77-р бүлэг : Автагдсан

Санни халтирч гишгээд, хамтрагчдаа хармагцаа цочролд бүрэн автлаа.

Нефис, Касси хоёр тус бүрдээ том, бөөрөнхий, гялалзсан жимс барьсан байв. Тэр жимснүүдийн хальс нь алмаз шиг толигор, харин шүүслэг дотор нь бадмаараг шиг улаан өнгөтэй. Гар, эрүү, уруул нь улаан шүүсээр будагдсан тул яг л цусаар найрлаж байгаа мэт харагдана.

Агаар дүүрэн сэтгэл татам, чихэрлэг үнэр ханхийж байлаа.

Санни ухарч холдсон ч…

Ходоод нь өөрийн эрхгүй хүржигнэж, хэр их өлссөнийг нь сануулав.

Нефис Санни руу харж, тайван инээмсэглэв.

“Сайн уу.”

Тэр түүн рүү гөлрөн, үг олдохгүй зогсов. Эцэст нь хэдэн хормын дараа өөрийгөө барьж, хашхирлаа:

“Юу гэсэн үг вэ ‘сайн уу’ гэж?! Та нар чинь юу хийгээд байгаа юм бэ?!”

Түүний хоолой чанга, итгэж ядаж буй уур хилэнгээр дүүрэн байв.

Нефис, Касси хоёр түүн рүү эргэн харлаа. Тэд илт будилсан харагдана.

“Яагаад хашхираад байгаа юм?”

Санни тэднийг ангайж харсаар, өөрийн ухаанаа алдчих шиг болов. Яагаад тэд ингэтлээ хайхрамжгүй байгаа юм бэ? Энд яг юу болоод байна вэ?!

Нөхцөл байдлаас ямар нэг утга учир олох гэж оролдон, тэр болгоомжтой нэг алхам урагшлав. Нефис рүү харахад… хүлээ, тэр чинь юу бодоод байгаа юм бэ?

Тэр аймшигтай өлсөж байлаа. Хоолноос өөр зүйл дээр төвлөрөх үнэхээр хэцүү…

Гэнэт төрсөн ой санамжийн тасалдлыг хүчээр үргээж, хэлэх гэж байсан зүйлээ санан, тэр шахав:

“Та нар яагаад бодлоо өөрчилсөн юм?”

Өөрчлөгдөж буй Од хөмсгөө зангидлаа.

“Бодлоо өөрчилсөн гэнэ үү? Юуны тухай?”

Санни шүдээ зуун, түүнийг өөрийг нь хуурч байна гэж бодов.

“Жимсний тухай! Бид идэхгүй байя гэж тохирсон биз дээ!”

Нефис нүдээ ирмэж, царайд нь бүр ч их будлиан тодров.

“Тийм үү? …Яагаад?”

Санни хариулах гэж амаа ангайтал, гэнэт хөшив.

Үнэндээ… яагаад тэд тийм тохиролцоо хийсэн билээ?

'Өө… огт санаанд орж ирэхгүй байна.'

Ямар нэг шалтгаан байсан гэдэгтээ тэр итгэлтэй байв. Гэхдээ ой санамж нь хоосон. Үнэхээр тохиролцоо байсан… тийм биз дээ?

Хэдхэн хормын өмнө бол байсан гэдэгтээ нэлээд итгэлтэй байлаа. Харин одоо… хмм… тэр бүхнийг зүгээр л төсөөлчихсөн юм болов уу? Эдгээр сэтгэл татам жимсийг идэхгүй байх ямар ч шалтгаан үнэндээ алга. Ялангуяа гуравлаа ингэтлээ өлссөн байхад…

'Үгүй, түр хүлээ… ингэж болохгүй!'

“Чи зүгээр үү, Санни?”

Тэр цочин, санаа зовсон харцаар харж буй Нефис рүү харав. Гэнэт Санни өөрийгөө бүрэн төөрөлдсөн мэт мэдэрлээ. Тэд юу ярьж байсан билээ? Ямар нэг… ямар нэг тохиролцоо?

Ямар тохиролцоо?

Яаж хариулахаа мэдэхгүй, тэр зүгээр л хөмсгөө зангидсан чигээр дуугүй зогсов.

'Ямар эвгүй юм бэ. Тэр надтай ярьж байхад би бүр мөсөн манарчихсан юм биш биз?'

