Энэ удаад Нярав Мэн сайхан сэтгэл гарган Ян Кайд хэд хэдэн илүү ургамлын хэсэг өгсөн боловч бясалгалынх нь тухай асуудлыг зүгээр орхихыг хүссэнгүй. Хүү яаж ингэж хурдан хүч чадлаа сайжруулж чадсан тухай тэрээр Ян Кайгаас тасралтгүй шалгааж байв.

Ян Кай Сү Мү-гийн гар хөл бологсдыг зодсон тухай мэдээ Нярав Мэнгийн чихэнд хүртэл хүрчихсэн бололтой байлаа.

Нярав Мэнгийн хувьд Ян Кай нэлээд сайн сэтгэгдэлтэй хэвээр байв. Хэдийгээр өвгөн бага зэрэг галзуу, бас нүүрнийхээ арьсыг элдчихсэн мэт увайгүй байсан ч Ян Кайн хэмжүүрээр бол тэр маш тааламжтай хүн байлаа.

Энэ нөхцөл байдлыг амархан тайлбарлах боломжгүй байсан тул Ян Кай Хар Салхит уулсанд байхдаа хэрхэн бясалгах талаар гэгээрэл өгдөг нэгэн онцгой жимс идсэн гэж л хэлж чадлаа.

Хэсэг хугацаанд бодолхийлсний эцэст Нярав Мэн Ян Кайн ууланд явсан хугацаа болон түүний одоогийн зан байдлыг эргэн саналаа. Энэ нь хамгийн логиктой бөгөөд үнэмшилтэй тайлбар байсан тул өвгөн Няравт үүнийг хүлээн зөвшөөрөхөөс өөр арга байсангүй.

Хувь нэмрийн танхимаас гарахдаа Ян Кай гүнээ санаа зовниж байлаа.

Түүний бүх хувь нэмрийн оноо эдгээр ургамлыг худалдаж авахад зарцуулагдсан бөгөөд түүний тооцоогоор ердөө л гурваас дөрвөн өдөр л хүрэх байв. Түүний дараа тэр юугаараа эдгээр ургамлыг авах билээ?

Хэдийгээр тэр өдөр бүрийн тулаанаасаа хоёр хувь нэмрийн оноо олж чадаж байгаа ч, эдгээр оноог сар бүрийн наймны өдөр л авах боломжтой байв. Түүний тооцоолсноор түүнд дахиад хорин өдөр хүлээх хэрэгтэй болно. Тэр яаж тэр хүртэл хүлээж чадах билээ?

Ямар нэгэн шийдэл олж чадаагүй Ян Кай сэтгэлээр унаж, бэлтгэлээ л үргэлжлүүлэхээс өөр аргагүй болов.

Хэд хоног нүд ирмэхийн зуур өнгөрч, Ян Кайн Биеийг хатуужуулах зургаадугаар шатны бясалгал тогтворжиж эхэлсэн бөгөөд тэрээр Долоодугаар шат руу давшиж байлаа.

Ян Кайн сэтгэл санаа сайхан байсантай харьцуулахад, Сү Мү-гийн дагалдагч нар дүрэлзэж буй галт там руу шидэгдсэн мэт л мэдрэмжтэй байв. Сүүлийн хэдэн өдөр Ян Кай тэднийг хайж олон төвөг удсаар байсан нь тэднийг үгээр хэлшгүй ихээр бухимдуулж байлаа. Тэд хүч чадлаараа түүнтэй өрсөлдөж чадахгүй, түүнээс нуугдаж бас чадахгүй байсан нь зүйрлэхийн аргагүй давчидмаар байв.

Сү Мү өөрийнхөө хувьд Ян Кайтай тулалдвал ялах боломжтой гэдэгтээ бага зэрэг итгэлтэй байсан ч, харамсалтай нь бусад хүмүүсийн хувьд тэд болон Ян Кайн хоорондох зөрүү дэндүү том байв. Тэд түүнийг дуудаж чадахгүй байлаа — Сү Мү Ян Кайг Биеийг хатуужуулах дөрөв эсвэл тавдугаар шатанд байгаа гэж бодсон хэвээр байв.

