"Өдөржингөө охидын өгзөг, хөлийг ширтээд суудаг хүн нь хэн билээ дээ, хэн нь илүү заваан бодолтой байна?" хэмээн Ян Кай огтхон ч буулт хийлгүйгээр сөргүүлэн асуув.

"Энэ тухай дахиж битгий ярь." Мэн У Яа хэн нэгэн сонсчих вий гэж айсандаа ийш тийш харан маш их сандрав. Тэрээр хоёр гараа хавсран гуйгаад, "Ноёнтон Ян Кай, Ноёнтон Ян Кай, та энэ тухай дахиж ярихгүй байж болох уу? Энэ өвгөн ах нь зүгээр л тэднийг хэр сайн өсөж хөгжиж байгааг нь л харах гэсэн юм. Би тэдэнд ямар нэгэн муу зүйл хийхийг хүсээгүй шүү дээ" хэмээн сандран өчив.

Түүнийг ийнхүү буулт хийхийг хараад Ян Кай цааш нь шахаж шаардсангүй, харин нухацтайгаар "Таны надаас гуйгаад байгаа тэр тусламж энэ хэрэгтэй ямар нэгэн байдлаар холбоотой юм уу?" хэмээн асуув.

"Яг тийм!" Мэн У Яа гол асуудлынхаа талаар ярьж эхлэх үед царай нь дахин нухацтай болж, "Тиймээс бяцхан Ян Кай, чи надад үнэнээ хэлэх ёстой шүү; чи зандан хэвээрээ биз дээ... кхм кхм... тийм үү? Энэ бол уг асуудалд маш чухал ач холбогдолтой зүйл" гэлээ.

Ян Кай энэ асуултаас болж маш их ичиж зовсон бөгөөд хамраараа хүндхэн амьсгаа гаргаад "Тийм ээ!" хэмээн хариулав.

"Сайн байна!" Мэн У Яагийн зүрхэн дээрх хүнд ачаа эцэст нь нэг юм авагдаж, "Энэ үнэхээр сайн хэрэг! Бяцхан Ян Кай, чи сайн байна" гэв.

Энэ цаг үед арван дөрөв, арван таван настай хөвгүүдийн ихэнх нь аль хэдийн эмэгтэй хүнтэй ойр дотно харилцаанд орчихсон байдаг байв. Энэ нь ядуу айлын хүүхдүүдийг муулах гэсэн үг биш, зүгээр л тэд амьдралдаа нэмэр болгохын тулд эрт гэрлэдэгтэй холбоотой юм. Харин баян айлын хүүхдүүдийн хувьд бол бүр ч ойлгомжтой — асуух ч шаардлагагүй. Тэр хоёрдугаар үеийн залуу ноёд чинь бараг бүгд өөртэйгөө хамт унтдаг хэд хэдэн шивэгчинтэй.

Ингээд бодоход үлдэж байгаа нь зөвхөн тулааны урлагийн бясалгагчид л байлаа. Тэдний анхаарал дандаа бясалгал дээр төвлөрсөн байдаг болохоор ихэнх нь зандан байдлаа нэлээд орой алддаг, зарим нь бүр насан туршдаа эсрэг хүйстэнтэй ямар ч дотно харилцаанд оролгүй өнгөрдөг байв.

Өндөр Тэнгэр Асрын эрэгтэй шавь нарын дунд ч ялгаагүй — арван тав, арван зургаан настнуудын ихэнх нь аль хэдийн махан биеийн жаргалд автаад эхэлчихсэн байдаг. Гэхдээ Мэн Ву Я , Ян Кайг тийм хүмүүсийн нэг биш гэж бодож байсан ч, баттай мэдэхгүй учраас асуухаас өөр аргагүй болсон байв.

“Тэгэхээр... би танд тусалж чадна гэсэн үг үү?” Ян Кай амныхаа буланд үл ялиг инээмсэглэл тодруулан асуулаа.

“Хэрвээ чи чадахгүй бол энэ хорвоод өөр хэн ч чадахгүй. Чи энэ шалгуурыг давчихлаа!” Мэн Ву Я сэтгэл хангалуун инээв.

“Та сая нөгөө хүн бүрэн сэтгэл хангалуун байх ёстой гэж хэлсэн бил үү?” Ян Кай сэжигтэй харсаар асуулаа.

Мэн У Яагийн инээд гэнэт тасрав. Тэрээр инээхээ болиод, хөшүүнээр толгой дохиж: "Чи үнэхээр түүнийг сэтгэл хангалуун байлгах ёстой, хэрэв тэр сэтгэл хангалуун биш байвал, энэ ажлыг гүйцэтгэх боломжгүй. Чамаас юугаа нуух вэ, хэдэн сарын өмнө би шалгуурт нийцэх нэг хүнийг олсон ч, тэр өөрөө хүсээгүй тул би энэ хэргийг орхихоос өөр аргагүй болсон юм. Одоо яахав, би чамайг түүн рүү дагуулж явъя. Хэрвээ чи хийж чадвал хий, чадахгүй бол... тэгээд л чадахгүй нь тэр дээ..." хэмээн хариулав.

