3-р бүлэг

Танхимын хаалганууд нэг нэгээрээ тасхийлгэн хаагдаж эхлэв.

Намайг сандарч тэвдэн зогсох зуур, "Daydream Inc."-ийг ердөө л нэг энгийн эмийн компани гэж бодож байсан гэнэн шинэ ажилтнууд чухам юу болоод байгааг огтхон ч гадарлахгүй байлаа. Зуу орчим шинэ ажилтан хөтлөгчийн яриаг анхааралтай чагнацгаах ба тэрээр цовоо дуугаар, "За, ингээд эхэлцгээе!" хэмээн чангаар хашхирав.

Яг тэр мөчид танхимын бүх гэрэл унтарч, тас харанхуй ноёлов. Шинэ ажилтнууд гайхаж эргэлзсэн хэвээр байсан бөгөөд үүнийг ямар нэгэн видео бичлэг юм уу, эсвэл урьдаас бэлтгэсэн үзүүлбэр байх гэж бодсон бололтой, зөвхөн бага зэрэг сониучирхсан шинжтэй л байлаа. Тэднийг ч буруутгах аргагүй юм даа. Ажилд орсныхоо төлөө ийм галзуу зүйлтэй нүүр тулна гэж хэн санах билээ дээ?

Гэтэл орчин тойрон гэнэтхэн хувьсан өөрчлөгдөж, бид эзгүйрч хоосорсон метроны вагон дотор сууж байх нь тэр.

'Зорчигчид оо, Abyss Transpo-г сонгон үйлчлүүлж байгаад баярлалаа... Манай галт тэрэг зогсолтгүй үргэлжлэн явах болно.' 'Та бүхэн хүрэх газраа ая тухтай хүрэхийн тулд зарлалыг анхааралтай сонсоно уу.'

Тэгснээ урьд өмнө нь огт сонсож байгаагүй, хачирхалтай нэртэй өртөөнүүдийг дурдаж эхлэх нь тэр. Танхим тэр чигээрээ зөөгдөөд ирчихсэн юм шиг, ганган хослолтойгоо метроны сандал дээр эгнэн сууж байсан шинэ ажилтнууд бүгд цочин босцгоолоо. Тэдний цочирдох нь ч аргагүй байв.

"Энэ VR (виртуал бодит байдал) юм болов уу? Бид үнэхээр өөр газар ирчихсэн хэрэг үү?"

Танхимд хамт байсан хүмүүсийн олонх нь энд байгаа нь бага зэргийн тайвшрал төрүүлсэн бололтой, хүмүүс төдийлөн их сандарч тэвдсэнгүй. Тэд метроны вагон дотуур явж, компанийн ажилтан эсвэл энэхүү үйл явдлыг зохион байгуулагчдыг хайж, хаалга онгойх болов уу хэмээн тэмтчиж эхлэв. Гэтэл удалгүй тэд нөхцөл байдлаа аажмаар ухаарч эхэллээ.

"Дараагийн вагонд хүмүүс байна! Гэхдээ... хаалга нь онгойхгүй байна шүү дээ! Энэ ямар нэг шинэ технологи юм уу?"

Би хүйтэн хөлсөө цувуулан, нүдээ чанга гэгч нь аниад дахин нээв. Энэ яг ямар аймшгийн түүх болохыг би хэдийнэ мэдэж байлаа.

'Abyss Transpo-д тавтай морилно уу' : Dark Exploration Records-д гардаг аймшгийн түүх. Зугтахад дэндүү өндөр хүндрэлтэйгээрээ алдартай эхлэл шатны D-Class Харанхуй бөгөөд хамгийн аймшигтай гэгддэг түүхүүдийн нэг. Талбайн судалгааны баг энд үргэлж л зовж шаналдаг.

