7-р бүлэг

Бусад сурагчид Карл, өнөөх шидтэн хоёрын олсон аргыг дорхноо анзаарч, өөрсдөө ч бүлэг болж эхлэв. Карлын харснаар шинээр хүчээ сэрээсэн сурагчид бараг бүгд ямар нэгэн төрлийн ид шидийн дайчин ангилалтай бөгөөд төрөл бүрийн ойрын тулааны зэвсэг барьжээ.

Бамбай сонгосон хүн тийм ч олон биш. Харин бамбайтай хэд нь бүлгийнхээ урд гарч, зам нээх үүрэг хүлээв. Алсын довтолгооны чадвартай сурагчид араас нь дагаж, биеийн үзүүлэлт огт сайжраагүй шидтэнгүүд болон бусдыг дундаа хамгаалан хүрээлжээ.

Өөр хоёр ангийн хүүхэд өнөөх шидтний араас орж, яагаад гэдгийг нь сайн мэдэхгүй ч нүүрээ халхлах аргыг нь дуурайв.

Энэ дүр зураг оюун ухаан муутай Газрын Хулгануудыг бүр айлгаж орхилоо. Урд нь савартай нэг аймшигтай залуу, араас нь толгойгүй хүн дүрст гурван мангас дагаж яваа мэт харагдсан нь жижиг амьтдын хувьд хангалттай аймшиг байв. Ингээд Карл руу дайрахын оронд тэд зугтаж эхэллээ.

Үүний ачаар Карл тал дундуур хурдтай алхаж, хулгануудаар дүүрэн хэсгийг төвөггүй ардаа орхив. Тэд эхний бутан хашлагад хүрээд хүн бүр тэнхээгээ сэлбэхээр түр амсхийлээ.

"Ид шид чинь арай дэндүү их хүч иддэг юм байна. Та нар чадвараа ашигласныхаа дараа хэр удаж байж сэргэдэг вэ?" гэж арын эгнээнд байсан том сүхтэй дайчин ангиллын хүү асуув.

"Хэтрүүлээд бүх хүчээ гаргахгүй бол би чадвараа гурваас дөрвөн удаа ашиглаж чадна. Тэгээд ядарна, юм идэх эсвэл амрах хэрэг гардаг. Хугацааг нь яг хэмжиж үзээгүй." гэж Карл хариулав.

Шидтэн охин толгой дохилоо.

"Би ч адилхан. Хоёр шившлэг хэрэглээд л бараг дээд хязгаартаа хүрчихдэг. Тэгээд жаахан амрах хэрэгтэй. Арван тав орчим минут суучихвал дахиад нэг шившлэг хэрэглэж чадна. Энэ удаа ид шидээ хэмнэсэн болохоор ядаж нэгийг хэрэглээд цаашаа явж чадна. Онцгой нөхцөлд хоёуланг нь ч хэрэглэж болно, гэхдээ тэгвэл багийнхныгаа удаашруулна."

Сүхтэй хүү хөмсгөө зангидлаа.

"Би бол ганцхан удаа ашиглаад л дуусдаг. Гэхдээ аав маань модчин болохоор би чадвар хэрэглэхгүй бол сүхээ хэдэн цагаар ч савчиж чадна."

"Тэр чинь хангалттай. Одоохондоо Газрын Хулгана л таарч байна, тэд нартай сүхтэй хөөцөлдөх хүн бол ёстой тэнэг. Харин цаашдаа арай том, удаан амьтан таарвал чадвараа ашиглалгүйгээр тулалдаж болно. Тариа чамайг хүчтэй болгосон уу? Даалгаврын асуултад тэр тухай байсан болохоор ийм өөрчлөлт үнэхээр байдаг байх." гэж Карл санал болгов.

"Тийм ээ. Нэлээд их хүчтэй болсон." гэж тэр зөвшөөрөв.

Нөгөө дайчин инээмсэглэв.

"Би тийм ч хүчтэй болоогүй. Гэхдээ угаасаа боломжийн байсан. Харин асуудал нь миний анхны чадвар хамгаалалтынх. Энэ тэмдэг дээрх бамбайг харж байна уу?

Хамгийн инээдтэй нь би бамбай ашиглах ямар ч авьяасгүй. Хадгалах хайрцагт байсан бамбайгаар бүхнийг туршсан ч юу ч болсонгүй. Харин хоёр гарт сэлэм ашиглахаар чадвар маань ямар ч асуудалгүй идэвхждэг, бүр байнга асаалттай барьж ч чадна.

Ганц асуудал нь сэлмээ чиний бээлий шиг хурдан хөдөлгөж, чулууг хааж чадахгүй."

Карл толгой дохив.

