Саннид өөр арга байсангүй. Тэр сүүлчийн, найдвар багатай мөрийндөө найдахаас өөр сонголт үлдээгүй байлаа.

Шууд тулаанд тэр дайсанг огтхон ч дийлдэхгүй. Ядаж л давуу талгүй бол боломж байхгүй. Цус хорлогчийн хор түүний нууц хөзөр байх ёстой ч бараг ямар ч хэрэг болсонгүй. Харанхуйд харж чаддаг нь ч тус болсонгүй. Яагаад ч юм Баатар гэрэлгүй орчинд байсан ч эргэн тойрноо мэдэрч чадсаар байв.

Тэр сонсголоо ашиглаж байна уу, эсвэл ямар нэгэн ид шид үү гэдгийг Санни мэдсэнгүй. Тэглээ ч одоо агуйгаас гарч, сарны гэрэлд зогсож байгаа нөхцөлд энэ огт хамаагүй зүйл байлаа.

Одоо түүнд ганцхан давуу тал үлдсэн нь Тирант сохор гэдгийг тэр мэдэж байсан юм. Баатар мэдэхгүй ч энэ мэдлэгийг ашиглана гэдэг хэлэхэд амар ч, хийхэд хэцүү.

Өөр тэр яах ч билээ?

Тиймээс л тэр аль болох чимээгүй байж, мөнгөн хонхыг жингэнүүлсэн юм. Хэрвээ тайлбар нь худлаа биш бол, энэ хонхны дуу милийн цаанаас ч сонсогдох ёстой. Тэгвэл тирант ч бас сонсох байх.

Одоо Саннид хийх ганцхан зүйл үлдсэн нь дуугүй байж, цаг хожоод, мангас ирэхийг хүлээх. Тэр ингэж зогсож байхад Баатарын гайхшрал аажмаар уур хилэн болон хувирч эхлэв.

"Одоо шууд надад хэлэхгүй бол харамсана шүү."

Дуу нь заналхийлсэн өнгөтэй байсан ч залуу боол дуугарсангүй. Тэр зүгээр л даарч чичирч, цээжинд нь лугшиж буй өвдөлтөөс болж дуу алдахгүйн тулд шүд зуун тэсэв.

"Яагаад юм дуугарахгүй байгаа юм бээ?!"

Гэвч Санни зориглосонгүй. Тэр амьсгалаа түгжиж, айдаст автсан нүдээр Баатрын ард гарч ирж буй танил аварга биетийг ширтэв.

Уушги нь шатаж байгаа мэт, зүрх нь галзуурсан мэт цохилж байлаа. Тэр цохилт хэт чанга байж, сохор Тирант хүртэл сонсчих вий гэдгээс айв.

Гэвч мэдээж, энэ Баатрын дуунаас чанга байж чадахгүй. Баатар тасралтгүй ярьсаар, энэ уулан дээрх цорын ганц чимээний эх сурвалж болж байлаа.

Сүүлчийн мөчид л залуу цэргийн нүдэнд ойлголтын сүүдэр гялсхийв. Тэр эргэх гэж оролдож, сэлмээ аянгын хурдтайгаар өргөв.

Гэвч бүх зүйл оройтсон байлаа.

Харанхуйгаас аварга том гар сунаж ирээд түүнийг төмөр атгалтаар түүнийг барьж авав. Ясан сарвуунууд хуягийг нь маажин урлаа. Уулын Хаан бугуйндаа Баатрын шигдэн орж ирсэн сэлмийг тоосон ч үгүй, түүнийг арагш чирлээ. Ангайсан амаас нь наалдамхай шүлс гоожиж байв.

Айдсаар хөшсөн Санни аажмаар тэднээс нүүрээ буруулж, хуучин мушгирсан замаар хэдэн алхам өгсөв.

Дараа нь тэр бүх хүчээрээ зугтав.

Аль болох хурдан гүйхийг тэр оролдож байв.

Түүний ард нам гүм шөнийг сэт татан таслах мэт цөхрөнгүй хашгираан сонсогдов. Удалгүй өлсгөлөн архиралт түүнийг дагав. Баатрын хувь заяа нь аль хэдийн шийдэгдсэн байсан ч эцсийн мөч хүртэл тэмцсэн бололтой.

Гэхдээ тэр Саннид огт хамаагүй байлаа.

Тэр зугтаж байсан. Дээшээ, улам өндөр лүү.

'Уучлаарай, Баатар минь' гэж тэр бодов. 'Чамайг үхэхийг харна гэж хэлсэн л дээ… гэхдээ чи намайг худалч гэдгийг мэднэ шүү дээ. Тийм болохоор ганцаараа л үх дээ…'

Салхинд тас нүдүүлсэн ганцаардмал хар уул тэнгэр өөд сүндэрлэн зогсоно.

Шовх, омголон орой нь бусад оргилуудыг өчүүхэн мэт харагдуулж, хурц ирмэгээрээ шөнийн тэнгэрийг зүсэх шиг. Гэрэлт сар түүний энгэр хормойг сүнслэг цайвар гэрлээр буджээ.

