Хоосон гэдэстэй, бодлоор дүүрэн толгойтой Санни тавцангийн голд ирж суув. Хэсэг хугацааны дараа тэр сүүдрээ дуудаж:

“Юм болбол намайг сэрээгээрэй” гэж хэллээ.

Тэгээд нүдээ анин унтахыг хичээв. Ухамсар нь хурдахан харанхуйн зөөлөн тэврэлтэд гулсан орж, Саннид үнэхээр хэрэгтэй байсан амралтыг нь өглөө.

Гэвч шөнийн дунд гэнэт нэгэн зөн совин түүнийг цочоон сэрээв. Санни үсрэн босож, манантаж байсан ухаан нь түгшүүрээр дүүрлээ. Аварга тэмтрүүлтэй тэр амьтан ажлаа дуусгахаар буцаж ирсэн юм болов уу гэж тэр айв.

Эсвэл гүний өөр нэгэн аймшиг түүнийг мэдрээд, хүний махаар зууш хийхээр шийдсэн ч юм билүү.

Гэвч далай нам гүм, тайван байв. Хүлэгт баатрын хөшөөний орчимд ямар нэгэн хэвийн бус зүйл сонсогдсонгүй.

“Юу болсон юм?” гэж Санни шивнэж, сүүдэртээ хандан асуулаа.

Сүүдэр дуугүйхэн нэгэн зүг рүү заав.

Толгойгоо эргүүлэн харж, Санни нүдээ онийлгов. Яагаад сэрэх нь зөв байсан болохыг тэр дороо ойлгов. Үгүй бол тэр үүнийг харах боломжгүй байх байлаа…

Алсад, хэдэн километрийн цаана, харанхуй дунд жижигхэн улбар шар гэрэл анивчин байв. Давалгааны хөдөлгөөнтэй зэрэгцэн түүний тусгал дээш доош хөвнө.

Хэтэрхий хол байсан тул нарийн зүйл ялгагдахгүй, тиймээс Санни хэсэг ширтэж зогслоо. Төд удалгүй гэрэл алга болов.

“Бусад Нойрсогчид уу? Байгалийн үзэгдэл үү? Эсвэл хавх тавьсан мангас уу?”

Гүний хар дарсан зүүдний амьтдын дурсамж тэр дороо толгойд нь орж ирэв.

Толгой сэгсрэн, Санни дахин хэвтэж, нойрондоо эргэж орохыг оролдов. Гэвч энэ удаа нойр түүнийг орхижээ.

Өлсгөлөн одоохондоо тэсвэрлэшгүй биш ч аажмаар улам хүчтэй болж байв. Харин цангалт нь үүнээс ч дор байлаа.

Эцэст нь тэр нар дахин мандаж, хар далай ухрах хүртэл нойргүй хэвээр байв.

***

Өглөө болмогц хавчуурт мангасууд нуугдсан газраасаа гарч ирэн, аварга цогцос руугаа мөлхөн очиж, найраа үргэлжлүүлэв.

Санни тэднийг хэсэг ажигласны дараа тавцангийн нөгөө тал руу алхаж, урд шөнө харсан нууцлаг гэрлийн зүгийг харлаа.

Толгойгүй хөшөөнөөс нэлээд зайд, ойролцоогоор тав, зургаан километрийн цаана газар аяандаа өндөрсөн, дов мэт зүйл үүсчээ. Тэр довын орой дээр тэнгэр өөд цойлон сүндэрлэх онцгой том шүрэн багана байв.

Харахад, түүний дээд мөчирүүд нь шөнө болоход уснаас дээш үлдэхээр өндөр юм шиг санагдана.

Олон янзын бодол Саннигийн толгойд шуурч байсан ч эцэст нь үнэхээр чухал хоёрхон асуулт л үлдэв.

Нэгдүгээрт тэр шүрэн ойг туулж, өдрийн дотор тэр зайг давж чадах уу? Хоёрдугаарт, бүр илүү чухал нь тэр үүнийг оролдох ёстой юу? Эцсийн эцэст, нууцлаг гэрлийн эх үүсвэр нь ашиг тустай зүйл гэхээсээ илүү аймшигтай, үхэл дагуулсан зүйл байхыг үгүйсгэх аргагүй.

Сонголт хийхэд хангалттай мэдээлэл байхгүй тул Санни дахин мангасуудыг ажиглахаар суув. Гэхдээ тэр [Сүүдрийн удирдлага]-ын хүрээ зөвшөөрөх хэмжээнд шүрэн ой руу сүүдрээ явуулж, дор хаяж дов руу хүргэж болзошгүй замын эхлэлийг тодорхойлохыг хичээлээ.

