[Гэхдээ тэр яагаад намайг хайж ирсэн юм бол?] Хэдийгээр Ху Мэй Эр эгчийнхээ үгэнд итгэхийг хүсэхгүй байсан ч түүний зүрх сэтгэлд бага зэрэг эргэлзээ төрсөөр байлаа.

Түүний царайг хараад Ху Жяо Эр санаа алдан: "Аливаа зүйлийг зөрүүдлэн өөрийнхөөрөө хийж, буруу замаар явах нь эрт орой хэзээ нэгэн цагт чамайг өөрийн чинь сүйрэлд хүргэх болно доо" гэв.

Ху Мэй Эр унтууцангуйгаар: "Би тантай энэ талаар дахиж ярихгүй ээ. Тэр намайг хайж ирсэн юм чинь, маш яаралтай зүйл байж таарна. Би очоод асуугаадхая" гэж огцом хэллээ.

Түүнийг дөнгөж босох гэж байтал Эгч нь түүнийг буцаан татав. Ху Жяо Эрийн өхөөрдөм нүд эргэлдэж, өхөөрдөмөөр хөхрөн инээгээд: "Дүү минь, хоёулаа мөрийцвөл ямар вэ?" гэлээ.

"Ямар мөрий?" хэмээн Ху Мэй Эр гайхан асуув.

"Тэр хоёр нүүртэн мөн үү, үгүй юу гэдэгт мөрийцөцгөөе! Хэрэв тэр үнэхээр чиний хэлсэн шиг хүн мөн бол, тэр тайван байж чадах ёстой. Харин тийм биш байвал, эгчийгээ харгис, өршөөлгүй байна гэж битгий буруутгаарай!" Ху Жяо Эрийг ярих үед түүний нүдэнд хүйтэн гэрэл аажмаар тодорлоо.

Сүүлийн хэдэн жилд Ху Мэй Эр гадуур янз бүрийн шуугиан дэгдээдэг байсан ч тэрээр өөрийнхөө ариун нандин байдлыг хадгалж чадсан гол шалтгаан нь эгчтэй нь холбоотой байсан юм. Ху Мэй Эрийг хүчирхийлэхийг хүссэн хүмүүс бүгд хамгийн ер бусын аргаар үхэцгээсэн байлаа.

Эгчийнхээ тэр аргуудын талаар Ху Мэй Эр хэнээс ч илүү мэддэг байв. Тиймээс түүний хандлагыг хараад тэрээр эгчийгээ ямар нэгэн хорон муухай төлөвлөгөө бодож олсныг баттай мэдэж байлаа.

"Эгч ээ, та юу хийхээр төлөвлөж байгаа юм бэ?" Ху Мэй Эр айн хашхирав.

"Чи зүгээр л анхааралтай суугаад харж бай, хмф!" Цагаан гараараа даллахад түүний дүүг гялалзсан утаа бүрхэн авлаа. Дараа нь Ху Мэй Эрийн дүрс аажмаар бүдгэрэн харагдахгүй болж алга болов.

"Эгч ээ, битгий бодлогогүй үйлдэл хийгээрэй!" Ху Мэй Эр хамаг хүчээрээ хичээн утааг балбасан ч ямар ч дуу чимээ гарсангүй. Үнэндээ тэр эгчийгээ тулааны техникээ гүйцэтгэх үед зогсож байсан газраасаа арван футаас илүү алхаж чадахгүй байлаа. Тэр зөвхөн хүлээлтээр дүүрэн ажиглахаас өөр юу ч хийж чадахгүй байв.

Гадаа Ян Кай нэлээд удаан хүлээсэн ч Ху Мэй Эр хаалга нээхээр гарч ирэх ямар ч шинж тэмдэг харагдсангүй. Тэр зөвхөн арга мөхөсдөн санаа алдахаас өөр аргагүй болов.

