Энэ бүхэн тэд Хуягт Чөтгөрийг хөнөөсөн өдөр болсон юм. Тэр үед гурвуулаа туйлын их ядарч, тамирдсан байлаа. Асар том амьтны цогцсоос холдон, тохиромжтой нуугдах газар олмогцоо газар дээр унаж, тэр даруй унтацгаасан.

Гэвч тэд удаан унтсангүй.

Нэг, эсвэл хоёр цагийн дараа Санниг Касси мөрнөөс нь сэгсрэн сэрээв. Түүний царайд айдас тодхон бичигдсэн байлаа.

“Санни! Санни! Сэр! Сэрээч!”

Санни агшин зуур ухаан орж, үсрэн босоод Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудав. Тэд дайралтад орсон гэж айсан хэрэг.

Гэвч эргэн тойронд нь сандарсан Касси, мөн түүнтэй адил байрлалтай, сэлмээ өргөн цохилт өгөхөд бэлэн зогсож буй болгоомжтой Нефисээс өөр хэн ч байсангүй.

Будилсан Санни сохор охин руу харлаа.

“Касси? Яасан юм бэ?”

Касси түүнийг дахин мөрнөөс нь атгаад, нүүрээ ойртуулж, гуйлт дүүрэн хоолойгоор шивнэлээ:

“Санни, чи үүнийг зогсоох ёстой! Гуйя! Зөвхөн чи л чадна!”

Санни хөмсгөө зангидан, яг юуг зогсоох ёстойгоо огт ойлгосонгүй.

'Тэр дахиад нэг зөн харсан юм болов уу?'

Түүнийг тайвшруулах гэж, аль болох намдуу, тэнцвэртэй хоолойгоор хэлэв:

“Зүгээр ээ, Касси. Тайвшир. Амьсгалаа ав. Юу болсныг хэл. Эхнээс нь ярь…”

Касси цөхрөнгөө барж толгой сэгсрэв.

“Цаг байхгүй! Би удахгүй мартана! Бид бүгд мартана! Харин чи… чи заавал санах ёстой!”

'Бид бүгд мартана гэж юу гэсэн үг вэ?'

Саннигийн балмагдсан царайг харж чадахгүй Касси чанга дуугаар хашхирлаа:

“Чи санах ёстой, Санни! Тав! Тав шүү! Санаарай! Заавал сана! Тавын тоо!”

Санах… тав?

Сохор охины үгс огт утга авцалдахгүй байв. Санни болгоомжтойгоор түүнийг тэвэрч, бүх бие нь чичирч байгааг мэдэрлээ. Тэр айдсаар дүүрэн байв.

“За, Кас. Би амлаж байна, санана аа. Тав, тийм үү? Харж байна уу, тийм амархан мартагдах зүйл биш байна.”

Нефис тэднийг хөмсгөө зангидан ажиглаж байсан ч, үе үе эргэн тойрныг аюул байгаа эсэхийг шалгасаар байлаа. Ямар учиртайг нь бүү мэд, Касси зөвхөн Саннитай л ярьж, Өөрчлөгдөж буй Одод огт анхаарал хандуулахгүй байв.

Касси Санни л хийж чадна, харин Нефис чадахгүй гэж юу гэж бодсон юм бол?

Саннигийн хариуг сонсоод, Касси арай тайвширсан мэт болов. Гэсэн ч айдас нь бүрэн арилаагүй.

“Сайн… сайн. Санаарай. Тав. Чи амласан шүү…”

Түүний хоолой улам намсаж, өөрөө юу хэлж байгаагаа ч сайн мэдэхгүй байгаа мэт сонсогдоно. Санни түүний бувтнаж буйг арай ядан ялгаж сонсов.

“…бодол санаа илүү нарийн төвөгтэй байх тусам түүнийг барьж тогтоох улам хэцүү… тийм болохоор би чамд ганцхан үг л хэлж чадна… дамжуулахад хамгийн энгийн нь… зөв цаг нь ирэхэд… юмсыг өөрчилж магадгүй…”

Санни үгээ болгоомжтой сонгон, эргэлзэн асуулаа:

“Касси? Яг юу болсон талаар хэлж өгч чадах уу?”

Түүний хоолойг сонсоод, Касси цочин татганаж, толгойгоо өргөн түүн рүү харлаа.

Нүдэнд нь айдсын ул мөр бага зэрэг үлдсэн ч, голдуу төөрөгдөл түүнийг эзэмдсэн байв.

“Аа? Ямар нэг юм болсон юм уу?”

Санни нүдээ анив.

Тэднийг сандран сэрээсэн нь өөрөө биш билүү?

'Хүлээ… тэр яагаад биднийг сэрээсэн юм бэ?'

Ямар нэг шалтгаанаар сүүлийн хэдэн минутын нарийн ширийн зүйлсийг санахад түүнд бэрх байлаа. Дөнгөж саяхан болсон яриа аль хэдийн манан мэт бүдгэрчээ.

'Гэнэт сэрсэн болохоор толгой бүрэн орж ирээгүй юм байлгүй. Нойр дутуу байх нь төвлөрөлд нөлөөлдөг…'

“Чи бидэнд ямар нэг юм хэлэх гэсэн. Тэр нь… өө… тав гэсэн тоотой холбоотой байсан юм шиг?”

