"Чи юу яриад байгаа юм бэ?" Ху Жяо Эрийн царай хувирч, хүчлэн инээмсэглээд: "Би ойлгохгүй байна" гэлээ.

[Тэр намайг дүүгийнхээ дүрд хувирсан гэдгийг мэдчихсэн байх боломжгүй биз дээ? Энэ боломжгүй. Тэр зөвхөн Биеийг хатуужуулах есдүгээр шатанд л байгаа юм чинь миний Төлөвлөгөөг яаж нэвт харж чадах билээ дээ? Мэй Эр бид хоёр бараг л ижилхэн харагддаг; бидний хоолой эсвэл галбир байсан ч хамаагүй, биднийг нүдээр ялгах боломжгүй шүү дээ! Бүр манай сургуулийн Настангууд хүртэл биднийг байнга андуурдаг байхад тэр яаж ийм чадвартай байж чадах юм бэ?]

Ян Кай түүн рүү хайхрамжгүйгээр харангаа хөнгөхөн инээв. "Хатагтай, тэгвэл та үүнийг хүлээн зөвшөөрөхийг хүсэхгүй байгаа хэрэг үү?"

"Юуг хүлээн зөвшөөрөх гэж? Чиний юу яриад байгааг би үнэхээр мэдэхгүй байна." Ху Жяо Эр эцсийн удаа зөрүүдлэв.

Ян Кай шанаагаа илж, аргаа барсан байдалтайгаар тайлбарлав. "Тэгвэл би үүнийг тодорхой хэлье. Хатагтай, та Ху Мэй Эр биш байна. Миний бодлоор....... та түүний ихрийн өрөөсөн эгч нь байх."

Ху Жяо Эр хоосон гөлрөн харснаа, хөхрөн инээгээд буцаж сэргэлээ. "Юу чамайг намайг Мэй Эр биш гэж бодоход хүргэсэн юм бэ?"

Энэ удаад тэр цаашид түүнийг хүчлэлгүй Ян Кай руу сонирхон харав; тэр бас өөрийгөө ямар тал дээрээ баригдсанаа мэдэхийг хүсэж байлаа.

Хэрэв Ян Кай яагаад гэдгээ тодорхой шалтгаанаар хэлж чадахгүй бол тэр зүгээр л түүнийг хуурахын тулд үг ашиглаж байгаа нь тодорхой болох байв.

[Тэр одоогоор сэжиглэж байгаа ч эцсийн дүндээ итгэлгүй байгаа юм болов уу] гэж Ху Жяо Эр таамаглаж байлаа.

"Хатагтай, та одоо миний ажиглах чадварыг шалгаж байна." Ян Кай уурлалгүйгээр инээлээ. Тэр босож зогсоод ширээ рүү алхан очиж, өмнө нь уусан цайны аягыг аваад уруулаа жимийв. "Үнэндээ, таныг Ху Мэй Эр биш гэдэгт би саяхан хүртэл итгэлтэй биш байсан юм. Харин одоо бол, би таныг тэр биш гэдэгт баттай итгэлтэй байна!"

Ху Жяо Эр түүнрүү гөлрөн харснаа, шүдээ хавирах хүртлээ маш ихээр уурлав; түүний дөнгөж сая хэлсэн үгс нь үнэхээр л өөрийг нь тандах гэсэн байжээ! Энэ нь түүнийг уурлууллаа!

Тэрээр Жинхэнэ Элементийн Хязгаар дахь бясалгагч байж хэсэгхэн зуурын хайхрамжгүй байдлаасаа болж энэ Биеийг хатуужуулах шатны залуугын тоглоом болчихлоо. Энэ бол үнэхээр том ялагдал байсан бөгөөд тэр маш их нэр нүүрээ барсан юм.

Цаашид үгүйсгэх ямар ч сонирхол түүнд байсангүй. Ху Жяо Эр зөөлхөн инээгээд орон дээр байрлалаа өөрчлөн сууж, өөрийн дур булаам биеэ бүрэн дэлгэн харуулж, увдис шингэсэн нүдээрээ Ян Кайг гүйлгэж харангаа зөөлөн өнгөөр: "Чи аль мөчид эргэлзэж эхэлсэн бэ?" хэмээн асуулаа.

"Цай ууж байх үеэс эхлэн." Ян Кай гартаа байсан цайны аягыг хөнгөхөн тогшив. "Хэдийгээр цай маш тааламжтай байсан ч, энэ нь эмэгтэй хүний үнэрийг бүрэн дарж чадаагүй.

Түүнчлэн, энэ аяган дээр уруулын бүдэгхэн ул мөр байгаа бөгөөд би үүнийг хэн нэгэн хамгийн сүүлд ашигласнаас хойш тийм ч удаагүй байна гэж дүгнэсэн, тийм биз? Бас тэр хүн нь Хатагтай Ху Мэй Эр байх ёстой."

(орч: шерлок цаашаа айн)

"Зөвхөн үүнээс л болоод чи намайг Мэй Эр биш гэж бодсон гэж үү?" Ху Жяо Эр гайхширав.

