Санни нэгэн хар дарсан зүүдний амьтантай нүүр тулахаар явж байлаа. Тэр ч байтугай жирийн нэгэн биш тавдугаар ангиллын, айдас төрүүлэм, жигшүүрт Тирант. Амьд үлдэх магадлал нь тийм өчүүхэн байсан тул, хэрвээ хэн нэгэнд “үүнтэй тулалдана" гэж хэлбэл нүүрэн дээр нь шоолж инээгээд өнгөрөх байв. Мэдээж, хэрвээ тэр амьтнаас хоёр, гурван зэрэг дээгүүр Сэрэгч нэгэн биш л бол.

Харин Санни огтхон ч тийм хүн биш.

Гэсэн ч тэр энэ Уулын Хаантай яаж ийгээд нүүр тулах ёстой байлаа. Үгүй бол бүр ч дор, гутамшигтай үхэл түүнийг хүлээж байсан юм. Эхнээсээ л энэ хойшлогдсон цаазын яланд түүний онцгой ховор магадлал инээд төрүүлэм хэмжээнд овоорч байсныг бодоод, аль хэдийн залхсан байв. Одоо түүний толгойд айх ч эрч хүч үлдээгүй. Юунаас айх юм бэ, эцсийн эцэст? Тэр аль хэдийн үхдэлтэй адил шүү дээ. Үүнээс илүү үхдэл гэж байхгүй.

Тэгэхээр яагаад санаа зовох ёстой гэж?

Түүдгийн нөгөө талд байдал улам дордсоор байлаа. Ихэнх боол аль хэдийн амь үрэгджээ. Цөөн хэдэн цэрэг мангасыг цөхрөнгөө баран арайхийн тогтоох гэж оролдож байсан ч, удаан тэсэхгүй нь илт байв. Саннигийн нүдэн дээр Тирант нэгэн үхсэн боолыг өргөж, түүнтэй хамт бэхлэгдсэн гинжийг нь чирсээр, аймшигт амаа ангайлаа. Нэг л зулгаахад боолын биеийн тал нь тасарч, гинжний гав дотор нь цус болсон тасархай цогцос нь л үлдэв.

Уулын Хааны сүүн цагаан, үл тоосон мэт таван нүд холын зайг ширтэн, хоолоо зажилж байлаа. Эрүүнээс нь цус асар ихээр дусална.

Дээд гар нь завгүй байгааг харсан нэг цэрэг орилон дайрч, урт жадаа далайв. Гэвч Тирант толгойгоо ч эргүүлэлгүй, доод богино гарынхаа нэгээр түүний толгойг төмөр мэт атган шахав. Ясыг нь савангийн хөөс шиг маш амархан хагалав. Түүний дараа тэр толгойгүй цогцос уулнаас шидэгдэн, харанхуй руу унан алга боллоо.

Сэжиг бүхий боол бөхийж, гэдэс нь амаар гартал бөөлжив. Дараа нь салганан босож, Санни руу ууртай харав.

“За? Харах ёстой зүйлээ харчихлаа. Одоо яах юм?!”

Санни хариулсангүй. Толгойгоо жаахан хажуу тийш гилжийлгэн, Тирантыг бодлогоширсон харцаар ажиглан зогсоор. Сэжиг бүхий боол түүнийг хэсэг ширтэж байснаа, эрдэмтэн рүү эргэж хараад:

“Би чамд хэлж байна, хөгшин эр минь. Энэ хүү толгойндоо өвчтэй! Ийм нөхцөлд яаж ингэж тайван байж чаддаг байна аа?!”

“Чшш! Дуугаа намсга, мангар минь!”

Сэжиг бүхий боол сандран өөрийгөө амнаас нь цус гартал алгадав. Цусаа барьж амаа хоёр гараараа таглав. Тэгээд Тирантын зүг айдас дагуулсан харц шидлээ.

