79-р бүлэг

Алтан дээсийг давж алхсан мөчид хөл минь газарт хүрлээ.

Яг л тоглоомын тусгай бүсэд нэвтэрчихсэн юм шиг санагдав.

Манан шидээр арилж байгаа юм шиг ор сураггүй алга болж, эргэн тойрон дахь байгаль харагдаж эхэллээ.

Тэргэл сарны гэрэлд уулын тэрхүү талбай миний төсөөлж байснаас хавьгүй том байв.

Уулын хярыг даган үргэлжлэх аварга том талбай.

Хөхөмдөг сарны гэрэлд гүн ногоон өнгө чимээгүйхэн найгна.

Гэвч энд амар тайван эсвэл таатай зүйл огт байсангүй.

– "Энд нэг хачин үнэр үнэртэж байна."

Тэгээд тэрхүү найгах ногоон ургамлуудын дунд жижигхэн улаан жимснүүдийн бөөгнөрөл анзаарагдав... хүлээгээрэй.

[Энэ чинь хүн орхоодойн талбай юм биш үү?]

[Байз, хүн орхоодойг ихэвчлэн хүмүүс тариалдаг сан, гэхдээ энэ нь хүний гараар тарьсан юм шиг харагдахгүй байв...]

[Энэ бүхэн дандаа зэрлэг хүн орхоодой юм уу?]

Би талбайг хурдхан шиг гүйлгэн хартал захад нь нэгэн хаяг зоосон байхыг харлаа.

Би шууд эргэж, алтан дээсийг даван буцахыг завдав.

Мянган жилийн настай зэрлэг хүн орхоодой оо?

Энэ чинь найзынхаа үзэгний хайрцгийг бал авах гэж нээтэл дотор нь алтан гулдмай дүүрэн байхтай л адил зүйл байна.

Яг дээсийг даван буцах гэж байтал—

– "Аа, эрхэм хүндэт Зочин минь. Гуйж байна, намайг битгий хаяач..."

Ар талд минь зөөлөн эхэр татах дуутай хамт бүдэгхэн, чичрэх хоолой сонсогдлоо.

Би аажмаар толгойгоо хагас эргүүлэв.

– "Баранд хараагдсан сүнс намайг авахаар ирж байна! Аймшигт бар намайг мөч бүрээр минь тасдаж, газар дээгүүр цацах гэж байна! Намайг авраач, гуйж байна...!"

Талбай дээрх жимснүүдийн нэг нь над руу гараа даллаж байгаа юм шиг гуйвлав.

Тэгснээ намайг харж байгааг ухаарсан бололтой, навч нь гунигтайгаар доош унжлаа.

– "Аа, миний цаг болжээ. Би махны хэсгүүдээс өөр юу ч үлдээлгүй тасчуулах нь..."

Би зэрлэг хүн орхоодой руу бүрэн эргэж харав.

Миний харахтай зэрэгцэн жимсний бөөгнөрөл нь ширүүн савчлаа.

– "Тэр бузар баранд баригдсанаас танд идэгдсэн нь дээр! Намайг аваад, том төмөр тогоонд чанаж уувал таны өвчин эдгэрч, өндөр настай эцэг эх чинь хүртэл шинэ хүч чадлаар босон ирэх болно!"

Бодоод байх нь ээ, ардын аман ярианд зэрлэг хүн орхоодойг ихэвчлэн асралтай, шидэт амьтан шиг дүрсэлдэг шүү дээ.

Сайн үйлст хүмүүст өгдөг бэлэг.

Би чичирч буй зэрлэг хүн орхоодойн өмнө сөхөрч суув.

Би зэрлэг хүн орхоодой руу гараа сунгаснаа... буцаагаад цэх зогслоо.

Тэгтэл газар хөдлөх шиг аймаар, хөөрхийлөлтэй хоолой хадан гарав.

– "Хах, чи намайг проглочихлоо гэж үү! Арчаагүй амьтан минь!"

[Энэ газрыг Сангүн-нимийн оршуулгын газар гэдэг шүү дээ.]

Сүнснүүд бүх зүйлийг өөрөөр хийдэг тухай яриаг та сонсож байсан уу?

Тэгээд би сүнснүүдэд эзэмдүүлсэн, оршуулгын газар гэж муу ёроор нэрлэгдсэн газар байж байдаг байх нь уу?

[Ийм газар ургаж байгаа зэрлэг хүн орхоодой ердийн байна гэж огт байхгүй.]

Түүний чанар бүхэлдээ эсрэгээрээ байсан ч би гайхахгүй. Би үүнийг таамаглаж байсан юм.

– "Хихихи, хэхэхэ!"

Зэрлэг хүн орхоодой мурилзаж, газраас гарч ирж эхлэв.

Муухай, хөх ягаан өнгөөр гэрэлтэх түүний хагас цухуйсан бие нь яг л зомбигийн баримал шиг харагдаж байлаа.

Тэр бүр цус шиг бараан улаан зүйлээр ханиалгаж эхлэв!

[Би өөрийгөө бэлдсэн байсан ч гэсэн энэ аймаар хэвээрээ байна!]

– "Чи ч бас булшлагдах болно! Чи энд булшлагдаж, хүн орхоодой болно, мөчүүд чинь таслагдаж, ялзрах болно! Амьд үхдлийн зовлонг мэдэррррр!"

Эргэн тойрон дахь навчнууд тэмтрүүл шиг мушгиралдаж, хөрснөөс үндсээ гаргаж, тарчлан над руу тэмүүлж байв. Увааааах!

Ямар ч эргэлзээгүйгээр би шууд бүснээсээ нэг юм шүүрэн авлаа.