"Мэдээж зөвхөн үүнээс болсон юм биш." Ян Кай аажмаар толгойгоо сэгсрэн: "Миний сэжгийг төрүүлсэн хоёр дахь зүйл бол таны ааш араншин!

Арваад хоногийн дотор эмэгтэй хүний ааш араншин ийм том өөрчлөлтөд орж чадна гэдэгт би итгэхгүй байна. Сайхнаар хэлбэл, Хатагтай Мэй Эрийн сэтгэл татам байдал нь илүү залуу, нялх байдаг бол, таны сэтгэл татам байдал илүү боловсорч гүйцсэн бөгөөд хөгжсөн байна."

"Энэ чинь надад таалагдаж байна шүү." Ху Жяо Эр амаа даран инээж эхлэв. "Үргэлжлүүлээч, чамд өөр шалтгаан байгаа юу?"

"Гуравдугаарт, таны болон Хатагтай Мэй Эрийн үнэр маш төстэй боловч, хэрэв анхааралтай үнэрлэвэл ялгаатай байдаг юм. Түүнийх илүү чихэрлэг байхад таных илүү нарийн, дэгжин үнэртэй юм байна."

"Өмхий жаал!" Ху Жяо Эрийн царай ягаан туяатай болов, учир нь Ян Кайн арай л шулуун шударга хариултууд нь түүнийг тайван байдлаа хадгалж чадахгүйд хүргэсэн байлаа.

Өөрийг нь тандах гэж яаж хичээж, ямар их золиос гаргаснаа эргэн санах үед Ху Жяо Эр өөрийн эрхгүй урд нь зогсох энэ өөртөө итгэлтэй залууг махан таташ болтол нь алгадмаар санагдав.

"Дөрөвдүгээрт..." Ян Кай Ху Жяо Эрийн дарангуйлагч харцыг үл тоомсорлон үргэлжлүүлэн ярилаа.

"Дахиад байгаа юм уу..." Энэ нь Ху Жяо Эрийг цочирдуулав. Энэхүү Биеийг хатуужуулах шатны залуу түүний өө сэвгүй мэт төлөвлөгөөнөөс ийм олон цоорхой харж чадна гэж тэр хэзээ ч төсөөлж байсангүй.

"Хэ хэ, дөрөв дэх зүйл бол энэ хатагтайн хөлний бэртэл. Энэ гэмтэл нь мултарсан юм шиг харагдаж байгаа ч үнэндээ өөрөө өөртөө учруулсан бэртэл, дотроосоо үүссэн гэмтэл байсан нь хамгийн том сэжүүр байлаа. Хэдийгээр Хатагтай Мэй Эр залуу охин ч гэлээ тулааны бясалгагч шүү дээ. Түүнд шагайгаа мултлах нь яаж тийм амархан байх билээ дээ?"

"Энэ үнэндээ миний өөрийн минь хайхрамжгүй байдал байжээ." Ху Жяо Эр хөнгөхөн толгой дохив. Тэр үед тэр зөвхөн Ян Кайн жинхэнэ өнгийг илчлэхэд л анхаарлаа төвлөрүүлж байсан тул тийм ч гүнзгий бодоогүй байсан юм.

Толгойгоо өргөхдөө тэрээр Ян Кай гүн бодолд автсан хэвээр байгааг хараад Ху Жяо Эр: "Надад дахиад чиний нэвт харсан цоорхойнууд байгаа гэж битгий хэлээрэй" хэмээн асуулаа.

Ху Жяо Эр огтхон ч итгэсэнгүй. Түүний өө сэвгүй, төгс гэж бодож байсан төлөвлөгөө нь түүний нүдэнд яаж ийм олон цоорхой, өө сэвтэй байж чадах билээ? Түүний бүх дүн шинжилгээ нь тодорхой бөгөөд логиктой байсан нь ямар ч маргах орон зай үлдээгээгүйг дурдах ч хэрэггүй биз.

Энэ өмхий жаал руу харах нь түүнийг үзэн ядалтаар дүүргэж байв.

[Хэрэв тэр дахиад ямар нэгэн өө сэв гаргаж хэлж зүрхлэх юм бол, энэ Хатагтай чамд гарцаагүй жинхэнэ зан араншингаа харуулах болно доо! Чи бусдын нүүрийг бодохоо бүрмөсөн мартчихаж!]

"Тэгвэл би цаашид юу ч хэлэхгүй ээ." Ян Кай хөмсгөө зангидан хариулав.

Үүнийг сонсоод Ху Жяо Эр сэтгэл дундуур болж, түүний дур булаам нүд нь хүйтэн боллоо. Дур булаам инээгээд зааны ясан цагаан шүдээ зуун ганцхан үг нулимж гаргасан нь: "Ярь!" байв.

"Би дахиж юу ч хэлэхгүй байсан нь дээр байх аа!" Тэр толгойгоо сэгсрэн хэллээ.

