Санни уруулаа норгон, болгоомжтойгоор хэлэв.

“Тийм биш ээ… чиний бодож байгаагаар биш, Неф. Бид Сүнсний Модны урхинд орчихсон. Тэр бидэнд сайн санаа өвөрлөөгүй… биднийг хамгаалаагүй. Харин ч эсрэгээрээ. Хэрвээ бид энэ арлаас явахгүй бол, бид түүний боол болно. Үүрд… эсвэл өөрөөс нь илүү хүчтэй нэгнийг олж, биднийг залгитал.”

Нефис толгойгоо үл ялиг хазайлгаад, түүнийг ойлгогдохооргүй харцаар ширтэв.

“Нефис ээ, санаач! Бид энэ тухай аль хэдийн ярьсан шүү дээ! Анхнаасаа энэ бүх санаа чинь өөрийнх чинь байсан!”

Хоромхон зуур түүний үгс Нефисийн оюун ухаанд хулгайлагдсан дурсамжуудыг сэрээсэн мэт санагдав.

Гэвч түүний хариу тэр найдлагыг үйрүүлэн бут цохив.

“Агуу Модыг… орхино гэнэ ээ? Чи үнэхээр ухаанаа алджээ.”

'Хараал ид…'

Өөрчлөгдөж буй Од сэлмээ өргөн, Санниг чичрүүлэм өнгөөр хэлэв.

“Кассиг тавь. Одоо.”

Санни тээнэгэлзэн, хамгийн зөв гарцыг бодов. Дараа нь болгоомжтойгоор сохор охиныг газарт тавилаа.

“За. Тавьчихлаа. Харж байна уу? Одоо намайг сонсооч. Чамд хэлэх маш чухал зүйл байна…”

Тэр үгээ гүйцээж амжаагүй байтал, Нефис нүд ирмэхийн зуур хараанаас нь алга болов. Дайралт ирэх гэж байгааг ойлгосон Санни хамгаалахад бэлдэв…

Гэвч дараагийн агшинд тэр аль хэдийн газарт хэвтэж, мөнгөн сэлмийн үзүүр хоолойд нь тулсан байлаа. Өөрчлөгдөж буй Од дээрээс нь зогсон, нүдэнд нь цайвар гэрэл дүрэлзэж байв.

'За энэ чинь… ичмээр юм боллоо доо.'

Бүх бэлтгэл сургуулилт, тоо томшгүй олон цуст тулалдаанаас олж авсан туршлага, хуримтлуулсан хүч чадал… Санни өөрийгөө Нефистэй тулбал ядаж тогтож, магадгүй тэнцэх ч боломж байна гэж үнэхээр бодож байжээ. Харин эцэст нь, тэр ердөө ганцхан секунд тэсэв.

Үүнийг бол ичгүүртэйгээр хэт эрт бууж өгсөн явдал гэж нэрлэж болохоор байлаа.

'Сайхан байна аа, тэнэг минь! Одоо тэнэгтэхээ больж, анхаарлаа төвлөрүүл!'

Хүйтэн ган арьсанд нь шүргэж байгааг мэдэрсэн Санни аль болох хөдөлгөөнгүй байхыг хичээв.

Өөрчлөгдөж буй Од түүнийг зүгээр нэг алчихгүй гэдгийг тэр мэдэж байсан ч, тийм алхам хийх шалтгаан өгөхгүй байх нь дээр байлаа.

Эцсийн эцэст, Нефисийн оюун ухаан бүрэн эрүүл биш байв.

Түүний хүйтэн, хайхрамжгүй царайг ширтэн, Санни хоолойгоо зангируулж, цөхрөнгөө барж хашхирлаа.

“Астер, Сон, Вэйл!”

Нефисийн гар чичирч, нэг дусал цус түүний хүзүүгээр доош гүйлээ. Түүний нүд томрон, гайхал ба цочролоор дүүрэв. Дараа нь царайд нь бараан илэрхийлэл тодров.

Сэлмээ үл ялиг дарж, нэг алхам урагшлан, түүнийг шатам харцаар нэвт ширтээд, дарангуйлагдсан сэтгэл хөдлөл чичирхийлсэн хоолойгоор:

“Чи… чи эдгээр нэрийг яаж мэддэг юм бэ? Чи хэн бэ?”

