Хэд хэдэн хүний шүлсээ хүчтэй залгих чимээ дуулдав. "Номын ах аа, бид одоо яах вэ?" хэмээн тэдний дундаас нэг нь сандрангуй асуув, учир нь хэрэв тэд Ян Кайг үргэлжлүүлэн зодвол тэр үхчихнэ гэж айж байлаа.

"Бурхан минь, тэр гаж амьтан байна!" Чи Хувиргах шатны шавь хараал урсган, нүднийх нь зовхи таталзаж, шүдээ зуун байж: "Бид одоо түүнд санаа зовох хэрэггүй. Хэрвээ тэр наашаа ирвэл бид дайрах болно! Энэ удаад бид түүнийг заавал ухаан алдуулж унагаах ёстой!" гэв.

"Ойлголоо!" Үлдсэн дөрөв нь дурамжхан хариулав.

Энэ таван хүн дээд зэргээр сонор сэрэмжтэй байх үед тэдний зүрх сэтгэлд ямар нэгэн муу зүйл тохиох гэж буй мэт маш хүчтэй зөн совин төрж, өрөөн доторх хэм хэдэн хэмээр огцом буурав.

Гэнэт Өрөөн дотор мөс тас няс чимээ гарч, бүгдэд нь сонсогдохуйц чанга цуурайтлаа. Тэр таван хүнийг эргэж харахад өрөөний дөрвөн ханан дээр нимгэн мөсөн давхарга тогтсон байхыг олж харав.

"Юу болоод байна аа?" Нэг нь асуух зуураа дагжин чичирч эхэллээ.

"Пан" хийх чимээ гарч, өрөөний хаалгыг хэн нэгэн өшиглөн онгойлгов.

"Хэн бэ!" Чи Хувиргах шатны Сахилгын шавь хашхирлаа. Эргэж хартал түүний ам нугасны өндөг шиг томорч, яагаад ч юу ч хийгээд амаа хаах тэнхээгүй болж орхив.

Өрөөн доторх хэм огцом буурч байсан хэдий ч, хаалган дээрх эмэгтэй рүү ширтэх нь түүний духан дээр хүйтэн хөлс дааварлана. Тэрээр ээрч мууран "Ном-Номын эгч Сү Янь!" хэмээн бувтналаа.

"Номын эгч Сү Янь аа?" Үлдсэн дөрвөн хүний царай эрс хувирав.

Тийшээ харвал, тэнд цагаан хувцас өмссөн, хүйтэн бас хайхрамжгүй царайтай, нүд гялбам үзэсгэлэнтэй нэгэн бүсгүй зогсож байлаа.

Тэр яг л уулын оргил дээр хэзээ ч үхдэггүй, хэзээ ч хөгширдөггүй, үүрд дэлбээлэн байдаг цасан лянхуа мэт байх бөгөөд хүмүүний ертөнцөд бууж ирэхдээ жавар мэт хүйтнийг тээн ирсэн мэт; тэр тийм л эрхэмсэг, тийм л хүйтэн байлаа.

Түүний үзэсгэлэнт нүд өрөөг гүйлгэн харахад өнөөх таван шавь түүнээс маш ихээр дорд болсноо мэдэрч, өөрийн эрхгүй толгойгоо гудайлгав.

Сү Янь Хар Салхит худалдааны гудамжнаас Ойн шорон руу яаран гүйж ирсэн юм. Сү Мүг энд хоригдсон гэж бодоод дотогш дайран орсон ч энд тулалдаан болж буй ул мөрийг мэдэрсэн тул үүний оронд нааш яаран иржээ.

Хаалга онгойлгоход түүний нүдний өмнө үзэгдсэн дүр зураг зүрхийг нь бага зэрэг чичрүүлэв.

Өрөөн дотор зургаан хүн байсан бөгөөд тав нь Сахилгын танхимын шавь нар, тэдний нэг нь Чи Хувиргах 2 дугаар шатанд, бусад нь Анхдагч Элементийн шатанд байлаа. Нөгөө нэг хүн нь цусанд будагдаж, ноорхой хувцастай болсон байх бөгөөд чичирч гуйвж байсан ч түүний нүдэнд бууж өгөхийг үл зөвшөөрсөн хүчтэй харц гэрэлтэнэ.

Энэ хүнтэй.......тэр өмнө нь уулзаж байсан!

Ян Кай! Сү Мү түүнийг нэг удаа Хар Салхит худалдааны зах дээр дагуулж ирж байсан бөгөөд тэр бол Чэн Шао Фэнг ялсан Туршилтын шавь шүү дээ!

