдээ, гэхдээ л.

Мэдрэмжгүй байх нь Хикару Гэнжи төсөл хэрэгжүүлэх шалтгаан болохгүй биз дээ...

Хүлээ! Би юу бодоод байна аа!!

Гэсэн ч... Бас яах билээ. Энэ охины сэтгэлийг мэдэхгүй царайлаад хэр удаан явах ёстой юм бол?

Тэр ердөө л 6 настай.

Надад дэндүү их наалддаг. Түүний надад өгч буй хайр халамжийг би мэдэрч байна.

Гэхдээ энэ нь романтик хайр дурлалын шинжтэй байх ёсгүй.

Тэгвэл тэр чигээр нь л хадгалъя.

Гэхдээ хэр удаан хадгалах юм бэ?

10 нас, 15 нас... эсвэл бүр хойно уу...?

Хэрэв Сильфи намайг үзэн ядвал яах вэ?

Одоохондоо түүний надад өгөх оноо дээд цэгтээ (MAX) хүрсэн ч, буурахгүй гэх баталгаа байхгүй.

Тэр үед би тэсэж чадах болов уу...?

Би... чадахгүй!!

Хүн гэдэг чинь хийж чадах болон чадахгүй зүйлтэй байдаг юм!

Түүнийг хар л даа. Тэр дэндүү зөөлөн, дулаахан, эелдэг бас сайхан үнэртэй.

Тэр надад сэтгэлээ илчлэхийг хичээж байхад би үл тоох ёстой гэж үү?!

Энэ чинь дэндүү хачин юм биш үү?

Хэрэв бид бие биеэ мэдэрч байгаа бол, дараагийн алхам руу шилжих хэрэгтэй биз.

Өөрийгөө барьж, зүгээр суугаад байх нь буруу. Бид хамтдаа нэгэн цул болж урагшлах ёстой!

Алдаа гаргах гэж цаг үрэх хэрэг байна уу?

Алдаа гэдгийг нь мэдэж байж засахгүй орхих гэж үү?

Шийдлээ! Би Силфиг өөрийнхөө дуртай хэв маягт оруулан хүмүүжүүлнэ!

За, тэнэг царайлж суудаг үеэ ардаа орхиё! Силфи------------!

"Хөөе Рүди……… Чамд ирсэн захидал байна."

Паул орж ирэхэд би бодлын ертөнцөөсөө эргэн ирэв.

Би сандран Силфиг холдууллаа.

Арай л хэтэрчихлээ. Жоохон оройтсон бол ёс суртахуунгүй, завхай амьтан болох шахлаа.

Паулд талархах хэрэгтэй юм байна.

Гэхдээ энэ удаад би жинхэнэ мэдрэмжээ барьж чадлаа. Надад ч гэсэн хязгаар гэж бий.

Энэ удаа л тэвчлээ. Дараагийн удаа бас тэвчиж чадах болов уу……?

Захидал Роксигоос ирсэн байв.

"Эрхэм Рүди:

Бие тэнхээ сайн уу?

Цаг хугацаа ч хурдан юм, биднийг салснаас хойш бүр хоёр жил өнгөрчээ.

Одоо нэг газар тогтвортой суурьшсан болохоор чам руу захидал бичих боломж гарлаа.

Би одоо Широны нийслэлд байна. Адал явдал хайгчийн хувиар цамхагт орсноос хойш бага зэрэг алдаршиж, хунтайжийн гэрийн багшаар ажиллах болсон юм.

Хунтайжид хичээл заах нь намайг Грейратын гэр бүлдэд өнгөрүүлсэн өдрүүдийг минь эргэн санагдуулж байна.

Хунтайж нь Рүдеүстэй төстэй юм. Чам шиг тийм ч сайн биш ч, ид шидийн нөөц бололцоо нь өвөрмөц, бас их сэргэлэн. Бас нэг адилхан зүйл нь гэвэл, тэр намайг хувцсаа сольж байхад нууцаар харж, миний дотуур хувцсыг хулгайлдаг. Тэр үргэлж өөртөө итгэлтэй явдаг нь Рүдеүсээс ялгаатай ч, хийж байгаа үйлдэл нь яг л чинийхтэй адилхан.