Сү Мү энэ байдал цааш үргэлжилж болохгүйг мэдэж байлаа. Хэрвээ дахин ингэж үргэлжилбэл түүнийг бүх гар хөл бологсод нь орхиод явах болно.

Хэсэг зуур бодсоны эцэст Сү Мү хэрцгий зүйл хийхээр бэлдэж, Ян Кайд зодуулсан бүх Өндөр Тэнгэр Асрын шавь нарыг дуудан цуглуулав. Хөмсгөө зангидан зогсох тэрээр: "Өнөө шөнө бид Ян Кайн овоохой руу дайрч, та бүхний амссан бүх ичгүүрийг угаах болно!" гэлээ.

Тэд дүрмийн дагуу ялж чадахгүй юм чинь дүрмээ огт дагахгүй байхаар шийджээ!

Бүгд цочин босоцгоож: "Дайралт аа?" гэлээ.

Тхх, Сү Мү толгой дохив.

"Энэ ч тийм сайхан санаа биш байх аа." Ли Юнь Тянь эргэлзэнгүйгээр: "Ян Кай гэгч жаал бага зэрэг зальтай ч гэсэн, тэр ядаж л биднийг ил тодоор тулаанд дуудаж ялсан шүү дээ. Хэрэв биднийг сэм дайралт хийсэн гэх мэдээ тархвал бид шийтгэлээс мултарч чадахгүй" гэв.

Ли Юнь Тянийн хэлсэн үгтэй тэнд байсан хүмүүс бүгд санал нийллээ.

Сү Мү ундууцан хариулахдаа: "Гэхдээ тэр арай л дэндэж байна! Тэр биднийг Номын ах, дүүс гэдгийг маань ч үл тоомсорлож, өдөр бүр бидэн рүү дайрч байна шүү дээ.

Хэрэв бид түүнд зохих сургамжийг нь өгөхгүй бол энэ догшин үйлдэл нь хэр удаан үргэлжлэхийг хэн мэдлээ. Ямартай ч, өнөө шөнө би гарцаагүй очиж түүнд төвөг удах болно. Хүссэн хүн бүр намайг дагаж болно, харин хүсэхгүй байгаа бол би та нарыг хүчлэхгүй. Хэрэв ямар нэгэн зүйл буруугаар эргэвэл би, Сү Мү, бүх хариуцлагыг хүлээж, та нарыг хэрэгт оролцуулахгүй гэдгээ тангараглаж байна" гэлээ.

Сү Мү-гийн үг чин сэтгэлийнх байсан бөгөөд хэдийгээр тэд энэ үйлдлийг нэр төргүй зүйл гэж бодож байсан ч түүний байр суурийг үгүйсгэж чадсангүй. Эцсийн эцэст Сү Мү бүх үр дагаврыг мөрөн дээрээ үүрнэ гэж амласан нь хамгийн дээд зэргийн өгөөмөр сэтгэл байлаа.

Бага зэрэг бодсоны эцэст Ли Юнь Тянь: "Энэ ч бас болох л юм. Хэрэв энэ дайралт амжилттай болбол бид тэр новшид биднийг амархан өдөж болохгүй гэдгийг зааж өгөх болно. Сү эзэнтэн, энэ удаад; энэ дүү чинь амь насаараа дэнчин тавьж тантай нэгдэх болно!" гэлээ.

"Бид ч бас явна" хэмээн үлдсэн хүмүүс нэгэн дуугаар дэмжлээ.

Толгой дохин инээмсэглээд Сү Мү: "Яг зөв!" хэмээн дуу алдав.

Тэр шөнө хүн бүрийн сэтгэл, догдлолоор чичирхийлэн нар жаргахыг хүлээж Сү Мү-гийн өрөөнд цугларцгаав.

