Нефис Санни руу ширтэн, түүний гэнэт өөрийгөө гэмтээсэн үйлдлээс болж цочирдсон байлаа. Тэр шүдээ зуун исгэрч, Шөнө Дундын Хэлтэрхийг болиулан алга болгож, аажмаар дахин босов.

“Аа! Хараал ид! Ёстой их өвдлөө!”

Хөөрхий хуруу нь улайж хавдан, хурц өвдөлт цохилон лугшиж байв. Эргэлзэх зүйлгүй хугарсан байлаа. Санни өөрийгөө өрөвдсөндөө бараг уйлах дөхөв.

'Яахаараа би ингэтлээ азгүй байдаг юм бэ? Эхлээд үүр доторх тэр хар дарсан зүүд, одоо бүр энэ. Яагаад зовж шаналж байгаа нь ганцхан би байдаг юм…'

Тэр Өөрчлөгдөж буй Од хэдэн долоо хоногийн турш өөрийгөө шууд утгаар нь тамлан зовоож байсныг, мөн Касси хараагүй тул байнга л шалбарч, хөхөрч явдгийг мартсан мэт боллоо.

Түүний өвдөлттэй хоолойг сонсоод, сохор охин толгойгоо эргүүлэн асуув.

“…Санни? Юу болсон юм?”

Санни нүүрээ ярвайлган, инээмсэглэхийг оролдов.

“Аа, зүгээр ээ… ноцтой юм биш. Зүгээр л… гараа жаахан цохьчихлоо.”

Нефис ам нээж ямар нэг юм хэлэх гэж байтал, Санни түүний яриаг яаран таслав.

“Ямар ч байсан, Неф. Энэ чиний аймшигтай урлагийн бүтээлийг арлын зах руу чирэхэд минь тусалж чадах уу?”

Энэ үед ганцхан буруу асуулт бүхнийг маш төвөгтэй болгож мэдэх байлаа. Тэр өөрийн хийсэн зүйлийн жинхэнэ зорилгыг хамгийн сүүлчийн мөч хүртэл илчлэхийг хүсээгүй. Тэгвэл ямар нэг асуудал гарсан ч илүү уян хатан арга зам үлдэнэ.

Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг тээнэгэлзэв. Хэдэн секундын дараа тэр мөрөө хавчин, Санни руу санаа зовсон харцаар ширтэн:

“Чи үнэхээр зүгээр үү, Санни?”

Санни хүчээр инээмсэглэв.

“Чи надад тусалбал зүгээр болно.”

Бууж өгсөн мэт, Нефис толгой сэгсрэн завины урд хэсэг рүү алхав. Санни Касси руу эргэв.

“Бид явлаа, Кас. Эндээ жаахан хүлээгээрэй, за? Удахгүй би чамайг авахаар ирнэ.”

Касси түүний үгийг бүрэн ойлгоогүй мэт хэсэг саатсанаа, эргэлзсэн төрхтэйгээр:

“Өө… за.” гэж хариулав.

Санни эрүүл гараараа түүний мөрийг барих гэсэн ч тээнэгэлзээд, нүдэнд нь харанхуй өнгө тодрон, эргэж харалгүй холдов. Өвдөлтийг тэвчин, тэр завь руу алхлаа.

'Жаахан тэсээрэй, Касси. Удахгүй дуусна аа, амлая…'

Шөнө аль хэдийн ойртож байв.

Санни, Нефис хоёр завийг арлын дээгүүр үхэр тэрэг чирч буй мэт зүтгэн чирлээ. Үнсэн элс нь хамгийн хэцүү газар биш ч, хачин завины ёроолын шовх ирмэгүүд ажлыг улам хүндрүүлж байв. Аз болж, завь харагдсанаасаа хамаагүй хөнгөн байлаа.

Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийтэй ажиллаж байсан туршлагаасаа болж, Хуягт Чөтгөрийн хуягнаас гарсан хайлш асар хөнгөн гэдгийг мэдэж байв. Сэлэмний Дурсамжийн тайлбарт итгэвэл, энэ гайхамшигт хайлш унасан одны хэлтэрхийгээс бий болсон аж.

Энэ нь сайн ёр уу, муу ёр уу тэр мэдэхгүй.

Удалгүй алсад нүргэлэх дуу сонсогдов. Энэ нь аварга тогооны зүгээс ирж байлаа.

Харанхуй тэнгис сэрж эхэлж байв.

