95-р бүлэг : Одны гэрэл

Санни өөрийгөө туйлын хязгаарт хүрснээ мэдэрч байлаа. Сүүлийн хэдэн өдрийн турш тэр өөрийгөө дэндүү ихээр тамласан байв. Одоо бол хамгийн сүүлд хэзээ унтсанаа ч санахад бэрх.

Сүнс Залгигч Мод руу авирч, онцгой жимс хайхаар явснаас нэг өдрийн өмнө л байсан болов уу.

Түүнээс хойш тэр Цусан сүлжээний хувирал хэмээх тарчилгаатай тамыг туулж, сэтгэцийн задралын ирмэг дээр тоо томшгүй олон цагийг өнгөрүүлэн, модны татах нөлөөг эсэргүүцэхийн тулд гараа зэрэмдэглэж, харанхуй тэнгисийн аймшгуудын дундуур бүрэн харанхуйд завийг жолоодож, эцэст нь гүний аймшигт оршин суугчид түүнийг сүйрүүлэхийг харж, тэгээд хүйтэн хар гүнд тэр мангастай тулалдан, бараг живж үхэх дөхсөн билээ.

Түүний бие ч, оюун ухаан ч унтрахын ирмэг дээр байв.

Гэсэн ч Санни зөрүүдлэн сэлсээр байлаа. Тэр өөрийгөө болон Кассиг уснаас өндийж, тэнгэрийг тэврэх гэсэн мэт сүндэрлэн гарч ирсэн аварга чулуун гар луу улам ойртуулсаар байв.

Харанхуй тэнгис түүний эргэн тойронд догшин савалж, хэсэг хугацааны өмнө болсон гэрлийн дэлбэрэлтийн нөлөөнөөс бүрэн ангижраагүй байлаа. Өндөр давалгаа хоёр Нойрсогчийг тоглоом шиг шидэж, живүүлэхээр сүрдүүлнэ. Тэдэнтэй тэмцэх амаргүй.

Гэсэн ч тэр бууж өгсөнгүй.

Үүр ойртож байсан ч одоохондоо тэдний эргэн тойронд хүйтэн, харанхуй, аюул л байлаа. Ямар ч агшинд ангалын гүнээс ямар нэгэн зүйл өндийн гарч ирээд, тэдний цөхрөнгөө барсан амьд үлдэх оролдлогыг төгсгөж мэдэх байв.

Ядаж л тэмтрүүлүүд алга болжээ. Магадгүй шатам халуун гэрэлд ил гарснаас болж айсан биз.

Ямар нэгэн гайхамшгийн хүчээр, эцэст нь Санни чулуун гарт хүрч чадлаа.

Кассиг дээш өргөн, харанхуй хад руу авирахад нь туслаад, өөрөө ч араас нь гарч ирэв. Удалгүй тэд гарын задгай алганд хүрч, төв рүү нь мөлхөн очоод, бүрэн туйлдсан байдалтай уналаа.

Нэлээд удаан хугацаанд хэн нь ч дуугарч чадсангүй. Саннигийн хийж чадах ганц зүйл нь хөдөлгөөнгүй хэвтэж, ширүүн амьсгаа татан, ухаан алдахгүй байхыг хичээх л байв.

Түүний толгой ямар ч бодлоос хоосон байлаа. Энэ нь сайн хэрэг. Учир нь тэр бодохыг хүсээгүй. Хэрэв бодвол… санах ёстой болно. Юу болсныг… хэн…

'Дуугүй бол!'

Санахын хэрэг юу байна? Тэр юу ч өөрчилж чадахгүй.

Аварга гарын суурийг цохих хар усны чимээ шөнө хараахан дуусаагүйг түүнд сануулав.

Нүдээ нээн, Санни одоогийн байдлаа ойлгохыг оролдов.

Тэдний хоргодох газар давалгаанаас ялимгүй өндөрт, аварга эрхий хурууны суурь хар тэнгисийн мандалд бараг хүрч байв. Алга нь тийм ч том биш, Мартагдсан Эрэг дээрх эхний өдөр нь амийг нь аварсан дугуй тавцангийн тал орчим хэмжээтэй. Дээш хазайсан тул ялимгүй налуу үүсгэжээ.