Таамаглаж байгаачлан, энэ бол Солонгосын метроны системд суурилсан аймшгийн түүх юм. – Та метронд унтаад сэрэхэд гэртээ харих өдөр тутмын ердийн аялал мэт санагдах ч, гэнэт хачирхалтай нэртэй өртөөнүүд гарч эхэлнэ…

Энэ л бүх зүйл эхлэх гол цэг нь. Энэхүү аймшгийн түүхийн бай нь метрогоор зорчиж үзсэн хүн бүр байдаг тул, үүнийг уншсан энгийн ажилчин хүмүүст бүр ч илүү аймаар санагддаг.

[Тэгэхээр энэ түүх... Daydream Inc.-ийн харьяанд байдаг байх нь ээ?]

Тэд шинэ ажилтнуудаа энэ аймшгийн түүхээр дамжуулан 'шүүж' авахаар шийджээ. ...новш гэж!

"Энэ 'escape room' (зугтах өрөө) маягийн тоглоом юм болов уу?" "Үс уналтын эсрэг эм зардаг эмийн компани яах гэж борлуулалтын шинэ ажилтнууддаа зориулж ийм зүйл зохион байгуулдаг байна аа..."

Яг тэр үед: 'Энэ өртөө бол Гуниг, Гуниг өртөө.'

Эхний зарлал чанга яригчаар цуурайтан сонсогдов. Би амьсгаагаа түгжин эргэж харлаа.

'Хаалга таны баруун талд байна...' 'Хаалга нээгдэж байна.'

Бүх зүйл ердийн л мэт харагдах ч: 'Хаалга 30 секундын дараа хаагдана. Хаагдсаны дараа дахин хэзээ ч онгойхгүй.' 'Гуниг өртөөнд буух зорчигчид зарлалын дагуу бууна уу.'

Танил хоолой дэндүү тайвнаар хачирхалтай үгсийг зарлалд хольж хэлж байлаа. Хүмүүс үргэлж л өөрсдийгөө тайвшруулахын тулд ямар нэгэн учир зүйн тайлбар хайдаг хойно доо.

"Гадагшаа хар даа! Энэ чинь ердийн л метроны буудал байна шүү дээ!"

Үнэхээр ч тийм байв. Вагоны гаднах тавцан нь тод харагдана. Жаахан бүрхэг, чийгтэй харагдах ч ердийн л нэг метроны буудал мэт. Үүнд тайвширсан хоёр, гурван хүн хаалга руу зүглэлээ.

"Буухгүй байсан нь дээр байх аа." Ёстой болохгүй нь. Би санаа алдан хурдхан хэлэв. "Та нар сая 'Гуниг өртөө' гэж сонссон биз дээ? Солонгост тийм өртөө огт байхгүй. Хэн ч харсан хачин л байна шүү дээ."

"Тийм ээ, энэ залуугийн зөв байж магадгүй. Жаахан хүлээж үзье..." Миний хажууд сууж байсан шинэ ажилтан намайг дэмжсэний ачаар буух гэж байсан хүмүүс эргэлзэж эхэллээ.

"Хөөе, хаалга хаагдаж байна!" Гэтэл хаалга хаагдах чимээнээр сандарсан хэдэн хүн гэнэт үсрэн гарцгаав...

'Хаалга хаагдаж байна.'

Буулгүй үлдсэн хүмүүс гадаах тавцан дээрээс бидэн рүү даллаж буй тэднийг хараад санаа алдав. Зарим нь над руу муухай харж, шүд зуун хараах нь хүртэл сонсогдоно. Тэднийг ойлгож байна аа. Ийм аймшигтай, хачин нөхцөлд гадагшаа зугтах нь хүний зөнгөөрөө л хийх үйлдэл шүү дээ.

