Бүгдийн нүд аажмаар Сү Янь болон түүний түшиж яваа Ян Кай руу чиглэлээ. Тэдний харцанд атаархал болон жөтөөрхөл нуугдаж байсан бөгөөд эргэн тойронд хүйтэн уур амьсгал ноёлно.

Энэ хүртэл тэд Сү Янийг эрэгтэй хүнтэй ийм дотно байхыг хэзээ ч харж байсангүй. Тэр байтугай өнөөх онцгой гарамгай Гол шавь нар ч ийм анхаарал халамж хэзээ ч хүртэж байгаагүй билээ.

Сү Янийн бясалгасан техник бол Мөсөн Зүрхний нууц байв. Олон жилийн турш хөлдсөн түүний зүрх сэтгэл, тэр байтугай энгийн үед өөртэйгөө ойр дотно эрэгтэй хүмүүстэй ярилцахдаа ч хүртэл маш хүйтэн хөндий байдаг байлаа.

Өндөр Тэнгэр Асрын шавь бүр, хэчнээн хүчирхэг, хэчнээн өндөр байр суурьтай байсан ч, энэхүү гоо бүсгүйг ямар нэгэн байдлаар гомдоохгүйн тулд түүний дэргэд туйлын болгоомжтой байх ёстой болдог.

Гэтэл одоо тэр дөнгөж Анхдагч Элементийн 3 дугаар шатанд байгаа нэгэн залууг өөрийн санаачлагаар түшиж явлаа. Түүний хаш мэт цагаан гар залуугийн бэлхүүсэн дээр байрлах бөгөөд мөс мэт царайнд нь бага зэргийн улаан туяа татаж, үзэсгэлэн гоог нь улам тодотгож байв.

Өмнө нь хүрч очшгүй мэт санагддаг байсан хүн одоо хамаагүй илүү ойр дотно мэт санагдах болов!

Өндөр Тэнгэр Асрын эдгээр бүх эрэгтэй шавь нарын зүрх сэтгэл бутран уналаа. Учир нь тэдний хүрч баршгүй дарь эх нь жирийн нэгэн мөнх бус хүнтэй хүрэлцсэнээрээ гутаагдаж байгаа мэт санагдав.

Тэдний дарь эхийг гутаасан хүн яг тэдний нүдний өмнө зогсож байлаа. Тэр дарь эхээр нь түшүүлж, дарь эхийнх нь үнэрийг үнэртэж, дарь эхийнх нь гарын зөөлнийг мэдэрч, тэдний хэнийх нь ч зүүдэлж ч зүрхлэхгүй тийм л халамжийг хүртэж байлаа!

"Намайг алмаар байгаа хүмүүс их байна даа!" Ян Кайн амны булан дээшлэн ер бусын инээмсэглэл тодров. Сү Янь урагш алхахад тэр барын сүрийг далимдуулсан үнэг шиг инээмсэглэсээр дагалаа.

Эдгээр хүмүүсийн урдуур өөртөө итгэлтэйгээр алхаж явахад нь жижиг биетэй нэгэн эрэгтэй Сү Янь, Ян Кай хоёрын замыг хааж зогсов. Тэр хүний харцанд зөөлөн байдал илрэх ч бага зэргийн атаархал, дургүйцэл нуугдаж байлаа.

Сү Янь гэнэт зогсоод, толгойгоо өргөн түүн рүү харав.

"Зам тавь!" Түүний хүйтэн хоолой цуурайтлаа. Энэ нь ямар ч мэдрэмжгүй, уйтгартай байсан тул хэн ч ярьж буй хүний сэтгэл хөдлөлийг мэдрэх аргагүй байв.

Өнөөх эрэгтэй гашуунаар инээмсэглэн, толгой сэгсрээд, "Номын эгч ээ, энэ Номын ахад нь битгий хэцүү байдал үүсгээч. Энэ Номын ах чинь зөвхөн үүргээ л биелүүлж байна шүү дээ!" гэлээ.

