"Одоогоор Өндөр Тэнгэр Асарт Их Настан, Дөрөвдүгээр Настан, Тавдугаар Настан нар бүгд нэгдэж, Их Настан тэднийг тэргүүлж байгаа.

Харин Хоёрдугаар Настан, Гуравдугаар Настан хоёр тэднийг эсэргүүцэж, одоогийн Тэргүүнийг төлөөлөн дэмжиж байгаа юм. Өнгөрсөн хэдэн жилийн хугацаанд Хоёрдугаар Настан, Гуравдугаар Настан хоёр энэхүү ширүүн тэмцэлд маш их зовлон амссан даа."

Ли Юнь Тяний яриаг сонсоод Ян Кай нөхцөл байдлыг өмнөхөөсөө хамаагүй илүү тодорхой ойлголоо.

Настангууд өөр хоорондоо таарамжгүй байгаа болохоор залуу үеийнхэн нь ч бас таарамжгүй байх нь мэдээжийн хэрэг. Сү Мү болон Вэй Жуаний маргаан ч бас үүний л үр дагавар байх.

Жао Ху ёжтойгоор инээгээд, "Бар агуйгаас гараагүй болохоор л сармагчин хаан шиг аашилж байгаа хэрэг. Хэрвээ Тэргүүн эргэж ирвэл, Их Настан болон бусад нь хамаагүй хэрэг болж хувирах байлгүй?" гэлээ.

Ли Юнь Тянь Жао Ху руу муухай хараад, "Бусдын ардуур битгий хов жив яриад бай. Бид залуу үеийнхэн байж Настангуудынхаа арга барилд дургүйцлээ гээд тэднийг хүндлэхгүй байж болохгүй" гэв.

Жао Ху хэлээ гаргаад, "Чи ч гэсэн тэгж л бодож байгаа биз дээ?" хэмээн бувтналаа.

Ли Юнь Тянь түүнийг зэмлэн, "Гэхдээ би үүнийг чангаар хэлэхгүй байна шүү дээ" гэв.

Хувь нэмрийн танхимд Шя Нин Чан яарсаар, ядарч амьсгаадсаар гүйн ирлээ. Түүнийг ийм байдалтай байхыг харсан Өвгөн Мэн инээгээд, "Миний шавь дахиад л багш дээрээ зочлохоор ирээ юу? Ээ дээ, ийм элбэрэлтэй шавьтай байх ч сайхан шүү, би баяртай байна" гэлээ.

Шя Нин Чан тэвчээр алдан: "Багш аа, том мэдээ, бас муу мэдээ байна" гэв.

"Юу болсон юм бэ?" Мэн У Яа бага зэрэг гайхширав, учир нь тэр шавиа өмнө нь хэзээ ч ингэж их сандарч тэвдсэн байхыг харж байгаагүй юм.

Шя Нин Чан тэр даруй Ян Кай болон бусдын хооронд Вэй Жуаньтай холбоотой юу болсон тухай бүгдийг ярьж эхэллээ.

Бүгдийг нь сонсож дууссаны дараа Мэн У Яагийн царай нэлээд баргар болов. "Тэр Ян Кай гэдэг жаал чинь аль хэдийн Анхдагч Элементийн 3 дугаар шатанд хүрчихсэн гэж үү? Бас тэр Вэй Жуанийг ялсан гэнэ ээ?"

"Тийм ээ!" Шя Нин Чан түүнийг дараагийн шат руугаа дэвшихэд өөрөө ч бас тусалсан гэдгээ дотроо бодох зуураа толгойгоо тасралтгүй дохилоо.

"Өнгөрсөн удаа Хар Салхит ууланд түүнд тохиосон тэр азтай завшаан багагүй зүйл байсан бололтой дог оо. Ямар гайхалтай хурдан өсөж дэвшээ вэ" гэж Мэн У Яа бага зэрэг гайхширан хэлэв.

"Багш аа, та ингээд санаа алдаад суугаад байлгүй, хурдхан түүнийг аврах арга бодооч дээ" гэж Шя Нин Чан тэвчээргүйхэн гуйлаа.

Мэн У Яа түүн рүү гөлрөн харснаа шавь руугаа их л хачирхалтай дуугаар, "Хайрт шавь минь, чи яагаад ингэж их сандраад байгаа юм бэ?" гэж асуув.

Сандран мэгдсэн Шя Нин Чан ээрч мууран "Би юу?" гэлээ.

"Тийм ээ, чи одоо маш их сандарсан байна." Мэн У Яа толгой дохив. Энэ олон жилийн турш тэрээр мөс мэт тунгалаг, хаш мэт цэвэр ариун байсаар ирсэн бөгөөд Мэн У Яа түүнийг хамгийн сайн ойлгодог ч өмнө нь хэзээ ч түүнийг ийм байдалтай байхыг нь харж байсангүй.

