Санни сүрлэг мод руу буцаж ирэхэд аль хэдийн харанхуй болсон байв. Касси нөмрөгийнхөө дор тухтайяа хумин унтжээ. Нүүрэнд нь амар тайван инээмсэглэл тодорч байв.

'Сайхан зүүд зүүдлээрэй.'

Түүнийг аймшигт үзэгдлүүд нь удаан хугацаанд зовоосонгүй. Тайван арал дээр үлдэхээр шийдсэн цагаас хойш бүх зүйл сайжирсан юм.

…Нефисийн сэтгэл санаанаас бусад нь.

Өнөөдөр тэр бүр отогтоо ч ирсэнгүй, үнсэн булшны баруун захад үлдсэн байлаа. Санни түүнийг хар усанд ингэж ойр байгаад дургүйцэв.

Тэр санаа алдав.

'Аль болох хурдан амттай жимс аваачих хэрэгтэй.'

Шидэт жимс идсэнийхээ дараа тэр гунигтай хэвээр байж чадахгүй нь гарцаагүй. Тэд хэтэрхий амттай, хэтэрхий сайхан шүү дээ! Зөвхөн тэдний тухай бодоход л Саннигийн аманд шүлс хурлаа.

'…Надад ч бас нэгийг олбол зүгээр юм.'

Эхэндээ тэд ээлжлэн Сүнсний Модны доод мөчрүүд рүү авирч, жимс түүдэг байв. Харин сүүлийн үед Нефисийн хачин гутрал анхаарлыг нь сарниулах болжээ. Тиймээс одоо жимсийг бүгдэд нь авчирдаг хүн нь бараг л Санни ганцаараа болов.

Тэр хамгийн доод мөчрүүдийг аль хэдийн цэвэрлэчихсэн, эхлээд хамгийн болцтой жимснүүдийг сонгож авсан байлаа. Дараагийнх нь арай жижигхэн, тийм ч “тэнгэрлэг” биш ч гэсэн, амт нь хэвээрээ гайхамшигтай. Нэг жимс хүнийг удаан хугацаанд цатгалан байлгахуйц том тул, тэд өдөрт нэгээс илүүг бараг иддэггүй байв. Хамгийн болцтой жимснүүд Саннид нэгээс хоёр сүүдрийн хэлтэрхий өгдөг байсан бол, жижигхэн нь нэг эсвэл огт өгдөггүй.

'Би нийт хэдэн сүүдрийн хэлтэрхий цуглуулсан бол? Зуу гаруй болсон байлгүй дээ? Магадгүй бүр зуун арван… үгүй ээ, боломжгүй. Бид энд хэдхэн хоног л байсан. Ихдээ л долоо хоног.'

Тэр бичээсүүдийг дуудаад шалгаж болох л байсан.

Гэвч яагаад ч юм тэр бодол огт төрсөнгүй.

…Хэрвээ тэгсэн бол, тэр аймшигт цочролд орох байлаа.

Сүүдрийн хэлтэрхийн тухай бодлоо хаяад, Санни дээш харж, толгойн ар талыг маажив. Эхэндээ тэр өглөө болтол хүлээгээд, урьд өмнө нь хүрч байгаагүй өндөрлөг рүү авирч, Нефист өгөх хамгийн амттай, хамгийн сайхан жимсийг хайхаар төлөвлөж байжээ. Гэвч хэсэг бодоод, шөнийн турш хүлээх хэрэггүй гэж шийдэв.

Эцсийн эцэст, тэр харанхуйд төгс харж чадна шүү дээ. Ингэснээр Өөрчлөгдөж буй Одод баярлуулах бэлгээ эрт өгч чадна.

Гайхамшигт модны их бие рүү ойртон очоод, Санни авирч эхлэв. Эхний хэсэг хамгийн хэцүү нь байлаа. Гөлгөр, хар шилэн мэт холтосон дээр жижиг хагарал, товгороос өөр барих юм байсангүй. Мөчирт хүрэхийн тулд ихээхэн хүч шаардлагатай.

Гэсэн ч тэр аль хэдийн дасчихсан байв. Гар, хөлөө бараг л зөнгөөрөө хөдөлгөн, Санни улам өндөр, улам өндөр авирсаар удалгүй асар том, өргөн мөчир дээр өөрийгөө татан гаргалаа.

Эхний мөчрүүд зам шиг л өргөн байв. Тэр сууж, хэсэг амарлаа. Шөнийн сэрүүн агаар таатай санагдана.

Санни өмнө нь Сүнсний Мод руу харанхуйд авирч байгаагүй. Навчсын завсраар тусах хурц нарны гэрэлгүй үед, мод огт өөр харагдаж байв. Тэрхүү тод сүр жавхлан алга болж, оронд нь хачин, жихүүн нам гүм оржээ.

Улаан навчсын шаргинах чимээ одоо тайвшруулах мэт сонсогдохоо больсон байв. Харин ч Саннигийн нуруугаар хүйт даав. Яг л… тоо томшгүй олон баригдсан сүнс нэгэн зэрэг зовлонгоор хашхирч байгаа мэт.

'Өнөөдөр надад юу болоод байна аа? Би яаж ийм юм бодож чаддаг байна? Тэнэг юм! Аз болоход агуу мод намайг сонсохгүй. Эс тэгвээс би маш их ичиж үхэх байлаа. Намайг уучлаарай, Сүнсний Мод минь…'

Толгойгоо сэгсрэн, Санни босоод авиралтаа үргэлжлүүлэв. Тэр өөртөө маш их сэтгэл дундуур байлаа. Мод тэдэнд ийм их сайн сайхныг өгсөөр байхад, тэр түүний энэрэнгүй занг… сүр жавхланг нь… идэж залгих хүслийг нь… үргэлж өлсгөлөн, үргэлж тэлж томордог… өлбөрч, туйлдах… үүрд…

Ямар талархалгүй юм бэ.