Ху Жяо Эрийн уур хилэн дүрэлзэв. "Хэрэв би чамайг ярь гэж байгаа бол ярь. Чам шиг ингэж хүнийг хүлээлтэд оруулж орхидог хүн гэж хаана байдаг юм бэ"

Ян Кай гашуунаар инээв. "Хэрэв би үүнийг хэлчихвэл, энэ хатагтайг уурлуулчихаж магадгүй гэж би айж байна."

Түүний бүйлсэн нүд онийж, тэрээр: "Намайг уурлуулна аа? Энэ өө сэв нь юу юм бэ, тэр нь тийм бухимдмаар зүйл юм уу?" гэж хариулав.

Тхх!

"Тэгвэл би бүр ч ихээр сонсмоор байна!"

"Гэхдээ та надад уурлахгүй гэдгээ амлах хэрэгтэй шүү."

"Хэрвээ чи хэлэхгүй бол, би уурлах эсэхээ яаж мэдэх юм бэ?"

"Тэгвэл тэгээд март даа."

"Ч-Чи... эмэгтэй хүнтэй маргалдаж байхдаа нэг алхам ухрах ёстой гэдгээ чи мэддэггүй юм уу?" Ху Жяо Эр дотроо дүнсгэр байлаа. Энэ залуу овжин юм шиг санагдсан ч, үнэндээ өчүүхэн ч мэдрэмжгүй, зөрүүд бөгөөд хүйтэн толгойт залуу байжээ.

"Хэрэв би нэг алхам ухарвал би бэртэж магадгүй. Миний бодлоор... би тантай тэнцэхгүй байх." Ян Кайн царай нухацтай байлаа.

"Чамд бага ч гэсэн мэдрэмж үлдсэн байна шүү!" Ху Жяо Эр бардам инээгээд орноос үсрэн босож, орноосоо болон өөрөөсөө анхилуун үнэр тээсээр ширээний зүг очлоо. Хувцас нь намилзах зуур тэр суугаад Ян Кай руу дэгжинээр харав. Хэсэг зуур бувтнасны эцэст тэр: "За яахав, би чамд уурлахгүй гэдгээ амлаж байна" гэж хариулав.

"Мөн та намайг цохихгүй гэж амлаарай."

"Ойлголоо!" Ху Жяо Эр зааны ясан цагаан шүдээ зуун үргэлжлүүлэн: "Хэлээдэх, энэ эцсийн өө сэв нь юу юм бэ?" гэлээ.

Ян Кайн царай хатуу болж хариулав: "Үнэндээ, үүнийг өө сэв гэж тооцож болохгүй л дээ. Зүгээр л та болон Хатагтай Мэй Эр хоёрын хооронд бага зэрэг ялгаа байна."

"Энэ ялгаа нь хаана байгаа юм?" Ху Жяо Эр түүн рүү хачирхалтайгаар харав, учир нь тэр болон түүний дүү бараг л нэг хэвнээс гарсан юм шиг ижилхэн байсан юм. Тэгэхээр энэ ялгаа нь хаана байх билээ?

Ян Кай амаа ангайж буцаан хаагаад нэлээд удаан эргэлзсэний эцэст: "Энэ бол таны өгзөг, нэг тал нь нөгөөгөөсөө жижиг юм байна! Энэ нь Хатагтай Мэй Эрийн төгс хэлбэртэй өгзөгтэй харьцуулашгүй юм!" гэж бувтналаа.

Үүнийг хэлэхтэй зэрэгцэн Ху Жяо Эрийн царай гэнэт ув улаан болж, түүний Жинхэнэ Элементийн Хязгаарын бүх Юань Чи тэсрэн гарч, байшинг хүчтэй шуургаар бүрхэв.

"Дөнгөж сая хэлсэн үгээ санаарай!" Ян Кай тайван байж, зүрх нь тогтвортой хэвээр түүнд бүдэгхэн санууллаа.

Ху Жяо Эрийн сүртэй уур амьсгал санаанд оромгүй байдлаар ухарлаа. Тэр маш их уурласан тул бүх бие нь чичирч байсан ч уураа гаргаж чадахгүй байсан бөгөөд хэтэрхий чанга зууснаасаа болоод зааны ясан цагаан шүдээ хагалах шахлаа.

Нэлээд удаан хугацаа өнгөрсний дараа тэр ширээ цохин өөрийнхөө нялуун боловч ууртай хоолойгоор: "Ямар утгагүй новш нь вэ!" хэмээн хашхирав.

Ёс журамтай охин ийм бүдүүлэг үгс хэлж байгаагаас Ху Жяо Эрийн одоогийн уур хилэнг төсөөлж болохоор байв.

[Энэ жаалыг махан таташ болгох хэрэгтэй, тэр миний өгзгийг нэг нь жижиг, нэг нь том гэж дүгнэж зүрхэлдэг ! Энэ чинь эрэгтэй хүний хэлэх үг мөн үү? Нэг нь яаж нөгөөгөөсөө жижиг байх юм бэ? Тэд төгс хэлбэртэй байгаа нь тодорхой биш гэж үү? Энэ өмхий жаал, чи үхэл гэдэг үгийг яаж бичдэгийг мэддэггүй бололтой?]