78-р бүлэг

Брауны тусламжтайгаар бунхны модон хавтангаас хуулж авсан гэх цаас дээрх хятад ханзуудыг би аажуухан уншив.

"Танд хэдэн асуулт байна, болох уу?"

"Чи энд ирээд хэд хонож байгаа юм бэ?"

Го Сонхагийн царай цайж харагдав.

"Гэхдээ хэд хоногийн дараа л хачин тэнүүчилж явдаг хүний чимээ сонсогдож эхэлсэн... тэгээд би дээврийн өрөөнд нуугдсан юм."

Өнөөх "тэнүүчилж явдаг хүн" нь Го Сонха руу бага зэрэг гомдолтой харцаар харав.

"Бас хэд хоногийн дараа... хүүхдүүдийн дуу хоолой сонсогдож эхэлсэн. Би яахаа мэдэхгүй байгаад, өнөө шөнө тэргэл сар гарахаар нь энэ залууг үүрэглэж байхад нь сэмхэн гараад ирсэн юм."

"Тэгээд чи бунхан руу очоод зан үйл хийхээр оролдсон хэрэг үү."

Би толгой дохиод дараагийн асуулт руу шилжив.

"Гэхдээ ямар нэг зүйл таарахгүй байна."

"Уг зан үйлд золиос заавал хэрэгтэй гэж тодорхой заасан байгаа шүү дээ. Чи яагаад ганцаараа явсан юм бэ?"

"Би хүүхдүүдийг аврахын тулд өөрийгөө золиослох гээд байсан юм шиг жүжиглэхгүй ээ."

Го Сонха зангидсан нударганыхаа үеийг цайтал чанга атгав.

"Би зүгээр л яаж хийдгийг нь шалгах гэж... шийдвэр гаргах гэж л очсон. Гэхдээ тийм ээ, хийж байх явцдаа л юмны учир олдож байгаа юм чинь. Өмнө нь үүнийг туршиж байсан хүмүүсийн бичвэрийг би уншсан."

"Өнөө шөнө тэргэл сар гарна. Өнөө шөнө л өнгөрвөл тэгээд л болоо! Дараагийн тэргэл сар гартал арван тав хоног тэсэж чадахгүй. Би мэдэж байна... тэр сүнс хаалгыг нээх болно гэдгийг би мэдэж байна."

"Тийм ээ. Тэгэхээр үүр цагахаас өмнө энэ зан үйлийг хийх ёстой гэсэн үг."

Хаалганы бариул дээр үлдсэн ганц сахиусыг санагалзан би дотроо толгой дохив.

"Гэхдээ л энэ чинь боломжгүй зүйл гэдгийг би хэлээд байна!"

Би толгой сэгсрэн босож зогсов.

"Боломжтой ч юм бил үү."

"Зан үйлийн тухай ярьж байна."

Миний толгойд нэг боломжит арга бодогдож ирлээ.

"Би бэлтгэлээ эхэлье."

"З-Завсарлаарай, түр хүлээнэ үү. Үгүй ээ, нөгөө, х-хэрэв энэ нь боломжтой юм бол бид гаднаас шаардлагатай бүх материалыг дахин цуглуулах хэрэгтэй болно шүү дээ... бас би олдсон бүх зүйлээ аль хэдийн ашиглачихсан!"

Би зан үйлийн зааврыг хуулсан цаас руу дахин харав.

Орц найрлага: Гурван чавга, давс, шатаасан тоорын модны үнэнч цог, нэг хувин худгийн ус.

Тэгэхээр энэ бүхнийг гаднаас цуглуулах хэрэгтэй байх нь ээ...

Шөнийн дунд чангви эргэн тойронд тэнүүчилж байхад шүү дээ.

Бас ганцаараа ямар нэгэн аюулгүйгээр холхих арга...

[Мэдээж үүнийг хийх арга бий.]

Зөвхөн миний л ашиглаж чадах арга.

"– Бор гөрөөс өө, би чиний гэрлийг унтрааж өгөх үү?"

Би үнэхээр ганцаараа тийшээ явах ёстой гэж үү?

Би зөн совингоо даган бусад руу харлаа.

Айж сандарсан зүрх минь бүгдээрээ нийлээд хамтдаа явахыг хашхирч байсан ч тархи минь ямар нэгэн тэнэг зүйл хийхгүй байхыг хатуу сануулж байв.

Өө, энэ намайг галзууруулж орхино шүү!

Гэсэн хэдий ч эцэст нь эрүүл ухаан ялав.

Үнэн хэрэгтээ хэн нэгэн надтай хамт явбал илүү дээр байх сан.

Хэрэв сайн дураараа хамт явах хүн байвал... олдох л байх даа?

Гайхалтай нь Го Сонха нэг гараа өргөв.

"...Би өмнө нь хийж үзсэн болохоор юу нь хаана байдгийг ядаж заагаад өгч чадах байх—”

"Өө хорвоо! Т-Түр саад болоод хэрэггүй ээ, сурагч аа, суугаад бай."

Харин сандарч сандраад байсан Тасгийн дарга шууд босож ирээд түүнийг сугадан буцааж суулгав.

