10-р бүлэг

[Хулгана одоо ч алга.] гэж бяцхан Салхин Хурдат Харцага гомдоллов.

Түүний зөв байлаа. Хэт улаан туяаны хүрээнд хүртэл харж, мэрэгчдийн шээсний мөрийг ч ялгаж чадах [Хараа Сайжруулах]-аа ашигласан ч хулганын ямар ч шинж алга. Ид шидийн дотуур байранд ийм байх нь мэдээж хэрэг байж болох ч Харцагын хувьд энэ бол жинхэнэ эмгэнэл байв.

[За за, найз минь. Хоолны газар очоод мах олъё.]

Карл дахин доод давхарт бууж, хоолны газрын буфет руу чиглэв.

"Шинэ сурагч уу? Чамайг танихгүй юм байна." гэж лангууны цаана суусан настай эмэгтэй асуулаа.

"Тийм ээ, хатагтай. Намайг Карл гэдэг."

"Ёс мэддэг юм байна, муугүй шүү. За, хүссэнээ ав. Гэхдээ зөвхөн цагаан тавагтай хоолыг өрөөндөө авч явж болно, дараагийн хооллох үедээ тавагнуудаа буцааж өгнө. Дуртай хэмжээгээрээ ид. Ид шид та нарын биед хүн бүрт өөрөөр нөлөөлдөг болохоор хоолны дуршлаасаа санаа зовох хэрэггүй."

[МАХ!] гэж Харцага түүний толгойд баярлан хашхирч, урт лангууны нэг талд өрсөн түүхий загас руу анхаарлыг нь татав. Тэр хэсэг яг хүнсний дэлгүүр шиг харагдана. Өрөөндөө аваачиж өөрөө хоол хийх хүмүүст зориулсан түүхий орц тэнд байхад, лангууны эхний хагас нь бэлэн хоолнуудаар дүүрчээ.

"Тэгвэл их идэж байгааг минь өршөөгөөрэй." гэж Карл хэлээд оройн хоолдоо дүүргэхээр хоёр цагаан таваг авав.

Цөцгийтэй соустай гоймон, махан бөмбөлөг, шарсан гахайн мах, асар их эрч хүч цацруулж буй мэт санагдах үл мэдэгдэх ногоо, бас Харцагад зориулсан бүтэн таваг түүхий мах.

"Энэ ч нэлээд сонирхолтой таваг байна шүү. Гэхдээ өрөөндөө гал тогоотой бол хүссэнээрээ болгож идэж болно. Цаашдаа хоолоо ямар нэг онцгой аргаар хийлгэх дуртай бол тогоочид хэлчихэд л болно." гэж тэр тайлбарлав.

"Баярлалаа, санаж явъя."

Харцага өрөвдмөөр янзаар хоол нэхсээр байхад Карл өрөөндөө буцлаа. Хэрэв бүх ангаахай шувуу ийм өхөөрдөм хэр нь байнга юм нэхдэг бол ээжүүд нь яагаад хоолыг нь хүртэл зажилж өгдөгт гайхах зүйл алга. Аз болоход Салхин Хурдат Харцага дөнгөж төрсөн хэр нь маш хурц, төмөр мэт хошуутай бөгөөд ясыг ч төвөггүй хазаж чадна.

Махны хэсгүүд бүгд ясгүй байсан нь шаржигнах юм алга гэж Харцагыг бага зэрэг гонсойлгосон ч бүх мах нь ид шидийн араатны мах тул шим тэжээл, эрч хүчээр баялаг байв. Тэжээл овоолсон үүрэн дунд бие нь нүдэнд харагдахуйц хурдтай өсөж байлаа.

Тэр яаж ийгээд арван минутын дотор өөрийн биеийн жингээс тав дахин их мах идчихээд, Карл хоолоо дуусгаж байхад хүртэл таваг дээрх махан бөмбөлгийг нэхсээр байв.

[За за, нэг махан бөмбөлөг. Гэхдээ үүний дараа оройн хоол хүртэл хүлээнэ шүү.]

[Тэр нь хэзээ юм? Би өлсөж үхлээ.] гэж шувуу гомдоллоод, дараа нь чанга хэхэрч унтаад өгөв.

Карлын бодлоор энэ лав өлсөж үхэж байгаа шинж биш байлаа.

Дахин сэрэх үедээ Салхин Хурдат Харцага бор шувууны дайтай болж өссөн бөгөөд Карлын оюун санаан дахь орон зайгаар баяр хөөртэй нисэлдэн, түүнийг тагтнаас унасан навч цэвэрлэж байх зуур байнга анхаарлыг нь сарниулж байв. Карл навчнуудыг хатааж ангилахаар тусад нь тавьж, дараа нь ургамлуудаа услав.

Энд байгаа бүх зүйл ид шидийн хамгийн анхан шатны нөөц байх ёстой. Тэгэхээр навчнуудыг ч зөв хатааж, хадгалж чадвал ямар нэг үнэ хүрэх магадлалтай. Харин асуудал нь энэ цэцэрлэгийг сургууль зөвшөөрсөн эсэх, эсвэл энд байгаа бүх нөөцийг сургуулийн өмчөөс завшсан зүйл гэж үзэх эсэхийг Карл мэдэхгүй байлаа.

[Оройн хоол болсон уу? Энэ удаа шаржигнуур юм авъя.] гэж Харцага санал болгов.

[За, би эхлээд захиагаа бичээд дуусгая. Тэгээд доош бууж бусад нь ямар байгааг харъя.]