Энэ бол Өндөр Тэнгэр Асрын хоёр дахь хамгийн хүчирхэг шавь Ше Хун Чэн байлаа.

"Зам тавь!" Сү Янь өнөөх хүнд өөр нэг ч үг хэлэхийг хүссэнгүй дахин давтан хэлэв.

Ше Хун Чэн аргагүйдэн дахин давтаж: "Номын эгч ээ, энэ хүмүүс одоохондоо явж болохгүй! Тэд сургуулийн дүрмийг зөрчсөн бөгөөд Их Настан өмнө нь хэн ч тэднийг эндээс авч явж болохгүй гэж тушаасан юм."

"Дүрэм?" Ян Кай ёжлон нэг алхам урагшилж, " Номын ахаас асууж зүрхэлье? Би ямар дүрэм зөрчсөн юм бэ?" гэлээ.

Ше Хун Чэн түүн рүү жигшсэн харцаар хараад, "Бүлэглэж зодолдох, хүн алахыг завдах, Сахилгын шавь нарыг үл хүндэтгэх. Эдгээрийн аль нэг нь л чамайг Өндөр Тэнгэр Асраас хөөхөд хангалттай шалтгаан болно" хэмээн хэлэв.

"Бүлэглэж зодолдох оо?" Сү Янь дуугарч, "Хэнтэй зодолдох гэж? Нэгэнт л бүлэглэж зодолдсон юм бол өрсөлдөгч нь байх ёстой биз дээ? Тэгвэл танай Сахилгын танхим яагаад зөвхөн нэг талыг нь л баривчилсан юм бэ? Нөгөө гэмт хэрэгтнүүд нь хаана байна?" гэв.

Ше Хун Чэн хэлэх үггүй болж, түүний царай үнэхээр хараад барамгүй болж хувирлаа. Нөгөө тал нь мэдээж Вэй Жуаний дагалдагчид байсан тул тэд яаж тэднийг баривчилж зүрхлэх билээ дээ.

"Хүн алахыг завдах аа? Тэгвэл тэр хүний цогцос нь хаана байгаа юм?"

Ше Хун Чэн хүчлэн инээмсэглэж, тэр даруй тайлбарлан "Завдсан, хүн алахыг завдсан, гэхдээ аз болоход манай Сахилгын танхим түүнийг цагт нь зогсоосон юм. Бид муу үр дагавраас зайлсхийж чадсан" гэлээ.

"Үндсэн сургууль доторх шавь нарын хоорондын эрдэм солилцох тулаанд хэн нэгний амьд явах, үхэх эсэх нь шавь нар өөрсдөө л зохицуулах хэрэг! Хэрэв чиний хэлснээр бол, эрдэм солилцсон шавь бүр хүн алахыг завдсан хэрэг болж таарах нь уу? Тэгвэл бүх Сахилгын шавь нар Өндөр Тэнгэр Асраар нэг гүйж шавь бүрийг хорих нь ээ?"

Сү Янийн царай ямар ч өрөвдөх сэтгэлгүй байх бөгөөд дуу хоолой нь мөс мэт хүйтэн байв, "Өөр юу гэлээ, Сахилгын шавь нарыг үл хүндэтгэх гэнэ ээ, хэрэв танай Сахилгын шавь нар үнэхээр шударга, хараат бус байж чадвал хэн та нарыг үл хүндэтгэх юм бэ?

Энэ сургуулийг төлөөлөх ёстой хүн, аль эрт эрх мэдлийн тэмцлийн нэг хэрэгсэл болон доош унаж, өөрийнхөө нэр төрийг устгасан байна. Түүнийг нь хүмүүс уландаа гишгэх нь гайхах зүйл биш ээ!"

"Номын эгч ээ..." Ше Хун Чэнгийн инээмсэглэл туйлын муухай бөгөөд эвгүй болсон байлаа, тэр үнэхээр аргагүйдсэн харагдах бөгөөд, "Та үнэхээр ингэж шулуухан хэлэх шаардлагатай байгаа юм уу?" гэв.

