88-р бүлэг : Завь Баригчид

Зориг тэвчээрээ цуглуулахыг хичээн, Санни алсад ширтээд сөөнгө хоолойгоор хэлэв:

“Энэ давалгааны доор юу амьдардгийг чи харсан. Тэдний дундуур сэлж гарна гэж үнэхээр бодож байна уу?”

Өөрчлөгдөж буй Од хэдэн хором дуугүй байснаа, санаа алдав.

“Ямар ч байсан бид хараагдсан, Санни. Алдах юм бидэнд юу байна гэж?”

Тэр хэсэг чимээгүй болж, нүдэнд нь цонхигор дөл маналзан, царай нь өмөлзөв. Дараа нь намуухан дуугаар нэмж хэлэв:

“Бид гал асаахгүй. Баруун зүг рүү явахдаа чиний нүдэнд найдна. Кассиагийн хуяг биднийг хамгаална гэж найдъя. Магадгүй… хангалттай байж ч мэднэ.”

Санни Нефис рүү харснаа асуув:

“Кассиагийн хуягт тийм онцгой юм юу байгаа юм?”

Тэр хэсэг тээнэгэлзээд, түүн рүү харалгүйгээр хариулав:

“Тэр бол зургаадугаар шатны Сэрсэн Дурсамж. Түүний нэг шинж нь өмсөгчийн дайсны анхаарал татах магадлалыг багасгадаг.”

Санни энэ мэдээллийг шингээж амжаагүй байтал Нефис гэнэт чичрэв. Нүдээ анин, шүдээ зуун хэлэв:

“Би… хязгаартайгаа туллаа. Миний оюун… замхарч байна. Хэрвээ асуух зүйл чинь үлдсэн бол… илүү… хурдан асуу.”

Санни цочин нүдээ анив. Цаг бараг үлдээгүйг ойлгоод, толгойд нь орж ирсэн хамгийн эхний асуултыг асуув:

“Чи завь яаж барихыг мэдэх үү?”

Өөрчлөгдөж буй Од зүгээр л толгой дохиж, мэддэг гэдгээ илтгэв. Түүний царай аажмаар дахин төөрсөн, бөхсөн төрхтэй болж эхлэв.

Цагтай уралдан, Санни дараагийн асуултыг яаран бодов.

“Чиний ой санамж бүрэн алга болсны дараа, би чамайг арал орхиход яаж ятгах вэ?”

Нефис ухаан саруул хэвээр үлдэх сүүлчийн өчүүхэн хэлтэрхийг атган барьж, түүн рүү харлаа. Агшин зуур түүний нүд дахин тунгалаг болж, гүнд нь цагаан дөл асан, цонхигор, үзэсгэлэнт царайг нь гэрэлтүүлэв.

“Астер… Сон… Вэйл. Энэ үгсийг надад хэл. Тэгвэл би чамайг сонсоно.”

Бодлоо алдаж эхэлсэн тэр эргэж хараад, богинохон завсарлага авсны дараа, дуу нь тогтуун, жигд хэвээр нэмж хэлэв:

“Хэрвээ ямар нэг юм болбол, Кассиаг аваад зугт. Битгий… битгий…”

Тэгээд түүний нүдний гэрэл аажмаар бөхөж, удалгүй Өөрчлөгдөж буй Од дахин баруун зүг рүү ширтэж, тэдний ярианы талаарх бүх дурсамжийг ухаанаасаа арчсан байв.

Санни түүний хажууд хэсэг суун, хүлээв. Хэсэг хугацааны дараа тэр жаахан хөдөлж, хэлэв:

“Хөөе, Неф.”

Нефис түүн рүү эргэж, царай нь будилж, хоосон харагдана.

“Санни? Өө… чи хэзээ ирчихсэн юм?”

“Нэлээн өмнө.”

Тэгээд тэр хайхрамжгүй өнгөөр инээмсэглэн хэлэв:

“За, нэг юм асууж болох уу? Чи завь барьж чаддаг уу?”

Нефис энэ асуултад ихэд гайхсан ч, эцэст нь түүнд туслахаар зөвшөөрөв. Санни яг яагаад завь барихыг хүсэж байгаагаа хэлсэнгүй, асуултуудыг нь дадлагажсан ов мэхээр бултуулж байлаа. Түүний Дутагдал ажлыг амар болгосонгүй, гэвч Нефисийн одоогийн байдлыг бодвол, түүнийг ятгах тийм ч хэцүү байсангүй.

Түүнийг ингэж жолоодох нь нэг л эвгүй санагдсан ч, бүх зүйлийг дахин тайлбарлахад хэтэрхий их цаг орно. Түүнээс гадна, энэ удаа дахин бүтнэ гэдэгт ч Санни итгэлтэй биш байв.

Цаг үнэхээр дуусаж байлаа. Цаг өнгөрөх тусам тэдний байдал улам дордсоор.