Үүнийг баатарлаг хүмүүс тачаангуй байдагтай холбон тайлбарлах ёстой юм болов уу?

Энэ ажлынхаа хугацаанд би халдлагад өртөх болов уу гэж санаа зовж байна.

Энэ сул дорой, эмзэг биед маань юу нь тийм сонирхолтой байдаг юм бол доо……

Аан, би ингэж бичээд хааны угсааныхныг үл хүндэтгэсэн, бүдүүлэг зан гаргачихсан юм биш биз……?

За яах вэ, энэ тухай дараа ярилцъя. Ар хударгаар нь муу зүйл яриагүй болохоор гайгүй байх гэж найдаж байна. Хаант улс намайг богино хугацаагаар ч болов ордны ид шидтэнээр томилохыг хүсэж байгаа.

Зүгээр л ид шидийн судалгаа хийж байгаа маань тохиолдол юм.

Өө, нээрээ. Би эцэст нь Усны Хаан түвшний Ид Шид ашиглаж чаддаг болсон.

Широн хаант улсын номын санд Усны Хаан түвшин Ид Шидтэй холбоотой номууд байдаг юм байна.

Би Гэгээнтэн шатны ид шидийг сурсны дараа дараагийн алхмыг хийж чадахгүй нь гэж бодож байсан ч, хичээвэл боломжтой юм байна.

Рүдеүс одоо Усны Эзэн Хаан түвшний Ид Шид ашиглаж чаддаг болсон байх ёстой. Эсвэл чиний бусад бүх систем Гэгээнтэн шатны шатанд хүрсэн гэж хэлэх ёстой юм болов уу. Сурах дуртай чи Анагаах Ид Шид эсвэл Дуудлагын Ид Шидийг аль хэдийн судалж эхэлсэн биз дээ?"

Эсвэл чи илдчний зам хөөхөөр шийдсэн хэрэг үү?

Жаахан харамсалтай ч гэлээ, хэрвээ Рүдеүс юм бол ямар ч замыг сонгосон бай, бүгд л зүгээр дээ.

Миний зорилго бол Усны Бурхан түвшний Ид Шидтэн болох юм.

Ид шидийн тал дээр мухардалд орвол Раноа их сургуулийн хаалгыг тогшиж үзээрэй гэж би өмнө нь хэлж байсан даа.

Хэрвээ албан ёсны танилцуулах захидал байхгүй бол шалгалт өгөх хэрэгтэй болно. Гэхдээ чиний хувьд бол амархан л давах байх.

За, ингээд л өндөрлөе.

- Рокси

Жич: Энэ захидалд хариу бичих үед чинь би энэ хаант улсад байхгүй байж магадгүй, тиймээс хариу бичих шаардлагагүй шүү.

Энэ захидал намайг жинхэнэ утгаар нь сэрээх шиг боллоо.

Чөтгөр гэж.

Би газрын зураг дээрээс Широныг хайв.

Төв тивийн зүүн өмнөд хэсэгт орших жижигхэн улс аж.

Шулуун шугамаар харвал тийм ч хол биш. Гэхдээ Төв тивийн уулс дунд улаан луунууд байдаг болохоор тэрүүгээр дайрч гарах боломжгүй, урд талаар нь тойрч явахаас өөр аргагүй нь.

Маш алс хол хаант улс юм.

Түүнээс гадна, Раноагийн Шидийн их сургууль нь баруун хойд зүг рүү тойрч явахыг шаарддаг.

"Хмм..."

Рокси надад хаан түвшний ид шидийн талаар юу ч зааж өгөөгүй...

Учир нь тэр өөрөө ч мэддэггүй байсан юм.

Би хариу захидалдаа онцгой зүйл бичсэнгүй.

Роксид өөрийнхөө энэ хэрэггүй байгаа байдлыг мэдүүлэхийг хүссэнгүй.

Түүний нүдээр би хэр мундаг харагддагийг мэдэхгүй ч, түүнийг гомдоомооргүй байна.

Гэхдээ эргээд бодоход, Шидийн их сургууль гэнэ ээ?

Рокси тэнд үнэхээр гайхалтай байдаг гэж нэг удаа ярьж байсан.

