20-р бүлэг : Байшин шатаах нь

​Сү Мү өөрийнх нь шаардлагад хүмүүс хэрхэн хандаж байгаад маш сэтгэл хангалуун байсан ч, тэднийг хараад үл тоосон байдалтайгаар зөөлхөн дуугарч инээв.

​Хэдийгээр Ян Кайтай хийх өнөөдрийн тулааныг Сү Мү өөртөө захиалсан ч цугларсан олон тарж явсангүй.

Тэд Ян Кай, Сү Мү-г яаж гомдоосон болохыг мэдэхгүй байсан тул мэдээж хэрэг үлдэж юу болохыг үзэхийг хүссэн юм.

​Хэсэг хугацаанд хүлээсний дараа Ян Кай хараахан гарч ирээгүй л байв. Сү Мү тэвчээр алдан: "Тэр хаана байна?" хэмээн асуулаа.

​"Би мэдэхгүй байна. Ер нь бол тэр өдийд хэдийнэ гадаа хог шүүрдэж байдаг юмсан. Тэгэхээр яагаад одоо болтол гарч ирээгүйг нь би үнэхээр мэдэхгүй байна. Сү эзэнтэн, бид түүний овоохойг шалгах уу?"

​Сү Мү хэсэг зуур бодсоноо толгой дохин: "Сайн хэрэг. Тэр зүгээр л нэг өчүүхэн, арчаагүй хог шүүрдэгч байж энэ Сү эзэнтнийг ингэж удаан хүлээлгэж зүрхэлнэ гэнэ ээ. Би үүнийх нь төлөө төлөөсийг нь төлүүлэх болно!" гэж хариулав.

​Ян Кайн амьдардаг газар нууц биш байсан тул Сү Мү-гийн эргэн тойронд байсан хүмүүс хурдхан шиг замчлан алхлаа.

​Юу болохыг үзэхээр үлдсэн хүмүүс ч тэднийг дагасан нь шавь нарын маш том цувааг үүсгэжээ.

​Төд удалгүй тэр хүмүүсийн цуваа Ян Кайн жижигхэн овоохойн гадаа ирлээ. Тэд түүний ханаараа дүүрэн нүхтэй, өрөвдөлтэй бөгөөд арчаагүй байдалтай овоохойг хараад нэг их гайхсангүй.

Сү Мү ямар ч шалтгаангүйгээр гараа өргөн овоохой руу зааж: "Тэр муу жаал энд амьдардаг юм уу?" гэв.

​"Ян Кай бол Сорилтын шавь, түүний бүх хувцас, хоол хүнс, орон байр, бэлтгэлийн хэрэгслийг тэр өөрөө л болгох хэрэгтэй байдаг. Сургууль үүнийг нь хангаж өгөхгүй.

Энэ овоохойг магадгүй тэр өөрийнхөө гараар барьсан байх."

​"Сайн, сайн, сайн." Сү Мү баяртайгаар инээлээ. Бороотой өдрүүдэд Ян Кай яаж нэвт нордог байх бол гэж бодох төдийд л түүний сэтгэл сэргэж байв.

​Санаа алдаад Сү Мү инээмсэглэлээ дарж, луу эсвэл бардам бар мэт итгэлтэйгээр урагш алхлаа. Тэгээд маш чанга дуугаар, үг бүрээ тодхон хэлж: "Ян Кай! Энэ Сү эзэнтний өмнө илжиг шиг бөгсөө гаргаад ир, тэгээд сайхан зодуулахдаа бэлд!" хэмээн хашхирлаа.

​Энэ чанга хашхираан шуурга мэт хүчтэй байсан ч, шуурга шиг хайхрамжгүй биш, харин туйлын их үзэн ядалтаар дүүрэн байв.

Энэхүү үзэн ядалт болон цусанд шунасан хүсэл нь тэнд байсан хүн бүрийн биеийг зарсхийлгэлээ. Энэ нь Ян Кай, Сү Мү хоёрын хоорондох өс хонзонгийн хэмжээг олон нийтэд тодхон харуулж байсан бөгөөд энэ нь өчүүхэн зүйл биш нь илт байлаа.