Логикоор бодвол, энэ хачин газарт толгойгүй хөшөөний орой дээр байх нь Саннигийн хувьд байж болох хамгийн аюулгүй газар байлаа. Ганц асуудал нь — тэр удалгүй өлсгөлөн эсвэл цангалтаас болж үхэх байв.

Хоёр асуудлыг хоёуланг нь доош буувал шийдэж чадна. Жулиусын заасан аргуудаар, Зүүдний ертөнцөд хаа сайгүй байдаг материалуудыг ашиглан далайн усыг давсгүйжүүлэх боломжтой. Мөн тэр хавчуурт мангасыг барих урхи бэлдэж, агнаж идэж ч чадна. Тэдний асар том биетэйг бодоход ганцхан мангас түүнд хэдэн долоо хоногийн хоол болохоор байв.

Тэр ийм амьдралыг төвөггүй төсөөлж чадна: өдөр нь ан хийж, шөнө дөхөхөөр хөшөөн дээрээ буцаж ирэх. Магадгүй энэ нь түүний хувьд хамгийн аюулгүй сонголт байх.

Гэвч энэ арга барилд нэгэн зайлшгүй чухал зүйл дутагдаж байлаа. Дээш дэвших боломж. Энэ нь Санниг амьд байлгаж чадах ч түүнд итгэл өгөх ямар ч зам байхгүй. Хэрэв тэр насан туршдаа толгойгүй хөшөөний эргэн тойрон дахь жижигхэн бүсэд гацаж, мангасууд идэн амьдарч, шөнө бүр өөрийг нь илүү том зүйл ирж залгих вий гэж чичрэн хэвтэх хувь тавилантай юм бол…

Тэгвэл тэр яг одоо доошоо үсрээд дуусгасан нь дээр байв.

Энэ бүхэн эцэстээ нэг л зүйлийг илэрхийлж байлаа. Түүнд үлдсэн ганц сонголт нь улбар шар гэрлийн эх үүсвэрт хүрэхийг оролдох явдал.

Хэрэв Санни үнэхээр оролдох гэж байгаа бол, хавчуурт мангасууд аварга цогцсыг бүрэн идэж дуусгахаас өмнө үүнийг хийх хэрэгтэй байв.

Тэгж чадвал, ядаж шүрэн ойн ойр орчмын хэсэг тэднээс түр ч болов цэвэр байх байлаа.

Сонголтдоо бат итгэсэн Санни маргааш өглөө нь толгойгүй хөшөөг орхихоор шийдэв. Өнөөдрийн үлдсэн хугацааг шүрэн ойн замуудыг судалж, сэтгэлзүйн бэлтгэл хийхэд зарцуулах байлаа.

Ингээд тэр нүдээ анин, хөдөлж буй сүүдэр дээрээ мэдрэхүйгээ төвлөрүүлэв.

***

Шөнө дунд хар далай дээр гэнэт аймшигт шуурга буулаа. Сүүдэр нь түүнийг цаг тухайд нь сэрээж, сүйрлийн салхи, хурдан шиврэх бороонд бэлдэх боломж олгов.

Ер нь бол бороо түүний аашийг үргэлж муутгадаг. Харин энэ удаа тэр хэт их цангасан тул цэвэр уснаас өөр зүйлийн талаар бодох сөхөөгүй байв. Тавцангийн ирмэгээс хийсч унахгүйн тулд нам хэвээр байж, Санни хоёр гараа аяган хэлбэрт оруулаад борооны ус дүүртэл нь хүлээв. Дараа нь гараа амандаа аваачин, шунахайран уулаа.

Аянга цахилгаан догшин далайн дээгүүрх бүхнийг гэрэлтүүлнэ. Хэрвээ хэн нэгэн энэ мөчид Саннийг харсан бол, түүний нүүрэн дээр тод инээмсэглэл тодорч байгааг анзаарах байсан биз.

Шуурга хэдэн цагийн турш догширсоор байв. Санни тавцангийн голд бөхийж, түүний уурыг тэснэ. Нэг бус удаа аварга давалгаа толгойгүй хүлэгт баатрын хүзүү рүү цохиж, түүнийг хаман авч одох дөхсөн ч Санни чулуун гадаргын гүн ховилд шигдэн барьж, яг л наалдсан юм шиг зууралдан үлдэв.

Өглөө болоход, шуурга эцэстээ намжих үед, түүний бүх булчин шархирч байлаа.

Гэхдээ цаг алдах эрх байсангүй.

Мангасууд цогцос руугаа эргэн ирмэгц, араас нь цөөн хэдэн хоцрогсод дагалдангуут, Санни тавцангийн ирмэгээр гулган гарч, эв дүйтэйхэн доош бууж эхлэв.