Тэнгэрлэг Мэдрэхүйгээ илгээн нөхцөл байдлыг шалгаж үзээд Сү Янь мэл гайхав. Ян Кайг шалгаад тэр түүнийг хамаг биедээ бэртэл авсныг олж мэдэв; хэдийгээр тэдгээр бэртэл нь түүний амийг авахааргүй байсан ч түүний хүч чадлаар ингэж босож зогсох нь битгиъй хэл ухаантай байх нь боломжгүй зүйл байлаа.

Унахгүйгээр босож зогсохын тулд түүний тэсвэр тэвчээр, хүсэл зориг ямар их хүчтэй байна вэ?

Энэхүү богино хугацаанд Сү Янь өрөөнд юу болсныг ерөнхийд нь ойлгож амжлаа. Түүний зүрх сэтгэлд сэтгэл хөдлөл илрэх нь ховор байдаг ч энэ удаад тэр бага зэрэг уурласан байв.

Гялсхийх төдийд Сү Янь , Ян Кайн хажууд гарч ирэн түүнийг түшиж авав. Тэрээр өөрийн мөс мэт хүйтэн Жинхэнэ Юань Чи-гээ илгээн, түүний дотор болон гаднах бэртлийг нь эмчлэхийн тулд хянаж эхлэв.

Бодоод үзвэл энэ нь бага зэрэг хачирхалтай байлаа. Учир нь мөс мэт хүйтэн энерги түүний биед орохтой зэрэгцэн түүний бие дэх гал мэт халуун энерги ухарч, манантаж байсан ухаан санаа нь хамаагүй цэлмэг болж ирэв.

Түүний хамарт цэвэр бөгөөд сэнгэнэсэн үнэр үнэртэхэд Ян Кай толгойгоо эргүүлэн Сү Янь руу харахад, түүний догшин ширүүн царай аажмаар алга боллоо.

Тэр яг л цаст уулан дээр сууж байгаа мэт санагдах бөгөөд гадаад ертөнцийн бүх дуу чимээ, дүрс хэлбэрийг арилгаж, зөвхөн сэрүүн бөгөөд сэнгэнэсэн салхи л мэдрэгдэнэ. Тэр дэргэд нь байх үед Ян Кай өөрийн эрхгүй түүний гараас хөтлөн түүнээс бусад бүх зүйлээс холдон тусгаарлагдаж амьдрах тухай бодохгүй байж чадсангүй.

"Хэн түүнийг цохисон бэ?" Сү Янь өөрийн хүйтэн хоолойгоор тайвнаар тэднээс асуув.

Таван Сахилгын шавь нар бие бие рүүгээ харан чичирхийлж байлаа. Тэд толгойгоо гудайлган "Бид бүгд цохисон" гэлээ.

Сү Яний өмнө түүнд худал хэлэх нь түүнийг гутаан доромжилж, түүн рүү шороо цацаж байгаатай ижил зүйл байлаа. Тэрхүү эрхэмсэг бөгөөд сүрлэг байдал нь тэднийг түүний өмнө үнэнийг хэлэхэд хүргэсэн юм.

Сү Янь толгой дохин "Маш сайн байна!" гэв.

Тэр хэлэх үгээ хэлснийхээ дараа Ян Кайг түшиж алхам алхмаар өрөөнөөс гарч явлаа.

Сү Яний дүр төрх харагдахгүй болсны дараа л өнөөх тав арайхийн амьсгаа авав. Тэр үед тэд яг л гамшгаас аврагдсан мэт мэдрэмж төрж байлаа.

Гэвч тэднийг баярлаж амжихаас өмнө тэд гэнэт маш их айдаст автлаа. Хаалга руу хартал тэд алганы хэмжээтэй болж хурдан томорч буй жижиг мөсөн хэсгийг харав. Энэхүү алганы хэмжээтэй мөс нь цасан ширхэг хэлбэртэй байв.

"Пат" хийх чимээ гарч таван цасан ширхэг бутран унав. Үүний дараа өнөөх таван шавь нар цасан ширхгүүд устахтай зэрэгцэн тэдний Юань Чи нь алга болохыг мэдэрч өвдсөндөө газар унав. Юань Чи нь алга болохтой зэрэгцэн тэд бүгд олон тооны шарх авлаа.

"Ямар хүчирхэг юм бэ! Тэр үнэхээр номер нэг гэдэг цолонд тохирох хүн юм!" Чи Хувиргах шатны Сахилгын шавийн царай айсандаа цонхийж, даарсандаа чичирхийлж байлаа.