Аз болоход, тэр жигшүүрт амьтан боолуудыг — аль хэдийн үхсэн азтайчуудыг ч, одоо ч амьд байгаа азгүйчүүдийг ч — идэж уухдаа завгүй байсан тул тэдэнд анхаарал хандуулсангүй. Сэжиг бүхий боол аажмаар амьсгаа авлаа.

Санни харин өөр бодолд автжээ. Тэр амьд үлдэх магадлалаа хэмжиж байв.

'Энэ новшийг яаж зайлуулах вэ?'

Саннид онцгой чадвар байхгүй. Тирантын биеийг энэ ууланд булшлан дарах арми бүр ч байхгүй. Ядахдаа наад зах нь түүнийг маажих зэвсэг битгий хэл ширхэг мод ч үгүй байлаа.

Санни харцаа дээш өргөн, мангасын цаадах, саргүй тэнгэрийн хязгааргүй харанхуй руу ширтлээ. Тэр шөнийг ажиглаж байтал, агаарт гялсхийсэн нэгэн гэрэл Тирантын гарыг мөргөн, оч цацруулан бутрав. Залуу цэрэг, Саннигийн баатарлаг аврагч шатаж буй мод мангас руу шидсэн байв. Тэр илдээ өргөн, мангасыг өдөөнө.

“Надтай тулалд, чөтгөр минь!”

'Анхаарал сарниулалт! Яг надад хэрэгтэй зүйл!'

Учир нь Санни Уулын Хааныг хоёр нүцгэн гараараа алах боломжгүйгээ мэдэж байсан. Тиймээс тэр тусламж хүсэхээр шийдсэн байв. Гэвч хүн бол яагаад ч тохирохгүй. Харин байгалийн хүч бол өөр хэрэг.

'Би өөрөө дийлэхгүй бол, таталцлын хүчээр түүнийг алуулъя.'

Төлөвлөгөөгөө нарийвчлан бодож байх зуур, залуу баатрын тэнэг зоримог үйлдэл сайхан боломж олгов. Одоо бүх зүйл тэр маягтай тэнэг эр хэр удаан амьд үлдэхээс шалтгаалана.

“Намайг дагаад яв!!” гэж Санни хэлээд, хадны ирмэг дээр аюултай ойрхон зогссон хүнд тэрэгний зүг гүйлээ.

Сэжиг бүхий боол, эрдэмтэн хоёр эргэлзсэн харцаар бие бие рүүгээ харсан ч, түүний араас дагав. Магадгүй түүний тайван байдлыг өөртөө итгэх итгэлтэй андуурсан байх. Эсвэл бурхны дохио гэж бодсон ч байж мэднэ. Эцсийн эцэст, галзуу хүмүүсийг бурхад ивээдэг гэдэг нь олны дунд тархсан үнэн шүү дээ.

Тэдний ард баатар Тирантын сарвуунаас шалмаг бултаж, илдээрээ цавчин дайрна. Гэвч хурц ир нь бохир үсийг шүргэж өнгөрөхөөс цаашгүй, махыг нь гэмтээх битгий хэл хүрэх ч үгүй байв. Дараагийн агшинд Тирант аймшигтай хурдтайгаар дөрвөн гараа зэрэг сунган, шинэ, яршигтай дайсныхаа зүг дайрлаа.

Гэхдээ Санни үүнийг анзаарах боломжгүй байв. Тэр бүх хурдаараа гүйсээр, тэрэг лүү улам ойртож байлаа. Очмогцоо эргэн тойрноо хурдан харж, ойролцоо авгалдай байгаа эсэхийг шалгаад, тэрэгний арын дугуйнуудын зүг очив.

Тэрэг чулуун тавцангийн дээд үзүүрт, зам руу нарийсан эргэх хэсэгт байрлаж байв. Салхинаас хаахын тулд хажуугаар нь эргүүлэн байрлуулж, урд хэсэг нь уулын хана руу, ар тал нь ангал руу харсан байлаа. Арын дугуйн доор тэрэг хойш өнхрөхөөс сэргийлсэн хоёр том модон тээг тавьжээ. Санни хамтрагчдаа харж, тээгнүүдийг заалаа.

