23-р бүлэг : Гайхалтай зүйл
Энэхүү тулааны тухай мэдээ удалгүй Өндөр Тэнгэр Асрын шавь нарын дунд халуухан сэдэв болов. Зарим нь бүр нарийн ширийн зүйлийг сонсохоор тухайн үед байсан хүмүүсийг хайж байлаа. Хэрэв Сү Мү-гийн байр суурь нөлөөлөөгүй бол, энэ мэдээ хэдийнэ дэлхийн хязгаар хүртэл тархах байсан биз. Гэвч үүнд Сү Мү холбоотой байсан тул шавь нар үүнийг дотроо хадгалж, зөвхөн сэмхэн ярилцахаас өөр аргагүй байв.
Ян Кайн жижиг овоохойд нөхцөл байдал эцэст нь нэг намжлаа.
Тэнгэр өөд харан Ян Кай бага зэрэг гуниглав. Сү Мү төвөг удахаар ирснээс болоод тэрээр Биеийг хатуужуулах судрыг бясалгах үнэт цагаа алдсан юм. Энэ бол үнэхээр харамсалтай хэрэг байлаа.
Ян Кай солих хувцсаа гаргаж ирээд, овоохойнхоо хажуугийн жижиг цөөрөм рүү явлаа. Салбархай хувцсаа тайлж, усанд орохоор бэлтгэв. Сүүлийн хэдэн өдөр ууланд хэсүүчилж, дээрээс нь Цэцгэн хээт аалзтай тулалдсан нь нийлээд түүнийг үнэхээр өмхийрүүлсэн байлаа.
Шя Нин Чан энэхүү Номын дүүгийнхээ жинхэнэ бясалгалын түвшинг мэдэхийг хүссэн тул өлмийдөн сэмхэн алхсаар овоохойн хажууд ирлээ.
Гэвч түүнийг булан эргэхэд, нүднийх нь өмнө хоёр цагаан өгзөг л харагдав. Ян Кай хэдийнэ чармай нүцгэлж, биедээ нэг ч хувцасгүй болсон бөгөөд ус руу үсрэхээр бэлдэж байв.
Шя Нин Чангийн жижигхэн царай тэр даруй час улаан болов. Хэдийгээр түүний бясалгал маш өндөр ч, тэр гэнэн цайлган охин хэвээр байв. Өгзөг байтугай эрэгтэй хүний гуяыг ч харж байгаагүй тэрээр энэ дүр зургийг яаж тэвчиж чадах билээ?
[Энэ арай л хэтэрч байна!] Шя Нин Чангийн зүрх хүчтэй цохилж эхэлсэн бөгөөд тэр хурдхан шиг өөрийгөө нуув.
[Яагаад... хувь тавилан надтай ингэж тоглож байгаа юм бэ?] Түүний нууцыг илрүүлэх цаг байхгүй болсныг ухаармагцаа хөөрхий охины нүүрийг даган нулимс урслаа. Тэр хөлөө дэвслээд, гялсхийн алга болов.
[Тэр өмхий шавь! Багш нарын авдаг элсэлтийн шалгалт хэтэрхий сул юм. Шавь нар нь гэгээн цагаан өдрөөр чармай нүцгэлж байдаг, үнэхээр ичгүүргүй юм. Дэндүү ичгүүргүй!]
Цөөрөм дотор Ян Кай биеэ угаангаа өөрийгөө ажиглаж байв.
Биеийг хатуужуулах судрыг бясалгаж эхэлснээс хойш түүний булчингууд илүү бат бөх, чийрэг болсныг тэр анзаарав. Хэдийгээр туранхай хэвээр байсан ч, яг байх ёстой газартаа л булчинлаг болсон байлаа.
Түүнчлэн, өчигдөр Цэцгэн хээт аалзтай хийсэн тулаанаас авсан шархнууд нь аль хэдийн сорви болон эдгэрчээ. Зөвхөн аалзны хөлөнд нэвт сүлбүүлсэн гарынх нь шарх л бүрэн эдгэрээгүй байх бөгөөд бага зэрэг өвдөж байв.
Эцсийн эцэст энэ нь түүний гарыг нэвт сүлбэсэн тул тийм хурдан эдгэрэх боломжгүй байв. Гэхдээ түүний төсөөлж байсан шиг ноцтой биш байсан бөгөөд хэдхэн хоногийн дараа бүрэн эдгэрэхээр байлаа.