Тэр өдөр тэр үнэхээр түүнийг маш ихээр гомдоосон бололтой, хэрэв тийм бол түүний уурлах нь зөвтгөгдөх байлаа. Хэрэв өөр ямар ч эмэгтэйтэй тэгж ярьсан бол тэд үүнийг зүгээр өнгөрөөхгүй нь лавтай.

Яах вэ дээ, Ян Кай түүнээс тусламж авна гэж үнэхээр найдаагүй бөгөөд зөвхөн азаа үзэх гэж л ирсэн юм. Одоо тэр түүнтэй ярихыг хүсэхгүй байгааг харсан тул тэр мэдээж түүнийг хүчлэхгүй байлаа.

Түүнийг дөнгөж эргэж хараад явах гэж байтал байшин дотроос Ху Мэй Эрийн хоолой: "Чи яагаад орж ирэхгүй байгаа юм бэ?" хэмээн дуугарав.

Ян Кай цочирдон хэсэг зуур өөртөө бувтнаад, дараа нь хаалгыг түлхэн дотогш орлоо.

Дотогш орж хаалгаа хаахтай зэрэгцэн гаднаас гарч байсан бүх дуу чимээ гэнэт алга болж, оронд нь амар амгалан, нам гүм байдал ноёрхов.

Ян Кай эргэн тойрноо ажиглан харахад байшингийн хэмжээ Сү Янийн байрлаж байсан байшинтай бараг л ижил хэмжээтэй байлаа. Мэдээж түүний дотоод засал нь Сү Янийнхаас хамаагүй илүү байв. Сү Янийн өрөө нь яг л түүний хүйтэн хөндий байдал шиг хов хоосон бөгөөд хүйтэн байдаг юм.

Харин энд нэг ширээ, хоёр сандал, мөн анхилуун үнэртэй ор байв. Тэрхүү анхилуун үнэртэй орон дээр царцааны далавч шиг нимгэн ягаан хөшиг өлгөөтэй байх бөгөөд жижигхэн дэр байлаа. Энэхүү үнэр нь өрөөг бүхэлд нь эмэгтэй хүний үнэрээр дүүргэсэн байв.

Хэрэв хүн Сү Янийн газрыг эндэхтэй харьцуулах юм бол энэ нь бүрэн хоёр өөр ертөнц байлаа.

Ху Жяо Эр ширээний хажууд хаалга руу харан суух бөгөөд түүний царай инээмсэглэлээр дүүрэн байв. Түүний зөөлөн бөгөөд үзэсгэлэнтэй, дур булаам хоёр нүд нь од шиг гялалзана.

Хачирхалтай харц болон зорилгоо нуусан инээмсэглэлээрээ тэр түүн рүү харах бөгөөд түүний царайнд улаан туяа татсан нь түүнийг маш сэтгэл татам харагдуулж байлаа.

Түүний хоёр хаш цагаан гар нь ил гарсан бөгөөд нярай хүүхдийнх шиг цав цагаан арьсыг нь илтгэх бөгөөд модон шаахай нь түүний нарийхан хөлийн хуруунуудыг ил гаргасан байв.

Тэр хөлийнхөө хумсанд юу түрхсэнийг тэр мэдэхгүй байсан ч тэр нь хумсыг нь ягаан өнгөтэй болгосон нь түүнийг яг л зэрлэг гоо бүсгүй мэт харагдуулж байлаа.

Үүнийг хараад Ян Кайн зүрх үсрэх шиг болсон бөгөөд тэр яагаад гэдгийг мэдэхгүй байсан ч өнөөдөр Ху Мэй Эр онцгой сэтгэл татам харагдаж байв. Тэр хэд хоногийн өмнө түүнтэй хамгийн сүүлд уулзсанаас нь хавьгүй илүү үзэсгэлэнтэй харагдаж байлаа.

(орч: rapper цэцэ шиг хөлийн хуруу харж чвдаг юм байна)

Гэвч түүний инээмсэглэл Ян Кайд эвгүй мэдрэмж төрүүлж байв; тэр түүнийг шоолж байгаа юм шиг санагдлаа.