“Би дохио өгөхөөр хоёуланг нь сугал. Тэгээд түлх. Ойлгов уу?”

“Юу? Яах гэж?”

Сэжиг бүхий боол тэнэг царайлан гайхсан царайгаар түүн рүү ширтэв. Эрдэмтэн харин тээгнүүдийг, дараа нь Тирантыг харлаа.

Мөн гайхамшигтай нь, Баатар одоо ч амьд байв. Тэр мангасын олон мөчийн хооронд сүлжилдэн, тас урагдахад хагас секундаар ойрхон байлаа. Заримдаа илд нь агаарт гяладзан цавчих ч, ямар ч үр дүнгүй. Уулын Хааны үс хэт зузаан, арьс нь жирийн зэвсгээр гэмтэхээргүй хатуу байв. Залуу дайчны нүүрэнд айдас анх удаа тодорч эхэллээ.

Санни харж байгаагаар бол бусад бүх цэрэг аль хэдийн амь үрэгджээ. Тиймээс энэ ганц цэрэг л арай удаан тэсэх хэрэгтэй байв.

'Одоохондоо үхэж болохгүй шүү…' гэж тэр дотроо бодлоо.

Сэжиг бүхий боолд тэр зүгээр л:

“Чи удахгүй харна аа,” гэж хэлэв.

Дараагийн агшинд Санни дахин гүйж эхэллээ. Тэр тэрэгтэй бэхлэгдсэн гинжийг даган явж, өөрт хэрэгтэй зүйлийг хайж байв. Чулуун тавцан дээр хөглөрөх цогцос, цус, тасарсан эрхтнүүдийн дунд олж харах амаргүй байсан ч, энэ удаа аз түүний талд байлаа. Тун удалгүй тэр хайж байсан зүйлээ олсон нь гинжний тасарсан үзүүр байв.

Хамгийн ойрын гав руу очоод хартал, дотор нь аймшигтайгаар гэмтэж тамлагдсан цогцос цоожлогдон үлдсэнийг хараад Санни өвдөг сөхрөн суулаа. Тэгээд түлхүүрээ гарган, цоожтой ноцолдов.

Тэр агшинд бүдэгхэн орилох дуу гарч, Санни хажуу тийш харвал Баатар агаарт шидэгдэн нисэж байлаа. Эцэст нь Тирантын нэг цохилтонд оногдсон нь тэр. Гайхалтай нь, залуу цэрэг газардахдаа хоёр хөл дээрээ бууж, чулуун дээр хэдэн метр гулсан зогсов. Гар хөл нь бүгд бүрэн бүтэн, аймшигтай шарх ч харагдсангүй. Нэг ч завсар авалгүй, тэр урагш өнхөрч, газарт унасан илдээ шүүрэн авч, дараа нь дахин хажуу тийш өнхөрч, мангасын хүнд гишгэлтээс арайхийн зайллаа.

“Сая өнхөрсөн үү?! Ийм байдалд үхсэнээ хийж өнхөрөх үү! Ямар нь ийм тэнэг юм хийдэг байна аа!”

Нэмж цаг алдалгүй Санни эцэст нь гавыг онгойлгож чадлаа. Үхсэн боолын цогцсыг түүнээс мулт татан гаргаад, дараа нь тэр гавыг дахин түгжив. Энэ удаа гаванд гинжийг оруулан бэхэллээ. Ингэснээр гар хийцийн гогцоо, уяа үүсэв.

Одоо бүх зүйл түүний зориг, гар нүдний зохицол… мөн азаас хамаарна.

Тэрэгний дэргэд хүлээж байсан Сэжиг бүхий боол, Эрдэмтэн хоёр луу эргэн харж, Санни орилов:

“Одоо!”

Тэгээд гинжний нэлээд урт хэсгийг барин босож, тиранттай нүүр туллаа.