​Сү Мү сүрлэг бардам байдалтайгаар тэнд зогсоно. Энэ мөчид түүнийг найман зүгийн салхи ч хөдөлгөж чадахааргүй мэт харагдаж байв. Хашхирч дууссаныхаа дараа тэрээр Ян Кайг өмдөндөө шээс алдсаар гүйн гарч ирж, уйлан хайлан өршөөл гуйхыг хаалганы гадаа тэсэн ядан хүлээлээ. Тэр энэ тухайгаа бодох тусам улам бүр бардамнаж байв.

​Гэвч тэр хэчнээн удаан хүлээсэн ч овоохой дотор хөдлөх чимээ ч гарсангүй.

​Сү Мү-гийн царай уур хилэнгээр дүүрч, дахин хашхирч: "Ян Кай, ухаантайхан шиг бөгсөө гаргаад ир. Эс бөгөөс бид дотогш орж чамайг чирж гаргаж ирэх болно шүү." гэлээ.

​Гэвч ямар ч хариу алга.

​Хэрэв Ян Кай үнэхээр дотор байсан бол ядаж л түүний амьсгалах чимээ сонсогдох ёстой тул Сү Мү одоо ямар нэг хачин зүйл байгааг мэдэрлээ. Тэр арай дотор байхгүй байгаа юм биш биз дээ?

​Сү Мү эргэн тойрны хүмүүсийнхээ нэг рүү хэтрүүлэгтэйгээр дохилоо. Тэр хүн тэр даруй урагш ухасхийн, модон хаалгыг хүчтэй өшиглөн онгойлгоод жижиг овоохой руу оров.

​Тэднийг орсны дараахан өнөөх хүн буцаж гүйж гарч ирээд Сү Мү-д илтгэж: "Сү эзэнтэн, дотор хэн ч алга. Мөн бага зэрэг тоос хурсан байна. Энэ хог гай гамшиг ирж явааг мэдээд аль хэдийн зугтчихсан бололтой" гэв.

​"Зугтчихсан аа?" Сү Мү уурандаа бараг л цусаар бөөлжих шахав. Тэрээр Ян Кайгаас өшөөгөө авч, амссан шившигээ барагдуулах энэ өдрийн төлөө олон өдрийн турш тархиа гашилган байж төлөвлөгөө бодож олсон шүү дээ.

Тэр бүр ийм олон Шавь нарыг энэ үзэгдлийг харуулахаар дагуулж ирсэн байтал, тэр Ян Кай гэнэт зугтчихсан гэж үү?

​Энэ нь яг л хамаг хүчээрээ маш хүчтэй цохисон ч, хөвөн дээр цохисонтой адил зүйл байв. Энэ нь Сү Мү-г маш ихээр гуниглуулж, бухимдуулж байлаа.

​"Яриад байх нь ээ, сүүлийн хэдэн өдөр бид Ян Кайн үсний ширхгийг ч хараагүй шүү дээ."

​"Ухаантай хүн нөхцөл байдалдаа зохицдог юм. Ян Кай Сү Мү-г гомдоосон болохоор тэр галзуу юм шиг хилэгнэнэ гэдгийг мэдэж байсан байх; тиймээс түүнийг Сургуулийг орхихоос өөр аргагүй болгож дээ."

​"Ийм удаан хүлээгээд ч гарч ирээгүйд нь гайхах зүйл алга."

​"Аах! Одоо Ян Кай явчихсан болохоор бид цаашид амархан хувь нэмрийн оноо авч чадахааргүй боллоо."

​Цугларсан олон аяархан шивнэлдэж байсан ч, тэдний ярианаас нэг нь ч Сү Мү-гийн чихнээс мултарсангүй.

​Хэдийгээр тэдний өөрт нь үзүүлж буй хүндэтгэл түүнд таалагдаж байсан ч тэр өшөөгөө авч чадсангүй. Тиймээс Сү Мү сэтгэл хангалуун бус хэвээр байв.

