69-р бүлэг : Зочин

Аварга чөтгөр дөлөнд бүрхэгдэн, шөнийн өлсгөлөн харанхуйн дунд тод гэрэлтэх гэрэлт цамхаг мэт асч байлаа. Түүний өнгөлсөн хуяг галын гэрлийг ойлгон, бүх зүгт хурц гялбаа цацруулна. Шатаж буй тосны дуслууд доош дуслан унахдаа үнсэн элсэн дээр хүрмэгцээ бадарч байв.

Хормын төдийд л цаг хугацаа зогссон мэт санагдав. Санни галын цог дүрэлзэхийг нүд салгалгүй ширтэж, үнэхээр ийм галзуу төлөвлөгөө бүтнэ гэж итгэж ядан зогсож байлаа. Нефис түүний хажууд хөшсөн чигтээ, шидэлтийн дараа сунгасан гараа буулгалгүй үлдсэн байв.

Гэвч тэд үнэхээр чадсан. Санни Хуягт Чөтгөртэй шударгаар тулалдана гэж хэзээ ч нухацтай бодож байгаагүй. Аварга үхлийн машин ба хүч чадалгүй гурван хүний хоорондох тулааныг “шударга” гэж нэрлэж болох ч юм уу. Гэхдээ хүч дутмаг байна гэдэг нь муу ёрын амьтныг хороож чадахгүй гэсэн үг биш байлаа.

Зөвхөн ухаалгаар хандах хэрэгтэй. Жишээ нь, өөрсдөөс нь хавьгүй хүчтэй зүйлийг олж, бохир ажлыг нь хийлгэх…

Тиймээс л тэр үнсэн булш руу сэм нэвтрэн, шөнө болтол хүлээгээд, аварга биетийг галд шатаан, харанхуй тэнгисийн аймшигт мангасууд түүнийг тасчин урахыг харах төлөвлөгөөг зохиосон юм.

Одоо тэр төлөвлөгөө бодит болохын хагас замд иржээ.

Мэдээж, хамгийн аюултай хэсэг нь одоо л эхэлнэ. Тэд өөрсдөө хар усны амьтдын довтолгооноос амьд гарах ёстой. Түүнээс өмнө…

Хуягт Чөтгөр уур хилэнгээр архирч, Саннигийн чихнээс цус гоожих гэж буй мэт санагдууллаа. Тэр архиралт зэвэрсэн төмрийг аварга сарвуугаар тас татан урж буй мэт дүлийрэм ёрын чимээ байв. Гал дундаас хоёр час улаан нүд гялалзан, төвлөрсөн алуурчны үзэн ядалтаар залууг нэвт сүлбэв.

…Түүнээс өмнө тэд тэнгисийн мангасууд иртэл тэсэх хэрэгтэй байлаа.

Уур нь буцалсан чөтгөр тэдний цусыг хүсэж байв. Хар тэнгисийн амьтад үнсэн булш дээр хэзээ гарч ирэхийг хэн ч мэдэхгүй. Санни чөтгөр холын зайн довтолгоо хийж чадна гэж айж байлаа. Эс чадвал тэр мод руу авирч ирэх, эсвэл тэдний төсөөлөөгүй аргаар алах оролдлого хийх магадлалтай. Хамгийн муу тохиолдолд, тэд түүний уурыг нэлээд удаан тэсэх хэрэгтэй болно.

Аваргын үзэн ядсан харц руу ширтэхэд, амьтан ч бас яг ижил бодол тээж буйг Санни мэдэрлээ. Чөтгөр аварга модны хар их бие рүү харахад, Саннигийн зүрх нэг цохилт алгасах шиг болов.

Гэвч эцэст нь, Хуягт Чөтгөрийн оюунд буцалж буй уураас хүйтэн тооцоолол ялж гарч ирэв. Гурван өчүүхэн хүнийг барих гэж цаг үрэхийн оронд, тэр гэнэт газарт өнхөрч, хуяг дээр нь маналзах дөлөнд элс цацан унтраахаар оролдлоо.

Бүх арал донсолж, Санни мөчрөөс унах шахав.

“Новш."

Энэ өлөгчин яагаад заавал ийм ухаантай байх ёстой гэж?

Хэсэгхэн хоромд Санни чөтгөр галыг бүрэн унтрааж, гүн дэх оршин суугчид анзаарахаас өмнө амжих вий гэж бодлоо.

Гэвч санаа зовох хэрэггүй байв.

Гэнэт Нефис хар тэнгисийн гадарга руу эргэн харав. Царай нь үл ялиг цонхийв. Санни нэг хором хоцорсон ч, бараг тэр даруйд л эргэн тойрон дахь ертөнцөд хачин өөрчлөлт гарсныг мэдэрлээ.