Баатар түүн рүү хальт харц шидэв. Түүний нүд гинж дээр түр саатаад, дараа нь түүнийг даган тэрэг рүү шилжлээ. Тэгээд ямар ч сэтгэл хөдлөл илэрхийлэлгүйгээр довтолгоогоо улам ширүүсгэж, мангасын анхаарлыг Саннигаас холдуулав.

'Овоо ухаантай юм гээч… гэхгүй юу?'

Илүү бодлыг толгойноосоо арчиж, Санни гартаа барьсан гинжний жин, Тирант болон тэрэг хоорондын зай, бай онох цэг дээр бүх анхаарлаа төвлөрүүлэв.

Цаг хугацаа бага зэрэг удааширсан мэт санагдана.

'Битгий л алдчихаасай…'

Бүх хүчээ цуглуулаад, Санни эргэж, гинжийг загасчин тор шидэх мэт агаарт шидлээ. Гогцоо нисэх явцдаа нээгдэн, Баатар ба Тирант тулалдаж буй бүс рүү ойртлоо.

Түүний төлөвлөгөө бол гогцоог тэдний ойролцоо газар унагаж, Тирантын хөлний нэг нь түүнд ормогц гинжийг татан, шагайг нь чангалах явдал байв.

Гэвч төлөвлөгөө нь… ёстой сүртэй бүтэлгүйтлээ.

Өөрөөр хэлбэл, үнэхээр үзүүлбэр болчихсон юм.

Сүүлийн агшинд Уулын Хаан байгаа газраасаа гэнэт ухарч, гинж газар унахын оронд төгс тааруулсан мэт түүний хүзүүгээр ороолоо. Дараагийн мөчид гогцоо чангаран, төмөр дээс шиг хүзүүг нь боов.

Санни хэсэг хөшин зогсож, нүдэндээ итгэж чадсангүй. Дараа нь нударгаа чангалж, баярлан агаарт үсрэн бүжиглэх хүслээ арайхийн барив.

'Тийм ээ' гэж тэр дотроо орилов.

Хэдхэн хормын дараа тэрэг хаднаас өнхөрч, Тирантыг хамтад нь доош чирэх ёстой байлаа. Санни эргэж харахад, царай нь урьдынхаасаа ч илүү цайв.

Сэжиг бүхий боол, Эрдэмтэн хоёр үнэхээр дугуйн доорх тээгийг сугалж, тэрэгийг замын зах руу түлхэж байв. Гэвч тэрэг… удаан, дэндүү удаан өнхөрч байлаа. Саннигийн төсөөлснөөс хавьгүй удаан.

Тэр сандран Тирант руу харлаа. Гэнэт хүзүүнд нь гарч ирсэн зүйлд гайхсан мангас аль хэдийн гараа өргөн, гинжийг тас татан урах гэж байв.

Үүнийг харсан Саннигийн нүд томров.

Яг тэр мөчид Баатар тирантын нэг хөл рүү мөргөн дайрч, тэнцвэрийг нь алдууллаа. Тэдэнд хэдхэн хормын хугацаа хожиж чадсан юм. Санни хараал урсган, тэрэг рүү гүйнэ. Очоод, Сэжиг бүхий боол, Эрдэмтэн хоёрын хажууд нойтон модон дээр биеэ шидэн, жижигхэн ч гэлээ гэмтэж, аймшигтай туйлдсан биеийнхээ үлдсэн бүх хүчийг шавхан түлхэв.

'Өнхөр! Өнхөрөөч, муу чяхарсан новш минь!'

Тэрэг жоохон хурд авсан ч, хадны ирмэгт хүрэхэд бас л удаан байлаа.

Яг тэр үед тирант эцэст нь хүзүүндээ ороосон гинжийг шүүрч авч, өөрийгөө чөлөөлөхөд бэлэн болов.

Одоо тэдний амьд үлдэх эсэх нь аль нь түрүүлж амжилттай болохоос болохоос хамаарч байв.