Тэгэхээр мөнгөн үст охин Нефис ч бас Анхны Хар дарсан зүүдэндээ Жинхэнэ нэр авсан байж. Харин Санни өөрийнхийгөө авахын тулд ямар ч хэрэггүй шахам Аспекттайгаар Баатар болон Уулын Хаантай тулалдах хэрэгтэй болсон. Хараалд энэ маш их таалагдсан бололтой, бараг боломжгүй сорилт.

“Тэр яаж авсан бол?”

Цайны газарт байсан Нойрсогчид энэ амжилтын тухай мэдээд хэлгүй шахам болов. Тэд дэлгэц рүү гайхшрал, айдас, бишрэл хосолсон харцаар ширтэж байлаа. Тэдний догдолсон шивнээ дунд Саннид хүүхэд шиг “Надад ч бас бий! Надад ч бас Жинхэнэ нэр бий!” гэж орилмоор санагдав.

Гэхдээ мэдээж, тэр дуугүй байв.

Тэр эргэн тойрноо ажиглахад Кастерын харц дэлгэц дээр хадагджээ. Инээдэмтэй, залуухан царай дээр нь хачин, бараан илэрхийлэл тодорч байв. Харин сонин нь Саннигийн анзаарснаар Кастер Жинхэнэ нэрийн мөрийг харж байсангүй. Харин “Нефис” гэсэн нэр дээр тогтож, Хараал өгсөн нэрнээсээ илүү төрөлх нэр нь түүнд илүү утга учиртай мэт харагдана.

“Сонин юм… Тэд бие биенээ мэддэг юм болов уу?”

Яагаад өндөр зиндааны Өв залгамжлагч Академид цагдаагийн өгсөн спорт хувцастай ирсэн хүнийг мэдэх ёстой гэж? Тэгээд ч Нефис… тэр хаана байна?

Санни цайны газрыг нэгжихэд, мөнгөн үст охин буланд ганцаараа, гартаа аяга кофе ороон, чимээгүйхэн сууж байв. Дуу шуугианд бараг анхаарахгүй, бодолдоо автсан бололтой. Саарал нүд нь хөндий, нухацтай харагдана.

“Анхны Хар дарсан зүүдэндээ Жинхэнэ нэр авсан Нойрсогч гэж үү? Боломжгүй!”

“Онолын хувьд боломжтой ч. Тэнгэрийн Инээмсэглэл ч бас Анхны Хар дарсан зүүдэндээ авсан байх аа. Гэхдээ л эргэлзээтэй юм…”

“Магадгүй ярилцлагадаа худлаа ярьсан байж болох юм?”

“Чи тэнэг үү? Хэрвээ захиргааг хуурах ийм амархан байсан бол өчигдрийн тэр солиотой гаж донтон нэгдүгээрт бичигдэх байлаа шүү дээ!”

Саннигийн нүүр татганав.

Солиотой гаж донтон гэнэ ээ…

“Тэгвэл яагаад шууд өөрөөс нь асууж болохгүй гэж?”

Гэнэт цайны газар нам гүм болов. Нойрсогчид яриагаа зогсоож, бүгд Нефис рүү эргэн харлаа. Гэвч хэн ч түүн рүү түрүүлж очих зориг гаргасангүй.

Эцэст нь ямар нэгэн зүйлийг мэдэрсэн мэт Нефис харцаа өргөж, гайхсан янзтай тэднийг харлаа.

“Ммм… юу вэ?”

Тэр дуу гармагц, сохор охин Кассиа хүртэл дууны зүг толгойгоо эргүүлэв.

Хэсэг хормын дараа Кастер гэнэт босоод, түүн рүү алхаж, хөнгөн ёслоод:

“Хатагтай Нефис. Би Хан Ли овгийн Кастер байна. Таны сорилт амжилттай болсон бололтой?”

'Хатагтай гэж үү? Яагаад ингэж дуудаж байгаа юм бэ? Бас өөрийгөө танилцуулж байна… Тэгэхээр тэд бие биенээ мэддэггүй юм байна? Сонин л юм.'

Нефис асуултад нь бага зэрэг гайхсан бололтой, хэсэг бодсоноо инээмсэглэн мөрөө хавчив.

“Юу ч хэлэх вэ дээ. Тийм л юм болсон.”

Кастер эвгүйхэн инээмсэглэв.

“Тийм байна. Та эсэн мэнд буцаж ирсэнд би маш их баяртай байна. Өө… таны чадварт эргэлзсэндээ биш шүү.”

Нефис толгой дохив.

“Баярлалаа.”

Ингээд тэр кофегоо дахин барьж, яриа дууссаныг илтгэх мэт эсвэл зүгээр л бусдын анхаарлыг огт тоосонгүй.

Санни санаа алдав.

'Ямар нууцлаг юм бэ.'

Толгойд нь олон бодол эргэлдэж байсан ч тэдний аль нь ч хамгийн чухал зүйлээс нь анхаарлыг нь сарниулж чадсангүй.