Санни нүдээ анивчиж, түүний хариунд адилхан гайхав. Тэр эдгээр этгээд үгсийг зүгээр л дурсамжийг нь сэрээх нууц кодын нэг хэсэг гэж бодсон байлаа. Гэтэл үнэн хэрэгтээ тийм биш байжээ…

'Астер, Сон, Вэйл… энэ чинь яг юу гэсэн үг вэ? Юу Нефисийг ингэтлээ тайван байдлаас нь гаргаж чадна гэж? Маш чухал зүйл байх ёстой…'

Аль болох хөдөлгөөнгүй хэвээр байж, Санни сэлмийн ир рүү болгоомжтой харснаа, үнэнээр нь хариулав.

“Эдгээр нь нэр гэдгийг би өөрөө ч мэдээгүй. Чи л өөрөө, хийх ёстой зүйлээ мартвал чамд заавал ингэж хэл гэж надад захисан. Хэрвээ би үүнийг хэлбэл, чи намайг сонсоно гэж хэлсэн.”

Нефис түүн рүү ширтэхэд, эргэлзээний сүүдэр агшин зуур царайд нь тодроод, даруй алга болов. Түүнийг орлох зүйл шүдээ зуун барьсан хатуу шийдэмгий байдал байлаа.

“Чи аль Ноёрхолд харьяалагддаг юм?!”

гэж тэр архирав.

Санни түүний юу сонсохыг хүсэж байгааг огт ойлгосонгүй. Тиймээс зүгээр л асуув.

“Ноёрхол гэж юу юм?”

Нефис инээмсэглэв. Нүдэнд нь солиотой мэт гялбаа аслаа. Энэ нь тайван, өөртөө итгэлтэй Нефист огтхон ч тохирохгүй байв. Хэрвээ Санни мэдээгүй байсан бол, яг одоо түүний өмнө огт өөр хүн зогсож байна гэж бодохоор.

Илүү тааварлашгүй, илүү аюултай нэгэн.

Энэ хооронд Нефис:

“Битгий дүр эсгэ… дүр эсгэ…”

гэж эхлээд, гэнэт гуйвж, хөмсгөө зангидлаа. Саннигийн асуулт Өөрчлөгдөж буй Одын оюун ухаанд ямар нэг зүйлийг хөдөлгөж, гинжин урвал үүсгэсэн бололтой. Хэдэн секунд өнгөрөхөд, хөмсөг нь улам гүнзгий атирч байв.

Аажмаар, түүнд танил болсон тайван, барьцтай байдал нүдэнд нь эргэн ирлээ. Тэр бүхнийг бүрэн санасангүй бололтой, гэвч Нефисийн амласанчлан энэ нь Саннигийн ярихыг сонсоход хангалттай байв.

Тэр үүнийг хоолойноос нь сэлмийн үзүүрийг авснаар ойлголоо. Тэр бүр түүнд босоход нь хүртэл туслав.

Санни руу этгээд харцаар харснаа, Нефис асуув.

“Би үнэхээр чамд эдгээр үгсийг хэлсэн гэж үү?”

Хүзүүнийхээ бага зэрэг зүсэгдсэн газрыг илж, Санни зүгээр л толгой дохив. Цусан сүлжээ аль хэдийн арьсны гэмтлийг засварлаж эхэлсэн байлаа.

Нефис доош харж, дараа нь нүдээ хэдэн хором анив. Дахин нээхэд, нүд нь хатуу шийдэмгий байдлаар дүүрэн байв.

“Би одоо яах ёстой вэ?”

Санни гурван нууцлаг нэрний утгын талаар асуухыг үнэхээр хүссэн ч, тэгэхээс татгалзав. Цаг алдах эрх тэдэнд байгаагүй.

“Кассид таягаа дуудахыг нь хэл. Дараа нь завинд суулга.”

Сэлмээ болиулан алга болгосны дараа, Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү сүүлчийн удаа харснаа, найз руугаа алхав.

***

Ямар нэгэн байдлаар Нефис Кассиг ятгаж чадсан бололтой. Сохор охин аймшигт завинд даган орж суув. Тэр их зүйл дээр худал хэлэхээс өөр аргагүй болсон нь гарцаагүй ч, Санни асуухыг хүссэнгүй. Дутагдал нь бүхнийг сүйтгэж мэдэх байлаа.

Охид завинд суусны дараа, Санни туйлдсан биеэ сүүдэрт бүрхэн, төмөр их бие дээр гараа тавив. Биеийнх нь хэсэг бүр өөр өөрөөр өвдөж байлаа.