Тэр мөчид Ху Мэй Эр гартаа дэлгэсэн дэвүүр барин өөрийгөө сэвж байв. Эрчимтэй хөдөлгөөнөөр салхи сэвэлзэх нь түүнд агуу язгууртан хүний дүр төрхийг бэлэглэж байлаа.

Тэрхүү дэвүүрэн дээр нэгэн хатагтайн зургийг хатгамаллан урласан байх бөгөөд тэрхүү хатагтайн галбир нь махлаг бөгөөд бүрэн насанд хүрсэн харагдахын зэрэгцээ маш дур булаам байрлалаар зогссон байв. Хэрэв түүний биен дээр хатгасан хувцас нь арай бага байсан бол тэр нүцгэн байх байлаа.

Нэг хальт хараад л Ян Кай тэр хатагтайг үнэхээр ичгүүргүй юм гэж бодов. Хэрэв өөр ямар ч эмэгтэй үүнийг харсан бол тэд ичсэндээ нүүрээ нуух байсан ч, энэ эмэгтэй энэ дэвүүрийг ашиглаж чадаж байгаа нь түүнийг жирийн нэгэн биш гэдгийг тодорхой харуулж байлаа.

[Юу вэ? ... хагас сар гаруй уулзаагүй байтал, Ху Мэй Эр яаж ийм зоригтой болж чадах билээ?]

Хэдийгээр тэр түүнээс нүдээ салгахгүй байсан ч Ян Кай түүн рүү алхан очихдоо өчүүхэн ч ичимхий зан гаргасангүй. Тэр өдөр түүний гаргасан ааш авирыг Ян Кай бүгдийг нь харсан бөгөөд энэ нь яг л тэр түүний эмзэг цэгээс барьчихсан юм шиг л байсан тул тэр яагаад түүнээс айна гэж?

Ингэж ширтүүлэхийг Ху Мэй Эрийн дүр эсгэж байсан Ху Жяо Эр тэсвэрлэж чадсангүй.

[Энэ хүн үнэхээр зориг зүрхтэй юм аа, ийм гоо үзэсгэлэнтэй ингэж нүүр тулж чадах хүн байдаг гэж үү? Тэр бүр бага зэрэг тайвшрах ёстойгоо ч мэдсэнгүй, Гэсэн хэдий ч би түүний харц шүлэнгэртсэн харц биш гэдгийг үгүйсгэж чадахгүй нь, түүнд өчүүхэн ч гэсэн садар самуун хүсэл алга.]

Ширээний хажууд ирээд Ян Кай гараа атган мэндэлж: "Хатагтай Мэй Эр, бид уулзаагүй арав гаруй хоножээ, та улам илүү дур булаам болсон байна" гэлээ.

Эдгээр үгсийг сонсоод Ху Жяо Эр хэ хэ хэмээн инээж: "Чи бас бусдыг яаж зусардахаа мэддэг юм байна шүү дээ?" гэж хариулав.

Ян Кайн нөхцөл байдлын тухайд, Ху Мэй Эр түүнд бүх зүйлийг хэлсэн тул Ху Жяо хэрхэн зөв хариулахаа мэдэж байлаа. Тэр баригдчихна гэж айсангүй.

Ян Кай инээгээд: "Би зөвхөн үнэнийг л хэлж байна" гэв.

Ингэж хэлэх зуураа тэр ямар ч ёс журамгүйгээр түүний өөдөөс харан суулаа. Түүний зүрх сэтгэлээс маш том ачаа хөнгөрсөн мэт санагдсан бөгөөд энэ эмэгтэй түүнд уурлаагүй бололтой байсан нь түүний даалгаврыг гүйцэтгэхэд хавьгүй хялбар болгосон юм.

"Хатагтай Мэй Эр, миний энэ удаагийн аяллын зорилго бол....." Ян Кай өөрийн зорилгоо шууд ярилцахаар шийдсэн байлаа. Энэ нь түүнийг арай илүү чин сэтгэлтэй харагдуулах байв.