Сү Янь яаж дайрч чадсаныг тэр огтхон ч харж чадсангүй. Ямар ч анхааруулгагүйгээр тэр дайралтаа үлдээсэн байлаа.

Хэрэв Номын эгч тийм тайван байгаагүй бол хэдэн хөнгөн шарх авах төдийхнөөр өнгөрөхгүй байсан нь лавтай. Түүний хүч чадлаар бол хэрэв тэр үнэхээр тэдний амийг авахыг хүссэн бол энэ нь эмгэн хумсны дун чимхээд хагалахтай л ижил амархан зүйл байх байлаа.

Өрөөний гадаа Ян Кай гуйвж дайвсан алхаагаар алхсаар л байв. Ардаа гарах чимээг сонсоод тэрээр гайхширсан байртай Сү Янь руу толгойгоо эргүүлж, "Чи үнэхээр тэдэн рүү дайрчихсан юм уу?" гэлээ.

Сү Яний урт сормуус аажмаар доошилсноо "Тийм ээ. Чи зүгээр биз дээ?" гэж асуув.

"Би зүгээр ээ." Ян Кай толгой дохин, "Өө нээрээ, очоод Ли Юнь Тянь болон бусдыг суллаач" гэлээ.

"Сү Мү яасан бэ?" гэж Сү Янь асуулаа.

"Би мэдэхгүй байна." Ян Кай аажмаар толгой дохиж, "Тэр энд хоригдоогүй. Тэр хүмүүс Сү Мү рүү гар хүрч зүрхлээгүй болохоор түүнийг буцаагаад явуулсан байх" гэв.

Үүнийг сонсоод Сү Янь сая л нэг тайвшран санаа алдав.

Хоёр хүн хурдхан алхсаар Ойн шоронгийн гүн рүү орлоо. Удалгүй тэд Ли Юнь Тянь болон бусдын хоригдож буй өрөөний гадаа ирэв. Ян Кай, Сү Янь хоёрын сугадалцан, ийм дотно байхыг харсан тэд туйлын ихээр цочирдов. Тэр даруй тэдний нүд нь орой дээрээ гарч, хэрхэн амьсгалахаа хүртэл мартжээ.

[Бурхан минь! Хэрэв та намайг Номын эгч Сүтэй ингэж ойрхон байхыг зөвшөөрвөл, би үхсэн ч гомдохгүй ээ!]

Ли Юнь Тянь болон бусад нь атаархсандаа үхэх шахаж байлаа.

"Та нар бүгд гараад ир." Сү Янь гараа өргөж, хаалганы цоожийг эвдлээ.

"Аах..." Энэ хэсэг хүмүүс өөрийн эрхгүй уулга алдан, тэнэг хүн шиг гадагш гарав. Арван хос нүд бүгд Ян Кай, Сү Янь хоёр руу ширтэж байлаа.

Сү Янийн царай хэдий тайван байсан ч тэдэнд ингэж ширтүүлэх нь түүнийг өөрийн эрхгүй бага зэрэг хүйтэн хөндий болоход хүргэв.

"Нааш ир, би та нарыг эндээс гаргая." Сү Янь өөрийн хүйтэн хэрнээ үзэсгэлэнтэй царайгаа хадгалсаар ийн хэлэв. Ян Кайг түшээд тэр урд нь алхаж, харин Ли Юнь Тянь болон бусад нь тэдний араас дагалаа.

Удалгүй энэ хэсэг хүмүүс Ойн шоронгоос гадагш гарав. Тэднийг гарч ирэхэд нарны хурц туяа нүдийг нь гялбуулан, нүдээ онийлгоход хүргэлээ. Ингээд хартал тэднийг зуу орчим Сахилгын танхимын шавь нар угтан авч, бүсэлсэн байлаа.

"Ийм том сүр дуулиан гаргах гэж!" Ян Кай хүйтнээр хашхираад, "Номын эгч ээ, энэ магадгүй таны эсрэг бэлтгэсэн зүйл байх тийм үү?" гэлээ.

Сү Янь хариулсангүй. Тэр зөвхөн тэр хэсэг хүмүүсийг нүд гүйлгэн хараад, Ян Кайг түшсэн хэвээр урагш алхав.

Хэн ч тэдний замыг хааж зүрхэлсэнгүй. Тэдний замд байсан Сахилгын танхимын шавь нар бүгд нүдэндээ айдас тээсээр, өөрийн эрхгүй хоёр тийш болж зам тавьж өглөө.