"Энэ чинь бидэн шиг зүгээр нэг энгийн хүн гэж бодож болох хүн биш ээ! Тэр энгийн залуу биш!"

За за, энэ арай л хэтрүүлэг болчихлоо.

"Зүгээр л байршлыг нь тэмдэглээд өгчих. Хурдан!"

Го Сонха дурамжхан байсан ч над руу нэг харчихаад, бууж өгсөн царайтай толгой дохив.

Дараа нь тэр зан үйлийн цаасны хоосон хэсэг дээр материалыг хаанаас олсноо тэмдэглээд надад сарвайв.

"Өө! Бас... усны ойролцоо бол болгоомжтой байгаарай."

"Чангви гэдэг нь бар шившлэгт автаж, тэдэнд үйлчлэхээр шийтгэгдсэн сүнснүүд боловч... түүхийн хувьд энэ нэр томьёо нь усны сүнснүүдийг мөн хэлдэг байсан..."

Го Сонха царай нь цайвар болж, шүлсээ хүчээр залгив.

"Хэрэв чи гол мөрөн, урсгал ус эсвэл ямар нэгэн усны чимээ сонсвол зүгээр л түүнээс хол бай. Бүү хар, зүгээр л яваад бай."

Би үнэхээр айж үхэх гэж байна шүү, новш гэж...

Ямартай ч бүх зүйл бэлэн болсон тул би хаалга руу алхав.

Аюулгүй байдлын түрүүч ам нээв.

"Өө... чи ганцаараа гарах гэж байгаа юм уу?"

Ингэмээргүй л байсан юм сан, даанч яахав дээ.

"Ямар нэг зүйл тохиолдвол энд байгаа бүх хүмүүсийг сайн харж хандаарай."

Аюулгүй байдлын багийн үүрэг бол хүмүүсийг хамгаалах биш, гэхдээ тэд ядаж л ердийн энгийн иргэдээс илүү дээр—ялангуяа ер бусын амьтадтай харьцах тал дээр бол шүү дээ.

Аюулгүй байдлын түрүүч намайг анхааралтай гэгч нь ширтэв.

"Чи яг ч жинхэнэ ажилтан шиг харагдахгүй л байна даа..."

"Гайхалтай... За за. Тэгвэл би эндээ хөдөлгөөнгүй байж байя. Надад үүнд зориулсан тоног төхөөрөмж алга байна..."

Тэгээд тэр хаалганы хажууд бөмбөйгөөд суучихлаа.

Ямартай ч явахад бэлэн боллоо шив.

Би амьсгалаа аажуухан бөгөөд нам гүмхэн гаргаад, хаалганы бариулаас атгаад татав.

Нугас нь дуугаран жихүүцүүлсэн хаалга онгойж, гадаад ертөнц харагдаж эхлэв.

Харанхуй шөнө өтгөн манангаар бүрхэгдсэн байлаа.

Хаалга миний ард хаагдав.

Тэргэл сар гарах ёстой байсан ч манан хэтэрхий зузаан байсан тул сарны гэрлийг бүхэлд нь хаажээ.

Салхинд модны мөчрүүд найгаж, сүүдэр нь сунан гүн харанхуйн бүдэгхэн сүүдэртэй уусан харагдана.

Би анхны алхмаа хийв.

"Найз минь, одооноос эхлээд би чиний гэрлийг бүдэгрүүлнэ шүү. Чи камерын өнцөг булан болон тайзны ардах сүүдэрт уусан алга болох болно..."

Алхам тутамд бараан, сүүдэртэй хүндхэн байдал маш хүчтэйгээр дарж байх шиг санагдав.

[Хэдий хэдэн ч удаа мэдэрсэн ийм хачин мэдрэмж хэвээрээ л байх юм...]

Би бүдэгхэн бөгөөд сүүдэртэй мананцар дунд аажмаар уусан алга болов.

"Фүү. Энд хамаагүй хөнгөн санагдаж байна шүү!"

Мэдээж айдас маань хэвээрээ л байлаа. Зүрх минь яг дэлбэрэх гэж байгаа мэт цохилно.

[Хаягдсан байшингаас зүүн тийш шулуун явахад золоо шиг алтан олс ороосон том мод харагдах болно.]

Го Сонхагийн сараачин зурсан сумтай, тэмдэглэлтэй тэрхүү бүдүүвч зураг миний толгойд тодхон үлдэж, алхам бүрийг минь чиглүүлж байв.

Урд хойноо ялгах аргагүй байсан болохоор Го Сонха энэ бүх материалыг яаж олж цуглуулж чадсана нь үнэхээр гайхалтай санагдав.

Хэдэн цаг өнгөрсөн юм шиг санагдсан ч ердөө хэдхэн минут л өнгөрсөн байлаа—

"– Өө, Бор гөрөөс өө. Урдаас ямар нэг зүйл харагдаж байна."

Брауны хэлсэнчлэн манан дундаас ямар нэгэн зүйл сүүтэгнэн гарч ирж эхлэв.

Тэр бол... манангаар хучигдсан аварга том мод байлаа.

