37-р бүлэг
Одоо, ажилд ороод нэг сар болж байна.
Гайхмаар нь, аймшгийн түүхийн компанид ажиллах... үнэндээ тэвчиж болохоор байлаа!
"Хөөх, солиотой юм, дахиад л 30 минутад давчихлаа шүү дээ!"
"Тэд үнэхээр C-багаас илүү байгаа хэрэг үү?"
Яг л YouTube-ийн вэб драма дээр гардаг шиг үгсийг бодит амьдрал дээр сонсох нь нэг л итгэмээргүй байв.
"Хөөе, зүгээр л таашаа. Энэ бүхэн чиний л гавьяа шүү дээ."
Цайны газрын A болон B цэсний хоолыг хоёуланг нь бардам гэгч нь барьж ирсэн Дэд менежер Ин тайван гэгч нь хэлэв.
"Бор гөрөөсийн ачаар л би ганцхан сарын дотор арван хоёр шинэ аймшгийн түүхийг давах гэдэг солиотой зүйлийг хийж байна шүү дээ."
"Үгүй дээ, энэ бүхэн таны гайхалтай удирдлагын л ач."
"Удирдлага гэнэ шүү. Би зүгээр л та нарын буянд жаргаж байна."
"Яг үнэн. Өнөөдөр би үхрийн мах авч өгнө өө, Солеум сонбэним."
"Минсон аа, наадах чинь жоохон..."
"Хөөе, үүнд буруудах юу байгаа юм? Бор гөрөөс надаас хавьгүй илүү сонбэ шиг л байгаа шүү дээ."
Дээд албан тушаалтан ингэж наргихад нь эвгүй байдалд орохгүйгээр хариу үйлдэл үзүүлнэ гэдэг гайхмаар хэцүү шүү...
Гэхдээ тоглосон эсвэл үнэнээсээ хэлсэн эсэхээс үл хамааран Хянагч Пак миний хариуг хүлээсэнгүй. Оронд нь тэр сарын онооныхоо хуримтлалын дэлгэцийн зургийг бардам гэгч нь харуулж, баярласан сэтгэлээ илэрхийллээ.
"Аль хэдийн 5,000 оноо!"
(Хянагч Пак Минсон / Хуримтлуулсан оноо: 5,200P)
Энэ бол миний нэг сарын дотор олсон оноотой ижил байлаа.
Миний амьд үлдэх арга барил ингэж үр дүнгээ өгнө гэж би хэзээ ч төсөөлж байсангүй.
Ихэнх аймшгийн түүхүүд F эсвэл D-зэрэглэлийнх байсан тул аргалчихаж болохоор байсан юм.
[Өндөр зэрэглэлийнх нь тийм ч олон тааралддаггүй бололтой.]
Хэрэв тийм байсан бол энэ ертөнц аль хэдийн 'Ингээд л дэлхий сүйрлээ' гэсэн төгсгөлтэйгээр устаж үгүй болох байсан биз.
Ямартай ч дээд албан тушаалтнууд маань надаас илүү догдолж байв. Өөрсдийнх нь ажил биш болохоор тэдэнд илүү хөгжилтэй санагдаж байгаа бололтой.
"Компанийн түүхэнд шинэ ажилтны хувьд хамгийн хурдан амжилт тогтоосон тохиолдол байх, тийм үү?"
Аан, одоо бодоод байх нь ээ, би бусад шинэ ажилтнуудыг бараг л харсангүй.
Өдөр бүр 17-р давхарт байрлах Судалгааны багийн оффис руу орж гарсаар байгаад Талбайн судалгааны багийн бусад багуудтай уулзах боломж ер олдсонгүй.
[Тэгээд ч Пэк Сэхён бид хоёр бие биенээ байхгүй юм шиг л дүр эсгэж байгаа.]
Өөрийн бүрдүүлсэн солиотой дүрээ хадгалахын тулд би хааяа ажилтай холбоотой хэтрүүлэгтэй тоглоом хийдэг байв.
"Өнөөдөр сүнсний судалгаанд явах нь ээ дээ? Хэдэн энгийн иргэн үхэх бол гэж мөрийцөх үү?"
Мөрийцөх дуртай өнөөх судлаач надад санаа өгсөн юм. Баярлалаа, хөгшөөн.
Ямартай ч, Пэк Сэхён шүдээ зуугаад намайг үл тоож байгааг харахад миний арга барил үр дүнтэй байгаа нь илт байлаа.
Би галбитан (үхрийн хавиргатай шөл)-ныхаа сүүлийн балгыг ууж дуусгаад аягаа доош тавив.
Цагтаа тарж, бас урамшуулал авна.
[Цайны газрын хоол ч бас муугүй шүү.]
Урамшуулал, хангамжийн хувьд энэ компани 'Хөдөлмөр эрхлэлт Солонгос' зэрэг сайтууд дээр 3.5-аас дээш үнэлгээ авах байх.
Мэдээж хэрэг, өдөр бүрийг шахам сүнс гардаг аймшгийн байшинд өнгөрүүлнэ гэдэг асар их стресстэй байдаг ч гэлээ...
