22-р бүлэг
Нөхцөл байдал таарч байлаа.
Энэхүү гамшиг нь 1970-аад оны Америкийн ярианы шоуны хэв маягтай Бүрий (D) зэрэглэлийн Харанхуйгаас эхэлсэн юм.
[Үзэгчид ээ, оройн мэнд! Мягмар гарагийн баяр баясгалан, Мягмар гарагийн халуун энерги.]
[Та бүхэн яг одоо ‘Мягмар гарагийн асуулт хариултын шоу’-г үзэж байна!]
Шууд нэвтрүүлэг эхэллээ.
Хамтлагийн цоглог хөгжмийн аянд хослол өмссөн хөтлөгч уухайлан хашгирах үзэгчид рүү гараа даллав.
Энэ бол ердийн л нэг Америк хэв маягийн ярианы шоу байлаа.
Энэхүү ярианы шоу нь долоо хоногийн өдөр бүр өөр сэдэвтэй байдаг гэж хөтлөгч тайлбарласан ч, өөр ямар нэгэн өдөр рүү нэвтэрч орсон тохиолдол огт бүртгэгдээгүй байв.
Зөвхөн ямар нэгэн гарагийн өдрийн ярианы шоунд л нэвтрэх боломжтой.
[Та бүхэн бүгд Мягмар гарагийг хүлээж байсан биз дээ? Би ч бас! Эцсийн эцэст, энэ л өдөр бид шинэхэн, хайр татам асуулт хариултын шоуныхаа оролцогчдыг харах ганц боломж шүү дээ!]
Талбайн судалгааны баг ‘Асуулт хариулт’ хэмээх үндсэн булангийн хариултын жагсаалтаар бүрэн тоноглогдож, 12 дахь дугаараас эхлэн гарагийн ярианы шоунд нэвтрэн орсон байдаг.
12-р дугаараас 110-р дугаар хүртэлх нийт 99 удаагийн судалгааны явцад тэд ямар ч хүн хүчний хохиролгүйгээр амжилттай зугтаж чадсан юм. (Шагналуудыг нь ч бас авсан)
[Гайхалтай нь… сүүлийн хэдэн долоо хоногийн турш ганц ч асуултад буруу хариулсан оролцогч гарсангүй! Үнэхээр итгэмээргүй юм…]
Гэвч 111 дэх дугаар дээр—
100 дахь удаагийн судалгааны үеэр гажиг үүсэв.
[Оролцогчид энэ удаад ч бас асуултад зөв хариулж чадах болов уу?]
Дууны эффекттэй зэрэгцэн гэрэл туслаа.
Хагас дугуй хэлбэрээр байрлуулсан долоон индэр дээр.
Минийхийг оролцуулаад гэрэл туссан индэрнүүд надад, Пак даргад болон Ин даргад харьяалагдаж байлаа.
[Ноён Дорго, Хатагтай Шонхор, болон Ноён Гөрөөс.]
[Тэдэнд халуун алга ташилт бэлэглээч!]
Үл үзэгдэх үзэгчид алга ташив.
Би ухаан алдах нь уу гэлтэй санагдав.
Байж боломгүй юм…… үнэхээр тийм гэж үү?
Хөтлөгч сүржигнэсээр арын ажилтнуудаас ямар нэгэн зүйл хүлээж авлаа.
[Бүх оролцогчид асуултандаа бүрэн зөв хариулсаар нэлээдгүй хугацаа өнгөрлөө шүү дээ, тийм биз? Нийт хугацаа нь…]
[Энэ удаагийнх 99 дэх нь байх болно. Хаха!]
‘100 дахь нь биш байна…!’
Зүрх минь цээжнээсээ сугарах шахав.
‘Тийм ээ, яг 100 дахь дугаар дээр таарах магадлал уг нь бага шүү дээ.’
Би тайвширсандаа индэрнээсээ зуурах шахсан ч өөрийгөө барьж дөнгөлөө.
Өмнө нь миний хүлээж авсан ‘Мягмар гарагийн ярианы шоу’-ны хариултын PDF файл дээр маш тодорхой бичсэн байсан.
– Хэрэв та нэвтрүүлгийн явцад саад учруулбал шатаагдах болно.
Энэ бол зүгээр нэг торгууль биш байлаа. Энэ бол ‘шатаах’ ял байв.
Дээрээс нь энэ чинь шууд нэвтрүүлэг.
Өөрөөр хэлбэл, хэрэв ямар нэгэн сэжигтэй зүйл гаргавал чи үхнэ гэсэн үг.