​Хэсэг зуур бодсоны эцэст баргар царайтай Сү Мү өнөөдөр Ян Кайгаас өшөөгөө авч чадахгүй гэдэг баримттайгаа эвлэрэхээс өөр аргагүй болов.

Тэр уурандаа: "Тэр хог үнэхээр азтай байлаа, гэхдээ миний уур хилэн арилахгүй нь. Энэ өрөвдмөөр овоохойг шатаа" гэлээ.

​Энэ үг тэнд байсан хүн бүрийг, бүр Сү Мү-гийн дагуулж ирсэн хүмүүсийг хүртэл цочирдуулав. Нэг нь асууж: "Сү эзэнтэн, Сургууль дотор гал тавих нь зөв санаа мөн гэж үү?"

​"Чи юунаас айсан юм?" Сү Мү түүн рүү хяламхийгээд: "Тэнгэр нурж унасан ч би барьж авах болно. Түүгээр ч барахгүй энэ Сургуульд тийм ч чухал зүйл биш.

Үүнийг устгалаа гээд юу боллоо гэж, нэг их гарз болохгүй. Бас энэ арчаагүй овоохойг байлгаад байх нь энэ залуу эзний нүдийг л хордуулна."

​Түүний үгийг сонсоод тэдний зүрх сэтгэл дэх эргэлзээ ариллаа. Сү эзэнтэн тэдний ард байхад энэ овоохойг шатаах нь юу ч биш байв.

​Тэд гал асаахаасаа өмнө зарим нь ноцоогч болгон ашиглах хуурай өвс хайхаар явлаа.

​Хэсэг хугацааны дараа бүх зүйл бэлэн болов. Сү Мү инээмсэглэн бамбар асаахад, түүний дөл нь Сү Мү-гийн царайг аймшигтайгаар хувиргаж, түүнийг яг л чөтгөр мэт харагдуулж байлаа.

​"Ян Кай, чамайг цаашид дахиж хэзээ ч нүүрээ харуулахгүй байхыг би анхааруулж байна. Эс бөгөөс би чамайг амьд үлдээхгүй шүү!" хэмээн Сү Мү шүдээ зуун хэлэв.

Түүнийг яг бамбарыг овоохой руу шидэхээр бэлдэж байтал түүний хажууд зогсох нэгэн хүн мөрөн дээр нь товшиж, цусанд шунасан аура ялгаруулан: "Энэ юу болоод байгаа юм бэ?" хэмээн асуулаа.

​Сү Мү хариулахын тулд бодох ч шаардлага гарсангүй: "Байшин шатаах гэж байна."

​"Чи яагаад миний байшинг шатаах гээд байгаа юм бэ?" Тэр хүний хоолойд уур хилэн мэдрэгдэж байв.

​"Чиний байшин ?" Сү Мү догшрох мэт уруулаа мурийлгаад толгойгоо эргүүлэв. Гэвч ярьж буй хүнийг хармагцаа тэр чоно харсан туулай мэт айж, тэр даруй хажуу тийш үсэрлээ.

Тэгээд хэтрүүлэгтэй хөдөлгөөнөөр хамгаалах байрлал авлаа. Түүний царай түгшүүрээр дүүрч, хүзүүнийх нь үс өрвийж байв.

​Учир нь сая ярьсан хүний дүр төрх дэндүү аймшигтай байсан юм. Түүний хувцас нь урагдаж салбархай болсон төдийгүй, үс нь сэгсийсэн, энд тэндээс нь ургамал цухуйсан байх бөгөөд зүйрлэшгүй заваан байлаа.

Түүний биеэр дүүрэн цусны мөр байх бөгөөд хувцас нь цусанд будагдаж, нуруундаа цулцгар уут үүрсэн байв. Тэр дотор юу байгааг зөвхөн бурхан л мэдэх байх.

​Зөөлөн салхи үлээхэд түүний салбархай өмд нь хийсэж, үсээр бүрхэгдсэн хүчирхэг бөгөөд бат бөх хөлийг нь ил гаргалаа.

