Энэ дүр зургийг хараад нуугдаж байсан Ху Мэй Эр тэр даруй хашхирлаа. "Эгч ээ, та яаж ингэж ичгүүргүй байж чадаж байна аа!"

Гэвч түүний хоолой утаан хаалтнаас гадагш яаж гарах билээ дээ? Гадагш гарахыг тэмүүлсэн анхилуун үнэр ч хүртэл гарч чадахгүй байлаа. Эгчийнх нь түвшний хүн Биеийг хатуужуулах шатны тулааны бясалгагчаар тоглож наадах нь зүгээр л өөдгүй хэрэг байсан бөгөөд энэ нь амьсгал авахтай адил ямар ч хүчин чармайлт шаардахгүй зүйл байв.

Хэрэв энэ нь энгийн л нэг харилцан яриа байсан бол Ян Кай гарцаагүй ямар нэгэн хэвийн бус хариу үйлдэл үзүүлэхгүй гэдгийг Ху Мэй Эр мэдэрч байв. Гэхдээ хэрэв эгч нь хөшигний ард ямар нэгэн зүйл хийсэн бол энэ хэвээрээ үлдэнэ гэж тэр баттай хэлж чадахгүй байлаа.

Байшин дотор Ху Жяо Эр гэнэт дахин босож зогсоод өнөөх анхилуун үнэртэй ор руу алхам алхмаар алхаж эхлэв. Эргэж хараад тэр инээж: "Түр хүлээгээрэй. Би чамд өгөх нэг зүйл авах хэрэгтэй байна" гэлээ.

"Ойлголоо." Ян Кайн хөмсөг зангирч, ямар нэгэн зүйл буруу байгааг бүдэг бадаг мэдэрсэн ч яг юу гэдгийг нь тодорхойлж чадахгүй байв.

Анхилуун үнэртэй орны хажууд ирээд Ху Жяо Эр өвдөглөв. Орон дээр хагас сөхөрч суугаад тэр эргэн тойрноосоо хайж эхэлсэн бөгөөд түүний өмссөн нимгэн хувцас нь түүний мянган сэтгэл татам байдлыг бүрэн халхалж чадахгүй байлаа. Хувцас нь түүний биед төгс наалдаж, төгс дугуй өгзгийг нь тодотгон, юутай ч зүйрлэшгүй сэтгэл татам байдлыг харуулж байв.

Ян Кайн зүрхний цохилт огцом хурдсаж, хоолой нь шатаж эхлэв.

Нэлээд удаан хугацаанд Ху Жяо Эр энэхүү дур булаам байрлалдаа байлаа. Тэгээд гэнэт өхөөрдөм хоолойгоор хашхирч орхив.

"Юу болсон бэ?" Ян Кайн царай хувирч, яаран очлоо.

Тэр мөчид Ху Жяо Эр орноос ухарлаа. Түүний алхаа тогтворгүй болж, шууд л Ян Кайн энгэрт унахад тэр түүнийг бат бөх барьж авав.

Тэдний хөл шүргэлцэж, ямар нэгэн үл мэдэгдэх шалтгаанаар хоёулаа орон дээр уналаа.

Ху Жяо Эр дээр нь, Ян Кай доор нь байсан бөгөөд түүний цээжин дэх хүний биеийн гал мэт халуун илч нь түүний хоолойг хатаахад хүргэв. Хоёр зөөлөн уруултай тэрхүү үзэсгэлэнтэй царай руу доош хараад, Ян Кай доод хэсгийнхээ хариу үйлдлийг хүчээр дарж, аль болох тайвнаар: "Юу болсон юм бэ?" хэмээн асуулаа.

"Хорхой байна!" Ху Жяо Эр жүжиглэлээ; түүний жүжиглэх ур чадвар үнэхээр сайн байв. Түүний хоёр жижигхэн гар Ян Кайн хувцаснаас зууран тавихгүй байсан бөгөөд амархан айдаг хүний дүр төрхийг харуулж байлаа.

Ян Кай өөрийн эрхгүй инээж: "Хаана байна?" гэв.

"Тэнд..."

Ху Жяо Эрийн заасан зүг рүү харвал Ян Кай үнэхээр нэг хорхой аажмаар мөлхөж байгааг харлаа. Тэр энэ эмэгтэйг үнэхээр хачирхалтай юм гэж бодов; тэр аль хэдийнэ тулааны бясалгагч болсон хэрнээ ийм жижигхэн, өчүүхэн хорхой түүнийг ийм хэмжээнд хүртэл айлгаж чадсан байв. Гараа сунган түүнийг бяцлаад мөрөн дээр нь товшин: "Одоо зүгээр ээ. Би хэдийнэ учрыг нь олчихсон" гэлээ.

"Гарцаагүй дахиад байгаа..." Ху Жяо Эр зөрүүдлэв. Ингэж хэлэх зуураа тэр эргэн тойрноо бүх зүг рүү харан; түүний харц зөвхөн ортой хязгаарлагдсангүй, Ян Кайн хацар болон уруулыг гүйлгэн харсан нь Ян Кайн саяхан тайвширсан сэтгэл хөдлөлийг дахин дүрэлзэн асахад хүргэлээ.

