77-р бүлэг

Чангвигийн занганд автаж, түгжигдсэн хаягдсан байшин.

Хаягдсан байшингийн гол хаалганы гаднаас дахин нэгэн дуу хоолой дуудаж эхлэв.

Энэ удаад бүдүүн эрэгтэй хүний хоолой байлаа.

"Үгүй, үгүй... Энэ удаа... хэн бэ..."

Тасгийн дарга гараараа амаа таглан, айсан хашхираагаа дотогшоо залгив.

– Хаалга нээгээд өгөөч...

"Үхсэн хүн үү? Хэн бэ? Гадаа хэн байна аа? Ааа... Зүгээр л зугтацгаая! Эндээс явцгаая!"

"Энэ удаад би лав хариулахгүй—ааа??"

Би хаалга руу дөхөж очиод бариулаас нь татав.

Хаалга нээгдэхэд ямар дүр зураг угтсан гээч...

"Өө, би чинь үхэх нь гэж бодлоо... Баярлалаа..."

Бие хаа сайтай, туранхайвтар, цайвар үстэй, хуучирч өнгөө алдсан бараан цэнхэр дүрэмт хувцас өмссөн нэгэн хүн зогсож байв.

"Тасгийн дарга И Бёнжин ахаа, хүлээн авч уулз."

Би хүндэтгэлтэйгээр толгой дохив.

"Энэ бол Аюулгүй байдлын 3-р нэгжийн түрүүч байна."

Намайг энэ аймшгийн түүх рүү дагуулаад орчихсон Аюулгүй байдлын багийн 3-р нэгжийн түрүүч байлаа.

[Царай нь бараг л тэсэрчих шахсан харагдаж байна.]

Тасгийн дарга И Бёнжин царай нь улайгаад, нэг бол над руу, нэг бол аюулгүй байдлын түрүүч рүү зааж ядаад, эцэст нь хачин ёолон дуугарав.

За, энэ чинь ил тод биш гэж үү?

[Өөрөө л над руу тайлбарлаад байсан биз дээ...]

"– Шөнө бүр л өөр хүн—нас барсан гэр бүлийн гишүүн, найз, хөрш айлын хүн ирж зочлон, тэдний хоолойгоор дуудан гарч ирдэг..."

Бас тэд шөнөдөө ганц л удаа ирдэг.

Ташрамд дурдахад, ижил төстэй мэдээллүүд <Харанхуйн судалгааны тэмдэглэл>-д нэгэнт л тодорхой бичигдсэн байсан юм.

Хэн нэгэн чангвигийн нөлөөгөөр хаягдсан байшинд чирэгдэж ороход, шөнө бүр хаалганы цаанаас нас барсан хайртай хүмүүсийнх нь дуу хоолойгоор гуйн ярьж, золиос болсон хүмүүсийг сэтгэл санааны хувьд тамлан, төөрөгдүүлдэг билээ.

[Шөнө бүр гэж хэлж байгаа нь энэ бол өдөр тутмын давтамжтай мөчлөг гэсэн үг.]

Гэхдээ би Тасгийн дарга И Бёнжинд “Энд ийм нэг шидэт тэмдэглэл байдаг юм...” гэж хэлэхтэй биш дээ.

Тасгийн дарга нэлээд сандарсан янзтай хоосон харна.

Ямартай ч миний таамаглал зөв байсан тул одоохондоо үүнийг ингээд орхиё.

Аюулгүй байдлын түрүүчийг хаягдсан байшин руу орсноос хойш би хаалгыг яаралтай хааж, бариулыг нь түгжив.

Гадагшаа харахад л нуруугаар хүйт оргиод явчихлаа.

Энэ залуу чангвигт шүүрэгдэлгүйгээр хаалга хүртэл яаж ийж байгаад хүрч ирсэн нь хангалттай цочрол байсан ч...

[За яахав... тэр чинь ямар ч байсан Аюулгүй байдлын багийн гишүүн шүү дээ.]

