Санни аалзны торны зөөлөн тэврэлт рүү унан, орилсоор, бүх бие нь аймшигт өвдөлтөөс болж татганан чичирч байлаа. Тэсвэрлэхийн аргагүй шаналал түүний мэдрэлийн системээр нэг тархаж, ухаан санаа нь тамлал мэт, зовоож тарчилсан, эцэс төгсгөлгүй өвдөлтийн хар шуурганд живэв.

Түүний биеийн булчин бүр, ширхэг бүр, молекул бүр салан урагдаж, дахин угсрагдаад, дараа нь ахин урагдаж байгаа мэт санагдана. Харин нүд нь… нүд нь бүр онцгойлон там болж байлаа. Яг л цагаан халуун болсон төмөр савааг хоёр нүдэнд нь шигтгэчихсэн мэт, бусад бүх өвдөлт түүнтэй харьцуулахад өчүүхэн санагдана. Эсвэл бүр нүд нь өөрсдөө хайлсан металл болсон мэт…

Тэр нүүрээ маажиж, цус асгаруулсан мөрүүд үлдээв. Гэвч хэдхэн секундын дараа тэдгээр мөр аль хэдийн арилж, үл мэдэгдэх ямар нэгэн хүчээр арчигдсан байлаа. Удалгүй дуу хоолой нь ч алга болж, Санни аймшигт тарчилгаагаа илэрхийлэх ямар ч гарцгүй болов.

Энэ үйл явц нь түүний Анхны Хар дарсан зүүдийг давсны дараах зөөлөн дахин төрөлтөөс тэс өөр байлаа. Энэ нь хэрцгий, өршөөлгүй, байгалиас гаж, Саннигийн биеийг байгалиасаа байх ёсгүй зүйл болгон хүчээр өөрчилж байв.

Үнэндээ, ямар ч зүйл ингэж өөрчлөгдөх ёсгүй.

Үүнийг зогсоох ямар ч хүч түүнд байсангүй. Саннид зөвхөн өвдөлтийг тэсвэрлэхээс өөр сонголт үлдсэнгүй. Тэр галзуурахгүйн тулд л бүх хүчээ дайчилж байлаа. Нулимс нь нүүрээр нь урсаж, цустай мөр үлдээнэ. Тамлалын төгсгөл харагдахгүй.

…Тэгтэл, яг л мөнх мэт санагдсан тэр мөчийн дараа, гэнэт дуусав.

Өвдөлт намдаж, багассаар, эцэст нь бүрмөсөн алга болов. Санни зузаан аалзны торон дээгүүр хэвтэж, бүрэн хүч нь шавхагдан, сульдан үлджээ.

Зөвхөн түүний сөөнгө, тасалдсан амьсгалын чимээгээр л эвдэгдсэн нам гүм дунд, Хараалын дуу шивнэх мэт сонсогдов:

[Та нэгэн шинэ Шинж чанар олж авлаа.]

[Таны Шинж чанаруудын нэг нь хувьсахад бэлэн боллоо.]

***

Санни удаан хугацаанд хөдөлгөөнгүй хэвтэж, аажмаар ухаан санаандаа орж эхлэв. Аймшигт зовлонгийн дурсамж оюун санаанд нь цуурайтан үлдэж, үе үе түүнийг дагжин чичрүүлнэ. Тэр нүдээ нээж, биеэ харахаас айж байлаа. Өөрийгөө ямар нэгэн аймшигтай, жигшмээр зүйл болж хувирсныг харахаас эмээсэн хэрэг.

“Би… мангас болчихсон юм биш биз?”

Айдас түүнийг нөмрөн, Санни нүдээ бүр ч чанга анив.

Гэвч тэр өөрийгөө мангас мэт мэдэрсэнгүй. Үнэндээ, тэр огт өөрчлөгдөөгүй мэт байлаа. Мэдрэмжээрээ бол хоёр гар, хоёр хөл, зөөлөн хүний арьстай хэвээр. Хүч чадал, тэсвэр хатуужил нь ч өөрчлөгдөөгүй.

Яг л юу ч болоогүй мэт.

