Тэд шүрэн ойн танил хүрээнээс гарч, үнсэн эзгүйрлийн хязгааргүй уудамд хөл тавимагц Саннид нэг л хачин, эвгүй мэдрэмж төрөв. Улаан шүрэнгийн галзуу мэт мушгирсан замуудаар удаан явсны эцэст, өөрөө ч анзааралгүй задгай орон зайнаас эмээдэг болсон мэт.

Тэр өндөр шүрэн хануудаар хүрээлэгдэж, нүд хүрэх газар хүртэл үргэлжлэх ээдрээтэй замуудын дунд байхаар дасжээ. Шүрэн ой олон аюул нууж байсан ч, нэг ёсны хачин хамгаалалт өгдөг байв.

Ялангуяа, сүүдрээ нууцаар илгээж, замын цаадахыг харж чаддаг Сүүдрийн тагнуултай Саннигийн хувьд.

Харин одоо хөлийнх нь доор саарал элс, эргэн тойронд харааг таслах ганц ч зүйлгүй болсон нь түүний тэр давуу талыг үгүй хийв. Дайснаас нуугдаж чадахгүй гэсэн бодол түүнд яг л нүцгэн зогсож байгаа мэт мэдрэмж төрүүлнэ.

'Тайван бай. Энд хэн ч алга.'

Тайвшруулах ёстой энэ бодол нь харин ч эсрэгээр нөлөөлөв. Үнэхээр л энэ эзгүй газар Хар дарсан зүүдний мангас нэг ч харагдахгүй байлаа… гэхдээ яагаад?

Тэд яагаад энэ газраас ингэтлээ зайлсхийж байна вэ?

Нефис хамгийн урд алхаж, Санни яг ард нь дагана. Сүүдрийн хувилбар хамгийн сүүлд, удаан хэмнэлтэй хөдөлж байв.

Санни эргэн тойрноо ажиглаад, хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст намуухан дуугаар:

"Надад энэ байдал таалагдахгүй байна."

Нефис түүн рүү ердийнхөө хөндий харцаар харснаа, эргэж харалгүй:

"Сэрэмжээ бүү алд."

Тэд дахин чимээгүйхэн урагшлав. Элс гишгэх бүрт зөөлөн шаргиж байлаа. Арваад минутын дараа Өөрчлөгдөж буй Од гараа өргөн, зогсох дохио өгөв. Тэр Санни руу эргэн:

"Сүүдэр чинь ямар нэг юм анзаарсан уу?" гэж асуулаа.

Санни толгой сэгсрэв.

"Үгүй. Энд тэнд жижиг дов, нам хонхор байна лээ. Гэхдээ ямар ч хөдөлгөөн алга. Ихэнхдээ хавтгай, амьгүй л харагдаж байна."

Тэр Касси руу эргэн, болгоомжтой асуув.

"Чамд ямар нэгэн дуу чимээ сонсогдож байна уу?"

Зарим үед түүний хурц сонсгол Саннигийн сүүдрийн мэдрэмжээс ч илүү үр дүнтэй байж чаддаг. Урьд нь шуурганаар баригдахад, Касси хараатай нөхдөөсөө өмнө ямар нэг зүйл буруу болсныг мэдэрч байсан билээ.

Гэвч энэ удаад ч нэмэр болсонгүй. Касси зүгээр л толгой сэгсэрч, эргэн тойронд ер бусын дуу чимээ байхгүйг илтгэв.

Нефис санаа алдаад, толгойгоо гудайлган хэсэг бодов. Дараа нь алсад харагдах Үнсэн Булш руу харц шидээд:

"Явцгаая." гэж хэллээ.

Гэсэн ч тэр багийн чиглэлийг ялимгүй өөрчилж, Саннигийн анзаарсан довнуудын нэг рүү дөхөхөөр шийдлээ.

Тэд тийшээ хүрэхэд аль хэдийн үд дунд болжээ. Нар яг толгой дээрээс шарах тул тэдний сүүдэр богино, хэлбэргүй харагдана. Саннигийн өөрийн сүүдэр буцаж ирээд, хөлийнх нь дор хэлбэргүй харанхуйн бөөгнөрөл мэт нуугджээ.

Өдрийн энэ цаг түүний хамгийн дургүй мөч.

Нефис илдээ дуудан гаргаж, довыг аажмаар ойртон шинжилж эхлэв. Эргэн тойрон бүхэлдээ хавтгай байхад, ганцхан энэ л өндөрлөсөн нь онцгой санагдана. Өөр онц гойд зүйлгүй. Дов нь Саннитэй ойролцоо өндөртэй, бага зэрэг сунасан хэлбэртэй, эзгүйрлийн бусад хэсэгтэй адил саарал элсээр бүрхэгдсэн байв.