Тэр яагаад ингэж бодож эхэлсэн юм бол… аа… ер нь тэр юуны тухай бодож байсан билээ?

Санни хөмсгөө атирууллаа. Өөрийнхөө бодлын урсгалыг эргэн санаж чадсангүй.

“Уг нь яах вэ дээ. Би энд логик бодлоо хөгжүүлэх гэж ирээгүй, Нефист амттай жимс олох гэж ирсэн юм.”

Илүү дээш, илүү дээш авирсаар удалгүй тэд өмнө нь судалж үзсэн хэсгээс бүр мөсөн гарч одов. Агуу модны орой нь өөрөө нэгэн бүхэл төөрдөг байшин мэт өргөн уудам байлаа. Том мөчрүүд нь эмх замбараагүйгээр бүх зүгт урган, мушгиралдан огтлолцож, өтгөн навчис харааг хааж, жимс хайх ажлыг туйлын ярвигтай, цаг их шаардсан болгож байв.

Гэсэн ч Санни бууж өгөх бодолгүй байлаа. Тэрээр илүү өндөр, нарны гэрэл илүү шигүү тусдаг газар жимс нь илүү болцтой, гүйцсэн байдаг гэж тооцоолжээ.

Тэд дээд мөчрүүдийн жимсийг огт амсаж үзээгүй. Хэрвээ үнэхээр гайхамшигтай нэгийг олж чадвал Нефис бодлоо өөрчилж, арлыг орхино гэсэн хачин санаагаа болих л ёстой. Эцсийн эцэст, эдгээр жимс ид шидтэй шүү дээ. Магадгүй… бүр инээмсэглэх ч юм билүү!

Ийнхүү зориг орсон Санни авиралтаа үргэлжлүүлэв.

Цаг аажмаар урссаар. Нэлээд удсаны эцэст Санни хангалттай өндөрт гарсан гэж дүгнэв. Тэр хэзээнээс авирч эхэлснээ сайн санахгүй байсан ч булчин нь өвдөж, мөчрүүдийн өргөн нүдэнд илт нарийссанаас харахад модны дээд хэсэгт ирснээ ойлгож байлаа.

Нэг мөчир дээр гишгээд, аажуухан урагш алхаж, хоёр тийш харж эхлэв. Жимс хайх амаргүй байв. Сайн ажигч чанар, тэвчээр хоёрыг зэрэг шаарддаг.

…Мэдээж тэнцвэрээ хадгалах чадвар ч бас! Ийм өндрөөс унах нь тийм ч таатай туршлага биш. Үнэндээ бол тэр даруйд нь төгсгөл болох байлаа.

Орчноо болгоомжтой ажиглан, Санни агуу модны их биеэс улам холдсоор байв. Түүний хөл дор мөчрүүд зөөлөн ганхаж, хэд хэдэн удаа нэгнээс нөгөөд үсрэхэд навчсын шаргиан өөр өөр аялгуугаар эгшиглэнэ.

Замдаа хэд хэдэн унжсан жимс олж харсан ч тэд болц гүйцсэн, амттай харагдавч онцгой гэлтэй нь байсангүй. Харин тэр Нефист өгөх хамгийн гайхамшигтай жимсийг л хүсэж байлаа.

Эцэст нь, Санни тийм хол хүрч, мөчрүүд нь үнэхээр нарийхан, нимгэн болж эхлэв. Одоо тэд жирийн нэг модны мөчиртэй бараг адил хэмжээтэй, түүний жинг арай ядан даахуйц байв.

Гэвч тэр одоо хүртэл Нефист тохирох бэлгийг олсонгүй.

Санни гуниглан, аргаа барав. Тэр үнэхээр олж чадна гэж бодсон юм.

Тэгтэл гэнэт нэгэн хачин зүйл анзаарагдав.

Түүнээс жаахан зайд, яг түүний зогсож буй мөчрийн дээрх мөчрүүд доошоо мушгиран унжсан харагдана. Яг л ямар нэг хүнд зүйлд дарагдсан мэт. Гэвч бараг нэвтрэхийн аргагүй өтгөн навчисын цаана юу байгааг нь ялгаж харах боломжгүй байв.

Үнэндээ Санни үүнийг анзаарсан цорын ганц шалтгаан нь харанхуй байлаа. Өдрийн гэрэлд бол Сүнсний Модны тод өнгийн навчис мөчрийн хэлбэрийг бүрэн далдлах байв. Харин Саннигийн шөнийн хараанд бүх өнгө бүдгэрч, бараг л саарал өнгийн олон янзын сүүдэр болж хувирчээ.

“Сонин юм…”

Тэр үсрэн, илүү өндөр мөчрөөс барьж аваад өөрийгөө татан гаргав. Дараа нь унахаас болгоомжлон, навчсын хаалт руу дөхөж, замаа нээхээр зүтгэлээ. Энэ явцдаа тэр сүүдрийн тусламжтайгаар хүч, шаламгай байдлаа нэмэгдүүлэхээс өөр аргагүй байв. Эс тэгвээс буцах эсвэл доош унаж үхэх л сонголт үлдэх байлаа.

Эцэст нь, сүүлчийн навчсын давхаргаас мултарч, урагш нэг алхав.

Тэгээд Санни хөшиж орхилоо.

Нүд нь гайхшралаар томорч, амьсгаа нь өөрийн эрхгүй түгжив.

Түүний яг өмнө, мушгиралдсан мөчрүүдийн нууцлаг хөндийд, час улаан навчисын дунд дэлхийгээс нуугдсан мэт асар том, нарийн хийцтэй шувууны үүр оршин байлаа.