"Бүгд бэлэн үү?" гэж Сү Мү лавлав.

Тэд бүгд толгой дохилоо.

"Сайн байна. Энэ удаад бид тэр новшид энэ мөчийг хэзээ ч мартагдахааргүй болгож өгөх ёстой шүү!" гэж Сү Мү хашхираад, зөвхөн хорон муу харцаа л ил гаргах нарийхан завсар үлдээн нүүрээ хар даавуугаар халхлав. Сэтгэл нь хөөрсөн бусад нь ч бас түүнийг дагалаа.

"Хөдөлцгөөе!" хэмээн Сү Мү хөдлөх тушаал өгөв.

Түүний өрөөнөөс арав орчим сүүдэр сүүтэгнэн гарч, шөнийн харанхуйд хурдхан уусан алга боллоо.

Шөнөдөө Өндөр Тэнгэр Асарт эргүүл хийхээр томилогдсон шавь нар байдаг байв. Харамсалтай нь Сү Мү болон түүний бүлэг ч бас Өндөр Тэнгэр Асрын шавь нар байсан бөгөөд эргүүлийн маршрутыг маш сайн мэддэг байсан нь эдгээр эргүүлүүдээс амархан зайлсхийх боломжийг олгож байлаа.

Эс бөгөөс, дотоодын хулгайчаас сэргийлэх яагаад тийм хэцүү байх билээ?

Сү Мү-гийн одоогийн үйлдэл нь энэ хэлцийн сонгодог жишээ байв.

Удалгүй Сү Мү-гийн бүлэг Ян Кайн жижиг модон овоохойн өмнө цугларлаа. Арваас хорин тохой орчим зайд зогсон амьсгаагаа дарах тэдний уур хилэн амссан шударга бус явдлынх нь дурсамжаар улам бадарч байв.

"Овоохой дотор гэрэл алга; Ян Кай хэдийнэ унтсан байх." Сү Мү зүрхээ тайвшруулаад, хажуудаа байх Ли Юнь Тянь руу толгойгоо эргүүлэн: "Ян Кайн хүч тийм ч сул биш. Тийм болохоор хоёулаа дараа нь түүнийг барьж байх хооронд, бусад нь түүнийг зодох болно, хамаг хүчээрээ цохихоо мартуузай" гэв.

"Ойлголоо." Ли Юнь Тянь толгой дохилоо.

"Амь насанд нь л аюулгүй байвал яаж ч цохисон болно шүү" хэмээн Сү Мү сануулахад, тэд бүгд тэгнэ гэж амлав.

"Явцгаая!" Сү Мү гараа даллаад модон овоохой руу ухасхийв. Шөнийн харанхуйд арав гаруй сүүдэр сүүтэгнэн урагш гүйлээ.

Бясалгагч хүмүүс өчүүхэн ч чимээ гаргахгүйгээр гүйж чаддаг бөгөөд тэдэнд зөвхөн өөрсдийн оршихуйгаа нуухын тулд амьсгалынхаа чимээг дарах л хэрэгтэй байв. Ян Кай хэрхэн шархдаж, цусанд хутгалдах бол гэсэн төсөөлөл нь тэдний сэтгэлийг хөөргөж байлаа.

Сүүлийн хэдэн өдөр тэд Ян Кайд их өрөвдмөөр тарчлаагдсан шүү дээ.

Хэдийгээр тэд арваад тохой зайд байсан ч Сү Мү-гийн нүдэн дэх хүйтэн гялбаа улам тодорч, уруул нь өөрийн эрхгүй дээш мурийж байлаа.

Зай ойртох тусам модон овоохойн хаалга харагдаж эхлэх бөгөөд нүд ирмэхийн зуурт Сү Мү хаалгыг түлхэн онгойлгохоор гараа хэдийнэ сунгаж эхэлсэн байв.