Аюултай мэт харагдахгүй ч, шалгаад үзэхэд гэмгүй… магадгүй. Ядаж л тэдэнд хэрэгтэй мэдээлэл өгч болох юм.

Өөрчлөгдөж буй Од гар сунган довонд хүрэх гэж байтал, Саннигийн сүүдэр гэнэт алсад ямар нэгэн зүйл хөдөлж байгааг анзаарчээ. Тэдний ирсэн зүгт, шүрэн ойн захад байв.

Зөн совиндоо автан, Санни Сүүдрийн хувилбар руу үсрэн очоод, Нефист шивнэн:

"Нуугд!"

Үүнтэй зэрэгцэн тэр аварга Сэгээр хооллогчоо алга болгов. Гэнэт зөөж байсан зүйлээ алдахад, Касси гараа савчиж унав. Санни түүнийг гүнж тэвэрч байгаа мэт тэврэн авч, дов руу хурдхан гүйж очоод газарт сөхөрч, сохор охиныг өөрөө болон бөхийсөн Нефисийн хооронд байрлууллаа.

Өөрчлөгдөж буй Од Кассигийн мөрөн дээр нэг гараа тавиад, нүдээрээ асуулт тавин Санни руу харлаа.

"Аюул байна уу?"

Санни алгаа нээсэн чигээрээ нэг гараа өргөн, хүлээх дохио өглөө. Түүний сүүдэр аль хэдийн довын цаанаас сэмхэн цухуйж, хөдөлгөөний эх сурвалжийг анхааралтай ажиглаж байв.

Алсад, саарал элсэн дундаас шүрэн ойн үхсэн хананууд өндийнө. Гэнэт тэдний нэг нь нурж, асар том биетэнд цохигдон унав. Үнсэн элсэнд хучигдсан тэр дүрс урагшилж, сүйрсэн газрын тэгш талд хөл тавилаа.

Найман хөл, аймшигт хоёр ясан хадуур, эртний хуяг мэт хар улаан хуягласан хуяг… дахин нэг центурион.

Санни дотроо хараал урсгав.

Тэд энэ мангасуудтай өмнө нь хоёр удаа тулалдаж, хоёуланд нь ялж байсан. Гэхдээ тэр бүрд тулааны талбарыг урьдчилан бэлтгэж, өөрсдөдөө ашигтай нөхцөл бүрдүүлж, нарийн төлөвлөж, овжин арга хэрэглэсний үр дүн байв.

Харин нүүр тулан шууд тулалдвал, дор хаяж хүнд шарх авалгүйгээр түүнийг алах боломж бий эсэхэд Санни эргэлзэж байлаа.

Тэр Нефис рүү эргэн, шивнэн:

"Шүрэн ойгоос хуягт центурион гарч ирлээ."

Нефис хөмсгөө атирууллаа. Харин Касси түүний гарт зөөлөн хүрч:

"Ямар зүгт явж байна вэ?"

гэж асуулаа.

Санни нүдээ ирмээд, сүүдрийнхээ хараанд анхаарлаа төвлөрүүлэв. Удалгүй тэр бага зэрэг тайвширсан мэт амьсгаа авлаа.

"Үнсэн Булш руу чиглэж байгаа бололтой. Хэрвээ бид энэ довын цаана нуугдаад, чиглэлээ өөрчлөхгүй бол, биднийг анзаарахгүй байх магадлал өндөр."

Өөрчлөгдөж буй Од хэсэг бодоод, толгой дохив.

"Ажиглаад бай. Ямар нэг өөрчлөлт гармагц надад хэл."

Боломжит бүхнээрээ жижигхэн, чимээгүй болохыг хичээн, гурав биенээ довын эсрэг шахан наалдав. Нуугдах зай тийм ч их байсангүй, тиймээс тэд бие биендээ наалдан хүрч тэсэхээс өөр аргагүйд хүрэв.

За… “тэсэх” гэдэг үг магадгүй яг тохирохгүй ч байж мэднэ. Өөр нөхцөлд байсан бол Санни энэ байдлыг бүр таашаах ч байсан юм билүү…

'Юу бодоод байна аа, тэнэг ээ! Анхаарлаа үхлийн мангас дээр төвлөрүүл!' гэж тэр өөрийгөө ууртайгаар зэмлэв.

Гэхдээ Кассигийн зөөлөн бие түүнд шахагдсан байхад анхаарлаа төвлөрүүлэх үнэхээр хэцүү байлаа.