Аалзтай хийсэн үхэх сэхэхээ үзсэн тэр тулааны талаар бодоход Ян Кайн сэтгэл хөдөлж байв. Яагаад ч юм, нөхцөл байдал аюултай байх тусам тэр улам бүр урам зориг орж, догдолж байлаа.
Тэр ийм зан чанартай байсан гэж үү, эсвэл арваад жил амьдрахдаа далд байсан мазохист хүсэл нь гэнэт сэрчихсэн юм болов уу?
Үүнийг бодоод тэр даруй гүнзгий амьсгаа авч, цөөрмийн усанд шумбан орлоо; багагүй хугацааны дараа л тэрээр буцаж гарч ирэв.
Хэдийгээр түүнд хийх зүйл их байсан ч Ян Кай усанд орохоор шийдсэн нь энэ байв. Хувцасласныхаа дараа тэрээр шүүрдэх ажилдаа орлоо.
Эцсийн эцэст энэ бол Өндөр Тэнгэр Асарт түүнд оноогдсон ажил шүү дээ. Нэгэнт энэ ажлыг оноож өгсөн тул тэр хамгийн сайнаараа хийж гүйцэтгэх ёстой байв.
Шүүрдэх зуураа Ян Кай Номын ах, дүүсийнх нь харц хачирхалтай байгааг тодхон мэдэрч байлаа. Тэдний харц эргэлзээгээр дүүрэн байв, учир нь тэд өглөөний тулааныг нүдээрээ харсан хүмүүс шүү дээ. Тэд Ян Кай яаж Жоу Хү-г ухаан алдтал нь цохиж чадсаныг огтхон ч ойлгохгүй байлаа.
Ян Кай тайван бөгөөд хичээнгүйлэн ажлаа үргэлжлүүлсээр байв.
Шүүрдэж дуусаад Ян Кай модон овоохойдоо буцаж ирэн цүнхээ нээлээ. Дотроос нь цуглуулсан ургамлуудаа гаргаж ирээд, Гурван навчит Сүйрлийн Сүнсний цэцэг болон Үхлийн бүсийн модны өвсийг тусгаарлаж, илүүдэл ургамлуудаа буцааж цүнхэндээ хийлээ.
Эдгээр илүүдэл ургамал Ян Кайд ямар ч хэрэггүй ч, ядаж Хувь нэмрийн танхимд тушааж бага ч болов хувь нэмрийн оноо болгож чадах байв.
Ургамлуудаа боож аваад тэр гарахаар завдсан ч гэнэт зогсов. Дахин нэг бодож үзээд, тэр буцаж очин хувцсаа сольж, өнөөх салбархай, цусанд будагдсан хувцсаа дахин өмсөөд, нүүрээ бага зэрэг халтартуулаад гарлаа.
Хувь нэмрийн танхимд Нярав Мэн лангууны ард гартаа цайны гүц барин сууж байв. Хөлөө ачиж суугаад цайгаа шимэнгээ тэрээр баяртайгаар амандаа ая аялаж байлаа.
Гэнэт танхимын үүдэнд хүний дүрс сүүтэгнэхийг олж харав. Өвгөн Мэн залхуутайгаар толгойгоо өргөж хараад, өглөө эрт амар тайван байдлыг нь алдагдуулахаар орж ирсэн тэр золигийг загнахаар завдтал түүний нүд нь орой дээрээ гарах шахав.
Ян Кай зодуулж нүдүүлсэн, туйлдсан байдалтай орж ирж явахыг тэр харав. Түүний салбархай хувцсыг хувцас гэж хэлэхийн ч аргагүй болсон байх бөгөөд хоёр хөл нь, бас хөлнийх нь үс ч тодхон харагдаж байлаа.
Үүдэнд байсан хоёр эмэгтэй шавь энэхүү тэнүүлч шиг хүнийг хараад цочирдсондоо чарлаж, хурдхан шиг хойш ухрав.
Нярав Мэнгийн биеэ барих чадварыг гайхдаг хүмүүс түүнийг уул нурж, далай ширгэсэн ч тайван хэвээрээ байдаг гэдгийг мэднэ. Арван хотод хядлага болсон ч тэр нүдээ цавчихгүй хүн байлаа. Гэвч яг тэр мөчид тэрээр аманд байсан цайгаа тургиж орхив.
"Ян Кай хүү минь, чиний энэ байдал чинь юу болоод байна аа?" Өвгөн Мэн бараг л галзуурах шахаж, хурдхан шиг босож ирэв. Тэрээр Ян Кай руу мэл гайхан ширтлээ.
Лангуу руу яаран очоод Ян Кай гүнзгий амьсгаа авсны дараа: "Би буцаж ирлээ!" хэмээн хариулав.