Шувуу захиа гэдэг ойлголтыг сайн ойлгосонгүй. Харин Карл өөрийгөө зүгээр, Академид сайн төвхнөж байгаагаа гэрийнхэндээ мэдэгдэхийн тулд эцэг эхдээ захиа бичмээр байлаа. Сурагчид хичээлийн жил дуустал гэртээ харихгүй ч захиа эсвэл мессеж явуулж болохгүй гэсэн дүрэм байсныг тэр санахгүй байв.

Карл ч, эцэг эх нь ч гар утас авч дийлэхгүй байсан нь үнэн. Гэхдээ гол нь тэр биш. Бэлтгэлээ дуусгаж, элитийн тэтгэмж авч эхэлмэгц тэдэнд нэгийг авч өгч болох юм. Хэрэв тэтгэмж хангалттай байвал бүр эцэг эхээ уурхайгаас нүүлгэж, тэтгэвэрт гаргаж ч мэднэ.

Гэр рүүгээ бичих захиа нь хэдхэн минутын дотор бэлэн болж, Карл хаалганыхаа дэргэдэх, дотроос ч гаднаас ч онгойлгож болдог хайрцагт хийв. Галт тэргэн дээр бичиг баримтаа тэндээс авч, тэнд буцааж хийдэг байсан. Гэртээ ч захиа явуулах бол ийм хайрцгаас цуглуулдаг тул энд ч адилхан байх гэж Карл таамаглав.

Хоолны танхим шинээр ирсэн сурагчдаар дүүрчээ. Ихэнх нь нэлээд өрөвдөлтэй харагдана: хувцас нь урагдсан, шавар, өвсний толботой, зарим нь бүр ил харагдах шархтай.

Карл оройн хоолны дараалалд орж, дараа нь хоёр дахь таваг аваад бүтэн шарсан тахиа дээр нь тавив. Хэн ч хараагүй мөчийг тааруулан тэр тахиаг Араатан сургах орон зай руу шилжүүллээ. Дараа нь өөр нэг таваг авч, төрөл бүрийн бяслаг, зууш хийж, сул ширээ рүү очив.

"Чи эхний бүлгийн саварт бээлийтэй залуу мөн биз дээ? Өмнө нь царайг чинь сайн харж чадаагүй юм." гэж хажуугийн ширээнд суусан шар үстэй, нүүр нь нэлээд хөхөрсөн охин асуув.

"Тийм ээ. Асууж болох бол юу болсон юм бэ? Бүгд хагас үхдэл болтлоо зодуулсан юм шиг харагдаж байна." гэж Карл асуулаа.

"Тэгсэн. Би Газрын Хулганаас хамгаалахын тулд хамт явбал аюулгүй гэж ойлгосон нэг бүлэгтэй нийлсэн. Манай тэргүүн дайчин чадвараа ашиглаад хулгануудыг хөөчихсөн. Гэхдээ хоёр дахь талбайд хүрэхэд ургамлын мангас аль хэдийн галзуурчихсан байсан.

Тэгэхээр нь тойроод явбал аюулгүй гэж бодоод баруун талын ойн зах руу оръё гэж шийдсэн юм." гэж тэр хэлээд түр зогсон, нүүрэндээ зөөлөн хүрэхэд өвдсөндөө ярвайв.

"Тэр аймшигтай аварга гахайнуудтай хэсэг үү?" гэж Карл асуув.

"Өө, чи аль хэдийн мэдчихсэн юм уу?"

Карл толгой дохив. "Тийм болохоор бид талбайгаар шууд явсан. Модон дээрх гахайн мөрийг хараад, миний өссөн уурхайн хотын гадна байдагтай адилхан болохыг нь таньсан."

Охин инээв. "Би байна аа, Жасмин. Нүүр маань ийм болчихоор чи үнэхээр танихгүй юм байна."

Тэр яагаад яриагаа эхлэхдээ өөрийгөө танилцуулаагүйг энэ тайлбарлав. Карл түүнийг мэддэг байх ёстой байсан.

Карл охиныг дахин сайтар ажиглав. Уурхайн хотоос Явахын өмнөх түүний мэддэг Жасмин шар үстэй байгаагүй, бас одоогийнхоосоо дор хаяж хорин килограммаар илүү жинтэй байсан гэдэгт тэр бүрэн итгэлтэй байлаа.

"Чи их өөр харагдаж байна. Үснээс болсон байх." гэж Карл бувтнав. Урьд нь ямар харагддаг байсныг нь дурдаж ангийнхаа охиныг гомдоохыг хүссэнгүй.

Магадгүй бэлгийн бойжилт нөлөөлсөн байж болох ч ийм их өөрчлөлтийг тэр анзаарахгүй өнгөрсөн байх учиргүй мэт санагдав. Танхимд ч бас танил хэр нь танил биш хэд хэдэн царай харагдана. Бүгд Карлын санаж байснаас бага зэрэг өөр болсон мэт, дээр нь ихэнх нь хамгийн сайн талаараа өөрчлөгджээ.

Бодож үзэхэд Карл өөрөө ч ширээний ард ингэтлээ өндөр сууж байснаа санахгүй. Дүрэмт өмднийх нь шуумай гуталдаа ч хүрэхээ больжээ.

Энэ нэг л биш.

Өнөө өглөө галт тэрэгнээс буухад өмд нь гуталд нь яг хүрч байсан шүү дээ.

Магадгүй Академийн амьдрал түүний төсөөлж байсан шиг муу биш ч байж мэднэ. Дахиад жаахан өндөр болчихвол ангийнхнаа гүйцэх нь.