…өглөөний цайнаас.

Хэдхэн секундын дараа тэр Кастер, Нефис хоёрын хоорондын эвгүй уур амьсгалыг бүрэн мартан, хоолоо баяртайгаар хамж эхэлжээ.

***

Зэрлэг байгальд амьд үлдэх хичээлийн анги уудам, гоёмсог чимэглэлтэй…

харин хүнгүй байлаа.

Санни андуурсан юм болов уу гэж бодтол, өргөн модон ширээний ард сууж буй бараан төрхтэй багшийг олж харлаа. Түүнийг анзаармагц багшиН дүр төрх сэргээд:

“Орооч, залуу минь!”

Тэр эмх замбараагүй саарал үстэй, бодолд дарагдсан мэт нүдтэй, өөрийнхөө хүссэнээрээ энд үсэрдэг мэт санагдахаар өтгөн хөмсөгтэй, сэргэлэн хөгшин байв.

“Би Сэржгч Жулиус. Намайг Жулиус багш гэж дууд. Суу, суу! Нэр чинь хэн бэ?”

Санни дуулгавартай суув.

“Миний нэр Санлесс.”

Жулиусын хөмсөг дээш огцом өргөгдөв.

“Аа! Ямар муу ёрын нэр вэ. Гэхдээ сайн, маш сайн! Эцсийн эцэст бид муу ёрын муухай зүйлстэй байнга л харьцдаг шүү дээ!”

Санни эргэн тойрноо болгоомжтой ажиглаад:

“Өө… уучлаарай, багш аа. Би хэт эрт ирчихэв үү?”

“Үгүй, үгүй… яг цагтаа ирсэн байна.”

“Арай бусад сурагчид хоцорч байна уу?”

Багш хамраараа ёжтой дуугарч, илт үл тоомсорлов.

“Өөр хэн ч ирэхгүй ээ. Тэр бүдүүлэг хүүхдүүд зөвхөн нударга, сэлмээ савчих сонирхолтой. Харин чам шиг жинхэнэ мэдлэгийн үнэ цэнийг ойлгодог ухаантан маш цөөн дөө…”

Аан. Тэгэхээр энэ хичээл үнэхээр тийм ч алдартай биш байжээ. Санни дотроо санаа алдаж, тулааны бэлтгэлийг орхиод энэ хичээлийг сонгосондоо харамсахгүй байгаасай гэж найдлаа.

“За, залуу минь… бүх хичээл дундаас яагаад заавал Зэрлэг байгальд амьд үлдэхүйг сонгосон юм бэ?”

Үнэн шалтгааныг нуух ямар ч утгагүй байв. Тэгээд ч Санни нууж чадахгүй байсан…

“Анхны Хар дарсан зүүдний үед намайг хянаж байсан Сэрсэн Мастер Жет надад хамгийн түрүүнд үүнийг судал гэж зөвлөсөн юм.”

“Маш ухаалаг зөвлөгөө байна! Тэр Мастер үнэхээр чухал зүйлийг ойлгодог хүн юм… түр азна. Чи Жет гэж хэлсэн үү?”

Жулиусын нүд томров.

“Эрлэгийн элч Жет үү? Тэр аллагад дуртай зэрлэг эмэгтэй юу?! Хм. Ямар сонин юм бэ. Түүн шиг балмад хүн ийм нарийн мэдлэгийн үнэ цэнийг ойлгодог гэж хэн санах билээ.”

Эрлэгийн элч? Саннигийн сониуч зан хөдөллөө.

“Багш аа, та Мастер Жетийг мэдэх үү?”

Жулиус хариулахынхаа өмнө ар тийшээ болгоомжтой хялам хийв.

“Эрлэгийн элчийг мэдэхгүй хүн гэж байх уу? Тэр хамгийн хүчирхэг Сэрэгч биш байж магадгүй, гэхдээ хамгийн аймшигтай нь лав мөн. Учир нь түүний Аспектийн чадварууд мах, биеийг үл тоож, шууд сүнсний цөмийг онилдог. Өөрөөр хэлбэл, хуяг дуулга, гэмтэл шингээлт, биеийн хамгаалалт юу ч түүнийг зогсоож чадахгүй.”

Тэр урагш тонгойв.

“Цорын ганц сайн мэдээ гэвэл тэр залуухан бас ойрын үед Гэгээнтэн болох магадлал маш бага. Бүр хэзээ ч дэвшихгүй ч байж мэднэ. Тийм ээ, азаар тийм магадлал тун бага.”

Санни нүдээ ирмэв.

“Яагаад?”

Жулиус түүн рүү яаж ийм юм мэдэхгүй байж болдог байна аа гэсэн харцаар харлаа.