Мөчрүүд нь найгахад түүнээс ямар нэгэн сулхан, чихэнд чийгтэй сайхан үнэр ханхийнэ.

[Ямар нэг жимс байхгүй байхад энэ үнэр хаанаас гарч ирээд байнаа?]

Энэ нь чихэрлэг атлаа нэг л түгшүүр төрүүлэм байлаа...

Модны хоёр бүдүүн мөчрийн хооронд алтан өнгийн оосор татжээ. Түүний цаана жижигхэн талбай харагдана.

"– Өө, тэр чинь тариалангийн талбай юм уу? Ууланд байдаг жижигхэн цэцэрлэг—гоёхон л юм, гэхдээ миний амтанд бол арай л биш юм байна!"

Браун хөгжилтэй өнгөөр ярьж байсан ч миний толгойд амар тайван байх сэтгэл төрөх зав зай огт байсангүй.

Миний саяхан уншсан номонд энэ газрыг [Санүн-нимгийн бунхан] гэж нэрлэсэн билээ тийм үү?

Тэгээд энд бас зан үйлийн материал байдаг гэсэн үг үү?

[Энэ бол гарцаагүй ер бусын хүч оршсон газар байна.]

Эргэн тойрныхоо материалыг түүж цуглуулах зуураа би болгоомжтойгоор урагш алхав.

[Том модыг баруун талдаа гаргаж зүүн тийш харахад жижиг моднууд—чавганы моднууд харагдах болно.]

Би чавганы модны доороос унасан жимс болон аварга тоорын модны ойролцоох хуурай мөчрүүдээс түүж авав.

Мэдээж би ямар шууд модноос жимс түүж, эсвэл мөчир хугалах зориг гаргасангүй.

[Тийм эрсдэлтэй зүйл хийхгүй ээ.]

Шөнө дунд ойд ганцаараа зогсоно гэдэг хангалттай аймшигтай байтал энд сүнсэнд хараагдмал байдлаар түгжигдэнэ гээд төсөөлөөд үз дээ.

Дээр нь дуусгах ёстой даалгавар хүртэл бий?

Тэгэхээр та ямар ч байсан боломжтой бүхнээрээ л болгоомжтой байхаас өөр аргагүй.

Эцэст нь би хамгаалалтын сахиус болгон цацсан бололтой хуучирсан чулуун суваргаас давс цуглуулав.

...Үнэн хэрэгтээ би саяхан худгаас ус татаж байхдаа хувин нь дотор талд байх ямар нэгэн зүйлтэй... тогшихыг сонсоод бараг л чангаар хашхирах шахсан шүү.

[Гэхдээ л би бүх зүйлийг амжилттай олж авч чадсан.]

Эргэн тойрон нам гүм хэвээр байв.

Би хамгийн бага хэмжээгээр санаа алдан тайвшрав.

[Одоо тоорын мод руу буцаж очоод явсан замаараа буцаад алхвал хаягдсан байшин руугаа хүрчих ёстой...]

Өмнө нь анзаараагүй байсан нэг зүйл явах замд минь тааралдав.

Тоорын модны алтан олсны төгсгөл хэсэгт цэвэрхэн торгон алчуур уяастай байв.

Дээр нь бичээс байжээ.

[Эрхгүй хүмүүс та нар буцацгаа.]

[Тийм ээ, үүнд лав хүрэхгүй шүү.]

Аюулгүй байдлыг хангах үүднээс нэг метр зай барин, би болгоомжтойгоор толгой дохив.

"Бор гөрөөс өө, чиний царай их л түгшүүртэй харагдаж байна шүү."

[Аан. Энэ шугамыг гатлахын тулд чамд "эрх" хэрэгтэй бололтой.]

[Сүнсний хараалаас болж энд байгаа юм чинь надмархэн байх ёстой билээ дээ...]

"Гэхдээ чамд тийм эрх байгаа шүү дээ!"

" Бугуй руугаа хараарай."

Би бугуйныхаа дотор талыг шалгахаар гараа өргөв.

Тоглоомын паркийн бугуйвч байсан тэр газар.

Шатаж дууссан гишүүнчлэлийн бугуйвчны үлдэгдэл болох шивээс нь бүдэгхэн гэрэлтэнэ.

[Социус... тэр үг биш бил үү?]

Латин хэлээр "хамтрагч", "гишүүн", "удам угсааны хүн" гэсэн утгатай үг.

"Өө, энэ тэмдэг маань санаснаас илүү өргөн хүрээтэй хэрэглээтэй юм шиг байна шүү!"

" Маскот найзуудынхаа хүрээллээ өргөжүүлсэн юм болов уу, эсвэл өөр газар хагас цагийн ажил хийдэг юм болов уу, хэн мэдлээ?"

"За тэгэхээр, Найз минь, чи гишүүнчлэлээ ашиглах хэрэг үү?"

Би алтан олсны өмнө очоод гараа аажуухан сунгав.

Гэрэлтсэн олс ямар ч саадгүйгээр миний гарыг тойрон зөөлөн салж байлаа.

Би болгоомжтойгоор гишгэлэн урагш алхав.

Одоо орохыг зөвшөөрсөн тэрхүү цэцэрлэг рүү.