Хуруунууд нь давалгаанаас илүү өндөр, нэг хүнийг багтаахаар өргөн ч тэнгэр өөд мурийсан тул хоргодох байршилд тийм ч тохиромжтой биш байв.

'Уснаас жаахан холдох хэрэгтэй.'

Ийм бодол төрмөгц Санни ядарсан биеэ арай ядан босгон, Кассигийн мөрөнд гараа хүргэв.

"Касси. Бос. Бид дээшлэх хэрэгтэй."

Түүний дуу хоолой хоосон, хэврэг сонсогдов.

Сохор охин цочин өндийж, толгойгоо өргөв. Арьс нь үхдэл мэт цонхийжээ.

"…Санни?"

Тэр толгой дохив.

"Тийм ээ. Би байна."

Тэр одоо ч цочролын байдалтай байлаа. Кассигийн оюун ухаан бүрэн сэргэж амжаагүйг Санни харж байсан тул түүнийг зөөлөн татан босгов.

"Явъя. Хол биш ээ. Хэдхэн метр."

Тэр тээнэгэлзэв.

"Юу болсон юм бэ? Би нэг… дуу сонссон… тэгээд дараа нь ямар нэг юм намайг доош татсан…"

Санни шүдээ зуун, хоолойн өнгөө тогтуун байлгахыг хичээв.

"Бидэн рүү далайн мангас дайрсан. Завь сүйрсэн. Би доош шумбаж чамайг олсон, дараа нь энэ чулуун овоолго руу сэлж ирсэн. Уснаас тийм ч өндөр биш болохоор…"

Касси тээнэгэлзэв.

"Хаана… хаана…"

Санни дараагийн асуултыг нь сонсохоос татгалзан, яаран үгийг нь таслав.

"Явъя. Намайг дага. Дээш гарч байж амарна."

Сохор охиныг зөөлөн чиглүүлсээр, Санни аварга чулуун гарын долоовор хурууны суурь хүртэл авирлаа. Энэ нь хуруун дээр нь өөрсдөө авиралгүйгээр хүрч болох хамгийн өндөр цэг байв. Хүйтэн чулуун дээр сууж, аварга хурууны үеийг нуруугаараа налан, харанхуй тэнгисийн тайван бус мандлыг ширтэн суулаа.

Түүний нүд хүйтэн бас хоосон байв.

Касси дэргэд нь чимээгүй сууна. Цонхийсон царай нь мушгирч, асуухыг хүсэж атлаа хариунаас нь айж буй нь илт.

Эцэст нь зориг гарган, сохор охин бараг сонсогдохооргүй чичирхийлсэн хоолойгоор шивнэлээ.

"Санни. Нефис хаана байна?"

Тэр дуугүй хэвээр байв. Тэр үгсийг чангаар хэлэхийг хүссэнгүй.

Яагаад гэвэл, хэрэв хэлбэл тэд үнэн болж хувирах мэт санагдав. Харин хэлэхгүй бол худал байх боломж нь үлдэнэ.

'Хариулахгүй ээ.'

Хэдхэн хормын дараа танил дарамт оюун ухаанд нь гарч ирлээ. Тэр дарамт улам ихсэж, толгой нь эргэх шиг болов.

'Үгүй!'

Дараа нь нэвт сүлбэх мэт өвдөлт ирэв. Санни зөрүүдлэн тэсэж байлаа. Өмнө нь хэзээ ч ингэж удаан тэсэж байгаагүй. Ам нь ангайхгүй байсаар, халуун нулимс нүднээс нь асгарч, бүх бие нь аймшигт зовлонгоос болж салганан чичирч байв.

Гэвч эцэст нь тэр гашуун үгсийг хэлэхээс өөр аргагүй болов.

"Тэр… тэр үх…"

Тэр өгүүлбэрийг дуусгахаас өмнө, өчүүхэн чимээ анхаарлыг нь татав. Доороос, догшин давалгааны захад, харанхуй уснаас ирсэн чимээ байлаа.