[Ц-Цас цагаан охины алим!]

Энэ зүйл нь хэрэглэсэн үед үхсэнтэй адил гүн нойронд автуулдаг хачин нөлөөтэй.

Тэгэхээр, би үүгээр юу хийх ёстой байсан бэ?

[Онцгой байдлын үед алим идэх хэцүү байх болно гэж бодоод...]

Би үүнийг өмнө нь шүүс болгон цохичихсон байсан юм!

Би Цас цагаан охины алимаар хийсэн битүүмжилсэн шүүсийг гаргаж ирээд өмнөх талбай дээрээ хангалттай асгав.

– "Хихихи! Тэр чинь нөлөөлөхгүй! Тэнэг амьтан минь! Би чиний мөчийг тасдаж—"

...гүн нойронд автав.

Цас цагаан охины алим... түүний нөлөө урьдынх шигээ найдвартай байлаа.

Би болгоомжтой ойртлоо.

Хагас булшлагдсан, муухай хүн орхоодой ухаан алдан, газарт хөдөлгөөнгүй хэвтэнэ.

Шавьжны спрейд цохиулсны дараа хавтгай хэвтэх жоом, эсвэл гэдсээ харуулан тайван унтах муур, нохой шиг сонин харагдаж байв.

– "Өө! Бүдүүлэг юм, гэхдээ нэлээд сонирхолтой дүр байна шүү! Үүнийг дурсгал болгон авбал ямар вэ?"

Ер нь бол би түүнийг галзуурчихаж гэж бодох байсан.

Гэвч би хүн орхоодойг болгоомжтой шалгав.

Тэр ярьсан, эмоци үзүүлсэн, намайг мэхлэхийг оролдсон, бас үйлдлээ тооцоолсон. Бүр шүүс шиг зүйл түүгээр урсаж байх шиг байв.

Тэгэхээр, хэрэв тийм бол...

[Энэ чинь... ухаан бодолтой амьтан биш үү?]

Би үүнийг олчихлоо—орлуулах тахил.

"Тэгэхээр, та бүх материалыг цуглуулж, зан үйлийг бэлдээд, тахилын хувьд энэ хачин зэрлэг хүн орхоодойг ашиглахаар төлөвлөж байгаа байх нь... тийм үү?"

Хаягдсан байшинд байсан хүмүүс Ким Солеумийн (одоо хамгаалагчийн дүрд тоглож байгаа) гадаа тааралдсан зүйлсийн товч хувилбарыг сонссоны дараа бүрэн алмайрсан харагдав.

Магадгүй би хэтэрхий товчилсон байж болох юм.

Гэвч яах ч аргагүй байв. Би бүх зүйлийг яаж зохицуулснаа яг таг тайлбарлаж чадахгүй байсан тул "Ямартай ч би бүх зүйлийг авчихсан" гэж дуусгав.

[Зэрлэг хүн орхоодойг авчирсандаа жаахан сэтгэл тавгүй байгаа ч... санамсаргүй байдлаар үхэх хүнийг сонгосноос сэтгэлд амар байна.]

Энэ хэний газар болохыг би мэдэхгүй байсан ч, хэрэв энэ үнэхээр асуудалтай байсан бол Браун аюулын дохио өгөх байсан биз.

Төрөлхийн мэт царай гаргахыг хичээн, би бусад руу тойруулан харав.

Тэд материал болон зэрлэг хүн орхоодойн хооронд харцаа шилжүүлэн над руу ширтсээр байлаа.

Гэхдээ тэд хууртсан бололтой.

"Ваа, Хамгаалалтын багийнхнаас хүлээж байсанчлан... ийм зүйлсийг хүртэл зохицуулж байдаг!"

Бага зэрэг гэмших сэтгэл төрөн, би Хамгаалалтын багийн бодит гишүүн рүү харав. Хамгаалалтын сэржант дунд сургуулийн хүүхдүүдийн дунд хэвтэж, бүрэн уйдсан харагдана.

Ямар нэгэн байдлаар хүүхдүүд аль хэдийн өөрсдийгөө танилцуулчихсан юм шиг түүнтэй ярилцаж эхэлжээ.

"Хөөе, та тийм ч хүчтэй харагдахгүй байна."

"Үгүй ээ... би асар хүчтэй."

Олон хүнтэй болоод арай тайвширсан бололтой хүүхдүүд инээж байлаа.

Хэлтсийн дарга Ли Бёнжин материалыг шалгаж, Го Сонха бид хоёрын хооронд айдастай харан, шүлсээ залгин хэлэв:

"Т-Тэгэхээр бид бүгдээрээ одоо сүм рүү явах юм уу? Зан үйл үйлдэхээр...?"

"...Сүм ойрхон байгаа болохоор болгоомжтой хөдөлж чадвал зүгээр байх аа. Намайг хамгийн сүүлд очиход юу ч болоогүй..."

Го Сонха сэтгэл нь сэрдхийсэн төрхтэйгөөр над руу эргэж харав.

"Та гадагшаа гараад сүм рүү бас очсон юм уу?"

Брауны миний орон зайг үгүй хийх чадварыг ашиглан би сумын мөчрүүдийг хүртэл шатаасан байлаа.

Би сандарсандаа болоод нийт гурван удаа орилох шахсан.

"...Тэгвэл энэ нь илүү амархан болж байна. Чимээгүй алхаж, дуу чимээ гаргахгүй, хурдан хөдөл. Манан дунд алдаа гаргахгүй л бол бид зүгээр байх болно."

"...За яахав, тэгвэл. Бүгдээрээ хамтдаа сүм рүү явцгаая."