"Битгий яарцгаая." Ху Жяо Эр даавуун дэвүүрээ доош тавиад чимээгүйхэн босож зогслоо. Цайны гүцийг аваад тэр Ян Кайд цай аягалж өгөхөөр түүний хажууд алхаж очив. "Гадаа халуун байгаа байх, тэгэхээр хатсан хоолойгоо чийглэхийн тулд бага зэрэг цай уу. Хэсэг зуур амраад дараа нь ярилцъя."

"За ойлголоо!" Ян Кай түүний халуун дулаан уур амьсгалыг мэдрэх зуураа толгой дохив. Цайны аягыг аваад тэр бага зэрэг цай уусны дараа түүний царай гэнэтхэн хачирхалтай болов.

Ху Жяо Эр буцаж очоод суудалдаа суулаа. Гараа хацар дээрээ тавиад тэр тайван бөгөөд сандралгүйгээр түүнд хандан: "Номын дүү Ян, энэ цайны амт ямар байна даа?" гэж асуув.

Ян Кай өөр зүйлийн талаар бодож байсан ч тэр толгойгоо өргөн Ху Жяо Эр рүү гүнзгий харж байгаад: "Энэ навчнууд нь яг л цаас шиг нимгэн, маш шулуун, маргад эрдэнэ шиг ногоон өнгөтэй бөгөөд цэцэгсийн амт амтагдаж байна. Энэ бол нэгдүгээр зэрэглэлийн цай байна" гэж хариуллаа.

Ху Жяо Эр гайхширч, хоосон гөлрөн суув. Тэр Ян Кай руу харахдаа гайхшралаар дүүрэн байлаа. "Чи үнэхээр энэ цайны навчийг таньж чадаж байна гэж үү?"

Тэр өөрөө ч ойлгодоггүй байсан бөгөөд зөвхөн уух гэж л авчирсан байлаа. Гэтэл Ян Кай үүнийг маш тодорхой бөгөөд нарийвчлалтайгаар дүрсэлсэн нь түүнийг яаж гайхшруулахгүй байх билээ дээ?

Ян Кай толгойгоо сэгсрэн: "Бага зэрэг, гэхдээ би тийм ч сүртэй мэргэжилтэн биш ээ" гэв.

"Тэгвэл энэ цай надтай харьцуулахад ямар байна даа?" Ху Жяо Эр яг л сараана цэцэг шиг амьсгаагаа гаргав. Ян Кай түүнээс ердөө ганцхан ширээний зайд байсан тул түүний амьсгалыг үнэрлэж чадаж байсан бөгөөд энэ нь уулын тунгалаг булаг шиг амттай, 100 жилийн настай дарс шиг цэвэр ариун байсан бөгөөд үнэр нь замхран алга болсны дараа ч дурсамжинд нь үлдсэн хэвээр байв.

Ян Кай ямар ч шалтгаангүйгээр амьсгаа нь бага зэрэг хурдсаж, цус нь ч бас хурдан гүйхийг мэдэрлээ. Тэр өөрийн эрхгүй: "Сайн хүн ямар ч цайнаас илүү амттай байдаг юм" хэмээн ам алдав.

хэ хэ... Ху Жяо Эрийн инээд нь яг л салхинд найгах цэцэгс , дэлбээлэх мэт байсан бөгөөд түүний цээж нь чичирхийлж байв.

Ян Кайн нүд тэрхүү том бөгөөд махлаг цээжин дээр тогтсон бөгөөд түүний төвөнх нь дээш доош хөдөллөө.

Санаатай ч бай, санамсаргүй ч бай Ху Жяо өнөөх даавуун дэвүүрээ дахин авч цээжнийхээ дүр зургийг халхалсан боловч нүцгэн хатагтайн зургийг санаатайгаар ил гаргалаа. Ян Кайн царай тэр даруй ув улаан болов.