Өглөө нь Санни навчсын зөөлөн шаргинах чимээнд сэрэв. Нүдээ нээхэд, Сүнсний Модны улаан хүрэн титмээр нарны туяа шүүрэн орж, ертөнцийг ягаан туяатай зөөлөн өнгөөр буджээ. Үзэмж нь үнэхээр үзэсгэлэнтэй, тайван байв. Зүүдний ертөнцийн бүх аюул, аймшиг энд хүрч чадахгүй мэт санагдана.

Сэрүүн салхи арьсыг нь илбэж, унасан навчсын үнэр хамт авчирлаа.

Удаан хугацааны дараа анх удаа Санни жинхэнэ утгаараа тайвширч байгаагаа мэдэрсэн юм.

“Амралт гэдэг ийм мэдрэмж төрүүлдэг юм уу?”

Хэрвээ тийм бол, амралт авъя гэж шийдсэн нь тэдний хийсэн хамгийн зөв шийдвэр байжээ.

Тэр эвшээн сууж, эргэн тойрноо залхуутайяа харлаа. Касси, Нефис хоёр аль хэдийнэ сэрчихсэн байв. Тэднийг хараад Санни өөрийн эрхгүй инээмсэглэв.

“Би яагаад инээгээд байна аа?”

Толгойгоо сэгсэрч, Санни царайгаа төв болгосны дараа:

"Өглөөний мэнд" гэж хэлэв.

Охид түүнтэй мэндэллээ. Дараа нь Нефис толгойгоо яльгүй гилжийлгэн асуув:

"Хөөе. Өчигдөр шөнө яагаад бид харуул үлдээгээгүйгээ санаж байна уу?"

Санни нүдээ анив. Үнэхээр, яагаад хэн ч харуулд гараагүй юм бол?

"Э-э… үгүй ээ. Магадгүй бид хэтэрхий их ядарсан байсан байх. Тэгээд ч энд маш аюулгүй. Яагаад унтахаасаа өөрсдийгөө салгах ёстой гэж?"

Нефис хөмсгөө зангидлаа. Санни Өөрчлөгдөж буй Од тэднийг загнан гэж бодсон ч, гайхалтай нь тэр зүгээр л мөрөө хавчив.

"…Тийм ч байж магадгүй л юм."

'Хм. Энэ чинь түүний зан биш дээ. Би л ганцаараа ингэж сайхан ааштай байна гэж бодсон чинь…'

Нефисийг тайвшруулахын тулд Санни доош заан:

"Санаа зоволтгүй. Хэрвээ ямар нэг юм болсон бол миний сүүдэр бидэнд анхааруулах байсан" гэв.

Тэр асуултаа аль хэдийн мартчихсан мэт, өмнө нь хийж байсан зүйл рүүгээ буцав. Эдгээр өдрүүдэд гурвуул амархан сатаарах болжээ. Санни санаа алдав.

"За тэгвэл… өнөөдөр та хоёр юу хийх гэж байна?"

Касси түүн рүү инээмсэглэн харж, егөөтэй өнгөөр хариулав:

"Юу ч хийхгүй! Бид амралтад байгаа шүү дээ, мартчихаа юу? Тэгэхээр зүгээр л амарч, тайвширна."

'Сайхан төлөвлөгөө байна. Төлөвлөгөө гэснээс…'

Тэр агшинд Касси царайгаа төв болгож, хэтрүүлсэн хатуу өнгөөр хэлэв:

'Чи ч бас шүү, Санни! Чамд төлөвлөх, хуйвалдах, элдэв юм бодох хориотой. Зүгээр л тухлаад өдрийг сайхан өнгөрөө. За ойлгов уу?'

Санни толгойнын ар талыг маажив.

"За, ойлголоо."

Яг л ямар нэг зүйлийг мартчихсан мэт санагдана.

Гэхдээ юу билээ?

Нефис рүү хараад, Санни эргэлзэн асуув:

"Надад сануулаач, өчигдөр чи яагаад Сүнсний Мод руу авирсан юм бэ?"

Тэр гайхсан харцаар түүн рүү ширтэв.

"Э-э… сайн санахгүй байна. Жимс авах гэж л байх?"

Гайхамшигт жимсийг дурдмагц Санни инээмсэглэн толгой дохив.

'Тийм ээ. Утга учиртай юм…'

Хэдэн өдөр өнгөрөв. Санни, Нефис, Касси гурав тэдгээр өдрүүдийг юу ч бодолгүй, залхуутайяа өнгөрөөжээ.

Тэдний ядран туйлдсан бие, оюун ухаанд амрах цаг хэрэгтэй байсан юм.

Тэд үд дунд хүртэл унтаж, амтат жимс идэн, галын дэргэд сууж ярилцах эсвэл зүгээр л дулаанд нь таашаал авна. Заримдаа тоглоом тоглож, эсвэл өөр янз бүрийн зугаа цэнгэлд автагдана.