Гэвч дэндүү хол юм.

Би Силфиг орхиод явж чадахгүй.

Би яах ёстой юм бол оо...?

Ямартай ч, захидал дээрээ нэг жич нэмлээ:

"Бас, дотуур хувцсыг чинь хулгайлсанд уучлаарай."

—

Захидал ирснээс хоёр хоногийн дараа, гэр бүлээрээ цуглах үед нь би өөрийн бодлоо хэлэв.

"Аав аа, би нэг хувиа хичээсэн хүсэлт гаргаж болох уу?"

"Үгүй."

Тэр даруйдаа л татгалзлаа.

Гэхдээ хажууд сууж байсан Зенит нь Паулын толгой руу цохив. Нөгөө талд сууж байсан Лилиа ч бас нэмэрлэлээ.

Жирэмслэлттэй холбоотой асуудлаас болж Лилиа одоо хоолны ширээний ард сууж хооллодог болсон. Урьд нь тэр зарцын хувиар хажууд нь зогсож үйлчилдэг байсан ч, одоо бол гэр бүлийн нэг хэсэг болсон билээ.

Энэ улсад олон эхнэртэй байх нь зүгээр юм болов уу?

Яахав дээ, хамаагүй ээ.

"Рүдеүс. Юу ч хэрэгтэй байсан хэлээрэй. Аав нь бүгдийг нь биелүүлж өгнө" гэж Зенит толгойгоо барьж суугаа Паулыг харан зөөлөн хэлэв.

"Залуу Эзэнтэн Рүдеүс урьд нь хэзээ ч хувиа хичээсэн зүйл гуйж байгаагүй. Одоо л эзнийхээ нэр төр, итгэл найдварыг шалгах цаг нь иржээ" гэж Лилиа бас намайг дэмжив.

Паул цэх зогсоод, гараа зөрүүлэн эрүүгээ өргөхөд ихэд чухал хүн шиг харагдана.

"Рүдеүс аминчхан хүсэлт байна гэж хэлэхээр, миний чадлаас давсан зүйл байх нь ээ дээ."

Паул дахиад л цохиулж, ширээн дээр ухасхийн унав.

Манай гэрийнхний жижигхэн наргиан нэг иймэрхүү.

Би тэдэнд хэллээ.

"Үнэндээ, ид шидийн сурлага минь нэг л гацчихаад байна. Тиймээс Раноагийн их сургуульд явж суралцахыг хүсэж байна..."

"...Өө."

"Гэхдээ энэ тухайгаа Силфид хэлтэл тэр уйлаад, надаас салмааргүй байна гээд байх юм."

"Хөөх, энэ зүрхээр наадагч хэнийг дуурайсан юм болоо, айн?"

Паул гурав дахь удаагаа давхар цохилт амсав.

"Тийм болохоор л би түүнтэй хамт сургуульд явахыг хүсэж байна. Гэвч түүний гэр бүл манайх шиг хөрөнгөтэй биш. Тиймээс бид хоёрын сургалтын төлбөрийг дааж өгөөч гэж гуйх гэсэн юм."

"Өө..."

Паул хоёр тохойгоо ширээн дээр тавиад, дээд албан тушаалтан шиг хурц харцаар над руу ширтлээ.

Энэ бол түүний илд барих үедээ гаргадаг харц.

Паулыг хүндлэх цорын ганц мөч нь энэ л байх.

"Үгүй."

Паул өмнөхтэйгөө ижилхэн хариулт өглөө.

Энэ удаад бол жинхэнэ татгалзал байв.

Зенит болон Лилиа нар ч чимээгүй боллоо.

"Гурван шалтгаан байна. Нэгдүгээрт, чи одоо ч илдний техник сурч байгаа. Хэрвээ одоо орхичихвол чадвар чинь хөгжилгүй зогсоно. Багшийн хувьд би чамайг одоо л лав илдээ хаяхыг зөвшөөрөхгүй.

Хоёрдугаарт, мөнгөний асуудал. Зөвхөн чамайг бол бид аргалж чадна, гэхдээ Силфигийн төлбөрийг нэмбэл дийлэхгүй. Ид шидийн их сургуулийн төлбөр хямд биш, манай гэр бүлийн хөрөнгө гэдэг чинь урсгаж байдаг халуун ус биш шүү дээ.