Саннигийн зүрх алгасах шиг болов.

Аварга эрхий хурууны суурийн дэргэд, хараагдсан тэнгисийн ус бараг л чулуун гадаргад хүрч байсан тэр газраас, цайвар цагаан гар хар уснаас гарч ирэн хаднаас зуурлаа.

Дараа нь өндөр туранхай дүрс аажмаар өөрийгөө татан гаргаж, чулуун том гарын алган дээр гарч ирэв.

Саннигийн нүд томров.

Юу ч болоод байгааг мэдэрсэн Касси толгойгоо эргүүлэн асуулаа.

"Санни? Юу болов?"

Тэр чичирхийлж, гашуудлаар дүүрэн шивнэв.

"Нефис…"

Сохор охины нүүрэнд итгэж ядсан инээмсэглэл тодров.

"Неф?! Тэр зүгээр үү?!"

Санни хариулж чадсангүй.

Үгүй. Нефис зүгээр биш байлаа.

Үнэндээ, тэр яаж амьд байгаа нь хүртэл ойлгомжгүй байв.

Оддын Гэрлийн Легионы хуяг бүрэн бутарч, урагдаж, доор нь зэрэмдэглэгдсэн мах ил гарчээ.

Өөрчлөгдөж буй Одын цээж хэсэгт аймшигтай том ангайсан шарх байх бөгөөд баруун талынх нь бараг талыг нь үгүй хийсэн мэт харагдана. Хагарсан хавирганы хурц хэлтэрхий, хөл даган урсах цусны гол мөрөн, дотор эрхтний бут ниргэсэн үлдэгдэл шархнаас цутган асгарч байлаа.

Санни нүдээ анихыг хүсэв.

Гуянаас нь ч бас асар том мах тасран алга болж, урагдсан булчингийн үлдэгдэл, хагарч, арай ядан тогтож буй цагаан гуяны яс ил гарчээ. Баруун гар нь ч мөн адил хүнд гэмтсэн байв. Үнэндээ, бараг тасарсан бөгөөд зөвхөн нарийхан арьс, хэдхэн шөрмөсөөр л дүүжилэгдэн үлдсэн нь эвдэрч хаягдсан хүүхэлдэйн гар шиг харагдана.

Нүүр нь ч бас өршөөгдсөнгүй.

Нефисийн нэг нүд үгүй болсон, нүх нь няцран бутарч, хацрын арьс нь яг л зүлгүүрээр үрсэн мэт хууларч, цус асгарсан мах, хугарсан шүдний аймшигт замбараагүй байдал үлдсэн байв.

Түүний төрх зүрх зүсэм, харахад бэрх байлаа.

Өөрчлөгдөж буй Од үхлийн ирмэг дээр ирсэн нь илт.

"Санни? Яагаад хариулахгүй байгаа юм бэ?"

Тэр Кассиг харж, уруулаа хазан, зүрхнээсээ оргилох хариуг дахин дарахыг оролдов. Халуун, хурц өвдөлт цээжийг нь нэвт хатгаж, харааг нь бүрэлзүүлж байлаа.

Нефис ганхаж, юу ч харахгүй мэт урагш алхлаа. Хөл нь нугаран, тэр хүндээр өвдөг сөхрөн унахад хүйтэн чулуун гадаргуу цусаар цацагдав. Хагарч ан цавтай байсан гуяны яс нь эцэстээ бүрэн бутарч, яс нь булчин, арьсыг нэвт сүлбэн гарч ирэхэд түүний уруулаас аймшигтай ёолох дуу алдагдав.

Санни өөрийгөө хамгийн хар дарсан зүүднийхээ дунд шидэгдсэн мэт мэдрэв. Орилмоор байсан ч хоолой нь гарсангүй. Бараг биет мэт гүн өвдөлт дотроос нь уран тасдаж байлаа.

Тэр энд байхыг хүссэнгүй.

Үүнийг харахыг хүссэнгүй.