[99 дэх оролцогчид маань ялалтын буухиагаа үргэлжлүүлж, 100 дахь оролцогчдод халаагаа шилжүүлэн өгөх болов уу? Эсвэл энэхүү агуу амжилт үүгээр дуусгавар болох уу?]
[Сувгаа битгий солиорой, хүлээн авч үзнэ үү!]
Бусад индэр дээр зогсож буй Ин дарга, Пак дарга хоёр над руу хөнгөхөн толгой дохиж, эсвэл бүдэгхэн инээмсэглэж байсан бөгөөд тэднээс ямар нэгэн их сандарсан шинж тэмдэг илэрсэнгүй.
Нийт 99 удаагийн дугаар, бараг гурван жилийн турш хуримтлуулсан аюулгүй байдлын баталгаа, бас хэдийнэ тогтсон аймшгийн түүхийн зүй тогтол. Тэд яг л энэ удаад ч бас адилхан байна гэдэгт итгэлтэй байгаа хүмүүс шиг л аашилж байв.
Би гүнзгий амьсгаа аваад буцаж гаргалаа.
“Тийм ээ. Би асуулт хариултын шоунд анх удаа оролцож байна.”
[Өө, сайн байна, маш сайн байна… Эхний асуултаа амархан зүйлээс эхэлцгээе!]
Хөтлөгчийн толгой дээрх хуучны зурагтаар хачирхалтай үсгүүд гарч ирэв.
Энэ нь миний урьд өмнө нь хэзээ ч харж байгаагүй үл таних муу ёртой бичиг байсан ч би түүнийг уншиж чадаж байлаа. Дотор муухайрч, толгой өвдөх мэдрэмж төрөөд удалгүй арилан одов.
[Асуулт : Хүний биеийн бүрэлдэхүүн хэсэгт ордоггүй элементийг сонгоно уу.]
Асуулт хариултын шоу саадгүй хэвийн үргэлжиллээ.
‘Сэдэв нь жаахан эвгүй ч асуултууд нь хариулж чадахгүй байхаар тийм ч хэцүү биш юм.’
Түүнчлэн, Талбайн судалгааны багийн энэ аймшгийн түүхээс хулгайлж авсан өмнөх асуултуудын жагсаалт үнэхээр их тус болж байв.
Асуултууд яг адилхан биш байсан ч хариулахад хялбар байхаар хангалттай төстэй байлаа.
‘Үнэндээ би тархиа ажиллуулах шаардлагатай байгаа болохоор алдаа гаргах магадлал улам бүр багасна.’
[Итгэмээргүй юм! Зөв хариулт!]
[Аа, аа… тэр эргэлзэж байна. Тэр тээнэгэлзэж байна… Тийм ээ, 3 дугаар! Боомилохыг сонгосон Ноён Гөрөөсийн хувь тавилан юу болох бол? …Зөв! Ура!]
Хариултууд төгс таарч, шоу ямар ч асуудалгүй үргэлжлэв.
Би зориуд эргэлзэж байгаа дүр эсгэж, заримдаа хариулахын өмнө цаг хожин, нэвтрүүлгийн уур амьсгалд тааруулахын тулд чадах бүхнээ хийж байлаа.
‘Би яаж ийгээд энэ нэвтрүүлгийг дуусгах хэрэгтэй.’
Энэхүү хэт төвлөрсөн бодол миний тархийг бүхэлд нь эзэмдэж байв.
Зар сурталчилгааны завсарлагаанаар хөтлөгч намайг дахин оролцохыг санал болгоход, би дотроо хашгичиж байсан ч гаднаа сонирхож байгаа мэт дүр эсгэн дагаж баясав.
2 дахь, 3 дахь, 4 дэх, 5 дахь... явсаар би 9 дэх асуултдаа хүрлээ.
[Ноён Гөрөөс өө! Энэ бол хамгийн сүүлийн асуулт.]
Эцэст нь, энэ галзуу нөхцөл байдлын төгсгөл харагдаж эхлэв.
[Бусад оролцогчид маань гайхалтайгаар бүх асуултад зөв хариулж, ялалтын буухиагаа үргэлжлүүллээ!]
[Харин Ноён Гөрөөс эцсийн хэлхээг амжилттай холбож чадах болов уу?]
Бусад индэр дээрээс дарга нар над руу хяламхийн харж, зарим нь хөнгөхөн гараа даллаж, эсвэл толгойгоо дохицгоов.
Хэрэв би энэ сүүлийнхийг нь зөв хариулчихвал бүх зүйл дуусах болно.
Асуулт гарч ирэв.
[Асуулт : Хүн цусныхаа хэдэн хувийг алдвал үхэлд хүрдэг вэ?]