Үгээр тайлбарлахад бэрх. Улаан навчисын шуурган чимээ намсч, үнсэн арлын эрэгт цохих давалгааны дуу улам чангарсан мэт. Яг л үл үзэгдэх дарамт дэлхий дээр бууж, бүх зүйл өчүүхэн ч гэсэн өөр болж байгаа юм шиг.

Дараа нь агаар хүйтэрч, хар усны дээр өтгөн манангийн хана бослоо.

Хуягт Чөтгөр ч энэ өөрчлөлтийг анзаарчээ. Тэр дөл унтраах оролдлогоо зогсоон, хуяг дээр нь тос шатсаар байхад элсэн дээрээс босов. Галд дахин анхаарал хандуулахгүйгээр, чөтгөр тэнгис рүү эргэн харж, байр байдлаас нь гашуун бууж өгөлт цацарч байлаа.

Удалгүй тэр нь харанхуй шийдэмгий байдал, солиотой цусанд шунах сэтгэлээр солигдов.

Манан аажмаар хөдөлж, салхины эсрэг мөлхөн арал руу орж ирэв. Манан салхины эсрэг урсаж байгааг ойлгоход, Саннигийн нуруугаар жихүү даав. Давалгааны дуу намдаж, бараг үл анзаарагдам өөрчлөгдсөн байлаа.

Манан дунд… ямар нэг зүйл хөдөлж байв. Тэр бараг дүрсийг нь ялгаж харж чадах мэт.

Тэр нь… тэр нь…

Гэнэт Касси Саннигийн нүдийг жижигхэн алгаараа таглав. Дуу нь түгшүүрээр чичирч, шивнэн хэлэв:

“Битгий хар. Юу ч болсон, нүдээ нээж болохгүй.”

Санни хөшин зогсож, дуулгавартайгаар нүдээ анив. Хүйтэн айдас зүрхийг нь ороон боов. Тэр сохор охины дууг ингэж сонсож байгаагүй, бүр түүний аймшигт зөн совинг дурсах үед ч ийм байгаагүй.

Касси аажмаар гараа авлаа. Нүдээ нээхгүйгээр, тэр зөвхөн сонсголдоо найдахаас өөр аргагүй байв…

Ядаж л тэр тэгж бодсон.

Гэтэл хүйтэн манан арьсанд нь хүрэх мөчид, нам гүмийн дунд Кассигийн дуу дахин сонсогдов.

Гэхдээ энэ удаа дуу нь гажсан, буруу зүгээс ирж байлаа.

“Битгий хар… битгий хар… битгий хар…”

Санни залгив. Үс нь босч, арьс нь арзайлаа. Сохор охины гажуудсан дуу мананд цуурайтан, бүх талаас нь бүслэв. Намжихын оронд улам чангарч, өөр өөр дээрээ давхарлан сонсогдоно.

“Битгий хар, битгий хар, битгий хар, битгий хар!”

Дараа нь дуу улам чангарч, хүний хоолой хэзээ ч гаргаж чадахгүй аймшигт чарлаануудын цуурай болон хувирч, давалгаа мэт Санни руу нүргэлэн дайрлаа.

“БИТГИЙ ХАР БИТГИЙ ХАР БИТГИЙ ХАР БИТГИЙ!!!”

Санни хөшин зогсов. Хүн бус чарлаануудын довтолгоонд балмагдан, өвдөг дээрээ сөхрөхгүйг л хичээж байлаа. Тэгээд, тэсвэр нь бараг тасрах мөчид…

Бүх зүйл гэнэт зогсов.

Огцом нам гүм дэлхийг бүрхэн авч, Санни тайвширсан мэт амьсгаа авлаа. Дууссан. Бүх зүйл дууссан байв.

Хэдэн хормын дараа Касси чихэнд нь шивнэлээ.

“Нүдээ нээ.”

Түүний хоолойг тод, цэвэрхэн сонсоод Санни хэлснээр нь хийх гэж байтал…

Гэнэт зогсов.

Дуу нь аймшигтай, гажсан сонсогдсонгүй. Урьдын адил зөөлөн, аялгуулаг байлаа. Бүр зөв зүгээс ирж байгаа мэт. Гэхдээ… гэвч ямар нэг зүйл буруу байв.

'Юу… юу…'

Тэр нүдээ анисан хэвээр тээнэгэлзэв.

Яагаад ийм тайван байна вэ? Яагаад чихэнд нь шивнэхдээ түүний амьсгалын дулааныг мэдрэхгүй байна вэ?

Тэгээд яаж… яаж ингэж ойртож чадсан юм бэ… тэр чинь надаас намхан шүү дээ?

Санни амьсгалахаас ч айж, царцав. Кассигийн танил, цэвэр хоолой дахин давтагдлаа.