“За… зоригтой бай. Зүгээр л нээгээд хар…”

Түгшсэн санаа алдалт хийснээр Санни нүдээ нээж, өөрийгөө шалгав. Бүх зүйл яг хэвээрээ. Тэр дараа нь мэдрэхүйгээ өөрчилж, сүүдрээрээ дамжуулан дахин өөрийгөө ажиглав.

Тэр одоо ч хүн хэвээрээ байлаа.

Гэхдээ… нэг зүйл өөрчлөгдсөн байв. Гэвч тэр үүнийг яг юугаар илэрхийлэхээ ойлгосонгүй. Яг л хараа нь өмнөхөөсөө өчүүхэн өөр болсон мэт. Ертөнц… ямар нэг байдлаар илүү гүн болсон юм шиг санагдана. Энэ ялгааг Санни өөрийнхөө мэдрэхүй болон сүүдрийн мэдрэхүйн хоорондын зөрүүнээс л анзаарч чаджээ.

Өмнө нь тэд бараг ижилхэн байсан.

“Ихорын дусал… Нэхэгчийн нүднээс гарсан…”

Тэр болгоомжтойгоор гараа өргөж, нүдэндээ хүргэв. Мэдрэмж нь яг адилхан.

Гэвч бас… өөр байлаа. Яг юугаараа гэдгийг нь ойлгох аргагүй.

Гараа буулгах үедээ Санни нэг хуруун дээрээ цусны дусал байгааг анзаарлаа. Тэр нь хацар дээрх жижигхэн зурааснаас гарсан байв. Бусад шигээ эдгээгүй цорын ганц шарх.

Цусныхаа гүнд, Санни бараг анзаарагдахгүй өчүүхэн алтан туяа олж харлаа. Яг л өөрт нь шингэсэн тэр гэрэлтсэн алтан шингэний дусал одоо ч тэнд байж, түүний нэг хэсэг болон, цусанд нь маш ихээр шингэрч уусан мэт. Тэр туяа тун бүдэг байсан тул анзааралгүй өнгөрөх дөхжээ.

Санни гэрэлд бол огт харагдахгүй ч байж магад гэж таамаглав.

“Би… өөртөө юу хийчихэв ээ?”

Тэр мөчид Санни санамсаргүйгээр Хүүхэлдэйчний Нөмрөг рүү харж, нэгэн зэрэг цусанд нь харагдсан тэр алтан туяаг бодлоо. Яг тэр агшинд түүний толгойд ямар нэгэн зүйл шилжиж, гэнэтхэн Дурсамжийг огт өөрөөр харж эхлэв.

Саннигийн нүд томров.

Саарал даавууны гадаргуугийн доор таван ширхэг гэрэлтсэн оч этгээд, үл үзэгдэх мэт гэрлээр анивчиж байлаа. Тэдгээр нь тус бүрдээ тоо томшгүй олон алмаазан утаснуудын зангилаа, тулгуур цэг болж, хуягийн янз бүрийн хэсгүүд рүү сунан татагджээ. Утаснууд хоорондоо сүлжилдэн, туйлын нарийн, төвөгтэй, урьдчилан таашгүй хээ угалзыг нэхэж байв.

Энэ нь Хараалын дотоод хоосон зайтай тун төстэй харагдана. Мэдээж хэмжээгээрээ хязгааргүй бага түвшинд.

Гэвч… Санниг хамгийн их гайхшруулсан зүйл нь тэр энэ хээг ямар нэг байдлаар ойлгож эхэлсэн явдал байв. Шинээр төрсөн, төрөлхийн мэт мэдлэг түүний дотор сэрж, эмх замбараагүй мэт харагдах утаснуудын цаадах логикийг, мушгиралт бүрийн ар дахь тодорхой зорилгыг мэдрэх боломж олгожээ. Тэд тодорхой үр нөлөөг бий болгох гэж бүтээгдсэн байв… бат бөх чанар, тэсвэр хатуужил… мөн түүнээс ч илүү нарийн төвөгтэй хамгаалалтын нэг хэлбэр.

Энэ ойлголтын оч түүнд огтхон ч албадмал бус, яг л төрөлхийн чадвар нь байсан мэт байгалийн жамаараа иржээ.