'ҮХЛИЙН! МАНГАС!'

Эцэст нь бодлоо цэгцэлж чадсан Санни санаа алдаад, центурионыг ажиглахад анхаарлаа бүрэн хандуулав.

Аварга биетэй амьтан үнсэн талаас аажмаар урагшилж, улам ойртсоор байв. Удалгүй Санни түүний элэгдсэн хуяг дээрх улаан судал бүрийг, сэртэн бүрийг тод харж чадлаа. Гэвч түүний харц өөр зүйлд татагдан гацжээ.

Центурионы хадуурын хооронд болгоомжтой хавчуулагдсан, дотроосоо гэрэлтэх үзэсгэлэнт болор гялалзана. Тэр гэрэл нь нүд булаам, сэтгэл татам байв.

Дээд сүнсний хэлтэрхий.

Тэд ийм дүр зургийг өмнө нь харж байсан. Хоёр центурион аварга акул шиг мангасын үлдэгдлээс яг ийм хоёр болор авч явж байхыг.

"Тэгэхээр тэдний очих газар энэ байж."

Санни Үнсэн Булшны орой дээр сүндэрлэх сүрлэг мод руу харлаа. Хар сувд мэт мөчиртэй, тод улаан навчит тэр мод сүр жавхлантай, нүд булаам харагдана.

Яг л тамын гүнд нуугдсан ариун зүйл мэт.

Тэр олж мэдсэнээ багийнхандаа, аль болох намуухан шивнэн дамжуулав.

Центурион тэдний нуугдсан газрыг өнгөрөх гэж байлаа. Зам нь довоос бага зэрэг зайтай байсан ч, Санни тайвширч чадсангүй. Энэ бол хамгийн аюултай мөч.

Мангас довтой зэрэгцэн ирээд, ганц ч эргэлзэлгүй урагшлав.

Санни амьсгаагаа гаргав.

"Булш руу явж байна."

Нефис огт суларсангүй. Ямар ч агшинд байдал эргэж магадгүй гэж бэлэн хэвээр.

"Дага."

Санни толгой дохив. Дараагийн мөчид түүний сүүдэр довын цаанаас гулсан гарч, Хар дарсан зүүдний мангасыг сэмхэн мөрдөж эхлэв. Сүүдрийн удирдлагын хүрээ ихээхэн тэлсэн тул, үнсэн довын бэл хүртэл мөрдөхөд хангалттай гэж тэр итгэлтэй байлаа.

Центурион Дээд сүнсний хэлтэрхийг хадуурынхаа хооронд чанга атгасан хэвээр үхсэн шүрэн ойг туулна. Түүний ааш авир хачин, бараг л… сүсэгтэй мэт. Нууцлаг, ариун газар зорин алхаж буй мөргөлчин шиг харагдана.

Удалгүй тэр Үнсэн Булшинд дөхөж очоод, үл үзэгдэх ямар нэгэн хил давхараас эмээсэн мэт гэнэт зогсов. Дараа нь болорыг элсэн дээр болгоомжтой тавиад, түүнээс ухран холдож, харцаа доошлууллаа.

Гэрэлт болороос зайгаа авмагц, аварга биетэй амьтан… өвдөг сөгдлөө.

Санни өөрийнхөө нүдэнд итгэхгүй, нүдээ нухахад хүрэв.

Гэвч энэ бодит байв. Хуягт центурион найман хөлөө нугалан газарт сөхөрч, аймшигт хадуурнуудаа бөхийсөн биеийнхээ өмнө дуулгавартайгаар тавьжээ.

Саннигийн этгээд аашийг анзаарсан Нефис хөмсгөө өргөлөө.

"Юу болсон вэ?"

Санни тээнэгэлзэв.

"Хүлээ."

Яг тэр мөчид, өвдөг сөгдсөн мангасаас нэлээд зайд аюулгүй нуугдсан түүний сүүдэр Үнсэн Булшны гадаргуу дээр өчүүхэн өөрчлөлт гарсныг анзаарчээ.

Ясан даваанаас харж байсан тэр хурц гялбаа дахин үзэгдэв. Гэхдээ энэ удаа бүр ч нүд гялбам байлаа.

Гялбаа аварга модны мөчрүүдийн сүүдрээс хөөрөн гарч, агаар дундуур аажмаар хөдөлж, довын бэл рүү ойртсоор байв.

Гялалзаж буй зүйлийн жинхэнэ дүр төрхийг олж хармагц, Саннигийн нүд томров.

Нуруугаар нь хүйт даан гүйж, тэр амьсгаагаа ч мартаж орхилоо.