Тэр гэрлийн дор цонхигор арьстай, хар үстэй нэгэн залуу уулын оргилд хүрч ирэв. Гэвч үзэгдлийн сүр жавхлантай түүний төрх огтхон ч зохицохгүй байлаа. Шархадсан, ганхаж доголсон тэр залуу өрөвдмөөр, дорой харагдана.

Яг л алхаж яваа цогцос мэт.

Бүдүүн ноосон хувцас, нөмрөг нь урагдаж, цусаар будагдаж үнэр нь нэвт шингэжээ. Хотгор нүд нь бүрэлзэж, амьгүй мэт. Бие нь хөх няц, зодуулж, зүсэгдсэн байв. Уруулынх нь захад цустай хөөс тогтжээ.

Тэр бөгтийж, цээжнийхээ зүүн талыг тэврэн алхана. Алхам бүрт ёолох бөгөөд шүд зуун байж л амьсгалаа гаргана.

Санни бүх биеэрээ өвдөж байлаа.

Гэхдээ хамгийн аймшигтай нь тэр маш их даарч байв.

Аймшигтай их, тэсэшгүй хүйтэн.

Тэр зүгээр л цасан дээр хэвтээд унтчихмаар санагдана.

Гэхдээ тэгсэнгүй.

Учир нь оргилд хүрвэл энэ Хар Дарсан Зүүд дуусна гэж тэр итгэж байлаа.

Алхсаар.

Алхсаар.

Дахин нэг алхам.

Эцэст нь… тэр хүрч чадлаа.

Уулын хамгийн дээд оргилд, өргөн уудам тэгш хад цасаар хучигдсан байв. Түүний яг төвд, сарны гэрэлд гэрэлтэх сүр жавхлантай сүм оршиж байлаа. Асар том багана, хана нь хар гантигаар сийлэгдсэн бөгөөд харанхуйн өнгө аяс шингэсэн нүүр болон өргөн дээврийг нарийн тансаг хээнүүд чимжээ. Үзэсгэлэнт атлаа сүрдэм төрхтэй тэр сүм харанхуйн бурхны ордон мэт санагдана.

Ядаж урьд нь тийм байсан биз.

Одоо харин сүм нуржээ. Хар чулуу нь ан цав, хагаралаар дүүрч, дээврийн хэсгүүд нурж, цас мөс дотогш нэвтэрсэн байв. Асар том хаалга нь аварга биетний гараар няц цохисон мэт бут үсэрчээ.

Гэсэн ч Санни сэтгэл ханав.

"Оллоо" гэж тэр сөөнгө хоолойгоор хэлэв.

Сүүлчийн хүчээ шавхан, залуу боол нурсан сүмийн зүг аажуухан доголон алхав. Толгой нь манарч, бодол нь замбараагүй байлаа.

'Харж байна уу, Баатар аа?' гэж тэр нэг хором Баатар аль хэдийн үхсэнийг мартан бодов. 'Би оргилд хүрлээ. Чи хүчтэй, хэрцгий байсан. Харин би сул дорой, аймхай. Гэтэл одоо чи цогцос, харин би амьд байна. Хачин биш гэж үү?'

Тэр гуйвж, ёолон, хугарсан хавирганы яс уушгийг нь улам гүн зүсэж байгааг мэдэрлээ. Амнаас нь цус дусална. Амьд ч бай, үхсэн ч бай Баатрын тэр ганц цохилт хангалттай хохирол учруулсан байжээ.

'Үнэндээ инээдтэй биш л дээ. Та нар чинь хэрцгий байхын тухай юу мэдэх юм бэ? Өрөвдөлтэй тэнэгүүд. Миний ирсэн ертөнцөд хүмүүс хэдэн мянган жилийн турш харгислалыг урлаг болтол нь хөгжүүлж ирсэн. Тэр бүхний золиос нь болж явсан хүний хувьд… би та нараас илүү хэрцгий байж чадна гэдгээ мэдэхгүй гэж үү?'

Тэр сүмд улам ойртсоор байв.

"Үнэнийг хэлэхэд, та нар намайг давах боломж хэзээ ч байгаагүй… хүлээ. Би чинь юу бодоод байна аа?'

Дараагийн мөчид тэр аль хэдийн мартжээ. Зөвхөн өвдөлт, харанхуй сүм, унтах гэсэн дийлдэшгүй хүсэл л үлдэв.

'Битгий бууж өг. Энэ бол зүгээр л нэг осголт. Хэрвээ яг одоо унтвал… шууд үхнэ.'

Эцэст нь Санни хар сүмийн шатанд хүрч ирэв. Тэр шатаар өгсөж, эргэн тойронд нь хөглөрөх мянга мянган араг ясыг анзаарсан ч үгүй. Эдгээр яснууд нь нэгэн цагт хүн болон мангас байсан амьтдынх байлаа. Тэд бүгд энэ сүмийн эргэн тойронд одоо ч тэнүүчилж буй, үл үзэгдэх харуулуудын гарт амиа алдсан юм.

