Ху Жяо Эр доромжлогдсондоо уурлан дүрэлзэх үед Ян Кай тэр даруй түүнийг тайвшруулахаар очлоо. "Хатагтай, та үүнд санаа зовох хэрэггүй дээ. Хэрэв сайн анзаарч харахгүй л бол ямар ч ялгаа харагдахгүй шүү дээ."

Түүний царай хүйтэн болж, Ян Кай руу алуурчны харцаар харав. "Өөрөөр хэлбэл, чи нэлээн сайн харсан гэсэн үг үү?"

Ян Кай хэд хэд ханиалгаад зогсохгүй, мөн ихэд ичсэн харагдлаа. "Би... хэд хэдэн удаа харсаан..."

[Чи намайг буруутгаж болохгүй шүү! Чи өөрөө л над руу өгзгөө чиглүүлсэн байсан биз дээ. Би яаж юу ч хараагүй юм шиг байж чадах юм бэ?]

Ян Кай өөрийгөө хилс хэрэгтэн мэтээр мэдэрч байв.

"Эдгээр зүйлсээс болж таныг болон Хатагтай Ху Мэй Эрийг хоёр өөр хүн гэдгийг харж чадахгүй байсан бол миний нүд ургасны хэрэг гарахгүй байх байлаа." Ян Кай бүдэгхэн инээв.

Түүний уур бухимдал намжсаны дараа Ху Жяо Эр энэ талаар бодоод өөрийн эрхгүй бага зэрэг цочирдлоо.

Ян Кай гэх энэ хүнийг харахад, тэр юутай ч зүйрлэшгүй ажиглах чадвартай байв. Энэ өрөөнд орж ирээд л, эргэн тойрноо ажиглан харж, бага зэрэг цай уугаад л тэр бүгдийг нэвт харчихсан байлаа. Ийм төрлийн чадвар хүн бүрд байдаггүй юм.

Тэрээр өөрийн биеэр түүнийг урхидах гэж оролдоод эцсийн дүндээ бүтэлгүйтсэн гэдгийг ч дурдах хэрэггүй биз, энэ хүний тэсвэр хатуужил, зан чанар нь нэлээд сайн юм; гоо үзэсгэлэнд ч автахгүй байх хэмжээний. Тэр бол шийдэмгий хүн байлаа.

[Суут ухаантан! Хэдийгээр тэр залуу ч гэлээ түүнийг суут ухаантан гэдэг баримтыг хэн ч үгүйсгэж чадахгүй!]

Ийм дүгнэлтэд хүрсэн Ху Жяо Эрийн нүд эргэлдэж, тэр Ян Кай руу сэтгэл татам харцаар харав. "Ян Кай тийм үү? Чи намайг дөнгөж сая гомдоосон тул, энэ хатагтай чамд хоёр сонголт өгье."

"Ямар сонголтууд?" гэж Ян Кай асуулаа.

"Эхний сонголт, надад хүрсэн тэр гарыг чинь тас цавчиж, намайг харсан тэр нүдийг чинь ухаж авна, тэгвэл л би чиний өмнөх үйлдлүүдийг уучлах болно." Ху Жяо Эр эдгээр үгсийг хэлэх зуураа зөөлөн хоолойныхоо зэрэгцээ инээмсэглэлээ хадгалсан хэвээр байв.

Энэ нь яг л эхнэр нь нөхөртэйгөө ярилцаж байгаа мэт байсан ч түүний үгс дотор үндэслэлгүй их хэрцгий, цусанд шунасан байдал агуулагдаж байлаа.

Ян Кай толгойгоо сэгсэрч: "Хоёр дахь сонголтыг нь сонсъё" гэлээ.

"Ухаантай юм." Ху Жяо Эр инээмсэглэв. "Хоёр дахь сонголт, тэр нь бол Өндөр Тэнгэр Асраас гарч манай Цуст тулааны бүлгэмд элсэх. Би Эцгээсээ чамд Бага ахмадын албан тушаал хайрлахыг гуйх болно.

Миний мэдэж байгаагаар Өндөр Тэнгэр Асарт чи хамгийн доод зиндааны Туршилтын шавь; чамайг дээрэлхэж, бясалгалын сайн нөөцөд нэвтрэх ямар ч боломж олгохгүй байдаг.

Гэхдээ хэрэв чи миний Цуст тулааны бүлгэмд элсвэл чиний эмчилгээ одоогийнхоос чинь дор хаяж зуу дахин сайн байх болно. Ямар байна, миний санал өгөөмөр биш байна гэж үү?"

"Өөр сонголт байгаа юу?"

"Байхгүй!"

"Тэгвэл би аль алиныг нь сонгохгүй." Ингэж хэлэх зуураа Ян Кай нууцаар Жинхэнэ Ян нууц урлагаа ажиллуулж эхэлсэн бөгөөд Ху Жяо Эрийн эсрэг сонор сэрэмжтэй байлаа.