Гэтэл яг тэр мөчид аймшигт үзэгдэл нүдний өмнө өрнөлөө. Буусан хүмүүс цааш хөдлөх гэж эргэмэгц... тааз болон баганаас мөнгөлөг дуслууд гэнэтхэн цутган орж ирж, тэдний дээрээс буух нь тэр. Яг л аварга том нулимс мэт харагдах ч, тоо томшгүй олон мөнгөлөг дусал тэдний бие дээр хайлсан төмөр мэт буухад мах, яс тасрах аймшигтай чимээ гарлаа.

Хашхираан. Таталт. Тэгээд нам гүм. Цус мөнгөлөг шингэнтэй холилдон вагоны цонх руу үсчив.

'Галт тэрэг Гуниг өртөөнөөс хөдөллөө.'

Цонхны гаднах хамгийн сүүлчийн зураглал. Бохир цусанд дарагдсан хаалганы урд шинэ ажилтнуудын зөвхөн нухаш болсон үлдэгдэл л бага зэрэг татвалзан үлджээ. Буруу сонголт хийсэн хүмүүсийн тавилан ийм л аж.

'Та бүхэн хүрэх газраа ая тухтай хүрэхийн тулд зарлалыг анхааралтай сонсоно уу.'

Хүмүүсийн дунд айдас нөмрөн авч, хаа сайгүй хашхираан, уйлаан эхлэв. Би нүдээ чанга гэгч нь анилаа.

[Би үнэхээр аймшгийн түүх дотор ирчихлээ гэж үү?]

Энэ бүхэн яаж болсныг мэдэхгүй ч, би яах аргагүй аймшгийн түүхийн компанийн шинэ ажилтан болчихсон байна шүү дээ. Бас үхэх магадлал нь тэнгэрт тулсан хэлтэст шүү.

Үнэнийг хэлэхэд, бусад шинэ ажилтнуудыг бодвол миний байр суурь арай дээр байж магадгүй юм. Би вики дээрх бүх зүйлийг уншсан. Тэндхийн "3.2 Судалгааны тэмдэглэл" хүртэлх бүх зүйлийг би маш тодорхой санаж байна. Магадгүй та намайг энэ ертөнцийн мэдлэгээ ашиглан зугтаж, баатарлаг дүр төрхтэйгээр амьд үлдэнэ гэж бодож байж болох юм. Бүр намайг далд эрдэнэс, эд зүйлсийг ганцаараа шамшигдуулна гэж төсөөлж ч байж магадгүй.

Гэтэл надад нэг том асуудал байна. Маш том асуудал.

[...Би чинь аймшгийн бүх зүйлээс үхтлээ айдаг хүн шүү дээ!]

Би зөвхөн текст унших л дуртай. Гэхдээ тэр нь нүдний өмнө бодитоор дүрслэгдээд ирэхээр л би огтхон ч тэсдэггүй юм. Зүгээр ч нэг аймхай биш, найзууд маань хүртэл намайг шоолдог байсан тийм "арчаагүй аймхай" хүн!

– Ким Солеум, болзож байсан охин нь аймшгийн кино үзэх санал тавихад айгаад татгалзсан гэнэ ээ? Энэ үнэн үү? – Хөөе, нэр чинь хүртэл айдас хүргэм атлаа чи яагаад аймшгийн кино ч үзэж чаддаггүй юм бэ lolololol – Пөөх, охин нь зугтах нь ч яамай...

Би оффисдоо, бүр гэгээн цагаан өдрөөр аймшгийн түүх уншихдаа хүртэл дэлгэцийнхээ дэвсгэр зураг, хөгжмийг нь унтрааж байж л сая нэг зөвхөн текстэндээ төвлөрч чаддаг тийм л хулчгар амьтан шүү дээ! Би бүр айсандаа, өөрийнхөө оруулсан аймшгийн түүхэнд зураг ч хавсаргадаггүй байсан гээч!

"Аймхайчуудын хоргодох байр"-ны байнгын оршин суугч гэвэл яг л би! Би нүүрээ хоёр гараараа дарлаа. Би ч бүр дуусчээ... Ёстой нөгөө там руугаа л унаж байна даа.