Аз болоход, Касси хурдан түүнийг аварлаа. Тэр үргэлж нөхцөл байдлыг эвгүй болгохгүй болгож чаддаг.

“Чи биднийг чамгүйгээр идэж эхэлсэнд уурлаад байгаа юм уу?”

Санни түүн рүү хараад, гарт нь байгаа том, амттай жимсийг анзаарав. Ходоод нь дахин хүржигнэв.

Ямар их өлсөө вэ…

“Өө… тийм ч байж магадгүй?”

Касси инээмсэглээд, газрыг заалаа. Унасан навчин дээр өөр нэг жимс байв. Түүний шүд улаан шүүсээр будганд дүрэгдсэн байлаа.

“Санаа зоволтгүй! Нефис гурвыг авчирсан. Нэг нь чинийх.”

Ямар сайхан сэтгэлтэй юм бэ…

Санни жимсийг авч, нэг харснаа, бодолгүйгээр хазлаа.

Агшин зуур аманд нь гайхалтай, сэрүүн амт дүүрэв. Тэр шүүслэг жимс Саннигийн амсаж байсан хамгийн амттай зүйл байж мэднэ. Тэжээллэг атлаа сэргээгч, баялаг бүтэцтэй, зөөлөн удаан тогтох амттай. Бадмаараг улаан зөөлөн хэсэг нь хэлэн дээр нь хайлж, бүх биеийг нь жирэлзүүлэв. Энэ бол жимсний дүрд хувирсан цэвэр жаргал байлаа.

Ваа…!

Гэсэн ч ямар нэг зүйл Санниг зовоож байв. Бүх нөхцөл байдалд буруу юм байгаа нь мэдрэгдэнэ… гэхдээ яг юу вэ?

Дахин нэг хазаж, тэр хөмсгөө атируулан, энэ түгшүүртэй мэдрэмжийн эх сурвалжийг ойлгохыг хичээв.

Сүнсний Модны жимс ямар тэнгэрлэг амттайг эс тооцвол өөр зүйл бодоход хэцүү байсан ч, тэр өөрийгөө хүчээр төвлөрүүллээ.

'Хмм… Сүнсний Мод? Хэзээнээс… за, анхаарлаа сарниулахгүй шүү…'

Эцэст нь Санни хачирхалтай байдлын шалтгааныг олж харлаа.

Тэр бол түүний сүүдэр байв.

Жимс авах гэж гараа сунгах үед, сүүдэр нь хөдөлгөөнийг нь дуурайсангүй. Яг л түүнд хүрэхээс татгалзаж буй мэт.

Одоо ч гэсэн тэр хөдөлгөөнгүй хэвээр, Санни жимс идэж байгааг дуурайхаас татгалзсаар байлаа.

'Хачин юм. Энэ нөхөр яагаад ингэж байгаа юм бол?'

Санни дахин нэг хазаж, сүүдрээ бодлогошрон ширтэв.

Сүүдэр нь этгээд ааштай ч, шалтгаангүйгээр ингэдэггүй. Хэрвээ тэр жимсэнд дургүй байвал, тэгэхээр ямар нэг буруу зүйл… жимсэнд… байгаа гэсэн үг…

Санни хөмсгөө атируулж, зүрхийг нь гэнэт айдас атгах шиг болов.

Ямар нэг юм… ямар нэг юм буруу байна…

'Новш гэж, яагаад иймэрхүү зүйл бодох гэтэл толгой ажиллахгүй байна вэ?!'

Жимсэнд буруу зүйл байна гэж үү? Яагаад тэгэх ёстой гэж…

'Түр хүлээ. Тийм болохоор л би Нефис рүү хашхирсан юм биш үү? Тэр нэг тохиролцоог зөрчсөн… ямар тохиролцоо билээ?'

Санни маш чухал зүйлийг санахын ирмэг дээр иржээ. Зөвхөн нэг утсыг татахад л бүх үнэн ил гарах мэт…

Хэрвээ санаж чадахгүй бол… аймшигтай зүйл болох гэж байгаа мэт санагдана…

Гэвч яг тэр мөчид, Саннигийн анхаарал сарнив.

Гэнэтийн зүйл тохиолдож, бүх анхаарлыг нь өөртөө татав.

Тэр даруй Сүнсний Модны жимсний асуудлыг огтхон ч бодохоо больжээ.

Учир нь тэр агшинд Хараал түүний чихэнд шивнэж байв:

[Таны сүүдэр хүчирхэгжлээ.]

