Сү Шүань Ү нүдээ онийлгон, яг одоо зодуулж буй Ян Кай руу хараад "Тэр ямар нэгэн зүйлийг ойлгож ухаарахыг хичээж байх шиг байна" хэмээн дуугарлаа.

"Юу гэсэн үг вэ?" хэмээн Сү Мү ойлгосонгүй.

Сү Шүань Ү зөвхөн аажмаар толгой сэгсэрсэн бөгөөд цааш нь тайлбарлахыг хүссэнгүй.

Түүний нүдэнд Ян Кай хэдий маш өрөвдөлтэй харагдаж байсан ч, түүнийг яг одоо ямар нэгэн зүйлийг ойлгохыг хичээж байгааг харж чадаж байлаа; тэр зүйл нь оюун санааны ухаарал эсвэл Тулааны урлагийн аль нь ч байж болох байв.

Тэрхүү хүйтэн хуй салхинд ороогдож, ясыг нь янгинуулах хүйтнээс болж дагжин чичирч байгаа хэдий ч, түүний цөм дотор нэгэн шатаж буй халуун энерги дулаанаа түгээж байгааг тэр харж байлаа. Энэхүү галт энерги гадагшаа тэсрэн гарах үед, магадгүй тэр шинэ түвшинд хөл тавьж чадах байх.

[Хэрэв тэр амжилтад хүрвэл, түүний ирээдүйн ололт амжилт жирийн нэгэн зүйл байхгүй нь гарцаагүй!]

Сү Шүань Ү ийм өрөвдөлтэй байдалд байхдаа гэгээрлийн ийм гүнзгий түвшинд нэвтэрч чаддаг тулаанчийг өмнө нь хэзээ ч харж байсангүй. Энэ нь гайхамшиг мөн байлаа.

"Өвөө, хэрэв Номын эгч энэ хэвээрээ үргэлжлүүлбэл Номын ах Ян Кай үхэх нь байна шүү дээ" гэж Сү Мү сандран хашхирав.

(орч: өмнөх настангуудын хурал дээр Сү Мү, Сү Шүань Ү-г ааваа гэсэн байсан, өвөө нь байсан байна, орчуулгын алдаа гарсан байна )

Сү Шүань Ү толгой сэгсрэн хариулж, "Янь-эр өөрийнхөө дайралтын хүчийг хэрхэн зөв хянахыг сайн мэднэ. Түүний дайралтад ямар ч аллага үйлдэх сэдэл алга; эцсийн эцэст тэр Ян Кайн амийг хөнөөхийг хүсэхгүй байгаа шүү дээ" гэлээ.

Энэ үгээ хэлж дуусгаад тэр өөртөө, "Гэхдээ л энэ хачирхалтай юм... Янь-эр яагаад түүнийг ингэж шийтгээд байгаа юм бол?" хэмээн шивнэв.

Сү Шүань Ү төлөвшсөн, амьдралын туршлагатай хүн байгаагүй бол Сү Янь, Ян Кай хоёрын хооронд саяхан юу болсныг яагаад ч таамаглаж чадахгүй байх байлаа.

Мөсөн шуурга намжих үед Сү Янь агаарт хөвсөн хэвээр үлдэж, харин Ян Кай газарт унав. Түүний хамаг бие нь бяцарсан мэт болж; хувцас нь урагдан, арьс нь ил гарсан хэсгүүдэд нь хөлдөлтийн шинж тэмдэг илт харагдаж байлаа.

Гэхдээ тэр газарт унахынхаа яг өмнөхөн гэнэт эргэлт хийж, газарт бат бөх буугаад нүдээ нээн эргэн тойрноо харав.

Оддын гэрэлд, шөнийн салхинд Сү Янийн цагаан хувцас намирч, ард нь бүтэн сар мандсан байдалтай зогсох нь яг л тэнгэрээс бууж ирсэн дагина мэт харагдана.

Түүний сүрлэг бөгөөд ариун дагшин аура нь хүмүүсийг ямар ч шалтгаангүйгээр даруухан болгож байв.

Тар няр... Ян Кайн бүх биеэр мөс тогтож эхлэх үед бүх зүгээс энэ чимээ сонсогдлоо. Удалгүй тэр асар том мөс болон хувирав.

Мөсний гадаргуу толийсон гөлгөр байх бөгөөд яг л шил шиг тунгалаг байлаа. Энэ нь маш тунгалаг байсан тул Ян Кайн үсний ширхэг бүр, тэр байтугай нүүрэн дээрх хувирал, мэдрэмж нь хүртэл тодхон харагдаж байв.

Сү Янь нэг ч үг дуугарсангүй, зөвхөн Ян Кай руу нууцлаг байдлаар нэг хяламхийгээд, эргэж харан өрөө рүүгээ буцлаа.

Түүний явж буй дүр зураг Ян Кайд маш тод харагдаж байв.

