Хэдэн минутын турш Санни зүгээр л газарт хэвтэн, борооны дуслууд нүүрэн дээр нь цохихыг мэдэрч байлаа. Үе үе тэнгэрийг цахилгаан зүсэж, бүхнийг сохлом гэрэлд умбуулна. Түүнээс бусдаар бол бараг бүрэн харанхуй. Хэрвээ түүний Шинж чанар байгаагүй бол, ойрхон амарч буй Нефис, Кассигийн дүрсийг ялган харахад ч бэрх байх байв.

Гэвч удалгүй, түүний дотор нэг л тавгүй мэдрэмж шургалан орж ирэв. Ямар нэг зүйл буруу байлаа. Санни хөмсгөө зангидан, тэр мэдрэмж хаанаас гарч ирснийг ойлгохыг оролдов. Эцэст нь, тэр нь өөрийнх нь сүүдэр байгааг ухаарлаа. Сүүдэр нь анхаарлыг нь ямар нэг зүйлд хандуулах гэж байв.

'Гуйя, жаахан амраагаач. Би зүгээр л амрахыг л хүсэж байна.'

Тэр хэтэрхий ядарсан байлаа. Бие ч, оюун ухаан ч туйлдаж. Гэвч сүүдэр нь зөрүүд байв. Огт бууж өгсөнгүй.

Эцэст нь Санни ёолон, гэдсээрээ эргэж, удаан бослоо. Нефис толгойгоо эргүүлэн түүн рүү харлаа.

"Юу болсон бэ?"

Санни царайгаа атируулан:

"Одоохондоо мэдэхгүй. Ямар нэг зүйл буруу санагдаад байна."

Касси дагжин, Нефис рүү ойртож зогсов. Сүүдрийн анхааруулгыг даган Санни эргэн тойрноо ажиглаж, аюулын шинж тэмдэг хайлаа.

Өөрийн хараагаар ч гэсэн, тэр ер бусын зүйл олж харсангүй. Хадан хясааны дээд хэсэг шуурган далайгаас нэлээд өндөр, жижигхэн арал мэт хэлбэртэй байв. Гадаргуу нь барзгар, тэгш бус, хэд хэдэн товгор оройнууд харааг хаана. Тэдний бүлгээс хамгийн ойрын уул нурууд хүртэл нэлээд зайтай. Тэр хоосон зайнд шороо овоолсон мэт зүйлс, өндөр чулуунууд санамсаргүй мэт тархан байрлажээ.

Нефис босож, сэлмээ дуудав.

"Ямар нэг юм харагдаж байна уу?"

Санни хөмсгөө зангидлаа.

"Үнэндээ… үгүй…"

Яг тэр мөчид дахин нэг цахилгаан цахиж, жижиг арлыг агшин зуур гэрэлтүүлэв. Энэ үед Саннигийн нүд томров.

Тэднийг хүрээлсэн өндөр чулуунууд асар том, жигд бус хэлбэртэй, хар өнгөтэй, огт хөдөлгөөнгүй байв… тиймээс л Санни эхэндээ тэднийг анзаараагүй юм.

Тэдний эргэн тойронд, сэгээр хооллогчид чимээгүйхэн газарт хэвтэж байлаа.

Санни хөшин царцав. Айдас гэнэт түүний бүх биеийг нөмөрч, хүзүүний арын үс нь босон арзайлаа. Нэг, хоёр, гурав… айдас дунд тоо алдлаа. Долоо… үгүй, найм.

Энэ хадан хясаанд хар далайгаас хоргодохоор ирсэн нь зөвхөн гуравхан хүн биш байжээ. Нэн даруй Санни чичирч эхлэв.

Энэ газар бол үхлийн занга байв…

Түүний царайг анзаарсан Нефис чангарав.

"Санни?"

Тэр удаанаар толгойгоо эргүүлэн, шивнэн хэлэв.

"Ярих хэрэггүй. Хөдлөх хэрэггүй. Зүгээр л… байгаа газраа бай."

Нефис шалтгааныг нь асуулгүй дагалаа. Гэхдээ царайд нь чимээгүй асуулт тодорч байв.

Касси ч мөн адил хөдөлсөнгүй.