'Юу...юу гэнэ ээ?'

Санни нүдээ ирмээд, гартаа барьсан амттай жимс рүү харлаа. Тэр гурав дахь хазаагаа залгисны дараа, Хараал түүний хүч нэмэгдсэнийг зарласан байв.

Балмагдсан тэр толгойгоо өргөн, Нефис рүү харлаа.

Өөрчлөгдөж буй Од ч бас жимсээ сонин харцаар ширтэж байв. Саннигийн харцыг мэдрээд, тэр дээш харав.

Санни уруулаа долоов.

“Чи…”

Яг тэр мөчид Нефис хэлэв:

“Би сая нэг нэгж сүнсний мөн чанар шингээчихлээ.”

Юу ч хэлэлгүй, тэд хоёул Касси руу эргэж харлаа.

Сохор охин жимсийг урамтайгаар идсээр байв. Улаан шүүс нь эрүүгээр нь урсаж, газарт дусалж байлаа.

Тэр түр азнаад, инээмсэглэв.

“Үнэндээ би хэдэн хазалтын өмнө аль хэдийн авчихсан.”

Саннигийн нүд томров. Тэр догдлон Бичээсүүдийг дуудан, зөв хэсгийг олж харлаа.

Сүүдрийн хэлтэрхий: [97/1000].

Үнэхээр авсан байна!

Тэр үхлийн аюултай мангасуудтай тулалдаж, амь насаа дэнчин тавилгүйгээр сүүдрийн хэлтэрхий авчихлаа!

Эцэст нь Санни Хуягт Чөтгөр яагаад Сүнсний Мод, түүний жимсэнд тийм их шунаж байсныг ойлгов.

Эдгээр жимс бол цэвэр ид шид байлаа!

Түгшүүртэй мэдрэмжээ бүрмөсөн мартан, тэр гараа өргөж, шүүслэг, амттай, тэжээллэг зөөлцийг шунахайран хазав…

***

Үдэш болж, нар аль хэдийн тэнгэрийн хаяанаас далд орж, хар тэнгис дахин Үнсэн булшийг ганцаардсан арал болгосон хойно, тэд гурав шөнийг угтахаар бэлдэж байв.

Тэд отогоо аварга модны үндэс хооронд нүүлгэн байрлуулжээ. Гайхамшигт жимснүүдээс авсан шинэ эрч хүчний ачаар, бүх зовнил нь бүдгэрэх шиг санагдана.

Баруун тийш цааш явах замгүй болсон тул, Нефис, Санни, Касси гурав ямар нэг шийдвэр гаргахаасаа өмнө хэд хоног амрахаар тохиролцов.

Тэд богинохон амралтыг үнэхээр хүртэх ёстой байлаа.

Үнсэн булш нь тэнхээ сэлбэхэд төгс газар байв. Ойр орчмын газарт мангас алга, хар тэнгисийн аймшгаас хамгаалахад хангалттай том, дээр нь Сүнсний Модны ачаар хоол хүнс элбэг.

Түүнээс гадна, тэр хоол хүнс нь бүр хүч өгдөг…

Амь насаа эрсдэлд оруулалгүйгээр хүчирхэгжих өөр газар хаана байх вэ?

Тамын дунд бол, энэ газар бараг л диваажин мэт байлаа.

Санни унасан навчаар хийсэн түр дэвсгэр дээрээ хэвтэж, олон хоногийн дараа анх удаа тайван, өөдрөг мэдрэмж төрөв.

Бүх зүйл дээрдэж байгаа мэт.

Унтахаасаа өмнө, тэр аварга модны хүчирхэг мөчрүүдийг хараад, бага зэрэг харамсан бодов:

'Хуягт Чөтгөр үгүй болсон болохоор, энэ гайхамшигт модыг хамгаалах хэн ч үлдсэнгүй. Бид аяллаа үргэлжлүүлэхэд, тэр бүрэн хамгаалалтгүй болно. Ямар харамсалтай юм бэ…'

Түүний ухамсар аль хэдийн хагас нойронд автсан байв. Гэсэн ч харанхуйн тэвэрт бүрэн уусахаасаа яг өмнө, Саннигийн толгойд сүүлчийн нэг бодол орж ирлээ:

'Энд хэн ч үлдэхгүй нь ямар харамсалтай вэ… түүнд үйлчлэх… тэжээх… үрийг нь тараахад нь туслах хүн ч байхгүй…'