Санни шатаар өгсөж байх үед хэлбэр дүрсгүй нэгэн харуул түүн рүү дөхөж ирэв. Тэр халдагчийн цээжин дэх сулхан дүрэлзэх амин очийг унтраахад бэлэн байсан ч гэнэт зогсов. Саннигийн сүнснээс үл ялиг, хачин танил үнэр мэдрэгдсэн аж. Бурханлаг шинжийн үнэр. Гунигтай, ганцаардмал харуул хажуу тийш ухарч, Санниг нэвтрүүлэв.

Юу ч анзааралгүй, Санни сүм рүү орлоо.

Тэр асар уудам танхимд орж иржээ. Хагас нурсан дээврээр сарны гэрэл урсаж, мөнгөлөг дугуй толбонууд үүсгэнэ. Тэдний эргэн тойронд гүн сүүдрүүд хүрэхээс эмээсэн мэт хуралдан зогсоно. Шал нь цас, мөсөөр хучигджээ.

Танхимын алс үзүүрт ганц хар гантиг чулуунаас сийлсэн том тахилын ширээ байв. Сүм дотор цас хүрээгүй цорын ганц зүйл нь тэр. Яагаад энд ирснээ мартсан мэт, Санни тахилын ширээ рүү алхлаа.

Тэр зүгээр л унтахыг хүсч байв.

Тахилын ширээ хуурай, цэвэрхэн, яг л ор шиг өргөн байлаа. Санни дээр нь гарч хэвтэв.

Тэр үхэх гэж байгаа нь илт байсан юм.

Гэхдээ түүнд үхэл хамаагүй санагдана.

Санни нүдээ яг аних гэж байтал сүмийн үүднээс гэнэт чимээ гарлаа. Тэр сонирхох ч үгүй толгойгоо эргүүлэн харав. Хэрвээ тийм их даарч, ядарч, хайхрамжгүй байгаагүй бол харсан зүйл нь нуруугаар нь хүйт даалгах биз.

Учир нь Уулын Хаан тэнд зогсож байв. Таван сохор нүд нь Санни руу чиглэсэн аж. Асар том, аймшигтай, жигшмээр хэвээрээ. Арьсан доор нь өт шиг зүйлс галзуу мэт хөдөлнө. Тэр агаарыг шиншилж, шүлсээ гоожуулж байлаа.

Дараа нь амаа ангайлган, тахилын ширээ рүү аажмаар ойртож эхлэв.

'Ямар царай муутай новш вэ?' гэж Санни бодоод гэнэт цээжээ атган, ханиалгаж эхлэв. Энэ ханиалга нь үнэхээр түүнийг тамлаж байв. Яг цээжинд нь мянган зүү шигдэж орсон мэт.

Цустай хөөс амнаас нь цацарч, тахилын ширээн дээр асгарав. Гэвч хар гантиг түүнийг даруй шингээж авч байлаа.

Нэг агшны дараа ширээ яг өмнөх шигээ цэвэрхэн байлаа.

Тирант Саннид бараг хүрэх нь алдаж түүнийг барих гэж гараа сунгалаа.

'Энэ тэгээд төгсгөл гэж үү' хэмээн Санни хувь тавилантайгаа эвлэрэн бодов.

Гэвч яг тэр мөчид, харанхуй сүмд Шившлэгийн дуу цуурайтлаа.

[Та өөрийгөө бурхдад тахил болгон өргөлөө.]

[Бурхад үхсэн тул таны дууг сонсох хэн ч үгүй.]

[Таны сүнс Бурхны тэмдэг агуулж байна.]

[Та бол Сүмийн боол.]

[Сүүдрийн Бурхан мөнхийн нойрноосоо сэрлээ.]

[Тэр булшны цаанаас адислал илгээлээ.]

[Сүүдрийн хүүхэд минь, адислалаа хүлээн ав!]

Санни гайхан харж байтал, их танхимыг дүүргэсэн сүүдрүүд гэнэт амилсан мэт хөдөллөө. Харанхуйн тэмтрүүлүүд давалгаалан урагшилж, Уулын Хааны гар хөлийг ороон боов. Хүчит тирант мултрах гэж тэмцэв.

Гэвч бурхны хүчийг яаж эсэргүүцэх билээ?

Сүүдрүүд Уулын Хааныг янз бүрийн зүгт чирэн татав. Тэр амаа ангайлган, ууртайгаар архирав.

Дараагийн агшинд түүний бие тасран, хэсэг хэсгээрээ бут үсрэв.

Цус, дотор эрхтэн, тасарсан мөчүүд улаан бороо мэт шал руу асгарлаа. Ингээд л аймшигт мангас Саннигийн нүдэн дээр дээр үхэх ба Санни гайхширч нүдээ хэд хэд ирмэв.

Дахин нэг удаа, тэр нурсан сүмд ганцаараа үлджээ. Их танхим харанхуй, нам гүм.

Тэгтэл Хараал шивнэн дуугарлаа.

[Та Сэрсэн Тирант Уулын Хааныг хороолоо.]

[Сэр, Санлесс. Таны хар дарсан зүүд ингээд төгслөө.]

[Одоо үнэлгээнд бэлтгэ…]