“Мэдээж түүний асуудалтай зан аашнаас болоод шүү дээ! Сэтгэцийн гажигтай алуурчныг Гэгээнтэн болгоход хэн туслахыг хүсэх юм бэ? Гурав дахь Хар дарсан зүүдийг эзлэхийн тулд гайхамшигтай хамтрагчдын баг, асар их дэмжлэг хэрэгтэй. Харин Эрлэгийн элч Жет бол… түр азна!”

Гэнэт Жулиус духаа атируулан, налан суув.

“Би чамтай яагаад хов жив ярьж байгаа юм бэ? Чи ийм зүйл мэдэхэд дэндүү залуу байна! Түүнээс гадна, би бусдыг араар нь муулах хүн биш шүү!”

'Тийм гэж бодохгүй байна' гэж Санни дотроо ёжилсон ч, чангаар юу ч хэлсэнгүй.

Гэхдээ тэр аль хэдийн маш их сонирхолтой мэдээлэл олж авсан байлаа.

'Зэрлэг байгальд амьд үлдэхүйг сонгосон маань зөв шийдвэр байсан ч юм бил үү.'

“За, одоо сургалтын хөтөлбөр рүүгээ буцъя. Чи өөр ямар хичээл сонгосон бэ?”

Санни санаа алдав.

“Аль нь ч биш. Дараагийн дөрвөн долоо хоногт би зөвхөн Зэрлэг байгальд амьд үлдэхүйд анхаарна.”

Жулиус түүнийг бүтэн нэг минут ширтэв. Царайд нь цэвэр гайхшрал тод бичигдсэн байлаа. Дараа нь нүдэнд нь догдолсон гэрэл асч, эцэст нь өргөн инээмсэглэл тодров.

“Гайхамшигтай! Үнэхээр гайхамшигтай! Чи ямар ухаантай залуу вэ! Санаа зоволтгүй. Дөрвөн долоо хоногийн дараа би чамайг үхэшгүй болгоно…”

***

Жулиус багштай хийсэн анхны хичээлүүд таатай, дарамт багатай эхэлсэн ч, ердөө нэг цагийн дараа Саннигийн толгой дэлбэрэх гэж байгаа мэт санагдав. Маш их шинэ мэдээлэл, дээрээс нь хотын хананд хаалттай, аюулгүй орчинд л өссөн хүнд огтхон ч зөн совинд нийцэхгүй зүйлс дүүрэн байлаа.

Заримдаа Жулиус Саннигийн мэдлэг, туршлага ямар дутмаг байгаад ангайж орхино. Гэхдээ түүний хандлага сайхан, заах хүсэл нь хязгааргүй. Санни бүдрэх бүрт багш нь тэвчээртэйгээр удаашруулж, ойлгох боломж олгодог байв.

Жулиусын төлөвлөсөн сургалтын хөтөлбөр бол бараг л галзуу зүйл байлаа. Дуусашгүй онолын мэдлэг, виртуал бодит байдал болон жинхэнэ орчин дахь дадлага, тоо томшгүй олон сэдэв, хачин сонин судлах зүйлс… Бүр Зүүдний ертөнцийн хэд хэдэн устсан хэлний анхан шатны тусгай хичээлүүд ч байв!

'Би яах гэж шинэ хэл сурч байгаа юм бол?' гэж Санни өрөвдсөн маягаар бодов.

'Хараал чинь өөрөө бүгдийг нь орчуулж өгдөг биз дээ!'

Гэвч Жулиус буулт хийсэнгүй.

“Хараал бол орчуулагч биш! Чи хүний ярианы нарийн утгыг илэрхийлэх цаг зав түүнд байдаг гэж бодож байна уу? Жишээ нь, чи нэгэн балгасанд хоргодохоор орж, "цааш үхэл хүлээж байгаа" гэсэн бичээс оллоо гэж бодъё. Бичээсийн хэлэнд үхэл гэдэг үг гуч орчим янз бий! Чи бичээсийг л мэдэж байвал, ямар төрлийн аюул хүлээж байгааг нь шууд дүгнэж чадна!”

Эхний өдөр тэд нар жаргах хүртэл хичээллэв. Тэгээд л Жулиус эцэст нь Санниг явуулсан юм. Сэтгэл санаагаар туйлдсан, өдрийн хоол ч, оройн хоол ч алгассан тухайгаа гаслан бодсон Санни маргааш анхаарлаа өндөр байлгаж хоол хүнс ямар чухал талаар багшдаа зөөлнөөр сануулах хэрэгтэй гэж шийдлээ.

Өрөөндөө буцаж ирээд, тэр сандал дээрээ навс унан, хэсэг хугацаанд хоосонг ширтэв. Дараа нь гэнэт нэг зүйл санаанд нь орсон мэт, Санни сүүдэр рүүгээ эргэв.

Тийм ээ. Оройн хоолноос өмнө хийх ажил түүнд их байлаа.

Тэр сүүдрээ хэдэн хором ажиглаад, инээмсэглэв.

“За тэгвэл… чамайг яг юу хийж чаддагийг харцгаая.”