Энэ сүүлийн асуултын урхи байсан юм болов уу?
Би гүнзгий амьсгаа авлаа.
“Хариулт бол…… 1-р,”
[Өө, та 1-ийг сонголоо шүү дээ…]
“Бас 3-р, бас 4-р…… бүгд.”
“Хүн ихэвчлэн цусныхаа 30-40%-ийг алдах үед амь насанд нь аюул учирдаг.”
“Тийм болохоор үүнээс ихийг алдах нь мэдээж үхэлд хүргэх болно.”
[Үгүй, үгүй ээ… итгэмээргүй юм!]
Хэдий буруу хариуллаа ч гэсэн би үхэхгүй юм шиг санагдаж байлаа.
Гэхдээ би энэ аюулт аймшгийн түүхэнд алдаа гаргах ямар ч орон зай үлдээхийг хүсээгүй тул урхинаас зайлсхийхийн тулд шүдээ зуусан юм.
[Та хэд хэдэн хариулт байна гэж хэлж байна уу?! Та үнэхээр хариултаа өөрчлөхийг хүсэхгүй байна гэж үү?]
Үзэгчдийн дунд дүнгэнэх чимээ гарав.
Тэгтэл… нүүргүй нэгэн ажилтан гэнэт тайз руу гүйгээд гараад ирэх нь тэр…?
[…Гайхалтай! Бидэнд танд дуулгах гэнэтийн мэдээ байна.]
[Үнэндээ манай зохиолчдын бэлтгэсэн хариулт нь 1 байсан юм.]
[Гэхдээ Ноён Гөрөөсийн хариулт хамаагүй илүү гайхширмаар байлаа! Илүү логиктой биш гэж үү?]
Тийм ээ!! Үзэгчид уухайлан хашгирахыг би сонслоо.
Хөтлөгч хоёр гараа алдлан дэлгэв.
[Тэгвэл мэдээж зөв! Бид үүнийг төгс хариулт гэж тооцох болно! Гайхалтай!]
‘Ямар ч байсан би амьд үлдлээ.’
Би яах гэж өөртөө урхи ухав аа! Би тайвширсандаа дотроо хашгирч, нүдээ тас аниад буцаж нээлээ.
Хөтлөгч үүнийг сэтгэл хөдөлгөм мөч гэж хүлээн авсан бололтой, над руу дөхөж ирээд яг л тэврэх гэж байгаа мэт нурууг минь илэв.
Түүнд биеийн дулаан байсан нь байдлыг улам ч эвгүй болгож байлаа.
[Итгэмээргүй, үнэхээр итгэмээргүй!]
Хөтлөгч микрофоноо шүүрэн авч сэтгэл хөөрөлтэйгөөр хашгирав.
[Гайхалтай нь, манай бүх оролцогчид ялалтын буухиагаа хадгалж үлдлээ! Үнэхээр мундаг!]
Цаасан саа бутарч, баяр хөөрийн уухай хадлаа.
Индэр тус бүрээс дарга нарын маань царай ‘Эцэст нь нэг юм дуусаж байна шүү’ гэсэн шинжтэй байсан нь багных нь цаанаас ч бараг харагдахуйц байв.
[Гэхдээ гран при шагналыг гэртээ авч харих хамгийн үнэ цэнтэй оролцогч (MVP) бол ганцхан хүн. Тэр бол…]
Бөмбөрийн нүргээн үргэлжлэв…
Хөтлөгч над руу заалаа.
Хамтлаг баярын чанга хөгжмийн ая тоглов.
[Баяр хүргэе! Шагналаа хүлээн авна уу!]
Хөтлөгчийн сарвайсан жижигхэн бэлгийн хайрцгийг би хүлээн авлаа.
Би баяртай байв. Бэлэг авсандаа ч биш.
Камерууд унтармагц би эндээс явж чадах байв.
‘Гуйж байна, одоо л явцгаая.’
Удахгүй 21-р зууны Сөүлийн оффис руугаа буцна гэж бодон тайвширч эхэлтэл миний чихэнд—
[Харамсалтай нь, Мягмар гарагийн асуулт хариултын шоуг өндөрлөх цаг боллоо. Маргааш бид Лхагва гарагт бүр ч илүү гайхалтай зочдыг хүлээж авах болно… Хмм?]
Гэнэт дөрвөн хоосон индэр дээр гэрэл аслаа.
Тэнд, дөрвөн хүн гэнэт зогсож байв.
Тэр дөрвөн хүн гайхширсан байдалтай эргэн тойрноо харцгаана.
Бүгд хослол өмсөж, баг зүүсэн байлаа.