“Би үүнийг… илүү сайн судлах хэрэгтэй.”

Сониучлал, түгшүүр хоёроор дүүрэн тэрээр Сүнсний Тэнгис рүү орлоо. Танил болсон харанхуй, хөдөлгөөнгүй ус түүний оюун санаанд дэлгэгдэв. Тэнд сүрлэг Сүүдрийн Цөм, түүний Дурсамжуудын гэрэлт дагуулууд, мөн харааны захад ямар нэгэн зүйл хөдөлж байгаа мэт хачин мэдрэмж байлаа.

Дадлаараа Санни толгойгоо эргүүлж, тэр “ямар нэгэн зүйл”-ийг олж харахыг оролдлоо. Урьдын адил юу ч харагдахгүй гэдгийг мэдсээр байж.

Гэвч энэ удаад…

Тэр харлаа.

“Ай!”

Санни цочин дуу алдаж, ухран дайваад тэнцвэрээ алдав.

“Яасан юм бэ! Энэ чинь бүр… юу вэ?!”

Харанхуйн дунд, Дурсамжуудын цацруулж буй бүдэг гэрлийн хил дээр, хөдөлгөөнгүй хар дүрсүүд зогсож байлаа. Тэд бол сүүдрүүд… Саннигийн өөрийн гараар алсан амьтдын сүүдрүүд байв.

Тэнд өргөн мөртэй, нуруу нь цусанд хутгалдсан нэгэн боолтой адилхан сүүдэр байлаа. Санни нэрийг нь хэзээ ч мэдэхийг ч хүсээгүй тэр хүн. Түүний дүр аймшигтайгаар гажуудсан байсан нь учиртай: тэр Уулын Хааны Авгалдайд эзэмдүүлсний дараа хүн алуурчин араатан болон хувирч, улмаар уг авгалдайг Санни өөрийн гараар боомилж хөнөөсөн билээ.

Түүний дээрээс Уулын Хааны сүүдэр сүндэрлэнэ. Амьд ахуйдаа байсан шигээ л аймшигтай, жигшмээр. Санни тэр Тирантын сарвуунаас арай ядан мултарч байснаа санан дагжив.

Тэдний хажууд, түүнийг ташуураар ороолгож байсан харгис боолын эзний сүүдэр ч байв. Энэ бол Санни өөрийн хоёр гараар амийг нь хороосон анхны бөгөөд одоогоор цорын ганц хүн. Тэр бүр нас барсан хүнийх нь биеэс гутал, нөмрөгийг нь хүртэл авсан.

Тэдний хоёр талаар өөр олон сүүдэр эгнэн зогсоно. Хуягт сэгээр хооллогчид нам гүмхэн, хавчуураа газарт унжуулан зогсжээ. Тэдний дунд зэрлэг центурионы сүрдмээр дүр харагдана. Аварга жаран хөлтнүүд, мах идэгч өтнүүдийн бөөрөнхий бөөгнөрөл, мөн хэдэн хачин, хүн иддэг цэцгүүдээр хүрээлүүлэнэ.

Саннигийн гарт амиа алдсан бүх оршихуй энд, сүүдрийн хэлбэрээр цугларсан байлаа. Эсвэл илүү нарийн хэлбэл түүний өөртөө шингээсэн сүүдрийн хэлтэрхийнүүдтэй бүх оршихуй.

Сүүдрүүд нүдгүй атлаа, тэд бүгд түүнийг ширтэж байгаа мэт мэдрэмж төрнө…

Дуугүй. Хөдөлгөөнгүй. Ажиглан харна.

Нуруугаар нь хүйт даахад Санни залгиж, хөл нь үл ялиг чичирсээр бослоо. Өөрийн Сүнсний Тэнгист үхсэн сүүдрүүдийн жижиг арми бий болсныг олж мэднэ гэдэг тийм ч таатай гэнэтийн бэлэг биш. Тэр тусмаа тэд бүгд өөрийнх нь гараар алсан амьтад байвал бүр ч биш.

Тэр шүдээ зуунгаа бодов.

“Би дахин асууя даа… энэ чинь ер нь юу вэ?!”