[Өмнө нь байсан бол юу ч болсон хэзээ ч хийхгүй гэж татгалзах байсан зүйлүүд... За яах вэ, энэ чинь одоо корпорацын ердийн л нэг амьдрал болчихлоо шүү дээ.]
Бусад ажлын л адил, үр дүн гаргасныхаа дараах амжилтын мэдрэмж нь ямар нэг байдлаар энэ бүхнийг тийм ч муу биш юм байна гэж бодогдуулна.
Дэд менежер Ин намуухан бөгөөд аяархан дуугарав.
"Энэ янзаараа байвал дээдхүүл удахгүй анхааралдаа авах нь гарцаагүй."
"Чиний ажлын гүйцэтгэлийг хэлж байна."
"Нэг эсвэл хоёр удаа бол аз гээд тоохгүй өнгөрч болно, харин дараалан арван удаа тэгнэ гэж байхгүй."
Дэд менежер Ин нүдээ онийлгон, мушийлаа.
"Дээд тушаалын хэн нэгэн чамайг заавал илүү ойроос ажиглахыг хүсэх болно. Тийм зүйл тохиолдвол бидэнд заавал мэдэгдээрэй. Тасгийн даргад ч бас хэлээрэй."
Хэрэв энэ жирийн л нэг компани байсан бол гавьяагаа хулгайлуулахаас санаа зовж, чимээгүй байх талаар бодох байсан байх. Гэхдээ энд үү?
Энэ бол аймшгийн түүхүүдийн ертөнц бөгөөд дээд албан тушаалтнууд маань намайг тэдний амийг аварч байсныг аль хэдийн өөрсдийн биеэр мэдэрсэн шүү дээ.
"Хараач, хэдийгээр тийм биш юм шиг харагддаг ч... үгүй ээ, зүгээр л гаднаас нь харахад л манай тасгийн дарга нэлээд гоц хүн гэдэг нь мэдэгдэж байгаа биз дээ?"
Бидний харц хоолоо хурдхан дуусгаад цайны газраас гарч буй Тасгийн дарга И Жэхон дээр тусав.
"Хэрэв чамд хэзээ нэгэн цагт ямар нэг утгагүй даалгавар ирвэл түүнээс нэг удаа тусламж гуйгаад үзээрэй. Тэр чамайг хамгаалах болно."
"Ойлголоо. Бор гөрөөс өө, чи юмыг их хурдан ойлгох юм аа."
Үнэнийг хэлэхэд, би бүрэн итгэхгүй байсан ч зүгээр л толгой дохив. Үүнийг би ирээдүйнхээ төлөө нууцлах хэрэгтэй байх.
Ямартай ч... Тэгэхээр, дээдхүүл миний талаар яриад эхэлж магадгүй байх нь ээ?
Би бодлогошронгоор хоолныхоо тавиурыг цэгцлэн бослоо.
[Энэ хүртэл явсан юм чинь миний ингэж тодрох нь гарцаагүй биз.]
Би үүнтэй бараг л эвлэрчихсэн.
Эцсийн эцэст, хэрвээ би зөвхөн цээжин хэсгээрээ хөрөг зурагнаас мөлхөн гарч ирж буй алиалагчийг харсан бол шууд л газар дээрээ ухаан алдаж унах байсан байх...
Гэхдээ надад найдаж болох ганц зүйл бий.
[Тэд шинэ ажилтанд үүнээс илүү хэцүү даалгавар өгнө гэж байхгүй биз дээ?]
Хэрвээ тэгвэл энэ нь зүгээр ч нэг ажил булзааруулах төдий биш, харин хэлтсийн жинхэнэ цөм даалгаврууд байх болно.
Ажилд ороод ганцхан сар болж байгаа, ямар ч туршлагагүй шинэ ажилтнаар хэлтсийнхээ гол хариуцлагатай ажлуудыг хийлгэнэ гэж үү?
Тийм зүйл гагцхүү солиотой YouTube-ийн элэглэл дээр л гардаг байх. Түүгээр ч зогсохгүй, энэ нь аливаа томоохон корпорацын бичигдээгүй дүрэмд харшлах болно.
Би үүнийг ердөө л миний ажил 'шийдэгдээгүй аймшгийн түүхүүд' рүү ахиж байна гэж үзээд, өөрийгөө азтайд тооцох болно.
Хэрэв энэ тогтмол хэвшил болчихвол тэд зүгээр л "Өө, энэ залуу чинь энэ чиглэлээрээ мэргэшчихсэн юм байна" гэж бодоод, дасацгаах байх.
"Буцъя даа?"
Би ингэж шийдээд, аяга тавгаа буцааж өгөв.
Гэвч яг тэр мөчид, энэхүү хачирхалтай ертөнц болоод ажлын амьдралд дөнгөж дасаж эхэлж байхдаа, би нийгмийн нэгэн түгээмэл үнэнийг мартсан байлаа.
Бусдаас цухуйсан хадаас хамгийн түрүүнд алханд цохиулдаг гэдгийг!