"Үнэн, худал аль нь болохыг чи өөрөө зүрх сэтгэлдээ мэдэж байгаа."

Ше Хун Чэнгийн царай барайж, нам дуугаар: "Номын эгч ээ, би таны надад хандсан чин сэтгэлийг хүлээж авсан байхад, та яагаад одоо хүртэл надад хэцүү байдал үүсгээд байгаа юм бэ?" гэлээ.

Сү Янь хайхрамжгүйгээр хариулав. "Хэрэв Номын ахын энэ үгийг Жао Фэй Шүэ, Номын дүү Жао сонсвол түүнд ямар санагдах бол?"

Жао Фэй Шүэ бол Ше Хун Чэн болон Сү Янь нарын адилаар Өндөр Тэнгэр Асрын Гол шавь байлаа. Гэвч энэ эмэгтэй Ше Хун Чэнтэй ямар харилцаатай болох нь тодорхойгүй байв.

Ше Хун Чэнгийн хамаг бие чичирч, Сү Янь руу харах харц нь өөрийнхөө одоогийн нөхцөл байдалд харамссан уй гашуугаар дүүрсэн байсан ч, түүнд өөр ямар ч гарц үлдсэнгүй. Харцаа шилжүүлэн тэр Ян Кай руу муухай харж, бүх гомдлоо түүн рүү чиглүүлэв.

Ян Кай тайван хэвээр, түүнээс өчүүхэн ч айсан шинжгүй байлаа.

"Чамайг Ян Кай гэдэг үү?" Ше Хун Чэн дотоод гомдлоо хүчээр даран асуув. Өөрийнх нь дурласан охин өөр нэг эрэгтэй хүнийг түшиж, түүнтэй дотно байхыг харсан ямар ч эрэгтэй хүн яаж шаналахгүй байх билээ дээ.

"Номын ах надад ямар сургамж хайрлах гэсэн юм бэ?"

"Энэ бүх явдал чамаас л болж эхэлснийг би мэдэж байна. Хэрэв чи байгаагүй бол энэ бүх төвөгтэй асуудал гарахгүй байсан. Хэрэв чи өөрийнхөө тарьсан асуудалдаа Номын эгч Сүг хутгахыг хүсэхгүй байгаа бол дуулгавартайяа шорондоо буцаж орж, намайг өөрөө очиж хүч хэрэглэхээс хэмнээд өг" гэж Ше Хун Чэн хайхрамжгүй хэлэв. Тэр Сү Янийг ятгаж чадахгүй бас түүн рүү гар далайж зүрхлэхгүй тул зөвхөн Ян Кай руу л хандаж чадах байлаа.

Ян Кай зөвхөн инээмсэглэв.

"Чи юунд нь инээгээд байгаа юм бэ?" Ше Хун Чэн хөмсөг зангидан асуулаа.

Ян Кайн хамаг бие нь цусанд будагдсан байсан тул түүний дүр төрх үнэхээр аймшигтай харагдаж байв. Инээмсэглэх зуураа тэр Сү Янийн өөрийнх нь бэлхүүсэн дээр байсан хаш мэт гарыг аажмаар атгав. Алгандаа барингаа тэр түүний гарыг зөөлнөөр илж, Сү Янь руу толгойгоо эргүүлээд маш нпялуун өнгөөр: "Би ч бас Номын эгчийг үүнд хутгахыг хүсэхгүй байна л даа, гэхдээ түүний надад хандсан энэ чин сэтгэлийн хариуг би яагаад ч өгөхгүй байж чадахгүй нь. Тийм болохоор би түүнийг хүссэнээ хийхийг нь зөвшөөрөхөөс өөр арга алга даа" гэлээ.

Ше Хун Чэнгийн царай цонхийж, харин Сү Янь газарт шигдсэн мэт хөдөлгөөнгүй зогсох бөгөөд царайнд нь төөрөлдсөн шинж тодорчээ.