Энэ тал дээр тэр дахин нэг удаа Зэрлэг орчинд амьдрах хичээлүүдэд талархах хэрэгтэй болов. Тэр хаданд авирах үндсийг ч мөн сурсан байлаа. Жулиус шавиа бүх боломжит хөдөлгөөний хэлбэрээр богино хугацаанд сургах тал дээр үнэхээр хатуу байр суурьтай хүн. Түүнээс гадна Санни аль хэдийн сүүдрийнхээ тусламжтайгаар хамгийн оновчтой уруудах замыг тандаж, барихад тохиромжтой товгор, хонхоруудыг цээжилсэн байсан юм.

Удалгүй, түүний хөл эцэст нь газарт хүрлээ.

Толгойгүй хөшөөний аюулгүй байдлыг орхих нь түүнийг асар их аюулд оруулах нь тодорхой байсан ч Саннигийн сэтгэл санаа тэр дороо дээрдсэнийг мэдрэв. Сүүлийн хэдэн өдөр идэвхгүй байдалд байх нь түүний зан чанарт огт тохирохгүй байлаа. Одоо төлөвлөгөө нь бүтэлгүйтсэн ч гэсэн, ядаж өөрийнхөө сонгосон зүйлийг хийж байгаад унасан нь дээр.

Оролдоод бүтэлгүйтэх нь, огт оролдохгүй байснаас хавьгүй дээр.

Хар шавар хангалттай гүн байсан тул хөдөлгөөнийг нь удаашруулж байсан ч Санни айж байсан шиг тийм ч аймшигтай биш байв. Жаахан бэлтгэл хийсний дараа тэр боломжийн хурдтай алхаж чаддаг болов. Түүнээс ч илүү нь, сүүдэрт наалдан явбал түүний алхам хөнгөн, чимээгүй болж, шаварт шавхай дуугаргахгүй байлаа.

Тэр алсын дов руу хөтөлнө гэж тооцоолсон замуудын нэгийг сонгон, улаан хүрэн шүрэн ойн сэрүүн сүүдэрт орлоо.

Тэр даруйд нэгэн хачин мэдрэмж түүний оюуныг бүрхэв. Шүрэн ойн цаадах ертөнц оршдоггүй мэт, үлдсэн бүх зүйл нь зөвхөн мушгиралдсан, харанхуй замууд шиг санагдана.

"Энэ чинь бараг л төгсгөлгүй юм шиг…"

Толгой сэгсрэн, Санни урьдчилан далд аюул мэдрэхийн тулд сүүдрээ тандахаар явуулж, урагш хөдөллөө. Одоо түүний амьдрал нар жаргахаас өмнө алсын довд хүрч чадах эсэхээс шууд хамаарах болсон байв.

Хэрвээ хар далай зогсоошгүй үер мэт буцаж ирэх үед тэр шүрэн ойн дотор хэвээр байвал юу болохыг бодохыг ч хүссэнгүй.

Сүүдэр түүний өмнө хөдөлж, саад бэрхшээлтэй тулгарсангүй. Заримдаа тэр өндөрт авирч, өөр өөр замуудын чиглэлийг тандаж, Саннид ихэнх тохиолдолд хамгийн оновчтой маршрутыг сонгох боломж олгоно.

Гэсэн ч нэг, хоёр удаа нэлээд зайг ухарч, мухардалд орсон эсвэл буруу зүг рүү хөтөлсөн зам таарах нь байв.

Гэсэн ч ерөнхийдөө бүх зүйл тун жигд явж байлаа.

Санни бүр шүрэн ойн дотор талыг анхааралтай ажиглаж, бүтцийнх нь нарийн ширийн зүйлсийг олж харахаас гадна хөл доорх шаварт нуугдсан, танигдахааргүй аймшигтай олон яс байгааг анзаарах завтай байв.

Бүх зүйл ийм сайн явж байснаас болж тэр бага зэрэг болгоомжоо сулруулжээ. Өөрийн бардамнал ч нөлөөлсөн — ийм их бэлтгэл хийж, Сүүдрийн тагнуулаа чадварлаг удирдаж байгаадаа дотроо өөрийгөө магтан, бүх зүйл зүгээр болно гэж далдуур бодсон хэрэг.

Тиймээс түүний яг урд байсан шавар гэнэт хөдөлж эхлэхэд, тэр хариу үйлдэл үзүүлэхэд өчүүхэн агшин хоцорсон юм.

Дараагийн мөчид, асар том хавчуур газар доороос цахилан гарч, агаарыг зүсэн ирээд, ганцхан нухсан цохилтоор түүний биеийг хоёр хуваахад бэлэн мэт сүрдүүлэв.