55-р бүлэг

"Good Friend"-ийн дуу хоолой нэг л зальжин болж ирэв.

Түүнд байдаг өөртөө итгэлтэй, зальжин бөгөөд нөхөрсөг өнгө аяс тодорч ирлээ.

"Би чамд тусалъя. Эхлээд... намайг энгэрийн чинь халааснаас хэсэг зуур гаргаад ирвэл сайн байна!"

Тэгтэл алган дээр минь сууж байсан чихмэл тоглоом гараа өргөөд над руу заалаа.

Мягмар гарагийн ток шоуны үеэр тэр хүмүүсийг яаж шатааж байсныг санангуут би зөнгөөрөө цочрон ухарч орхив.

Гэвч энэ удаад өөр байлаа.

Хуруугүй чихмэл тоглоом гараа ташихад намхавтар дүнгэнэсэн чимээ сонсогдов.

Хачин жигтэй, сүүдэр мэт зүйл намайг хүндээр бүрхэн авлаа.

Би одоо замхаж, доошоо шигдэх мэт санагдав...

"Одоо... тэд чамайг анзаарч чадахааргүй боллоо. За, явцгаая."

"Good Friend" болох Брауны дуу хоолой бага зэрэг ядарсан, бүдгэрсэн өнгөтэй сонсогдлоо.

"Би таны гэрэлтүүлгийг унтраачихлаа, Бор гөрөөс өө."

"Шоуны үеэр гэрэлтүүлэгт өртөөгүй хүмүүст санаа зовохгүй байхаар тохиролцсон биз дээ?"

Хөтлөгчийн чадвар зөвхөн "шатаах"-аар хязгаарлагддаггүй байж.

[Тэр зураг авалтын талбайг бүхэлд нь ганцаараа зохицуулдаг байсан хэрэг үү...?]

Нуруугаар минь хүйт оргиж, би чихмэл тоглоом руу доош харснаа, одоо энэ маань хамгийн чухал зүйл биш гэдгийг хурдан ухаарлаа.

Би буцаад бие засах өрөө рүү эргэж, хаагдсан нарийн замын өмнө зогсов.

Тэгээд "Нэвтрэхийг хориглоно" гэсэн тэмдгийг даван алхлаа.

"Магтаалаа хойш тавиад эхлээд хөдөлцгөөе!"

Түүнд ямар их талархсандаа болоод нүдэнд минь бараг л нулимс цийлэгнэх нь тэр.

Би хурдаа хамгийн дээд хэмжээнд нь тулгаж, огцом өгсүүр аяллын замаар хар эрчээрээ гүйв.

Шороон дунд хөл, гарын доор хагархай пластик, чимэглэлийн хэсгүүд анивчин харагдана.

"Ямар нэг зүйл байсан газар нь лавтай энд мөн байна."

Би хурдаа улам нэмлээ.

Дээшээ, улам дээшээ...

Эцэст нь замын төгсгөл гарч ирэв.

Би урагш алхан зогслоо.

Толгойн оройгоос би доошоо тонгойн харав.

Харанхуй далайн эрэг дагуу аварга том амралтын цогцолборын барилга сунан байрлажээ.

...Алдарт франчайз тоглоомын паркууд бүгд ийм нүсэр байрлах байгууламж ажиллуулдаг байсан юм уу?

Ердөө харахад л дарангуйлж барам асар том байлаа...

[Flower Golden Resort]

Энэ нь аль хэдийн бүрэн хаягдсан байгууламж байв.

Алталаг гэрлээр чимэглэгдсэн амралтын газар нэгэн цагт мөрөөдлийн газар мэт харагддаг байсан нь лавтай. Гэвч одоо хуучирч, будаг нь хуулран, эзгүйрсэн байлаа.

Цаанаа л нэг тод инээмсэглэсэн, цуурчихсан шар цэцгийн зурагтай хаяг руу би харав.

Үүний доор, танил боловч хуучин тоног төхөөрөмж байлаа.

"Амралтын газрын орцонд ч бас хаалга байна шүү дээ!"

Тийм байх ёстой. Тоглоомын паркаас амралтын газар руу буцах зам нь бас нэг төрлийн гарц байсан юм.

Би ядарснаа ч мартан дахин гүйв. Биеийг минь бүрхэж байсан сүүдэр замхран, алхаа минь хурдсав.

"Хмм. Гэхдээ эндхийн хаалга унтарчихсан байна, ашиглаж болох юм болов уу?"

Би хуучин хаалганы төхөөрөмжийг ажиглаад, ослын хяналтын самбарыг нээлээ.