Харин хамгийн жинхэнэ цочрол нь тэр ганцаараа ирээгүй явдал байв.

Тэр...

Түрүүч өөдрөг инээмсэглэл тодруулаад хариулав.

"Хараач, би сураггүй алга болсон хүнийг олчихлоо!"

["Сураггүй алга болсон хүн" гэдэг чинь энэ хүн юм санж дээ.]

Бүр хүйс нь хүртэл өөр байх шив дээ...

Би түрүүчийн шалан дээр хайхрамжгүйхэн шиг хаячихсан хүнийг ажиглав.

Маш их замбараагүй болсон байдалтай цагаан даашинзтай эмэгтэй хаягдсан байшингийн шалан дээр суугаад, орчин тойрноо ч анзаарах сөхөөгүй мэгшин уйлж гарлаа.

"Уваааааах! Бүх юм дууссан. Бүх юм үнэхээр дуусчихлаа!"

"Энэ хүн уйлаад л байх юм. Өө, энэ газар харин ч нэг арай дээр юм шиг байна... Би түрүүн бөө мөргөлийн овоо шиг газарт сэрсэн юм даа... хүйтэн, харанхуй бас чийгтэй байсан болохоор надад огт таалагдаагүй."

[Энэ бол жинхэнэ сүйрэл.]

Миний хүссэн зүйл гэвэл зүгээр л эрүүл саруул ухаантай хамтрагч байсан юмсан...

[D-багийн дарга нар минь үгүйлэгдэж байна...]

Гэсэн хэдий ч би уйлж буй хүнийг илүү анхааралтай ажиглалаа. Тэр одоо бохир заваан болсон цагаан даашинз өмссөн байх бөгөөд энгэртээ нэрийн хуудас зүүжээ.

Би тэр даруй жижиг нэрийн хуудас сугалж гаргав.

Энэ бол <Амьд үлдэх зам> гэсэн шошготой хуучин номонд хавчуулагдсан байсан тэрхүү хуудас байв.

Жүү Канг их сургуулийн түүхийн тэнхим

Ар талд нь "Маргааш явна" гэсэн үгс бичигдсэн байлаа.

"Ямар нэгэн байдлаар, хэрвээ та энэ картын эзэн мөн юм бол, номонд заасан зааварчилгааг туршиж үзсэн үү?"

Эмэгтэй хамраа татангаа толгой дохив.

"Тийм ээ... гэхдээ бүгд л үр дүнгүй байсан."

"Хөөх! Түр хүлээзнээрэй! Үр дүнгүй байсан гэж юу гэсэн үг вэ? Тийм байх ямар нэг учир утга..."

"Яг л миний хэлсэн шиг."

Тэр бараан царайлан пальтныхаа халааснаас ямар нэг юм сугалж гаргав.

"Хэрэв та эндээс зуу орчим алхмын зайтай явах юм бол номонд бичигдсэн шиг бунхан байгаа. Энэ бол номонд дурдсан тэрхүү "бунхан" мөн гэдэгт би итгэлтэй байна."

"Бас энийг би тэндэх модон хавтан дээрээс хуулж авсан юм."

Тэр ядарсан байдалтай над руу хяламхийв.

"Та ч бас номыг маш сайн уншсан бололтой... солонгос түүх судлаач юм уу? Энэ бол хэдэн зуун жилийн өмнөх хэв маягаар бичигдсэн байна шүү дээ..."

Үгүй дээ. Би зүгээр л мангас найзтай нэгэн болохоор...

"Аан, ямартай ч!! Тэгэхээр бид тэр модон дээр бичигдсэн зүйлийг яг яа ёсоор нь хийвэл ажиллах ёстой биз дээ?! Яагаад та үүнийг боломжгүй гээд уйлаад байгаа юм бэ..."

"Яагаад гэвэл энэ чинь яагаад ч боломжгүй юм чинь!!""