Энэ бүх хугацаанд ярьсан хэдий ч Мэн У Яа цааш нь хэрхэн тайлбарлахаа мэдсэнгүй. Зөвхөн хөнгөхөн санаа алдсаныхаа дараа л тэр Ян Кайн захаас зууран гадагш дагуулж гарлаа.

Ян Кай яаран, "Эхлээд хэлэх ёстой зүйлээ дуусгачих. Би таны ач тусыг хариулахын тулд тусалж байгаа ч, хэрэв тэр хүний шаардаж байгаа зүйл хэрээс хэтэрсэн байвал би зөвшөөрөхгүй шүү" гэлээ.

"Муу өмхий жаал!" Мэн У Яа маш ихээр гутарлаа. Ян Кайг янз бүрийн шалтаг тоочихыг сонсоод тэрээр уурандаа дэлбэрэх шахаж, 'Хэрэв чи намайг чамаар яг юу хийлгэхийг хүсэж байгааг мэдсэн бол хүлээж тэсэхгүйгээр шууд л үсрэн орж гүйцэлдүүлэхийг оролдох байсан даа' хэмээн дотроо бодов. Тэгтэл тэр түүний өмнө ингэж хүйтэн хөндий царайлж зүрхэлдэг байна шүү.

Мэн У Яаг дагах зуураа Ян Кай тэд хориотой Луугийн Хавцал руу алхаж байгааг ухаарав.

Түүгээр ч зогсохгүй, тэр газар нь түүний байнга бясалгадаг газрын ойролцоо болохыг олж мэдэв.

[Бид яагаад тийшээ алхаад байна аа? Намайг тэнд бясалгаж байх үед тэр хавьд ямар нэгэн хүн амьдардаг байшин савны ул мөр огт харагдаагүй шүү дээ. Эцсийн эцэст Хориотой Луугийн Хавцал бол аюултай газар тул энгийн үед тийшээ хэн ч очдоггүй.]

Тэд түүний бясалгадаг газраас зуу орчим фут (гучин метр орчим) зайд очих үед Мэн У Яа гэнэт зогсоод, урагш хуруугаараа заан, "Хар даа, тэр тэнд байна" гэлээ.

Тийш хараад Ян Кай өөрийн эрхгүй гөлрөн хоцров.

Түүний ихэвчлэн бясалгадаг газарт нэгэн бүсгүй зогсож байлаа. Тэр цайвар ногоон даашинз өмсөн, Гурван Нарны Жимсний модны өмнө зогсож байв. Түүнийг юу бодож байгааг мэдэх боломжгүй байсан ч тэр гүн бодолд автсан бололтой байлаа. Салхинд даашинз нь намирах ч, түүний бие өчүүхэн ч хөдөлсөнгүй, яг л хөшөө мэт зогсоно.

Тэр нүүрэндээ гивлүүр зүүсэн байсан тул хэн ч түүний гадаад төрхийг харах боломжгүй байв.

Түүний духан дээр гялалзсан цэнхэр үнэт чулуу зүүгдсэн нь түүний эрхэмсэг, ялдам байдлыг улам тодотгож байлаа.

Түүний бие галбир салхины аясыг ч тэсвэрлэж чадахгүй мэт сул дорой, хэврэг харагдах ч, үнэхээр уран гоолиг байв.

Болор мэт тунгалаг хос нүднээс нь яг л гүйцэд томоожоогүй хүүхэд шиг гэнэн цайлган байдал гэрэлтэнэ.

Түүн рүү харах үед Ян Кайд тэр шөнө, хуучин орных нь дээр нойрсож байсан гүнж санаанд нь буулаа.

"Тэр байна!" Ян Кайн харц гэнэт зөөлрөв.

"Чи түүнийг таних юм уу?" Мэн У Яа тэр даруй сонор сэрэмжтэй боллоо. Учир нь түүний хайртай шавь нь Ян Кайтай өмнө нь ганц ч үг сольж үзээгүй гэж өөрийн амаар хэлсэн шүү дээ. Гэтэл яагаад Ян Кайг ирэхэд тэд бие биенээ аль хэдийн таньдаг мэт байна вэ?

"Та намайг түүнд туслаасай гэж хүссэн юм уу?" гэж Ян Кай Мэн У Яа руу харан асуулаа.

"Тийм ээ!" Мэн У Яа толгой дохив.