Яг л тоглоом дээр хийсэнтэйгээ адилхан.

Тэгээд ослын тэжээлийг идэвхжүүлэв.

Төхөөрөмж хэврэгхэн задарч, хаалганы машин дээр тасалданги гэрлүүд асаж эхэллээ.

[Маскот нүдээ томоор нээгээд харж байсан болохоор өмнө нь ингэж чадаагүй юм.]

Энэ хэмжээний ажиллагааг би ганцаараа хийчихэж чадна.

Гэрэл хамгийн сайн асаж буй хаалганы өмнө би зогслоо.

Би гүнзгий амьсгаа авав.

Эцсийн баталгаажуулалт хүртэл.

"Браун. Хэрэв би гишүүнчлэлээрээ тэр амралтын газар руу орчихвол, би заавал тэр байгууламжаар үйлчлүүлэх ёстой болох уу?"

"Хаха! Тэр сүйрсэн газрууд уу? Тэдний бизнес аль эрт дууссан бололтой, одоо эзэнгүй хөрөнгө болчихсон байна. Энэ чинь тоглоомын парк биш, зүгээр л газар шүү дээ!"

Оновчтой бөгөөд үнэн зөв дүгнэлт өгсөнд баярлалаа, найз минь.

Би шууд л бугуйндах гишүүнчлэлээ хаалганд ойртууллаа.

Хуучин хаалганы төхөөрөмж миний гишүүнчлэлийг уншив.

Төхөөрөмжийн гэрэл анивчлаа.

Нэг л жихүүдэс хүрэх шиг болж, хөлөө хөдөлгөх гэтэл...

"Ээ дээ, араас хөөгөөд хүрээд ирлээ."

Алсад, нарийн замаар нэгэн цэнхэр дүрс мөлхөн өгсөж байгаа нь харагдав.

Тэр бол хөх луу байлаа!

Хаалган дээр харсан формон хувцастай маскот аймаар хурдаар ойртон ирснээ... гэнэт зогсчихов.

"Цц цц. Тэр маскот өөрийгөө драмын гол дүр гэж бодоод байх шиг байна. Хурдан гаръя!"

[Энэ чинь бүр өшөө авалтын дохио байна шүү дээ.]

Аймшгийн түүхийн амьтанд үзэн ядагдаад сайн юм юу байх билээ, тийм үү?

Би бодонгоо халаасаа ухаж, үлдсэн зүйл байгаа эсэхийг харав.

[Алисын Пикник Цуглуулга – Жигнэмэг]

Энэ бол өмнө нь хэзээ ч ашиглаж байгаагүй хавтгай жигнэмэг байлаа.

Би цаасанд боодолтой жигнэмэгийг маскот руу хөнгөхөн шидчихэв.

"Бор гөрөөс өө, та хэтэрхий эелдэг юм аа..."

[Ямартай ч би чамд өгчихлөө шүү, Луу минь.]

Маскот жигнэмэгийг гартаа авахыг баталгаажуулмагцаа би хаалгыг давлаа.

Би аймшгийн түүхээс зугтаж чадлаа.

Эргэлдэх орчлон ертөнцийн дунд "Good Friend"-ийн сулхан дуу хоолой сонсогдоно.

"Хмм, одоо би эрч хүч авч байна! Хөдөлж чадахаар санагдаж байна шүү..."

Би сэрэхэд Сөүлийн яг төвд байрлах, Судалгааны 1-р багийн 17 давхрын харанхуй, хоосон хуралдааны өрөөний сандал дээр сууж байв.

Би амжилттай зугталаа!

Үсний минь угаас хөлийн хуруу хүртэл эрх чөлөөний асар том мэдрэмж төрж, би шууд л суудлаасаа бослоо.

Хэдэн цаг өнгөрчихсөн байсан тул бүгдээрээ хуралдааны өрөөнөөс явсан бололтой. Зугтаж чадсанаа дуулгахаар залгая гэж бодтол...

Би бугуй руугаа харав.

[◎ (Хөгжилтэй) Фантазиландын Гишүүнчлэл ◎]

Бугуйвч байсаар л байв.

Тэгээд тэр нь шатаж эхэллээ.

Нүд ирмэхийн зуур нэвтрэх тасалбарын хэлбэр алга болов.

Гэвч нэг юм үлджээ.

Нэвтрэх тасалбар байсан яг тэр хэсэгт, миний бугуйн дээр хар өнгийн бичээс сийлэгдэн үлдсэн байлаа.