Шя Нин Чан Хувь нэмрийн танхимд орсныхоо дараа эргэж харав. Ян Кайг хэдийнэ явсныг хараад тэрээр гүнзгий санаа алдан тайвширлаа, учир нь өглөөний явдлаас болоод тэр дотроо бага зэрэг гэмшсээр байсан юм.

Түүний сэтгэл санаа үймэрч байх зуур, Нярав Мэн лангууны цаанаас ай~яа хэмээн санаа алдах нь сонсогдов.

"Багш аа, юу болсон бэ?" гэж Шя Нин Чан асуулаа.

"Би зүгээр л тэр хүүг өрөвдөж байна" хэмээн Нярав Мэн уянгалан санаа алдав. "Тэр сайн хүү; ямар ч бэрхшээлийг даван туулах хүсэлтэй, тэвчээртэй, сайхан зан чанартай, хүн чанар нь ч муугүй..."

Багш нь Ян Кайг ингэж магтахыг сонсоод Шя Нин Чан тэр даруй уурлав. Багш нь түүний өглөө гаргасан үйлдлийг хараахан мэдээгүй байна даа гэж тэр дотроо бодож байлаа. Тэр чармай нүцгэлээд зогсохгүй энэхүү шавийнхаа нүдийг бузарлаж, амьдралд нь байхгүй ихээр айлгасан шүү дээ.

Нярав Мэн тасралтгүй үргэлжлүүлэн ярих тусам түүний уур хилэн улам бүр бадарч байлаа. Тэвчиж чадахаа болиод тэрээр лангууг алгадаж орхив.

Пан! хийх чимээ яг л ямар нэг зүйл хугарсан мэт чанга дуугарав.

Нярав Мэн түүн рүү харахад царай нь үрчийж: "Тэр чинь хорин хувь нэмрийн онооны үнэтэй миний Газрын зэрэглэлийн доод түвшний Цусны мөөг байсан юмсан..." хэмээн гаслав.

"Тэр чинь Цусны мөөг байсан юм уу?" Лангуун дээр хэдийнэ нунтаг болж бутарсан мөөгийг хараад, Шя Нин Чан багшийнх нь нүд муудаж байгаа юм биш биз дээ гэж дотроо гайхав. [Энэ яахаараа Цусны мөөг байдаг юм?]

"Биш ээ... Багш нь яаж андуурах юм бэ." хэмээн Нярав Мэн аяархан амьсгал гарган хариулав. Лангуун дээрх нунтаг тэр даруй гадагш хөвөн одож, яг л үл үзэгдэх гар түүнийг шүүрэн авч салхинд хийсгэх мэт болов.

"Өө, тийм. Чи өнөөдөр ямар хэргээр надтай ирж уулзаж байна ?" Гэж царайгаа төв болгон, Нярав Мэн ховорхон гаргадаг нухацтай төрхөө харуулав.

"Би шат ахиж чадсан."

Түүний царай хувирч, Шя Нин Чангийн бясалгалыг шалгахаар очлоо. Удалгүй тэр толгой дохин: "Сайн байна, сайн байна. Миний нүд буруу хараагүй бололтой, зөвхөн чинийх шиг биеийн онцлогтой хүн л энэ бясалгалын аргад тохирно. Нааш ир; энэ үрлийг ууж бясалгалаа тогтворжуул" гэв.

За. Үрлийг авсныхаа дараа Шя Нин Чан бага зэрэг эргэлзсэнээ: "Таны шарх ямархуу байна даа?" гэж асуув.

Нярав Мэн аяархан инээж: "Чи багшдаа санаа зовох хэрэггүй дээ. Ийм олон жилийн дараа, энэ нь тийм ч том саад болохоо больсон" хэмээн хариулав.

Хүлээлт, догдлолоор дүүрэн Ян Кай жижигхэн овоохой руугаа буцаж ирлээ.

Өнөөдөр тэр цуглуулсан Гурван навчит Сүйрлийн Сүнсний цэцэг болон Үхлийн бүсийн модны өвсөө ашиглах өдөр байлаа. Түүгээр ч барахгүй тэдний тоо хэмжээ бага биш байсан тул хэсэг хугацаанд хүрэхээр байв.

Одоо бүх зүйл бэлэн болсон тул Ян Кай тэрхүү утлагын сав үнэхээр бясалгалд нь тус болж чадах уу үгүй юу харахыг их хүсэж байв.