Гэвч нүдээ салгаж чадсангүй.

…Тиймээс л Нефисийн нүдэнд хоёр цагаан дөл асахыг тэр агшин зуур анзаарсан юм. Гэрэл улам бүр хурцран, нүднээс нь, амнаас нь, биеийнх нь ангайсан шарх бүрээс асгарч байлаа. Яг л түүний зүрх байх ёстой газарт дүрэлзсэн од шатаж байгаа мэт, яг л тэр бүхэлдээ хүний нимгэн арьсны цаана нуугдсан цагаан дөл мэт байв.

Цав цагаан, шатам халуун гэрэл Өөрчлөгдөж буй Одын цусыг дүүргэж, түүнийг шингэн цагаан галын урсгал болголоо.

Санни нүдээ бүлтийлгэн, хөдөлж чадахгүй хөшсөн байдалтай харж байтал, тэр гал Нефисийн махыг хайлуулж, дахин бүтээж эхлэв. Аажмаар булчин нь нөхөгдөж, дотор эрхтэн нь байрандaa орж, яс нь хэлтэрхийнүүдээсээ дахин нийлж байлаа.

Орлуулах зүйл үгүй хэсгүүдийн оронд гал хэлбэр авч, дараа нь хатуурч байв.

Аймшигт хашхираан гарган, Нефис бараг тасарсан баруун гараа атган бүрэн тас татан салгаад, цагаан дөлөөр цус алдаж буй тасарсан хэсэгт нь наав. Удалгүй зэрэмдэглэгдсэн хоёр тал хайлан нийлж, дахин бүтэн гар болов.

Санни цочирдон, түүний бие дээрх аймшигтай шарх бүр ариусгагч галд угаагдан эдгэрэхийг харлаа.

Удалгүй, бутран урагдсан хуягны завсраар өөгүй цав цагаан арьс л харагдах болов.

Нефис толгойгоо өргөн, тэднийг харсан ч юу ч олж харахгүй мэт байлаа. Харцанд нь таних шинж байсангүй. Ариун галын харгис шалгуур бүх ойлголтыг нь шатаан үгүй хийжээ.

Тэгээд Үхэшгүй Дөл овгийн сүүлчийн охин нүдээ анин, газар унаж, ухаан алдав.

…Эцэст нь, зүүн зүгийн хаяанаас нарны анхны туяа цухуйж эхлэв.

Үүр цайж байлаа.

***

Эцэст нь Нефис бүтэн хоёр хоног ухаангүй хэвтэв.

Гурав дахь өдөр нь тэр эцэст нь нүдээ нээж, аажмаар босон, эргэн тойрноо үл ялиг гайхсан байдалтай ажиглалаа.

Нүүр царай нь урьдын адил тайван, хөндий байв.

Гэвч аварга чулуун гарын долоовор хурууны оройд сууж, асар томоор инээмсэглэн харж буй Санниг олж хараад, бага зэрэг цочив.

Өөрчлөгдөж буй Од хөмсгөө зангидан, хуяг дээрх эвгүй том завсруудыг анзаарч, асуулаа.

"Чи яагаад инээгээд байгаа юм бэ?"

Санни сахилгагүй маягаар нүдээ ирмээд, мөрөө хавчив.

"Ар талаа хар даа."

Хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст, Нефис санаа алдан, түүний юу харуулах гэсэнд гайхан эргэв.

Түүний ард, асар том тогоон хотгорын налуу дээгүүр харанхуй газар нутаг цухуйж байлаа.

Түүний дээр, ангалын асар их гүн рүү сүндэрлэн харагдах, саарал өнгийн өнгөлсөн чулуугаар баригдсан өндөр хотын хана сүндэрлэнэ. Эртний мэт харагдавч нэвтэршгүй, харанхуй тэнгисийн няц дарах даралтыг дахиад мянган жил тэсвэрлэхээр бат бөх байв.

Тэд чаджээ.

Тэд хүмүүсийн Цайзыг олсон байлаа.

[Нэгдүгээр Боть : Сүүдрийн Хүүхэд төгсөв.]