Түүнийг таньдаг болсон энэ олон жилийн хугацаанд араас нь гүйсэн тоолж баршгүй олон эрэгтэй шавь нар байсан ч тэр хэнийг нь ч тоодоггүй байсан билээ. Тэр тэднээс үргэлж хүндэтгэлтэйгээр зайгаа барьдаг байв. Гэтэл өнөөдөр тэр дөнгөж Анхдагч Элементийн 3 дугаар шатанд байгаа жирийн нэг хүнийг аврахын тулд түүнээс тусламж гуйж байна шүү дээ; ямар хачирхалтай юм бэ.

Шя Нин Чан үргэлжлүүлэн, "Би зүгээр л түүний үр дүнтэйгээр үргэлжилж буй бясалгалын замнал нь ийм том саад бэрхшээлтэй нүүр тулаасай гэж хүсэхгүй байна" гэлээ.

"Чи түүнтэй тийм ойр дотно юм уу?" Мэн У Яа тэр даруй сонор сэрэмжтэй болов.

"Бид дотно биш ээ, гэхдээ би түүнийг ажиглаад хоёр жил болж байна шүү дээ. Багш аа, та намайг Хар Танхимын шавь бөгөөд түүний байгаа хэсгийг ажиглах үүрэг хүлээсэн гэдгийг мэднэ биз дээ" хэмээн Шя Нин Чан үнэнээ хэлэв.

Тэгээд тэр үргэлжлүүлэн гуйж: "Багш аа, түүнийг аврах арга бодооч дээ. Энэ удаад тэр Их Настанг гомдоочихсон болохоор түүнийг аварчих хүчирхэг хүн байхгүй бол тэр гай гамшигтай нүүр тулах нь гарцаагүй байна. Тэр ч байтугай Хоёрдугаар Настан түүний амьд, үхэх эсэхэд анхаарал хандуулахгүй байж магадгүй шүү дээ! Гэхдээ багш аа, та түүнийг аварчих хэмжээний хангалттай хүчирхэг хүн!"

Мэн У Яагийн царай баяр хөөрөөр дүүрэв, учир нь мянга, түмэн хүн түүнийг магтсан ч энэ нь түүнд нэг их нөлөөлөхгүй байв. Гэтэл энэ удаад түүний хайртай шавь нь өөрийг нь магтаж байна шүү дээ.

Гэвч тэрхүү догдлол нь намжмагц Мэн У Яагийн хөмсөг зангирлаа. "Шавь минь, энэ хэрэгт хөндлөнгөөс оролцох нь тийм ч амар зүйл биш ээ. Яаж ч бодсон энэ нь Өндөр Тэнгэр Асрын Настангуудын хоорондох дотоод асуудал байхад, би бол зүгээр л нэг сахиул шүү дээ, тэгэхээр би үүнд оролцвол юу болох билээ."

Энэ бол үнэн байлаа. Хэдийгээр Ян Кайн талаарх түүний сэтгэгдэл муугүй байсан ч, гадны хүн байж тэр яаж сургуулийн дотоод хэрэгт хөндлөнгөөс оролцож зүрхлэх билээ?

Шя Нин Чан хариулсангүй, зөвхөн толгойгоо өргөөд, нулимс цийлэгнэсэн нүдээрээ Мэн У Яа руу ширтэв. Хэдийгээр түүний нүүрийг гивлүүр халхалж байсан ч, Мэн У Яа түүний шатаж буй мэт улайсан хацрыг харж чадаж байв.

Энэ бол түүний яагаад ч эсэргүүцэж чаддаггүй тийм л дүр төрх байлаа. Мэн У Яа гашуунаар: "Аяа~яа! Хайрт залуу хатагтай минь дээ, битгий ингэж зөрүүдэл дээ. Би одоо хэлье, Хоёрдугаар Настан түүнийг заавал очиж аврах болно.

Ян Кай Сү Мүг аврах гэж байгаад л үүнд хутгалдсан болохоор хэрэв тэр түүнд туслахгүй юм бол ирээдүйд яаж илүү олон хүмүүсийг өөртөө татаж, тэдний хүндлэл, итгэлийг олж авах юм бэ?" гэж хэлэв.

"Хэрвээ тэгэхгүй бол яах юм бэ?" гэж Шя Нин Чан ууртайгаар асуув.

"Тэгэхгүй байх шалтгаан байх ёсгүй дээ." Гэвч Мэн У Яа үүндээ бүрэн итгэлтэй байсангүй, учир нь өндөр түвшний тулаанд нэг, хоёр чухал биш, доогуур түвшний шавиа золиослох нь тийм ч ховор тохиолддог зүйл биш байлаа.

"Хмм!" Шя Нин Чан эргэж хараад, түүний хажуу дахь сандал дээр очиж суугаад, дурамжханаар: "Багш аа, хэрэв та очиж түүнийг аврахгүй бол би энд үүрд үлдэнэ шүү. Таны шавийн бясалгалын замнал ингээд зогсох байх даа" гэлээ.

Эдгээр үгсийг сонсоод Мэн У Яа айсандаа царай нь цонхийж, лангууны араас дуулгавартайгаар яаран гарч ирэв. Тэрээр бэлхүүсээрээ бөхийж, Шя Нин Чанд яг л өөрийнхөө багшид үйлчилж байгаа мэт хандаж, "Чи яагаад ингэж хэлж байгаа юм бэ?" гэв.