“Нүдээ нээ… нээ…”

Гэнэт, ердөө хэдхэн сантиметрийн зайд, тэр дуу хүйтэн, хорон эрх заналтайгаар дэлбэрэв.

“НҮДЭЭ НЭЭ!”

Гэвч тэр нээсэнгүй.

Нэг секунд өнгөрөв. Дараа нь дахиад нэг. Дараа нь бас нэг. Тус бүр нь мөнх мэт урт санагдана. Санни чичирч, бие нь хөгширч байгаа мэт мэдрэмж төрөв. Эцэст нь дуу дахин сонсогдов. Гэхдээ энэ удаа холдож, ухарч байгаа мэт байлаа.

“Ямар ч байсан… ямар ч байсан…”

Удалгүй навчисын шурган чимээ, давалгааны дуу дахин сонсогдов. Мөн хажууд нь Касси, Нефис хоёрын ширүүн амьсгаа мэдрэгдлээ. Тэд ч бас аймшигт дуурайгчаар дайруулсан нь ил байв.

Мөн түүнчлэн…

Доор нь, Хуягт Чөтгөр архирч, хадуураа хооронд нь цохилоо. Ган төмрийн нүргэлэх чимээ аварга модны дор цуурайтан, бараг мэдрэгдэхүйц долгион бүх зүгт цацрав. Тэр долгион ер бусын мананг хөөн тарааж, цэвэр агаарын аварга бөмбөлөг үүсгэх шиг болов.

Санни нүдээ анисан хэвээр байлаа.

Дараагийн мөчид, мананд нуугдсан үл мэдэгдэх аймшигтай амьтантай чөтгөр тулалдан мөргөлдөхөд бүх арал донсолж эхлэв. Юмс дүлийрэм нүргээнтэй бут үсэрч, газар дахин ганхахад аварга модны мөчрүүд савлав.

Гар нь чичирч, Санни сунган, хамтрагчдаа тэврэн татлаа. Бие биеэ тэврэн, тэд ууртай тулааны чимээг чагнан, хүлээв.

***

Мөнх мэт удаан хугацааны дараа, Хуягт Чөтгөр ба гүнээс ирсэн зочны хоорондох тулаан дуусав. Үнсэн булш дахин нам гүмд умбав.

Санни аль хэдийн цаг хугацааны мэдрэмжээ алдсан байлаа. Хоёр мангас мөргөлдөх бүрд аварга модоор дамжин ирэх чичиргээнд тэр дасчихсан байв. Гэнэт нам гүм болох нь түүнийг цочоов. Тэр үл ялиг чичрэн, толгойгоо эргүүлж, юу болж байгааг сонсохыг хичээлээ.

Аймшигт тулааны дараах чимээгүйд, Нефис тээнэгэлзээд, сөөнгө хоолойгоор хэлэв.

“Одоо нүдээ нээж болно.”

Санни хэсэг тээнэгэлзсэний эцэст түүний үгийг дагав. Тэр нүдээ нээж, хэд хэд анивчиж, хараа нь аажмаар тодров.

Үүрийн цайвар гэрэл зүүнээс шурган ирж, аралд бүдэгхэн гэгээ татуулав. Доор нь, арлын гадарга аймшигтайгаар урж сэндийчигдэн, танигдахын аргагүй болсон байлаа. Яг л үнсэн булшийг хүнд их бууны галд олон удаа өртөөсөн мэт.

Тэр гадаргын дээр…

'Хараал ид!'

Хуягт Чөтгөр арлын зах руу доголон алхаж, араасаа цэнхэр цусны мөр үлдээн ухарч байв. Тэр аймшигтай шархадсан, хэд хэдэн мөч нь тасарсан, урьд нь өөгүй байсан хуяг нь ан цавын тороор бүрхэгдсэн байлаа.

Түүний хоёр гар үгүй болж, ганц хадуур, ганц хавчаартай үлджээ. Арын хөлнүүдийн ихэнх нь хугарсан эсвэл тасарсан тул аварга биет этгээд, тогтворгүй маягаар алхаж байв.

Гэсэн ч тэр амьд байлаа. Түүнээс ч илүү, амин чухал эрхтнүүдийг нь хамгаалдаг хуягны ялтсууд ноцтой гэмтээгүй, төмөр бүрхүүл нь одоо ч хатуу, нэвтэршгүй хэвээр.

Санни нударгаа зангидаж, царай нь барайсан чигт Нефис рүү харлаа.

“Одоо… одоо бид яах вэ?”

Өөрчлөгдөж буй Од доош харлаа. Түүний тайван саарал нүдэнд хүйтэн гялбаа гялсхийв.

Тэр гараа хажуу тийш сунган, сэлмээ дуудан авч, хэлэв.

“Дуусгая.”