"Чи намайг хүч хэрэглэхэд хүргэх нь ээ?" Ху Жяо Эр дахин дахин хүйтнээр инээв.

"Таныг үнэхээр дайрна гэж би бодохгүй байна, учир нь энэ бол Цуст тулааны бүлгэмийн нутаг дэвсгэр биш. Тулааны өчүүхэн төдий шинж тэмдэг илэрмэгц, Өндөр Тэнгэр Асрынхан болон түүний хамгаалагч шавь нар бүгд мөрдөн шалгахаар ирэх болно. Тэр үед танд асуудал болон төвөгтэй байдал үүсэх болно доо."

"Чи бол ердөө л нэг өчүүхэн Туршилтын шавь, хэрэв би чамайг алахыг хүсвэл алж чадна, тэгээд Өндөр Тэнгэр Асар юу хийж чадах юм бэ? Хамгийн ихдээ, миний хийх ёстой зүйл бол тэдэнд хэдэн эд зүйлээр нөхөн төлбөр өгөх л хэрэг. Тэд чиний үхэлд тийм ч их санаа зовохгүй л байх!"

"Хатагтай, хэрэв та үнэхээр намайг алахыг хүссэн бол надтай ингэж утгагүй зүйлс ярихгүй байсан." Хэдийгээр Ян Кай тайван бөгөөд тогтвортой харагдаж байсан ч үнэндээ тэр дотроо сандарч байлаа, учир нь эмэгтэй хүний зүрх сэтгэл далайн ёроол дахь зүү шиг, тэднийг юу бодож байгааг хэн мэдэх билээ дээ.

Тэр хэдийнэ үнэнийг хэлсэндээ харамсаж байв. Таамаглаж байсанчлан эмэгтэй хүний үгэнд, ялангуяа үзэсгэлэнтэй эмэгтэйн үгэнд итгэж болохгүй юм. Түүнд туршлага дутаж байна.

"Түүнчлэн, миний хэдийнэ хэлсэнчлэн, би таны гэмтлийг эмчлэхийн тулд өөрийн хамгийн үнэтэй Цус бүлэгнүүлэгч тосоо ашигласан тул та намайг таныг гомдоосон гэж цаашид шахах ёсгүй шүү дээ." Ян Кай түүнийг гэмтээх гэсэн бодлыг нь сарниулахыг оролдлоо.

"Нэг лонх Цус бүлэгнүүлэгч тос миний хохирлыг нөхөж чадна гэж үү? Чи..." Ху Жяо Эрийн үгс гарч ирж чадсангүй. Өмнө нь тэр түүнийг аль хэдийнэ тэвэрсэн, бас аль хэдийнэ хүрсэн гэж хэлэхийг хүссэн ч үгс нь амнаас нь гарах гэж байтал ямар нэгэн үл үзэгдэх хүч түүнийг зогсоолоо. Түүний хохирол маш их байсан бөгөөд гадна гэмтэлд зориулагдсан ганц лонх тос яаж үүнийг нөхөж чадах билээ дээ?

"Та юу ч гэж хэлсэн бай, би танд тусалж чадахгүй нь. Үнэндээ, энэ бүх зүйлс та өөрөө эхлүүлсэн болохоор л болсон гэдгийг та хэдийнэ мэдэх ёстой."

Эдгээр үгс нь гал дээр тос нэмэхтэй адил болж, Ху Жяо Эрийг ичих, уурлах хоёрыг зэрэг мэдрүүлэв. Тэр дөнгөж дайрах гэж байтал Ху Мэй Эрийн нуугдаж байсан газар руу эргэж харлаа.

Түүний ямар нэгэн зүйл хашхирах гэсэн эрч хүчтэй оролдлогуудыг хараад, түүний зүрх зөөлөрч, уур бухимдал нь аажмаар хайлж алга болов. Гүнзгий амьсгаа аваад тэр: "За Яах вэ , энэ удаад би чамд дахиж төвөг удахгүй ээ" гэлээ.

Ян Кай өөрийн эрхгүй уртаар санаа алдав. "Хатагтай, өршөөл үзүүлсэнд баярлалаа."

Ху Жяо Эр хөнгөхөн инээлээ. "Үнэндээ чиний үгс зөв байсан ч, нэг л алдаа байлаа."

"Аль хэсэгт нь?" хэмээн Ян Кай асуув.

Ху Жяо Эр хурдан хариулсангүй, харин ч гараа даллаж нуугдаж байсан Ху Мэй Эрийг гарч ирэхэд хүргэлээ. Ян Кай маш их цочирдсон бөгөөд учир нь тэр энэ эмэгтэйн хүч чадал маш их гэдгийг мэдэж байсан ч, түүний хүч чадлыг ийм түвшинд байна гэж бодоогүй юм. Гараа даллаж нэг хүнийг гарч ирүүлнэ гэдэг нь тухайн хүнийг дор хаяж Жинхэнэ Элементийн Хязгаарын түвшинд байгааг тодорхой харуулж байлаа.