Касси хөмсгөө өргөлөө.

“Тав гэж үү? Яагаад заавал тав гэж?”

Санни юу гэж хэлэхээ мэдсэнгүй. Үнэндээ, яг адил асуултыг өөрөө ч асуумаар байв.

“Надад ч ойлгомжгүй байна.”

Будилсан хэвээрээ Санни Нефис рүү харж, тэр байдалд тайлбар өгч чадна гэж найдлаа.

Өөрчлөгдөж буй Од хэдэн алхмын зайд, анхаарал нь сарнисан мэт царайтай зогсож байв. Түүний харцыг мэдэрмэгц Нефис Санни руу ширтээд асуув:

“Чи яагаад сэлмээ сугалчихсан байгаа юм?”

Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийг харж, яагаад Дурсамжаа дуудахаа оролдож санахыг хичээлээ.

“Өө… би ч сайн мэдэхгүй байна. Харин чи яагаад өөрийнхөө сэлмийг дуудсан юм бэ?”

Нефис доош харж, гартаа барьж буй сэлмээ анх удаа харж байгаа мэт болов. Түүний царайд эргэлзээ тодорлоо.

'Өнөөдөр бидний толгойнд яг юу болоод байна аа?'

Нефисээс тусламж хүлээх нь утгагүйг ойлгосон Санни санаа алдаад, Касси руу эргэн харлаа.

“Чи дахиад зөн харсан уу?”

Сохор охин чичирхийлэв. Нүд нь томорч, дахин айдсаар дүүрлээ.

“Зөн… тийм ээ, би зөн үзэгдэл харсан. Аймшигтай… үнэхээр аймшигтай зөн…”

“Чи юу харсан юм?”

Касси хэдэн хором дуугүй байж, санахыг хичээлэв. Хөмсөг нь гүнзгий атирчээ. Эцэст нь, тэр нам гүмхэн хэлэв:

“Би… уул харсан. Цогцосоор бүтсэн уул. Тоо томшгүй олон бие бие дээрээ овоорч, цусаар нэвчсэн дов болон хувирсан… харин орой дээр нь, цус дүүрэн нуурын дунд, өчүүхэн жижиг хар үр хөвж байсан…”

Тэр дахиад дуугаа хураав. Дараа нь үргэлжлүүлэн:

“Тэр нь өнгөрсөн үе байсан байх… гэж бодож байна. Харин дараа нь би ирээдүйг харсан… нэг ирээдүй. Тэр нь… бид байсан. Өө, тэнгэр минь! Бид… бид…”

Түүний хоолой салганаж байлаа. Чангаар хэлэхээс эмээж байгаа мэт, Касси дуугүй болов.

Санни хэсэг хүлээсний эцэст, болгоомжтой асуулаа:

“Бид яасан гэж?”

Сохор охин түүн рүү төөрөлдөн харлаа.

“Юу?”

Санни толгойныхоо ар талыг маажив. Тэд дөнгөж сая юуны тухай ярьж байсан билээ?

“Чи… өө… бидэнд харсан зөнөө ярьж байсан. Тийм биз дээ?”

Касси хөмсгөө атирууллаа.

“…Ямар зөн?”

Саннид бүр ичмээр санагдав. Тэр өөрөө ч яг юуг мартсанаа мэдэхгүй байлаа. Тав гэсэн тоо… бас нэг үрийн тухай л бүдэг бадаг санагдана.

Яагаад ч юм тэр тоо асар чухал мэт санагдав. Гэхдээ яагаад гэдгийг нь огт ойлгосонгүй.

“Би мартчихаж.”

Гэнэт ойрхон зогсож байсан Нефис гарынхаа хөдөлгөөнийг сулруулж, яагаад ч юм барьж байсан сэлмээ буцаав. Тэр тэдэн рүү бага зэрэг гайхсан харцаар харж, эргэлзэн асуулаа:

“Та хоёр яагаад сэрчихсэн байгаа юм? Бид амрах хэрэгтэй. Чөтгөрийн цогцос ойр орчмын амьтдыг татаж магадгүй. Тиймээс аль болох хурдан бүрэн байдалдаа орох нь дээр.”

Анхаарал нь сарнисан, Касситай хийсэн яриагаа аль хэдийн мартаж эхэлсэн Санни хэдэн удаа нүдээ анивчаад, мөрөө хавчив. Юутай ч буцаад унтахаар шийдлээ. Энэ бүхэн утга учиргүй санагдсан юм. Магадгүй тэд ядаргаанаас болж ухаан нь балартсан байх…

Тэр үнэхээр их ядарсан байлаа.

…Хэдэн цагийн дараа, түүний сүүдэр арал дээгүүр нэгэн далавчтай амьтан тойрон нисэж байгааг анзаарахад Санни дахин сэрэв. Тэр үед Кассигийн анхааруулгын дурсамж өчүүхэн хэсгүүд болон сарниж, нэгэн хачин зүүд шиг л санагдаж байлаа.

Гэвч үр аль хэдийн түүний ухамсрын гүнд суулгагдсан байв.

Одоо тэр үр соёолж, цэцэглэхэд, Санни мартагдлын мананг эцэст нь сэтлэн гарч, бүх зүйлийг санаж чадсан юм.