Гуравдугаарт, чиний нас. Чи дөнгөж 7-той. Ухаантай хүүхэд ч гэсэн мэдэхгүй зүйл олон бий. Туршлага чинь дэндүү дутмаг байна. Эцэг эхийн хувьд бид үүрэг хариуцлагаа орхиж болохгүй."

Бодсон шиг минь л боллоо, энэ арга бүтсэнгүй.

Гэхдээ би бууж өгөхгүй.

Паул урьдынхаасаа өөр болсон. Тэр бодож тунгаагаад, шалтгаанаа хэлж байна. Энэ нь хэрвээ би энэ гурван нөхцөлийг хангачихвал болох нь гэсэн үг. Санаа зовох хэрэггүй. Яг одоо явах албагүй шүү дээ.

"Ойлголоо, аав аа. Тэгвэл би илдний техникээ урьдын адил үргэлжлүүлэн суръя. Харин насны тухайд, би хэдэн жил хүлээх хэрэгтэй вэ?"

"Тийм шүү... 15 нас. 12 нас хүртлээ чи гэртээ л байх ёстой."

12 нас аа.

15 нас хүрэхээрээ л насанд хүрсэнд тооцдог гэдгийг санаж байна.

"Яагаад заавал 12 гэж? Асууж болох уу?"

"Яагаад гэвэл би гэрээсээ гарахдаа 12 настай байсан юм."

"Ойлголоо, би ойлголоо."

12 нас гэдэг бол Паулийн хувьд наймаалцах боломжгүй эцсийн шийдвэр бололтой.

Эрэгтэй хүний хувьд түүний бахархлыг нь мохоохыг хүсээгүй тул би чимээгүйхэн толгой дохихоос өөр арга байсангүй.

“Тэгвэл эцсийн асуудал.”

“За?”

“Надад ажил олж өгөөч. Би бичиг үсэг тайлагдсан, тоо бодож чаддаг болохоор гэрийн багш хийх юм уу, эсвэл ид шид зааж болно. Цалин өндөртэй байвал бүр сайн.”

“Ажил аа? Яах гэж?”

Паул намайг сүрдүүлэх гэсэн мэт нухацтай харцаар ширтлээ.

“Би Силфигийн сургалтын төлбөрийг олох гэсэн юм.”

“............Энэ чинь Силфигийн хувьд сайн зүйл гэж хэлэхэд хэцүү юм.”

“Тийм ээ. Гэхдээ энэ бол миний өөрийн л шийдвэр.”

“......”

Хэсэг хугацаанд нам гүм болов.

Надад бол энэ уур амьсгал тун ч эвгүй санагдана.

“Тийм байх нь ээ...... Ойлголоо......”

Паул ямар нэгэн зүйл бодсон бололтой толгой дохив.

“Ойлголоо. Хэрэв иймхэн асуудал юм бол би чамд тусалж, ажил сураглаж өгье.”

Паул надад итгэл төгс хариуллаа. Энэ нь Зенит болон Лилиа нарын санаа зовсон харцнаас тэс өөр байв.

“Маш их баярлалаа.”

Би талархсандаа бөхийсөн бөгөөд оройн зоог үргэлжлэв.

—

*Паулийн харах өнцгөөс*

Рүдеүс ийм зүйл хэлнэ гэж огт санасангүй.

Миний хүү дэндүү хурдан томрох юм.

Ихэвчлэн хүн 14, 15 нас хүрээд л иймэрхүү зүйл ярьж эхэлдэгсэн.

Би гэхэд л 11 настайдаа Илдний Бурхны Ахисан шатны түвшинд хүрч байлаа.

Ийм зүйл хэлж чадахгүй хүмүүс амьдралынхаа туршид хэзээ ч зоригтой алхам хийж чадахгүй.

“Хэтэрхий яаран зүтгэвэл эрт үхдэг юм даа...... тийм ээ.”

Нэгэн удаа Дайчин надад яг ингэж хэлж байсан юм.

Мэдээж, түүнийг хэлэхэд нь би үл тоосон.