"Маш олон бэрхшээл туулсан биз дээ?" Нярав Мэн, Ян Кайг өрөвдлөө. Хэдхэн хоногийн өмнө түүн дээр ирэхдээ эрүүл саруул байсан хүү, Хар Салхит уулс руу ганц яваад л ийм болчихсон байв. Тэр яг л хүн шиг ч биш, бүр сүнс шиг ч биш болчихсон байсан нь үнэхээр эмгэнэлтэй байлаа.
"Тийм ээ..., би аюулд орсон." Ян Кай толгой дохиод олон үг нуршсангүй. Яаран цүнхээ нээж, доторх ургамлууд руугаа заагаад: "Гэхдээ миний олз муугүй шүү. Нярав Мэн, Хувь нэмрийн танхим эдгээр ургамлыг авах уу?" гэж асуулаа.
Ургамлуудыг хараад Нярав Мэнгийн хөмсөг өргөгдөв.
Тэдгээр нь ердөө л Энгийн зэрэглэлийн доод түвшний ургамлууд байсан бөгөөд бараг ямар ч үнэ цэнгүй байлаа. Хувь нэмрийн танхимд ийм ургамлууд дэндүү их байсан тул тэр хүлээж авлаа ч гэсэн хадгалах газар байхгүй байв.
Түүнийг ургамлуудаас татгалзах гэж байтал Нярав Мэн Ян Кайн нүдэн дэх хүлээлтийг олж харж, түүний хувцас хунарыг дахин нэг харлаа. Үүнийг хараад түүний баярласан сэтгэлийг мохоохыг хүссэнгүй уярч: "Өө, бид хүлээж авна аа. Хоёр ургамал тутамд би чамд нэг хувь нэмрийн оноо өгье" гэлээ.
"Ойлголоо, тэгвэл тоолоод өгнө үү." Үнэ хаялцах зүйлгүйгээр Ян Кай цүнхээ урагш түлхэв.
Нярав Мэн ургамлын тоог тоолохоор болов. Тэнд гучин хоёр ургамал байсан бөгөөд нийт арван зургаан хувь нэмрийн оноо боллоо. Тэрээр үүнийг тэр даруй бүртгэлийн дэвтэртээ тэмдэглэж авав.
"Чи Хар Салхит уулсанд бүтэн гурван өдөр болсон мөртлөө ердөө л энийг олсон юм уу?" Нярав Мэн хайхрамжгүйхэн асуув.
"Үүнийг олж чадсан нь ч их юм" гэж Ян Кай хэлэх зуураа эргэн тойрноо болгоомжтой ажиглаж байлаа.
"Хэхэ, муугүй шүү." Нярав Мэн эцсийн эцэст түүний туулсан бэрхшээлийг мэдэж байсан шүү дээ. Хэдийгээр энэ хүүгийн төрөлхийн авьяас чадвар муу ч тэрээр шаргуу хөдөлмөрлөх хүсэлтэй байлаа.
Өнөө үед ийм шаргуу хөдөлмөрч залуусыг харах нь ховор үзэгдэл болсон байв. Түүний авьяас чадвар ийм муу байгаа нь үнэхээр харамсалтай. Энэ л түүний цорын ганц сул тал байсан бөгөөд ямар ч том амжилтад хүрэхгүй байх хувьтавилангтай байлаа.
Түүнийг энэ талаар бодож байтал Ян Кайн нүд гүйж байгааг хараад сониучирхан: "Чи юу хараад байгаа юм бэ?" хэмээн асуулгүй байж чадсангүй.
Ян Кай нууцлаг байдлаар урагш бөхийгөөд дуугаа намсган: "Нярав Мэн, энэ удаагийн уулын аяллаараа би нэгэн гайхалтай зүйл олсон бололтой" гэлээ.
Ян Кайн болгоомжтой байдлыг хараад Нярав Мэн ч бас энэ зүйлийг ер бусын зүйл гэдгийг мэдэрлээ. Тэрээр илүү нухацтай болж, мөн л дуугаа намсган: "Ямар зүйл?" гэв.
"Би мэдэхгүй ээ. Танд үзүүлэхээр аваад ирлээ. Та туршлагатай, мэдлэгтэй хүн болохоор гарцаагүй таньж чадах байх." Ингэж хэлэнгээ тэр бөгс рүүгээ гараа явуулж, өөр нэг уут гаргаж ирлээ. Тэгээд түүнийгээ лангуун дээр болгоомжтой гэгч нь тавив.