"Түүнийг сайн харж байгаарай, түүнийг мөснөөс мултарч гарах үе нь амжилтынх нь эхлэл байх болно!" гэж Сү Шүань Ү , Сү Мүд нухацтайгаар захив.

Сү Мү хөлс нь цувтал сандарч, "Өвөө, Номын ах Ян хөлдөж үхэхгүй биз дээ?" гэж асуулаа.

Сү Шүань Ү зөөлнөөр инээгээд, "Тэр үхэхгүй ээ, энэ бол түүнд тохиож буй аз завшаан юм!" гэв.

Сү Мүг тайвшруулсныхаа дараа тэр эргэж харан явлаа.

Үүний дараа л Сү Мүгийн бүлэг Ян Кайг агуулж буй мөсний зүг чимээгүйхэн, алгуурхан алхаж очлоо. Тэд бүгд тэрхүү асар том мөсөн блокийг тойрч зогсоод, тогшиж үзэв. Гэхдээ Сү Янийн мөсний урлагийн чадварын өмнө тэд үүнийг хагалж чадна гэж үү?

"Энэ ч муу шүү, энэ бүр маш муу байна! Номын ах аль хэдийн шархтай байгаа, тэгээд одоо бүр хөлдчихсөн болохоор түүний доод талын 'бяцхан дүү' нь хүртэл хөлдөөд уначих вий гэж айж байна. Энэ чинь яаж сайн зүйл байх юм бэ?"

Тэдний нэг нь юу ч бодолгүйгээр, шууд л санаанд орсноо хэлэхэд Сү Мү түүн рүү муухай харав. "Чи өвөөгийн хэлэхийг сонссонгүй юу, энэ бол Номын ах Ян-д тохиож буй завшаан гэсэн шүү дээ? Хэн ч битгий хөдөл, хэрэв энэ мөс хагарч Номын ах Янг гэмтээвэл сайн зүйл болохгүй. Бид зүгээр л энд манаанд зогсоцгооё."

"За." Бүлэг хүмүүс нэгэн дуугаар зөвшөөрөв.

Шөнийн таван цаг хүртэл манаанд зогссон ч мөсөн блокноос ямар ч хөдөлгөөн гараагүй бөгөөд Ян Кай амьд үхдэл мэт мөсөн дотроо байсаар байлаа. Түүний амьсгал маш сул байх бөгөөд тэр зөвхөн Сү Янийн алга болсон газар руу л ширтсээр байв.

Сү Мүгийн бүлэг нөхцөл байдлыг хэсэг хугацаанд эргэцүүлэн бодсоны эцэст Ян Кайг мануулахаар хоёр хүн үлдээгээд, бусад нь өөр өөрсдийн хийх ёстой зүйлээ хийхээр буцацгаахаар шийдэв.

Энэ байдал бүтэн гурван өдрийн турш үргэлжиллээ. Жижигхэн дээврийн өрөөнд асар том мөсөн блок байх бөгөөд түүний дотор амьд хүн байв. Энэ байдал харахад үнэхээр хачирхалтай бөгөөд этгээд байлаа.

Энэ гурван өдрийн хугацаанд тэд тоо томшгүй олон удаа ээлжээ сольсон ч мөснөөс хагарах ямар ч шинж тэмдэг илэрсэнгүй. Үүнээс болоод бүлгийнхэн маш их санаа зовж, уруул нь хүртэл омголтжээ.

Энэ гурван өдрийн турш Ян Кай цаг хугацааны урсгалыг мэдэрч чадахгүй байлаа. Хэдийгээр нүд нь нээлттэй байсан ч тэр юу ч харж чадахгүй байв.

Түүний бүх анхаарал нь өөрийн биед нь явагдаж буй өөрчлөлтүүдийг ойлгож ухаарахад төвлөрсөн байлаа.

Ясанд нь орших энергийг мэдэрч, тэрхүү энергийн авчирдаг гуйвшгүй халуун дулааныг мэдэрч, тэрхүү дулаан нь цаг тутамд түүний хүчийг хэрхэн нэмэгдүүлж байгааг мэдэрч байв.

Сү Янийн түүнд үлдээсэн мөс нь түүнд чухам юу болоод байгааг нарийн ойлгох төгс орчинг бүрдүүлж өгсөн юм. Мөсөн блок доторх энергиэс байнга хүйтэн агаар ялгарч түүний цөм рүү нэвтэрч байлаа.

Энэ хүйтнийг одоогийн Ян Кай эсэргүүцэх боломжгүй байсан ч тэр цаг тутамд эсэргүүцэж чадаж байв. Энэ болгонд тэр Алтан Араг ясны нууцлаг хүчинд найдаж байлаа.

Олон зуун удаа, олон мянган удаа эсэргүүцсэн нь Ян Кайд Алтан Араг ясны нууцыг, мөн тэр нь яагаад түүний чадварыг нэмэгдүүлж чаддагийг ойлгох боломжийг олгов.