Модон овоохойн байршил нь Өндөр Тэнгэр Асрын хамгийн хоосон, зэлүүд хэсэгт оршдог байлаа. Бараг хэн ч үүнд анхаарал хандуулдаггүй байв. Ийм байсан тул Ян Кай нууц нь задарна гэж санаа зовсонгүй. Дотогш орж, хар номоо гаргаж ирээд гуравдугаар хуудас руу эргүүлэв. Тэгээд утлагын савыг гаргаж ирээд орныхоо хажууд тавив.

Дараа нь тэр Гурван навчит Сүйрлийн Сүнсний цэцэг болон Үхлийн бүсийн модны өвсөө гаргаж ирлээ. Тэднийг сав руу хамт чихэж хийгээд тагийг нь буцааж тавив.

Гэнэтхэн өрөөгөөр ховор үнэртэн мэт сэнгэнэсэн зөөлөн үнэр тархаж эхэллээ. Гүнзгий амьсгалан Ян Кай энэ үнэрийг шинжиж эхлэв. Хэдийгээр үнэр нь бага зэрэг өвөрмөц байсан ч, нэг их онцгой зүйл мэдрэгдсэнгүй.

Гэсэн хэдий ч утлагын савны нүхнүүдээс өнөөх үнэр тогтмол урсан гарч Ян Кайн хамраар орж байв. Энэ нь яг л жижигхэн могойнууд зориуд хамраар нь дамжин бие рүү нь орж байгаа мэт байлаа.

Түүний биен дотор ямар нэгэн илүү зүйл орсон мэт санагдав. Түүний мах, цус, дотоод судал, тэр байтугай ясны чөмөгт хүртэл бадайрах мэдрэмж тархаж байлаа.

Ян Кай цаг алдаж зүрхэлсэнгүй. Утлагын саваа барьсаар бясалгалаа эхлүүлэхээр гадагш гүйлээ.

Овоохойныхоо үүдээр гаран гэрэлд гарах нь түүнийг ихэд гайхшруулав. Учир нь түүний хөл яг л тугалгаар хийгдсэн мэт ердийнхөөсөө хавьгүй хүнд болсон байлаа. Энэхүү алхамтай зэрэгцэн Ян Кай хүч чадал нь маш хурдан шавхагдаж байгааг мэдэрлээ.

Дахин нэг алхам хийхэд түүний толгой эргэж, бараг л уначих шахав; хамаг биеэс нь хөлс цутгаж, булчингууд нь чангарч байлаа. Дотоод судал дотор нь саяхан бясалгаж олж авсан тэнгэр газрын эрчим буцлах мэт болж, яснууд нь тас нясхийн дуугарна.

Овоохойноосоо гараад гурав дахь алхмаа хийх үед түүний хөл суларч, тэр газарт уналаа. Унахдаа Ян Кай утлагын саваа гараасаа алдаж, сав нь өнхөрч холдлоо.

Газар тулсан гараараа биеэ тогтоон; уул мэт хөдөлгөөнгүй болсон тэрээр амьсгаадан аахилж байв. Гүнзгий амьсгаа авах тусам цээж нь дээш доош оволзож, бие нь хяналтгүйгээр татганаж байлаа. Түүний шөрмөс, эрхтэн, яснууд тэлж бас агшиж байсан нь цаг өнгөрөх тусам өвдөлтийг улам эрчимжүүлж байв. Ян Кай өвдсөндөө уйлан хашхирмаар байсан ч, амаа чанга гэгч нь жимийсээр байв.

Түүний одоогийн байдал нь хэт туйлдсан байдал бөгөөд өмнө нь олон удаа мэдэрч байсан зүйл байлаа. Тиймээс Ян Кай үүнтэй нэлээд сайн танил болсон байв.

Гэвч тэр овоохойноосоо ердөө л гурван алхам гарсан шүү дээ, тэгэхээр яаж бүх хүч чадлаа шавхчихаж чадаж байна аа? Зөвхөн биеийн хүч нь шавхагдаад зогсохгүй, оюун санааны хүч нь ч бас туйлдсан байлаа. Энэ нь яг л олон шөнө унтаагүй мэт, бүр нүд нь хүртэл анилдаж эхэлж байв.

Энэ мөчид түүний бие, сэтгэл, оюун санааны гурван хүч хязгаартаа тултал шавхагдаж, тэр хуруугаа ч хөдөлгөж чадахгүй болжээ.

Энэ үед Гурван навчит Сүйрлийн Сүнсний цэцэг болон Үхлийн бүсийн модны өвсний гаж нөлөө Ян Кайн тархинд үйлчилж эхэллээ.