Эрх чөлөөгөө олж авсан Ху Мэй Эр дур булаам нүдээрээ Ян Кай руу харав. Түүний царай тайвширсан бөгөөд дөнгөж саяхан тэрээр эгч нь хэсэгхэн зуурын уурандаа Ян Кайг алчих вий гэхээс үхтлээ айж байсан юм.

Тэрээр эгч рүүгээ дахин харахдаа Ян Кайн үгсийг санаад өөрийн эрхгүй инээлээ.

[Бурхан минь, эгчид тийм үгс хэлж зүрхэлсэн хэрнээ ямар ч хохирол амсаагүй эрэгтэй хүн байдаг байх нь ээ.]

"Эгч ээ!" Ху Мэй Эр гарч ирмэгцээ эгч рүүгээ үсрэн очиж уурлалаа. "Битгий уурлаа. Энэ хэрэгт түүнийг буруутгаж болохгүй шүү."

"Би түүнийг буруутгана гэж хэлээгүй шүү дээ." Ху Жяо Эрийн дүнсгэр байдал арилж, тэр Ян Кай руу харан толгойгоо эргүүллээ. "Чиний буруу байсан зүйл бол, Мэй Эр бид хоёр ихрүүд биш ээ."

"Та хоёр ихэр биш гэж үү?" хэмээн Ян Кай гайхан асуув.

Анхааралтай ажиглан харахад, түүний өмнө зогсож буй хоёр хатагтай яг л ижилхэн харагдаж байсан бөгөөд ялгах аргагүй байлаа. Хэрэв тэд дахин уулзаад түүнээс хэн нь хэн бэ гэж асуувал, тэр гарцаагүй хэлж чадахгүй байх байлаа.

"Үгүй ээ, би Мэй Эрээс хэдэн насаар эгч юм." Ху Жяо Эр бүдэгхэн инээмсэглэв. Ян Кайн цочирдсон байдлыг хараад түүний зүрх сэтгэл бага зэрэг амарч, амар амгаланг олжээ.

"Ер бусын зүйлсээр дүүрэн байдаг энэ хорвоо үнэхээр уудам юм даа." Ян Кай гунигтайгаар санаа алдсан бөгөөд тэд үнэхээр эгч дүү хоёр байжээ. Тэд хэдэн жилийн зайтай төрсөн хэрнээ яг л ижилхэн харагдаж байлаа. Уудам тэнгэрийн дор, энэ нь магадгүй цорын ганц тохиолдол байх.

"Чи намайг танихгүй гэж үү?" Ху Жяо Эр бага зэрэг гайхав; эцсийн эцэст тэр бол Цуст тулааны бүлгэмийн залуу үеийн хүчирхэг шавь шүү дээ. Түүний нэр хүнд маш их алдартай байтал, энэ хүн яаж түүнийг танихгүй байж чадах билээ?

"Би танихгүй." Ян Кай мэдлэггүй бөгөөд туршлагагүй харагдан толгойгоо сэгсэрлээ.

Түүнийг худал хэлээгүй байгааг хараад Ху Жяо Эр түүнд итгэхээс өөр аргагүй болов. Тэр түүний сүүлийн хэдэн жилийн өдөр тутмын амьдралыг мэдээгүй бөгөөд тэр бараг л гадаад ертөнцөөс тусгаарлагдан амьдарч, бусадтай хэзээ ч нийгэмшиж байгаагүй юм.

"Чамд өнөөдөр надад төвөг удах ямар нэгэн зүйл байгаа юм уу?" Ху Мэй Эр Ян Кай руу харан толгойгоо эргүүллээ.

Тэгээд Ян Кай тэдэнд зорилгоо хэлэв. Ху Мэй Эр зөвлөгөө авахаар эгч рүүгээ харав. Эгч нь гараа даллаад: "Тэгвэл яв даа, гэхдээ уурхай дээр битгий шуугиан дэгдээгээрэй" гэлээ.

"Баярлалаа." Ян Кай уртаар санаа алдав.

"Явцгаая. Уурхайн бүс эндээс тийм ч хол биш ээ." Ху Мэй Эрийн сэтгэл санаа нэлээд сайн байгаа бололтой, түүний хацарт ягаан туяа татсан бөгөөд тэр тэргүүлэн алхлаа.

Ян Кай, Ху Мэй Эр хоёрыг явахтай зэрэгцэн Ху Жяо Эр босож зогсоод хаш гаараа өөрийнхөө зөөлөн, дугуй бөгөөд төгс хэлбэртэй өгзгөө аажмаар үрж эхлэв.

Иллэг хийх зуураа тэр өөртөө: "Нэг нь яаж нөгөөгөөсөө том байдаг юм бэ? Тэд ижилхэн байгаа нь тодорхой байна шүү дээ! Тэр өмхий жаал яг утгагүй зүйл ярьж байж. Ямар зэвүүн юм бэ!" хэмээн бувтналаа.