"Дахиж үлдээгүй ээ." Ян Кай үүнийг цаашид үргэлжлүүлэх нь тохиромжгүй гэж мэдэрсэн бөгөөд хэрэв хэн нэгэн аль нэгэн мөчид өрөөнд дайран орж ирээд өөрийг нь Ху Мэй Эртэй ийм байдалтай байхыг харвал тэд нэр хүндээ гурван гол, таван нуурын усаар угаагаад ч цэвэрлэж чадахгүй байх байлаа.

"Үнэхээр дахиж байхгүй гэж үү?" Ху Жяо Эрийн нүдэнд гайхшрал зурсхийн өнгөрч, тэр Ян Кайг ийм байдалд өөрийгөө үнэхээр хянаж чадна гэж хэзээ ч төсөөлж байсангүй. Тэр түүнийг огтхон ч далимдуулахыг оролдсонгүй.

Дөнгөж сая, хэрэв Ян Кай үнэхээр ямар нэгэн зүйл хийсэн бол тэр гарцаагүй нэг юмуу хоёр гараа алдах байсан юм.

Хэдийгээр түүний зүрх тогтворгүй хэвээр байсан ч Ху Жяо Эр номхноор Ян Кайн биенээс мөлхөн буулаа.

Ян Кай ичингүйрэн босож суугаад толгойгоо өргөн Ху Мэй Эр рүү харахад түүний царай ч бас ув улаан болсон байсан бөгөөд түүний хажууд суухаар хөлөө чирч алхсаар ирлээ.

"Чиний хөл яачихаа вэ?" гэж Ян Кай асуулаа.

"Бүдрэх үедээ би шагайгаа мултгалчихсан бололтой." Нэг төлөвлөгөө нь бүтэлгүйтсэний дараа Ху Жяо Эр тэр даруй өөр нэг төлөвлөгөө рүү шилжлээ.

Тэр: [Энэ авхай өнөөдөр чиний жинхэнэ төрхийг гарцаагүй илчлэх л болно доо. Хар эсвэл улаан зүрхтэй эсэхийг чинь би харах л болно] гэж бодов.

"Надад харуулаадхаач..." Доош явган сууж Ян Кай Ху Жяо Эрийн хөлийг өргөн авлаа. Үүнийг хараад түүний шагай үнэхээр бага зэрэг улайсан байгааг харсан нь үнэхээр бэртсэн гэдгийг нь баталж байв.

Энэ үнэхээр бэртсэн байлаа. Ян Кайг жинхэнээсээ тандахын тулд иймэрхүү жижиг золиос нь Ху Жяо Эрийн хувьд юу ч биш байсан юм.

Ян Кай ямар ч зүйлээс ичиж зовсонгүй, эцсийн эцэст Ху Мэй Эр ёс зүйд тийм ч их санаа зовдоггүй байсан шүү дээ. Өмнө нь тэр түүнийг урхидахын тулд өөрийгөө ашигласан байтал түүний хөлийг барих нь юу гэж санаа зовох зүйл байх билээ дээ?

"Битгий хөдөлгөөрэй!" хэмээн Ян Кай тушаагаад хувцас руугаа гараа оруулан нэгэн лонх гаргаж ирлээ.

Энэ лонхонд Өндөр Тэнгэр Асрын Цус бүлэгнүүлэгч тос байсан бөгөөд үүнийг гаргаж ирснийхээ дараа Ян Кай ямар нэгэн зүйлийн талаар бодож байгаа мэт хэсэг зуур зогслоо. Нэлээд удаан хугацааны дараа Ян Кай эцэст нь гарын алган дээрээ бага зэрэг тос асгав. Дараа нь тэр болгоомжтойгоор Ху Жяо Эрийн хөлний хавдсан хэсэг дээр түрхэж эхэллээ.

"Ян" Юань Чи-гийн сул лугшилт бас эргэлдэж эхэлсэн бөгөөд эмийн үйлчилгээг тараахад тусалж байв.

Ху Жяо Эрийн өхөөрдөм бие бага зэрэг чичирхийлж, тэр үнэхээр том алдлаа гэж өөртөө хэллээ! Маш олон жил өнгөрсөн бөгөөд түүний хаш биед бусад хүмүүс хэзээ ч хүрч байгаагүй юм. Гэвч тэр дүүтэйгээ мөрийцөхийг хүссэнийхээ улмаас бусдад тэврүүлж, хүргүүлчихлээ. Тэр одоо алхаж чадахгүйгээр барахгүй, түүгээр хариуцлага ч үүрүүлж чадахгүй байв.

Хэдийгээр тэр гомдсон ч түүний биед ямар ч өвдөлт дахиж мэдрэгдсэнгүй.

Тэрхүү том гар түүний шагайг зөөлнөөр илж байв. Түүний дүр төрх нухацтай байхын зэрэгцээ хөдөлгөөнүүд нь зөөлөн бөгөөд энхрий байлаа. Түүний барзгар бөгөөд ширүүн гар нь түүний зөөлөн арьсыг үрэхэд бадайрах мэдрэмжийн давалгааг үүсгэж байв.