"Тэгэхээр манайд асар хүчтэй сүхчин, тэсвэртэй сэлэмчин, нэг шидтэн, бас савартай би байна. Муугүй баг болж байна. Багш нар биднийг бүлэг болоод тулалдан явсаар хаалганд хүрээсэй гэж хүссэн бололтой.

Одоохондоо бол хүнд тулаан гэхээсээ илүү ахлах ангийнхны тоглоом шиг л байна. Гэхдээ дараагийн талд Усны Мэнгэ эсвэл Өргөст Араатан шиг юм таарахад бэлэн байгаарай."

Хэсэг амсхийсний дараа тэд өмнөх бүтэцтэйгээ цааш хөдөлсөн ч энэ удаа хүрмээрээ толгойгоо халхалсангүй. Хэрэв энэ талд Газрын Хулганаас илүү аюултай зүйл байвал ирж явааг нь харахыг хүснэ, нүүр тулсан хойно нь мэдэхийг биш.

Карлын [Хараа Сайжруулах] талбайг нягтлан шалгав.

Одоохондоо хоосон, тайван, туулахад амархан мэт харагдана.

Энд амьдардаг зүйлс унтаж байгаа юм уу, эсвэл өдөр тутмын амьдралаа тайван үргэлжлүүлж, нутаг дэвсгэрт нь хэн нэгэн нэвтрэх гэж байгааг огт мэдээгүй бололтой.

"Моддын дундуур явбал ямар вэ? Тэгвэл энэ талбайг гатлахгүйгээр Академид хүрнэ. Зүгээр жаахан хажуу тийшээ тойроход л болно." гэж шидтэн санал болгов.

Карл ойн захыг ажиглаад толгой сэгсэрлээ.

"Тэнд дор хаяж хоёр Төмөр Соёот Гахай байна. Модны холтос өөр өөр өндөрт урагдсан байна. Өөр төрлийн амьтан ч байж мэднэ, гэхдээ ийм мөр их онцлог." гэж тэр намуухан хэлэв.

Тэд гэрээсээ нэлээд хол явсан болохоор энэ нь өөр төрлийн гахай байж болох ч, модон дээрх соёоны мөр нь төрөлх нутгийнхтай нь адилхан байвал амьтан өөрөө ч төстэй байх магадлалтай.

"Тэгвэл урагшаа, нэгдүгээр курсын зоригт золиоснууд аа. Ахлах ангийнхныгаа жаахан хөгжөөгөөд, харанхуй болохоос өмнө хаалган дотор орцгооё." гэж модчны хүү инээлээ.

Тэд хурдан хурдан алхсаар урагшлав. Газар доорх араатнуудыг сэрээчихээр их дуу чимээ, чичиргээ гаргахыг хүссэнгүй. Гэхдээ хэт удааширч араас яваа бусад бүлэгт гүйцэгдэхийг ч хүссэнгүй.

Өөр ямар ч бүлэг энэ талбай руу хараахан орж ирээгүй байлаа.

Ихэнх нь амарч, зарим нь зориг хүрэхгүй эсвэл хулгануудтай зууралдсаар, өөр хэсэг нь шууд шулуун явсан зам урхи гэж үзээд тойрч гарахаар шийджээ.

Тэр таамаг магадгүй буруу биш.

Гэхдээ бусад зам заавал дээр гэсэн үг биш.

Тэд талбайн дунд хүрэхэд дараагийн бүлэг урагш хөдөлж, тэргүүлэгчдийг гүйцэхээр гүйж эхэллээ.

Тэр агшинд талбай гэнэт амь орсон мэт болж хувирав.

Шинэ бүлгийн хөл орчмоос ороонго ургамлын ишнүүд газар цоолон гарч, шагайнаас нь ороон татаж, зөөлөн шороон дээр унагаав. Сул ороонго ишнүүд нүүр рүү нь ташуурдан ороолгов.

Ямар нэгэн ургамлын мангас.

Яг ямар төрөл гэдгийг Карл мэдэхгүй.

Гэхдээ тэдний чанга гишгэлт түүнийг сэрээсэн нь тодорхой.

"Зөөлөн хөдөл. Одоохондоо бидэн рүү дайраагүй, зүгээр л манай хэсэгт идэвхжчихлээ. Тайван урагшлаад байвал их асуудалгүй гарчихна. Үнэхээр ороогдсон тохиолдолд л дайр. Бас ишнүүд дээр нь битгий гишгэ." гэж Карл зааварлав.

"За, дарга аа. Гэхдээ талбайн голд бүгдээрээ орооцолдоод гацчихвал би бүх бурууг чамд тохно шүү." гэж шидтэн нүүрэндээ ёжтой инээмсэглэл тодруулан шивнэв.

Тэр хамгийн муу зүйл тохиолдоход бүрэн бэлэн байгаа нь илт байлаа.