Шя Нин Чан толгойгоо хажуу тийш эргүүлж, нэг ч үг дуугарсангүй.

Мэн У Яа дахин байраа сольж, Шя Нин Чантай нүүр тулан зогсоод, "Надад хэлээд өгөөч. Хэрэв би түүнд туслахгүй бол чи надтай хамт явахгүй гэж үү?" гэлээ.

"Нэгэнт та түүний амьд, үхэхэд санаа зовохгүй байгаагаас хойш миний амьд, үхэхэд ч бас санаа зовохгүй л биз. Багш аа, та чинь шударга ёсонд үнэнч биш, ийм найдваргүй хүн байсан юм уу!"

Энэ үгс нь яг л хурц сум мэт Мэн У Яагийн зүрхийг нэвт сүлбэх шиг л болов. Тэгээд тэр аянганд ниргүүлэх шиг болж, хамаг бие нь чичирч, мянган хэсэг бутран унах мэт санагдлаа.

"Охин минь, хайрт охин минь, хоёулаа ярилцах хэрэгтэй бол тайвнаар ярилцъя, тэгэх үү? Миний энэ хөгшин яс чинь чиний иймэрхүү арга залийг чинь даахгүй нь ээ." Мэн У Яа өрөвдөлтэй бөгөөд дорд байдлаар түүн рүү тасралтгүй бөхийж байв.

Энэ нь яаж шавьтайгаа харьцаж байгаа хэрэг байх билээ? Энэ бол өвөг эцэгтээ л үзүүлдэг хүндэтгэл нь тодорхой байлаа.

Сая л нэг Шя Нин Чан толгойгоо эргүүлж, Мэн У Яад зөөлнөөр: "Тэр Ян шинж чанартай тулааны урлаг бясалгадаг бөгөөд түүний Ян Юань Чи нь маш цэвэр, бас нягт!" гэж хэлэв.

"Ян шинж чанартай Юань Чи гэнэ ээ?" Мэн У Яагийн царай эрс өөрчлөгдөж, "Маш цэвэр бас нягт аа?" гэлээ.

"Таны хамгийн сүүлд олсон тэр хүнээс дор хаяж тав дахин илүү!" гэж Шя Нин Чан хариулав.

"Чи үүнийг шалгаж үзсэн юм уу?" Мэн У Яа энэ тухай баталгаажуулахыг тэвчээргүйхэн хүсэж байв.

"Тийм ээ!"

"Хэрвээ тийм бол, тэр яавч ямар нэгэн осол, бэрхшээлтэй нүүр тулж болохгүй!" Мэн У Яа гэнэт цэх зогслоо. Хэсэг бодсоны эцэст тэр гадагш алхаж эхлэв.

Үүдэнд очоод тэр зогсож, Шя Нин Чан руу эргэж харан асуув. "Шавь минь, чи түүнд дургүй юм уу?"

"Би түүнд дургүй биш ээ!" гэж Шя Нин Чан аажмаар хариулав.

"Тэгвэл чи түүнд сайн юм уу?"

"Тийм ч биш ээ, би зүгээр л түүнийг үзэн яддаггүй юм." Энэ асуултууд Шя Нин Чангийн хацрыг нэлээд улайлгав.

"Ойлголоо, ойлголоо, ойлголоо. Тийшээ очвол юу хийх хэрэгтэйгээ чи ч бас мэдэж байгаа байх. Гэхдээ чи багшдаа түүнд сэтгэл алдрахгүй гэдгээ амлах ёстой шүү, тэгж гэмээ нь л би очиж түүнийг аварна!"

(орч: Үүнийг хэлэхэд хэтэрхий оройтсон доо XD)

"Багш аа, та юу яриад байгаа юм бэ!" Шя Нин Чан маш ихээр ичиж, "Би түүнтэй ганц ч үг сольж үзээгүй шүү дээ" гэв.

Эдгээр үгс Шя Нин Чангийн өөртөө итгэх итгэлийг бууруулж, тэр өөрийн эрхгүй тэр шөнийн үйл явдлын талаар бодохгүй байж чадсангүй.

"Миний чамайг сэтгэл алдрахаас чинь сэргийлээд байгаа шалтгаан нь гэвэл........ энэ жижигхэн газар чиний жинхэнэ харьяалагдах ёстой газар биш ээ.

Энд чиний хайр сэтгэлийг хүлээх шаардлага хангасан нэг ч хүн байхгүй бөгөөд эрт орой хэзээ нэгэн цагт чи хэний ч төсөөлж чадамгүй тийм өндөрлөгт хүрэх болно.

Тэр үед чи хэдэн зуун жил, магадгүй хэдэн мянган жил ч амьдрах боломжтой болно. Харин тэр үед чиний хайртай хүмүүс чиний нүдэн дээр аажмаар хөгширч, үхэхийг чи харах болно. Багш нь чамайг тэр шаналлыг амсаасай гэж хүсэхгүй байна. Шавь минь, чи үүнийг санах ёстой шүү, тулааны урлагийн оргил гэдэг бол ганцаардмал, зожиг замнал бөгөөд хүйтэн, жавраар дүүрэн туйлын өндөр оргил байдаг юм!"