Тэр түүний тусламжтайгаар аажмаар босож суусан бөгөөд тэр өөрийн насандаа тохиромжгүй уур амьсгалыг тээж байлаа.

Ян Кайн хөдөлгөөнийг даган Ху Жяо Эрийн төсөөлөл зэрлэг болж, түүний биед нэгэн хачирхалтай мэдрэмж төрлөө. Энэ мэдрэмж нь түүнийг сандаргаж, түүний онгон зүрх нь тогтворгүйгээр цохилж эхлэв.

Хэвлийд нь халуу оргиж эхэлсэн бөгөөд яг л аянга доош бууж буй мэт түүнийг хөлөө хавчихад хүргэлээ. Хэрэв тэр хөлөө хааж хавчихгүй л бол тэр халуун мэдрэмж гадагш халина гэхээс тэр айж байв.

(орч: Тэр хөлийн массажнаас болж норчихож байгаа юм уу?! О.0 Надад зааж өгөөч Ян Кай Сэнпай!)

"Ян Кай..." Ху Жяо Эрийн амнаас хачирхалтай дуу хоолой хашхиран гарав. Тэр одоо нүүрээ харуулахаас хэтэрхий их ичиж байсан бөгөөд өөрөөс нь ийм төрлийн дуу хоолой гарна гэж хэзээ ч төсөөлж байсангүй.

Аан? Ян Кай толгойгоо өргөн Ху Жяо Эрийн ус гүйлгэнэсэн үзэсгэлэнтэй нүд түүн рүү доош ширтэж байхыг харсан бөгөөд түүний царайнд ув улаан өнгөнөөс өөр ямар ч өнгө үлдсэнгүй.

"Чи... өөр зүйлс хиймээр байна уу?" Ху Жяо Эр бадмаараг улаан уруулаа чангаар зууж, эцсийн дайралтаа эхлүүллээ!

Хэрэв Ян Кай тэр даруй зөвшөөрч хариулбал, тэр одоогийн бүх сэтгэл хөдлөлөө хаяад ухарч чадах байв. Тэгвэл тэр Ян Кайд өршөөлгүй хандах байлаа!

[Тэр зөвшөөрөх болов уу?]

Ху Жяо Эр сандарч, түүнийг зөвшөөрөөсэй, тэгвэл би чөлөөтэй болно гэж найдаж байсан ч нөгөөтэйгүүр дүү нь түүнийг буруу таниагүй гэдгийг болон өөрөө түүнийг буруугаар ойлгосноо батлахын тулд түүнийг татгалзаасай гэж хүсэж байлаа! Энэ сандрал, тэмцэл нь түүнийг дотроо туйлын шийдэмгий бус болоход хүргэв.

Ху Жяо Эр хүртэл санаа зовж байхад, хоригдсон Ху Мэй Эр яаж санаа зовохгүй байх билээ дээ? Тэр бүх хэрэггүй хашхираанаа зогсоосон бөгөөд Ян Кайг анхааралтайгаар ажиглаж, эцсийн эцэст тэр ямар хариу өгөхийг мэдэхгүй байв.

Ян Кай , Ху Жяо Эр рүү эгцлэн харж, санаатайгаар хөдөлсөн бөгөөд энэ үед Ян Кайг "За" гэдэг үгийг хэлэх вий гэхээс түүний зүрх амаар нь гарах шахаж байлаа.

Гэнэт Ян Кай зөөлнөөр хөхрөн инээв. Аажмаар, ямар ч яарах зүйлгүйгээр тэр Цус бүлэгнүүлэгч тостой лонхыг нухацтайгаар цааш нь далд хийлээ.

"Хатагтай!" хэмээн Ян Кай бувтнав.

Сандарсан Ху Жяо Эр Ян Кайн өөрийг нь дуудсаныг үл тоомсорлов.

"Дөнгөж саяхан л гэхэд сая хэрэглэсэн лонхтой Цус бүлэгнүүлэгч тос миний хамгийн үнэтэй хөрөнгө байсан. Хэдийгээр үнэ цэнэ нь тийм ч өндөр биш ч, энэ бол хүн чанарын нотолгоо юм."

"Чи юу гэсэн үг хэлнэ вэ?" Ху Жяо Эр сатаарсан харагдав. Тэр түүнээс хүсэж байгаа эсэхийг нь асуусан байтал тэр яагаад энэ талаар ярьж байгаа юм бэ? Түүний хэлэх гэсэн санаа нь юу юм бол?

Босож зогсоод Ян Кай , Ху Жяо Эр рүү доош харан: "Миний чамд хэлэхийг хүссэн зүйл бол, би энэ үнэтэй тосыг чиний гэмтлийг эмчлэхэд ашигласан; тиймээс, надтай цаашид битгий өс хорсол тээгээч гэж би гуйж байна. Энэхүү утгагүй жүжгийг яг одоо, энд дуусгацгаая, гуйж байна" гэлээ.