Гэнэт түүний хамарт чихэрлэг үнэр сэнгэнэв. Энэ үнэрийг үнэртээд Сү Мү-д маш хачирхалтай санагдлаа. Тийм ч сайхан үнэртэй биш, бас тийм ч муухай биш, үнэхээр өмнө нь хэзээ ч үнэртэж байгаагүй үнэр байв.

Сү Мү бага зэрэг сэжиглэсэн ч цааш олон зүйл бодолгүйгээр урагш дайрсаар байлаа.

Урагш алхмагц Сү Мү-гийн бие суларч, тэрээр унах шахлаа. Хүйтэн хөлс нь цутгасан Сү Мү дөнгөж саяхан хамаг тамир тэнхээ нь сорогдох мэт болсныг саналаа. Түүний толгой дүнгэнэж, оюуны хүч нь сарниж эхэлсэн бөгөөд тэр ядарсан байдалтайгаар өөрийгөө аоай гэж тогтоов.

Дахин нэг алхам хийхэд Сү Мү шууд л хамраараа газар уналаа. Тэгээд түүний хамраас хоёр урсгал бүлээн зүйл урсаж, амыг нь цусны төмөрлөг амтаар дүүргэв.

Па, па, па........ Сү Мү-г дагаж ирсэн Өндөр Тэнгэр Асрын шавь нараас цуврал чимээ гарч модон овоохойн зүг чиглэж байлаа.

Тэд бүгд нэг нэгээрээ яг л Сү Мү шиг газарт унацгаав. Тэд тус бүрдээ сул дорой, хүчгүй болсон мэт санагдах бөгөөд бүгд хамраасаа цус гоожуулан, ядарч туйлдсан харагдана. Тэдний зовиуртай гаслах чимээ нам гүм шөнийг улам бүр амьдруулан цуурайтлаа.

"Юу болчихов оо?" Сү Мү маш их хүч гарган байж толгойгоо Ли Юнь Тянь руу эргүүлэн асуув.

Ли Юнь Тянь өндийх гэж хичээсэн ч ямар ч тэнхээгүй болсон тул зөвхөн газарт хэвтэн амьсгаадахаас өөр юу ч хийж чадсангүй. Түүний царай аймшигтайгаар хувирсан байх бөгөөд тэр түгдчин: "Сү эзэнтээн, биднийг хордуулчихсан бололтой" гэлээ.

"Хордуулчихсан гэнэ ээ?" Сү Мү-гийн царай айсандаа цонхийв.

"Түүгээр ч барахгүй маш хүчтэй хор байна..." хэмээн Ли Юнь Тянь чичирсээр гараа сунган: "Сү... эзэнтэн, би цаашид тэсэж чадахгүй нь бололтой. Та... та миний өшөөг заавал аваарай!" гэв.

Сүүлчийн гэрээслэлээ хэлж дуусаад Ли Юнь Тянийн толгой гулжийн унаж, тэр ямар ч хөдөлгөөнгүй боллоо.

Цочролд орсон Сү Мү цөхрөнгөө барсан байдалтайгаар түүний нэрийг дахин дахин дуудлаа. Гэвч тэр хэдэн удаа дуудсан ч түүнийг сэрээж чадсангүй.

Толгойгоо дахин эргүүлэхэд, түүнтэй хамт ирсэн Номын ах, дүүсээс хэн нь ч мултраагүйг тэр харлаа. Бүгд ямар ч онцгой тохиолдолгүйгээр ямар ч чимээ гаргахгүй, хөдөлгөөнгүй хэвтэж байв.

Түүний зүрхийг үгээр дүрслэхийн аргагүй сандрал, уй гашуу нөмөрсөн ч Сү Мү санаанд оромгүйгээр энэ нөхцөл байдалд оюун ухаанаа тайвшруулж чадлаа.

Энэ чинь Өндөр Тэнгэр Асрын нутаг дэвсгэр шүү дээ, тэд яаж хордож чадна гэж? Бас энэ хорны нөлөө ийм хүчтэй байж, гурван удаа амьсгалж ч амжаагүй байхад нэг нэгээр нь амийг нь авчихна гэж үү.