"Би тусалъя!" Нярав Мэнгийн хүлээлтээс тэс өөрөөр Ян Кай түүний хүсэлтийг өчүүхэн ч эргэлзэлгүйгээр зөвшөөрөв. Энэ нь түүний ятгах үгс, учирласан байдал, сэтгэл хөдлөл, хүчирхийлэл болон хахууль нь бүгд дэмий зүйл байсангүй бололтой.

Мэн У Яагийн дотор ямар ч шалтгаангүйгээр нэгэн хачин жигтэй мэдрэмж төрж, Ян Кайгаас тусламж гуйсандаа гэнэт харамслаа.

(орч: Хэтэрхий оройтсон доо)

"Чи яагаад ийм амархан зөвшөөрчихөв өө?" гэж Мэн хөгшин сэжиглэнгүйгээр асуув.

"Та надаас тусламж гуйгаа биз дээ?" Ян Кайн хөмсөг зангидаж Мэн У Яа руу харав. Энэ хөгшин үнэхээр хэтэрхий хурдан ааш нь өөрчлөгдөх юм аа.

"Би чамайг туслаасай гэж хүссэн нь үнэн ч, чи миний санасныг бодоход хэтэрхий хурдан зөвшөөрчихлөө." Мэн У Яа толгойгоо сэгсэрсээр, "Чи надад тайлбар өгөх ёстой" гэлээ.

"Тэгээд танд миний тусламж хэрэгтэй юм уу, үгүй юм уу?" гэж Ян Кай тэвчээр алдан асуув.

"Мэдээж, мэдээж хэрэгтэй."

"Тэгвэл та юу шаардаад байгаа юм бэ. Би зөвшөөрсөн нь сайн хэрэг биш гэж үү?"

[Тийм шүү, тэр ингээд амархан зөвшөөрчихсөн нь сайн хэрэг биш гэж үү? Гэтэл би яагаад ямар нэг юм буруу байна гэж мэдрээд байна аа?] Мэн У Яагийн анхаарал сарнисан харагдав.

Ян Кай урагш алхам алхмаар дөхлөө.

Түүний хөлийн чимээ гүн бодолд автсан байсан Шя Нин Чаныг цочоосон бөгөөд түүнийг ухаан орох үед Ян Кай аль хэдийн хажууд нь ирсэн байв.

Шя Нин Чан яахаа мэдэхээ байсан нь илт бөгөөд Ян Кай руу ямар үйлдэл хийхээ үл мэдэн ширтэж байлаа.

Тэдний өмнө нь уулзсан хоёр удаагийн уулзалт хоёулаа шөнө болсон бөгөөд ичгэвтэр зүйлс тохиолдсон тул тэр өөрийн эрхгүй сандарч байв. Ийм байхад Шя Нин Чан яаж тайван байж чадах билээ дээ?

"Номын эгч Шя." Ян Кай түүн рүү харан, "Та энд юу хийж байгаа юм бэ?" хэмээн асуув.

"Би... би чиний жимснүүдийг шалгахаар ирсэн юм. Чамайг сүүлийн хэдэн өдөр ирээгүй болохоор өөр хүмүүс авчих вий гэж айсан юм" хэмээн тэр сандран хариулав.

Тийш хараад Ян Кай өөрийнх нь бүх Гурван Нарны Жимс алга болсныг анзаарав. Зөвхөн хамгийн сүүлийн модон дээрх боловсрох гэж байсан жимснүүд л үлдсэн байв.

"Энэ таны жимснүүд. Би тэдгээрийг эм болгон боловсруулсан" гэж хэлээд Шя Нин Чан нэгэн жижиг шил гаргаж ирэн Ян Кайд сарвайлаа.

Үүнийг нь аваад Ян Кай дотор нь есөн ширхэг эм байгааг олж харсан бөгөөд тэдгээрээс маш баялаг Ян энерги ялгарч байв.

Энэ нь туйлын цэвэр байв; дотор нь ямар ч хольц, бохирдол байсангүй. Зүгээр л... тэр тэдгээр жимснүүдийг яаж эм болгон боловсруулсан юм бол оо?

"Номын эгч Шя, намайг энд бясалгадаг гэдгийг та мэдэж байсан хэрэг үү?" Ян Кай хөмсгөө өргөн асуулаа. Хэрвээ тийм биш байсан бол, тэр яаж энд ирээд түүний Гурван Нарны Жимсийг манаж байх билээ дээ?

Шя Нин Чан түүний харцнаас бултаж, "Би санамсаргүйгээр л олж харсан юм" гэв.

"Тэр шөнө байсан хүн үнэхээр та байжээ." Ян Кай хөнгөхөн инээмсэглэхэд, зүрхнээс нь халуун дулаан мэдрэмж хамаг биеэр нь тархахыг мэдэрлээ.