44-р бүлэг : Сү Янь
“Энэхүү бясалгалын техникийг сурсныхаа дараа хоёр дахь шавийнх нь зан авир бүрмөсөн өөрчлөгдсөн! Түүний хүч чадал нь ч огцом нэмэгдсэнийг дурдах нь зүйтэй.
Ахмад шавь нь ч түүний өрсөлдөгч байхаа больсон байлаа. Шинээр олж авсан энэхүү хүч чадлынхаа ачаар хоёр дахь шавь нь Асрын тэргүүнийг өөрийг нь илүү их магтана гэж бодож байсан боловч түүнийг Ёрын бясалгалын техник сурсан гэдгийг нь Асрын тэргүүн эцэст нь олж мэдсэн юм.
Энэхүү нээлт нь хоёр дахь шавийг бүрэн дүүрэн харанхуйд автаж, унахад хүргэсэн. Арван жилийн өмнөх тэр шөнө, Өндөр Тэнгэр Асар дотор цус гол мэт урссан даа! Ахмад шавь нь тэр шөнө эмгэнэлтэйгээр амь үрэгдэж, харин хоёр дахь шавь нь шийтгэлээсээ зугтаж чадсан.”
Энд хүртэл яриад Сү Мү хэсэг зуур чимээгүй болов. Тэр толгойгоо эргүүлэн харахад бүгд амьсгаагаа түгжин, бүх анхаарлаа төвлөрүүлэн түүний яриаг чих тавин сонсож байгааг харлаа.
Үүнд маш их сэтгэл хангалуун байсан тэрээр үргэлжлүүлэн: “Ганцхан шөнийн дотор Асрын тэргүүн сэтгэлээр унаж толгойгоо гудайлгасан юм. Түүний хамгийн ихээр бахархдаг байсан хоёр шавийнх нь нэг нь үхэж, нөгөөх нь харанхуйн зам руу орсон нь; түүнд ямар их нөлөө үзүүлснийг та нар төсөөлж байгаа байх, энэ нь маш том цохилт байсан.”
“Тэр мөчөөс эхлэн Асрын тэргүүн тусгаарлалтад орсон бөгөөд түүний барааг харах боломжтой хүн маш цөөхөн болсон. Ихэнх хүмүүс түүнийг сэтгэлээр унаад, өөд болсон гэж бодож байсан ч хэдэн жилийн дараа тэр өмнөхөөсөө ч илүү хүчирхэг болон гарч ирээд, өөрийнхөө хоёр дахь шавиа биечлэн барьж, түүнийг Хориотой Луугийн хавцалд лацадна гэж хэн ч хэзээ ч төсөөлөөгүй байсан юм!”
Тэрхүү нууцлаг Арван нэгдүгээр Настаны сүүлчийн үгсийг санахад Ян Кайн зүрх гэнэтхэн хүчтэй цохилов.
“Би энд эрдэнэс хайж ирээгүй ээ; би энд нэг хүнтэй уулзахаар ирсэн юм!”
[Хэнтэй уулзах гэж?] Ян Кайн бодлоор энэ нь Хориотой Луугийн хавцалд лацдагдсан тэр хүн гэдэгт ямар ч эргэлзээ байсангүй.
[Тэр Арван нэгдүгээр Настан үнэндээ... байсан байх нь ээ?]
Сү Мү үргэлжлүүлэн: “Гэхдээ эдгээр үйл явдлуудаас болоод Асрын тэргүүн Мөнх амьдралд дэвших хязгаарыг даван гарч чадалгүй, зөвхөн энэ шатандаа л гацсан юм. Хэрэв энэ зангилаа тайлагдахгүй бол тэр энэ насандаа цааш ахиж чадахгүй.”
Түүх дуусахад бүгд дахин амьсгалж болох болсон мэт уртаар санаа алдацгаав. Тэд Өндөр Тэнгэр Асрын Тэргүүний хэцүү байдалд өрөвдөх сэтгэл төрөхийн зэрэгцээ, тийм ёрын бөгөөд хориотой зам руу орсон тэрхүү ачлалгүй хоёр дахь шавийг зүхэж байлаа.
Ян Кайн сэтгэл санаа ч бас үймэрсэн байв [Тэр хүн үнэхээр Асрын тэргүүн байсан гэж үү? Хэрэв Сү Мү-гийн хэлсэн үнэн бол түүнийг Асрын тэргүүн байх магадлал маш өндөр байлаа.]
Яг тэр мөчид дээрээс хөл хөдөлгөөн, чимээ шуугиан сонсогдов. Ян Кай толгойгоо өргөн харахад энэ шигүү ойд нэгэн том цэлгэр газар байгааг харлаа. Тэрхүү цэлгэр газарт яг л том зах шиг хүмүүсийн дуу шуугиан бужигнаж байв.
Гурван сургуулийн шавь нар бүгд энд цугларсан бөгөөд том, жижиг мухлагуудыг эгнүүлэн засаж, гялалзсан бараа тавааруудаа дэлгэж, бүх төрлийн бүтээгдэхүүнийг үзэсгэлэн болгон тавьсан байлаа. Энэ нь нүд баясгам үзэгдэл байв.