Энэ хоёр ургамлын хор нь тийм ч хүчтэй биш байв. Энгийн хүмүүс амархан тэсвэрлэж чадахуйц сул боловч, хамгийн гол нь эрүүл байх шаардлагатай байлаа. Ян Кайн өдөр бүр туулдаг бэрхшээлийг түүний одоогийн нөхцөл байдалтай нийлүүлээд үзвэл, Ян Кай тэдгээрийг тэсвэрлэхэд маш хэцүү байв.

Утлагын савны үнэрийг амьсгалсан нь ийм байдалд хүргэсэн байх гэж тэр эмээж байлаа. Хэдийгээр Гурван навчит Сүйрлийн Сүнсний цэцэг болон Үхлийн бүсийн модны өвсний хоруу чанараас үл хамааран, тэд өөрсдөө ийм хүчтэй гаж нөлөө үүсгэж чадахгүй байв. Уг нууц нь утлагын савнаас эхтэй байсан бөгөөд энэ нь тэр хоёр ургамлын хоруу чанарыг хэд дахин нэмэгдүүлэх чадвартай байлаа.

Алтан араг ясыг олж авснаас хойш тэр бясалгах бүрдээ хэзээ ч ядарч туйлдахаа больсон байв. Ядардаггүй байсан тул Ян Кай өөрийнхөө хязгаарт хүрч чадахгүй байлаа. Хязгаартаа хүрч чадахгүй тул тэр сайжирч чаддаггүй байв.

Харин одоо энэ байдал өөрчлөгдсөн бололтой. Тэр ердөө гуравхан алхам хийсэн ч, түүний бүх хүч шавхагджээ. Гэвч энэ утлагын савны нөлөө нь зөвхөн энэ шатанд хязгаарт нь хүргэх төдий энгийн зүйл биш бөгөөд, ирээдүйд хязгаартаа тултал бэлтгэл хийж чадахгүй байх вий гэж дахиж хэзээ ч айх шаардлагагүй болно гэсэн үг байв.

Хүний нөөц боломж хязгааргүй бөгөөд хамгийн чухал нь түүнийг хэрхэн нээж илрүүлэхэд оршдог гэдэгт Ян Кай үргэлж итгэдэг байлаа. Хэдийгээр төрөлхийн авьяас чадвар хүнийг өсөж хөгжихөд тусалдаг ч, хүний өөрийнх нь хичээл зүтгэл хамгийн чухал шүү дээ!

Тиймээс энэ олон жилийн турш тэр өөрийнхөө авьяас чадвар дутмаг гэдгийг мэдэж байсан ч, шаргуу тэмцэж, бясалгах хүсэл эрмэлзлээ хэзээ ч орхиогүй юм.

Энэ талаар бодоход Ян Кайн сэтгэл санаа маш ихээр сэргэв!

Аажмаар, маш их хүч гарган тэрээр туйлдсан биеэ гараараа тулан өндийлгөлөө; түүний гуя маш ихээр ачаалласнаас судаснууд нь товойн гарч ирэв. Шүдээ зуун тэрээр алгуурхан дээш өндийлөө.

Биеийнх нь бараг бүх хүч шавхагдсан байсан бөгөөд ухамсар нь дахин бүдгэрч эхлэв. Гэсэн хэдий ч түүний зүрх сэтгэл бууж өгөхийг хүссэнгүй, түүнд хязгааргүй их хүч чадал, эрчим хүчний тэсрэлт өгч байлаа. Тэр бүхий л амьдралынхаа туршид юунд ч ингэж тууштай хандаж байсангүй, гэхдээ тэр үүнийг ялан дийлнэ гэдэгтээ маш бат итгэлтэй байлаа!

[Босоод ир! Чиний унасан газар бол эргээд босох ёстой газар чинь шүү дээ!] Хэрвээ тэр босож чадвал өөрийн хязгаарыг эвдэж, ялалт байгуулах болно!

Цаг хугацаа хэзээ ч яг одоогийнх шиг ийм удаан өнгөрч байсангүй; түүний хоёр хөл хэдийнэ газарт баттай зоогджээ. Хөлөө бага зэрэг нугалан чичирхийллээ эсэргүүцэн зогсох түүний босох гэсэн хүсэл өчүүхэн төдий ч буураагүй байх бөгөөд тэр хэчнээн удаан байсан ч хамаагүй үүнийг хийх л болно.

Эцэст нь Ян Кай архиран хашхирав, учир нь тэр эцэст нь нэг юм цэх зогсож чаджээ. Урагш тэнцвэргүйхэн алхаад, тэр өөрийгөө тогтоон хоёр хөлөө газарт баттай зоолоо.