Миний эргэн тойронд байгаа хүмүүс дэндүү тайван амгалан аж төрөх юм. Хүн төрөлхтний хүч чадал оргил үедээ байх хугацаа маш богинохон атал хэн ч яарахыг хүсдэггүй. Хийж болох зүйлсээ бүрэн гүйцэд дуусгах хэрэгтэй. Хэрэв үүнийхээ төлөө буруутгагдлаа гэхэд, тэр үед нь дараа нь ярилцаж болно шүү дээ.

За яахав, би ч гэсэн бүхнийг хийж үзээд эцэст нь хүүхэдтэй болсон хойноо, язгууртан талын хамаатан садандаа найдаж байж л баатар болох замаа олсон хүн дээ.

Гэхдээ энэ ч яах вэ, түр орхиё.

Рүдеүсийн амьдралын хэв маяг бол бүр ч яаралтай байна.

Түүнийг хараад сэтгэл минь түгшлээ.

Намайг бага байхад эргэн тойрны хүмүүс минь ч бас яг ингэж боддог байсан байх.

Гэхдээ Рүдеүс бол над шиг омголон биш. Түүний хийж байгаа бүхэн нь тодорхой төлөвлөгөөтэй.

Энэ Зенитийн цус юм болов уу?

“За, аав нь чамайг арай удаан хажуудаа байлгаг л дээ.”

Би ийн бодонгоо захидал бичлээ.

Хэд хоногийн өмнө Роулс надтай нэгэн асуудлаар ярилцсан. Силфи Рүдеүсийг дэндүү их дагах болжээ.

Сильфидийн нүдээр харахад Рудеус бол Там мэт хар дарсан зүүднээс нь аварсан ханхүү л гэсэн үг. Ах шиг нь олон зүйлс зааж өгч, эцэст нь тэдний хүйс өөр гэдгийг ойлгуулсан. Роулс ч бас хэрэв Рүдеүс түүний сэтгэлийг татаж чадвал хамгийн сайн нь энэ болох тухай ярьсан.

Би ч бас ийм хөөрхөн охиныг бэрээ болгож авах нь муугүй санаа гэж бодож байсан ч, өнөөдөр Рүдеүсийн яриаг сонсоод бодлоо өөрчиллөө.

Одоогийн нөхцөл байдал бол бараг л тархи угаалттай адилхан түвшинд байна.

Язгууртнуудтай хамт байхдаа би ийм төрлийн хүмүүсийг олон удаа харж байлаа. Эцэг эхдээ хэтэрхий их найддаг, хүүхэлдэй шиг хүмүүс.

Хэдийгээр түшиж тулж байгаа хүн нь дэргэд нь байхад бол ямар нэгэн асуудалгүй л дээ.

Хүүхэлдэй байсан ч гэсэн зөв удирдаж чадвал сонирхолтой жүжиг тоглуулж болно. Хэрэв Рүдеүс одоо ч Силфиеттийг хайрлаж байгаа бол тэр охин зүгээр байх биз.

Гэвч Рүдеүс бол миний цусыг өвлөсөн хүн.

Эмэгтэй хүнд хорхойтой цусыг.

Санамсаргүй байдлаар өөр эмэгтэйтэй харилцаа үүсгэх магадлал бий. Үгүй ээ, миний цусыг өвлөсөн бол тэр гарцаагүй үүнээс ч илүүг хийх болно.

Эцэст нь, Силфи сонгогдохгүй ч байж мэднэ.

Тэр үед хаягдсан Силфи босож чадахгүй. Эвдэрхий хүүхэлдэй шиг дахин хэзээ ч сэргэхгүй биз.

Би хүүгээ ийм хөөрхөн охины амьдралыг сүйтгэхийг зөвшөөрөхгүй. Энэ нь хүүд минь ч сайн зүйл биш.

Би захидал бичлээ.

Сэтгэлд хүрсэн хариу ирээсэй хэмээн залбирч байна.

Гэхдээ дараагийн асуудал.

Ам муутай, хэрэлдэхдээ гаргууд хүүгээ яаж ятгах вэ дээ.

Бодвол хүч хэрэглэхээс өөр аргагүй болох нь дээ.