"Хар л даа, ахаа, би чинь тэнэг биш шүү дээ. Би модон хавтан дээр бичигдсэн зааврын дагуу гурван чавга түүж аяганд нунтаглаад, гадаа цацсан—би бүхнийг л хийсэн! Би бүхнийг хийсэн, гэхдээ л..."

Го Сонха амьсгаа аваад, агаар руу ширтэж байснаа гарч ирсэн цаасныхаа ар талыг бидэн рүү харуулах мэт дээш өргөв.

Ухаж ойлгосон Браун чангаар уншиж эхлэв.

– "Санүн-нимд өргөх дууг бэлтгэ. Хүмүүсийн дунд аль болох түгээмэл танигдсан байх тусмаа төдий чинээ үр дүнтэй байх болно. Уянгын үгийг бичиж утлаганд хийж, чанга дуугаар дуулж, алхам тутамдаа алга ташиж, гучин алхам тутамд мөргө."

"Санүн-нимд зориулсан дуу..."

Го Сонхагийн нүд томроод ирж, яаруу сандруу асуув.

"Санүн-ним гэдэг чинь бар биз дээ? Тэгвэл толгойд чинь хамгийн түрүүнд юу бууж байна? Бартай холбоотой ямар ч дуу, барыг магтан дуулсан дуу байж болно, хүүхдийн дуу эсвэл ардын дуу ч хамаагүй."

Тасгийн дарга ээрч мууран байж ярьж эхлэв.

"Ууланд... агуу баатар..."

"Зөв, барын төрсөн өдөр дээр—тийм ээ, тэр дуу! Би бас тэгж бодоод, түүнийг л туршиж үзэх гэсэн юмсан..."

Го Сонха толгойгоо унжуулав.

"...Гэхдээ нэгэнт ашигласан дууг дахин ашиглаж болохгүй гэж бичигдсэн байсан."

"Утлага хэдийнэ ашигласан дууны үгээр дүүрчихсэн байна лээ! Мэдээжийн хэрэг Уулын баатар аль хэдийнэ байсан...!"

"Санүн-ним ааш муутай бас дуунд дуртай учраас нэг дуугаа хоёр удаа хүлээж авахгүй гэж бичсэн байна. Үлгэрт бол барууд гаанс татаж, бүжиглэдэг л дээ, гэхдээ энэ чинь... энэ чинь үнэхээр...!"

Хилэгнэсэн Го Сонха агаар руу хашхирч байснаа, цөхөрсөн харцаар бидэн рүү эргэж харав.

"Хүүхдийн дуу, ардын дуу, хөгжмийн зохиол... Уулын баатраас өөр толгойд чинь бууж байгаа өөр дуу байна уу? Юу ч хамаагүй, зүгээр л ямар нэг зүйл..."

"Байхгүй биз дээ? Мэдээж байхгүй шүү дээ!"

Го Сонха цөхрөнгөө бараад толгойгоо барив.

"Би солонгос хөгжмийн мэргэжилтэй биш, тэгээд хаа нэг газар очоод шууд хайчих боломжгүй шүү дээ, өө, үгүй ээ..."

Дууг дахин давтаж болдоггүйг би бас мэдээгүй байв.

<Харанхуйн судалгааны тэмдэглэл>-д хүртэл чангвигийн занганд орсон хүмүүс өөр өөр дуу ашиглан өөр өөр газар зан үйл үйлдэж байсан хоёр гурван тэмдэглэл байдаг байлаа.

Ардын наадгайгаас эхлээд хөгжмийн бүтээл хүртэл бүхий л зүйл байсан...

[Өөр өөр дуунууд бол вики дээрх хамтын ухааны хувьд зүгээр л зугаацах гэж нэмсэн зүйл байх гэж би бодсон юм.]

Тэнд тийм нарийн ширийн зүйл нуугдаж байсныг би мэдсэнгүй.

Бас вики дээр жагсаасан дуунуудыг ашиглая гэсэн ч зөвхөн гарчиг нь л байсан болохоос үг, аялгуу нь огт байхгүй байв.

Хаягдсан байшингийн агаар улам хүйт оргиж эхлэв.