Түүний бие доторх жижигхэн дөл улам бүр халуунаар шатаж эхэлсэн бөгөөд энэ нь түүнийг юу болоод байгааг бүрэн ухаарах тэр өдрийг хүртэл үргэлжилсээр байв. Энэхүү дөл амар тайвнаар шатсаар, эцэст нь Ян Кайн биеэс халуун давалгаа гадагшилж эхэллээ.

ПАРР!

Яг энэ үед манааны ээлжид байсан Сү Мү, Ли Юнь Тянь хоёр цочсон ч хурдхан толгойгоо эргүүлж харав.

Мөсөн блокны гадаргуугаар аалзны тор мэт олон жижиг хагарал үүссэнийг тэд харлаа.

"Номын ах Ян гарч ирэх нь ээ!" гэж Сү Мү урам зориг, итгэл дүүрэн хашхирав.

Түүнийг ийнхүү хэлэнгүүт мөсөн блок дэлбэрч, мөсөн хэлтэрхийнүүд нь гэрэлд хайлж алга болов.

Ян Кай өмнөх байрлалдаа зогссон хэвээр байх бөгөөд цусанд будагдсан цээжин бие нь бага зэрэг сул дорой харагдах ч, хөмсөг нь зангирсан байдал нь тэр одоо ч гүн бодолд автсан байгааг илтгэнэ.

Сү Мү, Ли Юнь Тянь хоёр түүнд саад болохыг зүрхэлсэнгүй бөгөөд хажуу талд нь чимээгүйхэн хүлээж байв.

Хагас цаг орчмын дараа Ян Кайн санаа зовсон байдал арилж, тэрээр баяртайгаар, "Нэгэнт ийм болсон хойно, би чамайг Гуйвшгүй хүсэл зориг гэж нэрлэе" гэлээ.

"Гуйвшгүй хүсэл зориг гэдэг нь энэ гурван өдрийн турш Ян Кайн ойлгож ухаарсан зүйл байлаа. Энэхүү техник нь дайралтад ашиглагддаг зүйл биш, харин тухайн хүний биеийг хүчирхэгжүүлэхэд тусалдаг зүйл байв.

Энэ нь түүний Алтан Араг яснаас сурч мэдсэн техник байсан тул араг ястай нягт холбоотой байлаа. Тухайн хүн ямар ч өрсөлдөгчид бууж өгөхгүй гэсэн гуйвшгүй хүсэл зоригтой байх үед л энэ төрлийн техникийг идэвхжүүлж чаддаг.

Түүнийг идэвхжүүлмэгц Алтан Араг яс түүнд энергийг нь өгч, хүч чадал болон тулалдах чадварыг нь түр зуур нэмэгдүүлдэг байв."

Хэдийгээр өмнө нь тэр өөрийн мэдэлгүй энэхүү Гуйвшгүй хүсэл зоригийг идэвхжүүлж байсан ч түүний талаар ямар ч ойлголтгүй байсан юм. Энэ төрлийн техникийн хувьд үүнийг ойлгож ухаарсны дараа илрэх хүч нь өмнөхөөсөө эрс ялгаатай байдаг байлаа.

Өөрөөр хэлбэл, тэр одоо энэхүү нууц урлагийг өөрийн гараар бүрэн эзэмшиж чадсан гэж хэлж болохоор болсон юм. Мөн үүнийг зөвхөн түүнд л байдаг онцгой техник ч гэж хэлж болох байлаа.

Энэ нь өмнөх шигээ тулалдаж байхдаа эсвэл бэртэл авах үедээ энэ техникийг идэвхжүүлэхийн тулд зөвхөн өөрийн зөрүүд зандаа найдах шаардлагагүй болсон гэсэн үг юм.

Хэдийгээр түүний энэ удаагийн ололт асар их байсан ч Ян Кай бага зэрэг сэтгэл дундуур хэвээр байв. Учир нь тэр Алтан Араг яс дотор өөр нууцууд нуугдаж байгааг мэдэрч байсан юм. Гэхдээ тэр тэдгээрийг нэвт харж чадахгүй байгаа тул өөрийн болгож чадахгүй байсан бөгөөд үүндээ харамсахгүй байж чадсангүй.

Нас залуу байна, ганц удаа боломжоо алдсанд харамсах хэрэггүй гэж Ян Кай өөрийгөө тайвшрууллаа.

Ян Кайг хөдөлж эхлэх үед л Сү Мү, Ли Юнь Тянь хоёр түүн рүү алхан очиж, "Номын ах Ян, та зүгээр үү?" хэмээн санаа зовнин асуув.

"Би юу? Би маш сайн байна!" Ян Кай мөчнүүдээ хөдөлгөн, өнгөрсөн үеийн бүх шархнууд нь эдгэрсэн байгааг олж мэдэв.

"Би танд хувцсаа өмсөхөд чинь тусалъя; үгүй бол Номын эгч таныг дахиад харчихвал дахиад л зодчих вий гэж би айж байна" гэж Сү Мү санаа зовсон өнгөөр хэллээ.