Шүдээ зуун, Санни цээжиндээ ороосон алтан олсоос атган илүү хүчтэй татлаа.

'Алив ээ! Хурдан!'

Нар тэнгэрийн хаяанд шүргэх агшинд тэд эцэст нь арлын захад хүрэв. Өвдөг дээрээ сөхрөн унасан Санни олсоо тавьж, амьсгаадан агаар залгив. Цээж нь огцом дээш доош савлан, туйлын их ядаргаа ухаан санааг нь живүүлж, нүдээ нээлттэй байлгахад бэрх болов.

'Одоохондоо биш… одоо бууж өгч болохгүй…'

Нефис дуугүй, түүн рүү хөмсгөө зангидан харж байв. Энэ удаад Санни түүнийг угаасаа дуу цөөнтэй зангаараа байгаад нь баярлажээ.

Хүчээ шавхан босоод, тэр харанхуйтаж буй тэнгэрийг харав. Цаг дуусч байлаа.

Нефис рүү эргэн, хатаж хорссон хоолойгоороо сөөнгөөр:

“Касси энд ирсний дараа би бүхнийг тайлбарлана. Түүнийг авчиртал эндээс битгий яваарай, за юу? Гуйя.”

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү хэдэн хором ширтээд, үл тоосон мэт мөрөө хавчин, юу ч хэлсэнгүй.

'Тэгвэл зөвшөөрлөө гэж ойлгоё.'

Тэр өөр юу хийж чадах байсан гэж?

Санни шивнэн харааж, эргэж харан яаран холдов. Кассиг авахаар буцаж ирэхээсээ өмнө хийх ёстой сүүлчийн нэг ажил түүнд үлдсэн байлаа.

***

Хэсэг хугацааны дараа тэр Кассиг орхисон газраа буцан ирэв. Сохор охин яг тэр газраа хэвээрээ, Хуягт Чөтгөрийн сэгнээс нэлээд зайтай суун, газар ширтэн юу ч бодолгүй сууна.

Түүний ойртон ирэх алхмын чимээг сонсоод, Касси сулхан инээмсэглэв.

“Санни?”

Санни ядарсандаа яс нь цөмөрсөн мэт алхаж ирээд, дууныхаа өнгийг аль болох энгийн байлгахыг хичээн:

“Тийм ээ. Би байна.”

Касси хэсэг анхаарал нь сарниад, дараа нь асуув.

“Чамд жимс байна уу? Би өлсөж байна.”

Санни цочин мэлрээд, толгой сэгсрэв.

“Алга. Сонс доо, бид одоо…”

“…Би өлсөж байна. Чамд жимс байна уу?”

Санни зог тусаж, сохор охиныг өрөвдмөөр харцаар ширтэв. Тэр эвдэрхий хүүхэлдэй шиг, нэг л өгүүлбэрийг дахин дахин давтаж байлаа. Байдал нь тун муу харагдав.

Санни уруулаа норгов.

“Надтай хамт яв. Тэгвэл өлсөхөө болино.”

Энэ нь түүний Дутагдалын хүрээнд бодож олсон хамгийн боломжит анхаарал сарниулах үг байв. Гэвч энэ удаа хүссэн үр дүнгээ өгсөнгүй.

Касси инээмсэглээд:

“Үнэхээр үү? Чи намайг жимс рүү аваачих гэж байгаа юм уу?”

Ядралт болон боолчлолын сулруулагч нөлөөнөөс болж, Санни агшин зуур анхаарлаа алдлаа. Дутагдлаа хянаж чадалгүй, өөрөө ч анзааралгүй ам нээв.

“Үгүй.”

Касси уруул унжуулан, толгойгоо доошлууллаа.

“Муухай байна шүү, Санни. Яагаад надад худлаа хэлсэн юм?”

Алдаанаасаа гараагүй байсан Санни хамгийн буруу мөчийг алдаж, өчүүхэн анхааралгүй байдлаа жинхэнэ асуудал болгож орхив.

“…Учир нь би чамайг энэ хараагдсан арлаас аваад явахыг хүсэж байна.”

Эдгээр үг амнаас нь гармагц, Санни хөшиж, нүдээ том нээн, өөрийгөө ингэтлээ баллаж орхисондоо итгэж чадсангүй.

Гэвч хохирол аль хэдийн учирсан байлаа.

Касси түүн рүү ууртайгаар эргэв.

“Намайг… аваад явах гэнэ ээ? Гэхдээ би явахыг хүсэхгүй байна. Би яагаад Сүнсний Модыг орхих ёстой гэж?”