Санни нүдээ анин, гүн амьсгаа авч, сандарсан бодлоо намжаахыг хичээлээ. Найдваргүй нөхцөл гэж үгүй. Бүх асуудалд гарц бий. Тэр л гарцыг олох хэрэгтэй…

Сэгээр хооллогчид одоогоор дайрсангүй. Магадгүй унтаж байгаа, эсвэл шуургыг өнгөрөөх гэж, илүү аймшигтай мангасуудын анхаарлыг татахгүйн тулд хөдөлгөөнгүй хэвтэж байгаа байх. Эсвэл зүгээр л хүмүүсийг анзаараагүй ч байж мэднэ. Эцсийн эцэст, тэд хэр сайн хардаг нь тодорхойгүй. Харанхуйд харж чаддаг болов уу? Магадгүй үгүй. Ядаж л түүнийх шиг биш.

Найдвар байсаар байлаа.

Санни нүдээ нээгээд, жижиг арлыг дахин харлаа. Гэхдээ энэ удаа өөр өнцгөөс.

Тэр гүн харанхуйг, ихэнх дуу чимээг дарах шуурганы нүргээг, сэгээр хооллогчид хоорондын их зайг олж харж байв.

Энэ бол түүний нутаг.

Энэ орчин бол алуурчин сүүдэрт яг тохирсон газар. Тэр чинь чимээгүй алуурчин болохыг мөрөөддөг байгаагүй гэж үү? За тэгвэл, энэ бол түүний боломж. Зөвхөн алхам бүрийг төгс гүйцэтгэх л хэрэгтэй… харанхуйд мөлхөж, дайсныг сэрээлгүй довтолж, нэг нэгээр нь яг таг цохилтоор устгах.

Дахин, дахин.

Тэр тэдний давуу, сул талыг аль хэдийн мэдэж байсан. Одоо үлдсэн нь тэр мэдлэгийг хэрэгжүүлэх. Харин алдаа гаргавал, ухрах өөр гарц бий. Сүүдрийн хувилбар, Нефис хоёр түүнийг аюулд орвол оролцож чадна.

Тийм ээ. Энэ ажиллана.

Ажиллах ёстой.

Санни Өөрчлөгдөж буй Од, Касси хоёр руу харлаа.

"Үүнийг би зохицуулна."

Тэд хариу амжихаас өмнө, Санни сүүдэрт уусан алга болсон мэт болов.

Харанхуйн халхавчин дор, тэр урагш сэмхэн дөхөв. Алхмууд нь нам гүм, амьсгал нь хянагдсан. Илчлэгдэх магадлалыг хамгийн бага байлгах довтлох дарааллыг тэр даруй тогтоож, хамгийн эхний бай сүргээсээ хамгийн хол хэвтэж буй аварга сэгээр хооллогчийг сонгов.

Сүүдэрт нуугдсан Санни гэнэт тайван, төвлөрсөн болжээ. Тэр өөрийгөө анх удаа жинхэнэ төрөлх нутагтаа ирсэн мэт мэдэрлээ.

Сэгээр хооллогчийн том хар дүрс ойртох тусам, тэр хурдаа сааруулж, байг тойрон хөдөллөө. Мангас огт хөдөлсөнгүй. Секунд бүр ойртож буй аюулаас огтхон ч мэдээгүй.

Санни амьсгалаа түгжин, дайрахад бэлдэв.

Түүнд ганц л боломж байсан.

'Зөв хийх ёстой!'

Ингээд тэр чимээгүйхэн ухасхийв.

Нэг алхам. Хоёр.

Санни үсрэн, мангасын хуяг дээр төвөггүй газардлаа. Цэнхэр Сэлэм аль хэдийн гарт нь, төмөр нь харанхуйд гэрэлгүй. Дараагийн агшинд сэлэм сэгээр хооллогчийн нуруун дахь эмзэг цэгийг нэвт цоолж, тархийг нь устгав. Хуяг хагарах намуухан чимээ бороонд даруулан алга болов.

Дууслаа.

Ялалтын мэдрэмж түүний зүрхэнд цухалзсан ч, тэр даруй түүнийгээ дарлаа. Одоо баярлах цаг биш. Харанхуйд өөр долоон бай байсаар.

Тэр сэлмээ татан авч, мангасын цогцсоос үсрэн буув.

Тэгтэл Санни хөмсгөө зангидлаа.

Яагаад Хараал дуугүй байна вэ?

Аллагын талаар зарлаагүй. Сүүдрийн хэлтэрхий шингэснийг ч мэдэгдсэнгүй.

Арьс нь арзайж, Санни эргэн тойрноо харлаа. Эхэндээ мангас амьд байна гэж айсан ч… тийм биш байв.

Тэр бүрэн үхсэн.

Гэвч илүү сайн ажиглахад, өмнө нь анзаараагүй нэг зүйлийг олж харлаа.

Тэр мөчид Саннигийн царай цонхийв.