Оюун санаа нь бүрэн дүүрэн ядарчээ.

'Алив! Санни. Сүүлчийн хүчээ гарга.'

Гаж инээмсэглэл тодруулан, булчингаа чангалаад, тэр завийг хар ус руу түлхэв.

Үдшийн сүүлчийн гэрэл унтран, ертөнцийг туйлын харанхуйд живүүлэх мөчид, чөтгөрийн яснаас бүтсэн завь үнсэн элсэн дээрээс халтирч, харанхуй тэнгисийн хүйтэн тэврэлтэд орлоо.

Саннигийн зааврын дагуу, Касси таягаа чиглүүлэн Шидийн сайжруулалтыг идэвхжүүлэв. Дарвуулыг дүүргэх хүчтэй салхи бослоо.

Эхэндээ завь удаан хөдөлж, шураг нь даралтанд чахрана. Гэвч Өөрчлөгдөж буй Одын ур хийц нягт, найдвартай байв. Чөтгөрийн нуруу тэсэж үлдэн, аажмаар жижиг хөлөг хурд авч эхлэв.

Санни хойд хэсэгт сууж, жолооны сэлүүрийг удирдана. Тэдний өмнө хар усны хязгааргүй уудам тал тэнгэрийн хаяа хүртэл сунан, гүндээ дүрслэхийн аргагүй аймшгуудыг нууна.

Тэдний ард, аймшигт Сүнс Залгигч Мод аажмаар жижгэрсээр байлаа.

Санни түүнийг ширтэн, зүрхийг нь гүн харамсал атгав. Тэр түүнийг устгахуйц хүчтэй байсан болоосой гэж хүсэв. Эртний мангасаас өшөө аваагүй чигээрээ ингэж явах нь түүнийг уур хилэнгээр дүүргэж байлаа.

Гэхдээ… ядаж тэр модонд нэг “бэлэг” үлдээсэн.

Үнсэн булшинд, салхинаас хамгаалан чулуугаар халхалсан жижиг хонхорт нэг лаа асаж байв. Лааны дэргэд хуурай, унасан навчаар босгосон өндөр овоо сүндэрлэнэ.

Тэр овоог цуглуулахад Санни ихээхэн хугацаа зарцуулжээ. Арлын ихэнхийг самнан, аль болох өндөр болгохыг хичээсэн юм. Мөн навчинд хуурай далайн замаг, Хуягт Чөтгөрийн үлдсэн өөх тосыг хольсон байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа, жижиг лаа амьдралынхаа төгсгөлд ойртож, лав нь ихэнхдээ хайлж багассан байв. Дөл унтрахаасаа яг өмнө навчыг асаалаа. Хэдхэн секундын дараа, арлын төвд асар том, дүрэлзсэн түүдэг асаж, муу ёрын модны улаан навчсыг гэрэлтүүлэв. Бараг тэр дороо, арлыг хүрээлсэн хар ус хөдөлгөөнөөр дүүрэн буцалж эхлэв.

Санни тэр бүхнийг харахааргүй холдчихсон байлаа.

Харанхуй тэнгисийн амьтад Сүнс Залгигчийг бүр мөсөн устгаж чадах эсэхийг тэр мэдэхгүй. Тэр эртний ад зэтгэр тийм амархан үхэхгүй гэдэгт итгэлтэй байв. Гэвч Хуягт Чөтгөр үхэж, түүнийг орлох ёстой гурван хүн арлаас явсан тул, шуналт модыг хамгаалах хэн ч үлдээгүй. Магадгүй, ноцтой гэмтэх л байх.

Одоохондоо, энэ түүний хийж чадах зүйлсийн хамгийн дээд нь байлаа.

Үнсэн булшны зүг эргэн хараад, Санни шүдээ зуун бодов.

'Нэг л өдөр би энэ мод, эдгээр мангасууд, мөн миний замд саад болох зүрхэлсэн хэн бүхнийг устгахуйц хүчтэй болно. Нэг өдөр би дахиж хэнээс ч, юунаас ч айхгүй. Харин тэд бүгд надаас айдаг болно!'

Тэр энэ бодлыг тээж байгаагаа анзааралгүй өнгөрөв. Яг тэр мөчид Касси гэнэт толгойгоо өргөн, түүний зүг эргэж харсан байлаа.

Түүний царайд харанхуй илэрхийлэл тодорсон ч, удалгүй эргэлзээ, тээнэгэлзлээр арчигдав.