Санни дотроо харааж, өөрийгөө барих гэсэн оролдлогоо бүрмөсөн орхин, хашхирлаа.

“Учир нь тэр юм чинь муу ёрынх! Цэвэр хараал идсэн хар дарсан зүүд шүү дээ! За явъя, хурдан…”

Тэр Кассигийн гараас шүүрэн татахыг оролдсон ч, охин санаанд оромгүй хүчтэйгээр эсэргүүцэв.

“Тавь! Муу новш минь!”

Касси түүний гараас мултарч, ухран зогсоод, Санни руу ууртай ширтэв.

“Би явахыг хүсэхгүй гэж хэлсэн! Чи сонин аашлаад байна, Санни! Боль, гуйя!”

Санни юу хийхээ мэдэхгүй царцлаа.

“Би зүгээр л…”

“Энэ арал бол бидний гэр! Гурвуулаа хамтдаа байхад энд үнэхээр сайхан байна! Чи яагаад явахыг хүсээд байгаа юм бэ?!”

Тэр эргэлзэн зогсож, зайлшгүй хийх ёстой зүйлтэйгээ дотроо тэмцэв. Эцэст нь Санни шүдээ зуун хэлэв.

“Учир нь энэ бол тав! Санаж байна уу?!”

'Уучлаарай, Касси…'

Дараа нь тэр урагш дайрч, сохор охиныг ширүүн барьж авч, эсэргүүцлийг нь амархан дарлаа.

“Юу хийж байгаа юм бэ?! Боль! Туслаарай! Туслаарай! Неф!”

Кассиг мөрөн дээрээ шидэн үүрээд, Санни эргэж харан арлын зах руу гүйлээ. Касси цөхрөнгөө барж, жижиг нударгаараа түүний нурууг тасралтгүй цохиж байв.

Тэр Мартагдсан Эрэг дээрх Хар дарсан зүүдний мангасуудтай тулалдаж байгаагүй ч, жирийн хүнээс хавьгүй хүчтэй хэвээр байлаа. Өөрчлөгдөж буй Одын түүнд хуваалцсан бүх сүнсний хэлтэрхий Кассид хангалттай хүч өгсөн тул, Санни цохилт бүрийг нь мэдэрч байв.

Ноцтой гэмтээх хэмжээнд хүрэхгүй ч, там шиг өвдөлттэй байлаа.

'Уучлаарай… үнэхээр уучлаарай, Касси…'

Сэтгэл нь үймэрсэн Санни Кассигийн цөхрөлийн хашхирааныг сонсохгүй байхыг хичээн, завь руу давхив. Дух нь хүйтэн хөлсөнд норжээ.

Тэнгэрийн сүүлчийн гэрэл унтрах агшинд, тэр эцэст нь арлын захад хүрэв. Аймшигт завь тайван бус хар уснаас хэдхэн метрийн зайд, элсэн дээр дуугүйхэн зогсож байлаа.

Өөрчлөгдөж буй Од завины өмнө амарч байсан бөгөөд, дуу чимээний эх сурвалж руу толгойгоо өргөн харлаа.

“Неф! Туслаач! Санни галзуурчихлаа!”

Нефис аажмаар босов. Түүний хайхрамжгүй царай хүйтэн жаврыг цацруулж байлаа. Тэр нэг гараа үл ялиг сунгав.

Хараал ид…

“Хүлээ! Тийм биш…”

Тэр өгүүлбэрээ дуусгаж амжаагүй байтал, мөнгөн сэлэм хоосноос гарч ирэн, одоохондоо газарт чиглэв.

“Шалтгаанаа тайлбарла.”

Өөрчлөгдөж буй Одын хоолой жигд, тайван байсан ч, түүний дотор нуугдсан аюулыг Санни тодхон мэдэрч байлаа. Гэнэт тэр Нефисийг өөр нүдээр… эсвэл, үнэндээ, хуучны нүдээр харсан мэт болов.

Болзошгүй дайсан.

Нефистэй тулгарах тухай бодол л түүний нуруугаар хүйт даалгав. Академид байхдаа, тэр түүнийг өөрийн үеийн ихэнх Нойрсогчдыг хэрхэн газартай нь хутгаж байсныг харж зогсож байсан мэдрэмжээ бараг мартжээ.

Тэр Нефис ч бас өөрийгөө…мангас гэдгийг мартсан байлаа.