Тэнд мөн арваад модон байшингуудыг тойруулан барьсан байх бөгөөд хийц нь нэлээд энгийн байв. Тэдгээр нь том болон жижиг хэмжээтэй байх бөгөөд жижиг нь амьдрах зориулалттай, харин том нь борооноос хоргодох хүмүүст зориулагдсан бололтой, дотроо олон хүн багтаахаар байлаа.
Одоо маш их нартай байсан тул гурван фракцийн шавь нар мухлагуудаа гадаа, нарны доор байрлуулсан байв.
Хар Салхит худалдааны бүс нь өөрөө нэгэн бүхэл бүтэн өөр ертөнц мэт байлаа.
“За ингээд бид ирлээ.” Сү Мү-гийн энэ удаагийн гол зорилго нь Ян Кайг энд авчирч, ийм газар байдгийг түүнд мэдрүүлэх явдал байсан юм. Ингэснээр хэрэв түүнд ирээдүйд хэрэгтэй зүйлс гарвал тэр энд ирж солилцоо хийж болох байлаа.
“Энэ газар муугүй юм.” Цэлгэр талбайд худалдаа хийж буй хөл хөдөлгөөнтэй олныг хараад Ян Кайн царайнд догдлол тодров.
Инээмсэглэсэн Сү Мү хөхөрснөө: “Мэдээж, энэ газар бидэн шиг доод түвшний тулааны бясалгагчдад хэрэгтэй зүйлсээр дүүрэн байгаа. Түүнээс гадна аюулгүй байдлын талаар санаа зовох хэрэггүй, учир нь гурван фракц тус бүр энд өөрсдийн хүчтэнүүдээсээ цөөн хэдийг нийгмийн хэв журам сахиулах, хянах зорилгоор байршуулсан байдаг юм.
Чи тэр жижигхэн модон байшинг харж байна уу, тэр бол манай Өндөр Тэнгэр Асрын хянагчийн гэр бөгөөд миний эгч тэнд байгаа” гэлээ.
“Чиний эгч ээ?” Ян Кай түүн рүү хараад, өнгөрсөн удаа Сү Мү асуудал тарихаар ирэхдээ өөрийнхөө эгчийг Гол шавь – Өндөр Тэнгэр Асрын ирээдүйн найдвар гэж тооцогддог шавь нарын нэг гэж хэлж байсныг саналаа.
Сү Мү гэнэтхэн сонор сэрэмжтэй болж: “Би чамд эхлээд сануулчихъя, миний эгчийн талаар ямар нэгэн буруу бодол өвөрлөж болохгүй шүү.”
Ян Кай өөрийн эрхгүй инээж орхив.
Сү Мү дахин тайлбарлан: “Гэхдээ чи түүнийг сонирхсон ч гэсэн, чи түүнд хүрэх чадваргүй байх вий гэж би айж байна.”
“Чиний эгч тийм хүчтэй юм уу?”
“Мэдээж. Жинхэнэ Элементийн Хязгаар, Гуравдугаар шат. Залуу үеийнхнээс түүний өрсөлдөгч болох шаардлага хангасан хүн тийм ч олон байхгүй.”
Ян Кай бага зэрэг цочирдов, учир нь залуу үеийн шавь Жинхэнэ Элементийн Хязгаарт хүртэл бясалгах нь аль хэдийн маш ховор зүйл байлаа. Учир нь түүний дараагийн шат бол Мөнх амьдралд дэвших хязгаар буюу өөрөөр хэлбэл, Асрын тэргүүний одоогийн байгаа түвшин байсан юм.
“Чиний эгч тийм авьяастай юм чинь, чи яагаад зөвхөн Биеийг хатуужуулах шатанд байгаа юм бэ?” Ян Кай Сү Мү-гээс гайхан асуулаа.
Яг л эмзэг цэг рүү нь дахин дахин хатгасан мэт Сү Мү-гийн царай тэр даруй улайлаа. Хэсэг зуур хэлэх үггүй болсныхоо дараа тэрээр хариулав: “Энэ нь сайн зүйл биш л дээ, гэхдээ санаа зоволтгүй ээ, би үүнээс хойш илүү шаргуу бясалгах болно. Эцсийн эцэст би чам шиг туршилтын шавиар өөрийгөө гүйцүүлэхийг зөвшөөрч чадахгүй.”
Бага зэрэг толгой дохиход, сүүлийн хэдэн өдөр Ян Кайн гарт амссан зовлон нь Сү Мү-гийн өрсөлдөх сэтгэлийг бадраасан бололтой байв.
“Явцгаая, би эхлээд чамайг эгчтэйгээ танилцуулъя. Түүний хамгаалалтанд орчихвол, энэ Хар Салхит худалдааны бүсэд бид хийх хэрэгтэй зүйлээ хийхэд илүү хялбар байх болно.”
Тэд Сү Мү-гийн эгчтэй уулзахаар явж байна гэхэд бүгдийнх нь царай тэр даруй ноцтой болов. Сү Мү өөрөө хүртэл хувцсаа янзалж, дээлэн дээрх бүх тоосоо гөвлөө.