Санни өөрийгөө хүртэл ухаанаа саруул байлгахад бэрхшээлтэй болж эхэлжээ. Оюун нь халтирч эхэлмэгц, тэр өөртөө өвдөлт учруулж байж л хэдхэн хором тайвширна. Гэсэн ч түүний бодол удаан, хэврэг болж, тэднийг нэгтгэн барих нь түүнд асар их ачаалал болж байлаа.

Тэд аль болох хурдан арлаас зугтах ёстой байв. Хар тэнгис дахин эргэж ирэхээс өмнө бүхнийг бэлэн болгоно гэж Санни өөртөө хатуу шийдсэн байлаа.

Нефис түүний царайд илрэх өвдөлтийг харах вий гэж эмээн, Санни түүнээс нүүр буруулан дахин гараа хазав. Хэлэн дээр нь цусны гашуун амт тархахад, өвдөлтийн тархалт оюун санааг нь цэвэрлэж, тэр нөхцөл байдлынх нь ёжлолд өөрийн эрхгүй инээмсэглэн анивчив.

Тэр өөрийгөө идүүлэхгүйн тулд өөрийгөө мэрж байлаа. Ямар инээдтэй, гаж зөрчил вэ.

Цус гарч буй гараа ардаа нууж, Санни Нефис рүү эргэн асуув:

“Тэгэхээр… бид завиа яаж хийх вэ?”

Нефис хэсэг бодсоноо, үл тоосон өнгөөр хэлэв:

“Гарт байгаа материалаа л ашиглана. Их биеийн хувьд үхсэн чөтгөрийн хуягийг хэрэглэнэ. Зохих хэлбэртэй хэд хэдэн хуягт хавтанг салгаж аваад, алтан олсоор хооронд нь уяна…”

Санни хөмсгөө өргөв.

“Хуягт Чөтгөрийн… хуяг уу? Тэр чинь ямар нэг хачин гангаар хийгдсэн шүү дээ. Ган ер нь хөвдөг юм уу?”

Нефис түүн рүү зэмлэсэн харцаар харлаа.

“Бүх зүйл хөвж чадна, Санни. Зөвхөн тухайн зүйлийн жингээс их хэмжээний ус шахаж чадвал л болоо. Завь гэж тийм л зүйл.”

Тэр анивчив.

“Аан… ойлголоо. Харин далбааны хувьд Кассиагаас нөмрөгийг нь зээлж болох байх. Чи юу гэж бодож байна?”

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү сонин харцаар харлаа.

“Тийм ээ… байж болох л юм. Би яагаад чамайг завь барихад ингэтлээ догдлоод байгааг одоо ч ойлгохгүй л байна. Гэхдээ тэр чиний энэ… хм… ‘дур сонирхлын төсөл’-д туслахад бэлэн л байх.”

Санни инээмсэглэв.

“Гайхалтай! Тэгвэл явж чөтгөрийг янзлая!”

Инээмсэглэн хэлэхэд хачирхалтай өгүүлбэр байлаа. Гэхдээ Нефисийг ятгахын тулд түүнд хэлэхээс өөр аргагүй болсон үгсийн дунд хамгийн хачин нь ч биш байв.

Хэдхэн минутын дараа тэд Хуягт Чөтгөрийн аварга сэг рүү хүрч очив. Тэр нь гялалзсан металлаар хийсэн жижигхэн толгод мэт, тэдний дээрээс сүндэрлэн харагдана. Анхны өдөр далавчит, хачин ад зэтгэрүүд арал тойрон хэдэн цаг эргэлдсэн ч ойртож зүрхлээгүйгээс хойш, аймшигт амьтны маханд эзэн суух гэсэн өөр юу ч гарч ирээгүй байлаа.

Иймээс сэг нь ихэнхдээ бүрэн бүтэн үлджээ.

Хачирхалтай нь, чөтгөрийн цогцос ялзраагүй байв. Харин хуягийнх нь металл аажмаар доройтож, гялбаа, өнгөө алдан, бат бөх чанараа гээж байлаа. Одоо түүний гадаргуу том том зэвний толбоор дүүрчээ.

Нефис сэгний дээр авирч, нааш цааш алхан, хөл доорхоо ажиглав. Дараа нь тэр хэд хэдэн газрыг заан дохив.

“Эдгээр муруй хавтангууд яг тохирно. Хэрвээ бид тэднийг хооронд нь чанга нийлүүлж чадвал. Нэг бүр нь уртаараа бүх их биеийг бүрдүүлэхэд хангалттай, дээр нь бид гурав зэрэгцэн суух зай ч үлдэнэ.”

Санни усан онгоц барих талаар юу ч мэдэхгүй тул, түүний дүгнэлтэд найдахаар шийдэв. Газраас дээш харж, тэр асуулаа:

“Харин шураг… тулгуур багана нь яах вэ?”

Өөрчлөгдөж буй Од хөмсгөө зангидлаа.

“Тэрийг… бодож олох хэрэгтэй.”

Санни инээмсэглэв.

“За яах вэ. Чамайг бодож байх зуур, би Кассиг аваад ирье. Чамд дахиад нэг хамтрагч бас хэрэгтэй байх…”