​Салхи Ян Кай заваан биеийн өмхий үнэрийг авч ирсэн бөгөөд Сү Мү тэр үнэрийг нь тэсвэрлэж чадахгүй байв. Тэрхүү дүр төрх, цус болон үнэр нь Сү Мү-г өглөө идсэн гурван хоолоо тэр чигт нь бөөлжиж гаргамаар болгож байлаа.

​Тэр зогсолт, тэр байдал нь хачирхалтайгаар танил санагдаж байв.

​Хэрэв тэр гартаа хагархай аяга барьсан бол яг л гуйлгачин шиг харагдах байлаа.

​Гэхдээ....... тэр яагаад энэ аймшигтай хүнийг танил юм шиг санаад байгаа юм бэ?

​Сү Мү илүү анхааралтай харах тусам улам бүр толгой нь эргэж байлаа. Хэсэг зуур бодсоны эцэст тэр: "Ян Кай!" хэмээн хашхирав.

​Хэрвээ энэ Ян Кай биш бол өөр хэн байх юм бэ? Хэдийгээр түүний биеийн галбир өөрчлөгдөж, царай нь хир буртагт дарагдсан байсан ч Ян Кайг яс махандаа шингэтэл үзэн яддаг Сү Мү түүнийг яаж танихгүй байх билээ? Хэрвээ тэр таньж чадахгүй юм бол өөр хэн таних юм бэ?

​Ян Кай ч бас Сү Мү-г танилаа. Тэр инээмсэглэхэд түүний зааны яс шиг цагаан шүднүүд ил гарлаа. "Хар Чавганы тосгонд ичгүүргүйгээр бусдыг гүтгэхийг оролдсон бидний номын ах Сү биш биз дээ?"

​Ийнхүү хэлсэн дуу хоолой нь тохуурхлаар дүүрэн байсан бөгөөд энэ нь Сү Мү-гийн цагаан царайг гүн улаан болгон хувиргав. Сү Мү хөлөө дэвслэн хариулж: "Ян Кай, чи диваажин руу явах замыг сонголгүйгээр тамын хаалгаар алхахыг сонгосон байна шүү дээ! Чи өнөөдөр үхэх хувьтай байж!" гэлээ.

​"Чи надтай асуудал үүсгэхийг хүсээ юу?" хэмээн Ян Кай хөмсгөө зангидан асуув.

​"Утгагүй юм ярихаа боль!" Сү Мү бардам гэгч нь хашхирлаа. "Чи намайг чамтай уулзах гэж ирсэн гэж бодоо юу?"

​"Хэрвээ чамд надтай тооцоо бодох зүйл байгаа юм бол над руу л ирэхгүй. Миний байшинг шатаах ямар хэрэгтэй юм бэ?" гэж Ян Кай лавлав.

​Сү Мү тэр даруй бамбарыг шидээд, яг л Ян Кай дээр гишгэж байгаа мэт ухасхийн очиж дэвсэллээ. Бамбар дээр уураа гаргаж хэсэг хугацаа өнгөрсний дараа эцэст нь нэг юм бамбар унтарлаа.

​Энэхүү богинохон завсарлага нь тэнд байсан хүмүүст юу болж байгааг ойлгох боломжийг олгов. Тэд эцэст нь Ян Кай Сү Мү-гээс айсандаа зугтаагүй, харин зөвхөн ямар нэгэн ажил амжуулахаар явсныг ойлгоцгоолоо.

​Гэхдээ тэр ямар ажил амжуулсан болоод ийм аймшигтай байдалтай болоод эргэж ирэв ээ? Ийм их цус гэдэг чинь арай л хэтэрхий биш үү?

Мөн түүний хувцасны урагдсан байдал нь ямар нэгэн хурц зэвсэгт өртсөн нь илт байлаа. Тэр хэнтэй очиж тулалдсан юм бол? Мөн энэ нь үхэх, сэхэхээ үзсэн тулаан байсан юм болов уу?