Сү Мү үнэхээр эгчээсээ айдаг, эсвэл бүр түүнийг шүтэн биширдэг нь тодорхой харагдаж байлаа.
“Сү Мү-гийн эгчийг хэн гэдэг юм бэ?” Ян Кай, Ли Юнь Тяниас намуухан дуугаар асуув.
“Сү Янь!”
Түүний нэр нь муугүй байлаа; тэр зүгээр л түүнийг ямархуу хүн болохыг нь мэдэхгүй байв.
Удалгүй тэд нэгэн модон байшингийн гадаа ирж, Ян Кай тэрхүү байшин болон түүнийг тойрсон модон байшингуудыг ажиглаад бүгдэд нь Өндөр Тэнгэр Асар гэсэн самбар өлгөсөн байгааг харлаа. Энэ хэдэн байшин нь Өндөр Тэнгэр Асрын өндөр түвшний гишүүдийн оршин суудаг газар бололтой байв.
Сү Мү бага зэрэг сандарч, шатаар өгсөхийнхөө өмнө хэд хэдэн удаа гүнзгий амьсгаа авлаа. Дараа нь тэрээр дэгжингээр гараа өргөж, хаалгыг хөнгөхөн хэд тогшоод, яг л муужгай шиг хачин дуугаар: “Эгч ээ, би тантай уулзахаар ирлээ” хэмээн хэлэв.
Ли Юнь Тянь болон бусад нь инээдээ тэвчих гэж хамаг хүчээ дайчлах үед мөр нь чичирч байлаа. Ян Кай ч бас өөрийн эрхгүй инээмсэглэв.
Сү Мү ард нь байгаа хүмүүсийн хариу үйлдлийг мэдэж байсан бөгөөд эргэж хараад тэдэн рүү муухай харахыг маш ихээр хүсэж байв.
“Ор!” Дотроос нэгэн хөнгөн бөгөөд хүйтэн дуу сонсогдов. Энэ нь яг л уулын тунгалаг булаг шиг тэдний чихэнд шинэлэг сонсогдож байлаа.
Сү Мү бусдыгаа дохиж, тэд дотогш орцгоов.
Тэднийг дотогш орох үед Ян Кай нууцхан эргэн тойрноо ажиглаад, энэ байшин нь түүний жижигхэн модон овоохойноос ч илүү энгийн болохыг харлаа. Дотор нь юу ч байсангүй, гэхдээ тэднийг ормогц гаднах чимээ шуугиан гэнэтхэн бүрэн тусгаарлагдаж, байшин маш нам гүм болсон нь хачирхалтай байв.
Энэхүү модон байшинд ямар нэгэн нууц байх ёстой; үгүй бол ийм төрлийн нөлөө үзүүлэх боломжгүй юм.
Түүнийг байшинг ажиглаж байх үед Сү Мү гэнэтхэн цус царцам аймшигтайгаар хашхирлаа. Ян Кай нүдээ эргүүлэн харахад Сү Мү толгойгоо дараад шалан дээр явган сууж байхыг харлаа. Түүнээс холгүйхэн түүний урд цасан цагаан хувцастай, цан хүүрэг татсан мэт хүйтэн царайтай эмэгтэй зогсож байв.
Энэ эмэгтэй нь гялалзсан үзэсгэлэнтэй хар үстэй, хавирган сар мэт хөмсөгтэй, тунгалаг бөгөөд нарийхан хос нүдтэй, жижигхэн өхөөрдөм хамартай, тоорын ягаан хацартай, интоор мэт булбарай уруултай, цайвар хаш мэт гялалзсан арьстай бөгөөд гоёмсог, дэгжин бөгөөд нарийхан галбиртай байлаа; түүний сэтгэл татам байдлыг үгээр дүрслэхийн аргагүй байв.
Гэвч түүний зан авир нь ер бусын мөс шиг хүйтэн байсан бөгөөд өрөөний ерөнхий температурыг хүртэл эрс бууруулж байлаа.
Одоо тэр эмэгтэй хөлөө завилан суугаад Сү Мү рүү харж байв. Юу ч хэлээгүй байсан ч түүнийг Сү Янь гэдгийг мэдэж болохоор байлаа.
“Чи яагаад цохиулснаа мэдэж байна уу?” гэж Сү Янь асуулаа.
Сү Мү толгойгоо сэгсэрсэн бөгөөд эгчийнхээ нүдэнд ёрын гялбаа тодрохыг харлаа. Цочирдсон тэрээр хурдхан толгой дохив.
“Тэгвэл хэл.” Сү Янийн дуу маш хөнгөн байсан боловч хэнийг ч эсэргүүцэх аргагүй болгох ямар нэгэн зүйлийг тээж байлаа. Ян Кай одоо л Сү Мү эгчээсээ яагаад тэгтлээ их айдаг байсны шалтгааныг тааварлаж эхлэв. Хэдийгээр тэр агуу гоо бүсгүй байсан ч гэлээ, ийм эгчтэй болсон хэн ч үүнийг тэсвэрлэж чадахгүй нь тодорхой байлаа.