Ли Юнь Тянь болон бусдын эрүү нь газар унах шахаж, хоолойноос нь ямар нэгэн хачирхалтай дуу гарсан боловч тэд юу ч хэлж чадсангүй.

Харин эргэн тойронд байсан зуу орчим Сахилгын шавь нарын зүрх нь яг л хоёр хуваагдах шиг л болов. Тэд бүгд мэл гайхаж, алмайран хоцорлоо!

"Номын эгч ээ, миний зөв биз дээ?" Ян Кай байдлын хурцадмал байдлыг анзаарсан шинжгүй шархан дээр нь давс үрэх мэт үргэлжлүүлэн асуув.

Ше Хун Чэн, Сү Янь руу туйлын сандран харж байсан бөгөөд сонсохыг хүсээгүй хариултаа сонсох вий гэхээс айж байлаа.

Сү Янь гэнэт биеэ эргүүлэв.

Тэр ийм насанд хүртлээ хэзээ ч эрэгтэй хүнд ингэж хандаж үзээгүй бөгөөд түүний гар өөр хүний гарт атгуулж, хүссэнээрээ илбүүлж байлаа. Тэрхүү эвэршсэн барзгар гар түүний арьсыг үрэхэд өвдөлттэй хэрнээ дулаахан мэдрэгдэж байв.

Сү Янь туйлын ихээр уурласан байв! Эргэж хараад тэр Ян Кайг цохиж нисгэхийг хүссэн ч түүнийг хараад юу хийхийг нь ойлголоо. Түүнийг цохих хүслээ даран байж Сү Янь бага зэрэг толгой дохиод, үнэнээсээ: "Тийм ээ!" хэмээн хариулав.

Хариулах зуураа тэр энергийн урсгал үүсгэж, Ян Кайн судсууд руу илгээлээ.

Ян Кай гэнэт гиншин дуугарч, түүний хамраас хоёр салаа цус урсан гарч ирэв.

"Чи яагаад цус алдаж эхлэв ээ?" Ингэж хэлэх зуураа Сү Янь торгон алчуур гаргаж ирээд Ян Кайн цусыг зөөлнөөр арчиж өглөө.

"Би өөрөө чадна аа, би өөрөө чадна!" Ян Кайн зүрхээр хүйт даав. Хэдийгээр энэ Номын эгч хайхрамжгүй харагдаж байсан ч, хэрэв тэр түүний хязгаарт хүрэх юм бол түүний гарт ямар ч өршөөлгүйгээр үхнэ гэдгээ тэр мэдэж байлаа.

"Та хоёр..." Ше Хун Чэн атаархалдаа галзуурах шахан хашхирлаа. Хэрэв өмнө нь тэр Сү Янийн үгэнд итгэхийг хүсэхгүй байсан бол одоо энэ дүр зургийг хараад түүний мэдрэмжид эргэлзэхээс өөр аргагүй болов.

Тэр хэзээ нэгэн цагт Сү Янийг эрэгтэй хүнд ингэж зөөлөн, халамжтай хандаж байхыг нь харж байсан гэж үү? Тэр хэзээ нэгэн цагт Сү Янийн гар өөр эрэгтэй хүний гарт ямар ч эсэргүүцэл, дурамжхан байдалгүйгээр атгуулахыг харж байсан гэж үү?

Тэр үнэхээр баяртай бөгөөд өөрөө хүссэн байгаа мэт харагдаж байлаа. Гэхдээ Сү Янийн хүч чадалтай харьцуулахад Ян Кай яаж түүний зүрх сэтгэлийг татаж чадсан байх билээ?

"Номын эгч ээ, та уг нь язгуур угсаатай төрсөн хүн байж яаж ийм хог шаар шиг амьтныг шохоорхож чаддаг байна аа?"

"Чи хэнийг хог шаар гээд байна?" Ян Кай болон Сү Янь хоёр хоёулаа нэгэн зэрэг толгойгоо эргүүлэн харахад тэдний царай яг л догшин шуурга мэт харагдаж байлаа.