Заримдаа харин бие биенээсээ зай барьж, бараг мартагдсан хувийн орон зайн мэдрэмжийг эдэлнэ. Санни амьдралынхаа ихэнх хугацаанд ганцаардмал байсан болохоор, өнгөрсөн хэдэн долоо хоногт хэн нэгэнтэй үргэлж хамт байж, ганцаараа байх ганц ч мөчгүй өнгөрүүлэх нь түүнийг нэлээд ядраасан байв. Тиймээс дахин бодол санаатайгаа ганцаараа үлдэх боломжийг тэр үнэхээр таашааж байлаа.

Аз болоход, арал хангалттай том тул, хүсвэл гурав гурвуул тус тусдаа байж, хэн нэгэнд саад болохгүй байж чадна.

Гэхдээ ийм зүйл тэр бүр тохиолдоогүй.

Эхэндээ юу ч хийхгүй зүгээр хэвтэх нь маш хурдан уйтгартай болно гэж Санни бодсон ч, гайхалтай нь тийм байсангүй. Тэр газар хэвтэн, Сүнсний Модны намуухан савлах мөчрүүдийг ширтэж, аз жаргалтай бүүдгэр зүүдэнд автсан мэт байдалд орчихоод байв. Ийм мөчүүдэд цаг хугацааны мэдрэмжээ алдаж, нар жаргах дөхөх үед л хэчнээн цаг аль хэдийн өнгөрснийг анзаарна.

Ер нь цаг хугацаа гэх ойлголт өөрөө хачин баригдахаа больжээ. Санни тайван арал дээр яг хэдэн өдөр өнгөрүүлснээ сайн мэдэхгүй байв. Долоо хоногоос бага гэдэгтээ бол итгэлтэй ч, яг хэд гэдгийг нь санахгүй.

Ямар нэг зүйлийг санахгүй байх нь энгийн үзэгдэл болж эхэлсэн байлаа. Гурвуул улам бүр хий хоосон, юм мартагнуур болж байв. Заримдаа Санни өмнөх амьдралынхаа нарийн ширийн зүйлийг санах гэж хичээх, эсвэл тэдний ааш авирын хачин байдлыг анзаарах үе гарна. Гэвч ганцхан минутын дараа л ямар нэг гэмгүй бодол эсвэл өчүүхэн явдлаар анхаарал нь сарниж, тэр бүх санаа зовнил ор мөргүй мартагдана.

Түүний дурсамж улам бүр бүдгэрсээр байв. Тодхон үлдсэн цөөн хэдэн зүйл гэвэл шидэт жимснүүд хэчнээн амттай, сэргээм байсныг, Сүнсний Модны сүүдэр дор амьдрах ямар таатай байсныг, мөн уг мод хэчнээн сүр жавхлантайг л санаж байлаа.

Мод үзэсгэлэнтэй, энэрэнгүй, өгөөмөр байв. Тэр Улаан Шүрэн ойн хараалд идэгдсэн тахлаас тэднийг хамгаалж, мангасуудыг ойртуулахгүй байж, бие махбод төдийгүй сүнсний цөмийг нь ч тэтгэн тэжээдэг байлаа. Санни сүрлэг Сүнсний Модыг олсон нь жинхэнэ адислал байсан гэдэгт улам бүр итгэх болжээ.

Түүний бэлгүүдийг орхиод, гадаах аймшигт ертөнц рүү буцна гэдэг бодол улам л таагүй санагдана.

Энд төгс аз жаргалтай байхад яагаад явах ёстой гэж?

За яах вэ… ядаж тэдний хоёр нь л.

Эхэндээ Нефис ч Санни, Касси хоёр шигээ санаа зоволтгүй, тайван байсан ч цаг хугацаа өнгөрөх тусам тэр хачин гуньж, гутранги болж эхлэв. Яг л өмнөх, хөндий, бусдаас зай барьдаг өөрийнхөө байдалд эргэн орсон мэт.

Тэдэнтэй ярилцах, эсвэл хамт амрахын оронд Өөрчлөгдөж буй Од ихэнх цагаа арлын баруун захад ганцаараа сууж, алсыг гунигтай харцаар ширтэн өнгөрөөх болов. Санни түүнд юу тохиолдсоныг огт ойлгосонгүй.

Тэр Нефист санаа зовж байлаа. Дурсамж байн байн алдагдаж, мартагдах нь ч түүний Нефийн төлөөх санаа зовнилыг дарж чадсангүй.

Нэгэн орой Санни толгой нь өвдөөд хагарах гэж байгаа мэт мэдрэмжтэйгээр арлын баруун налуу руу алхав. Яагаад тийшээ явж байгаагаа замдаа дахин дахин мартаж байлаа. Зорилгоо барьж үлдэхийн тулд бүх л хүсэл зоригоо дайчлах хэрэгтэй болов.

Тэр Нефисийг шалгахыг л хүсэж байв.

Яг л урьдын адил, Нефис баруун захын ирмэг дээр сууж, алсыг ширтэж байлаа. Санни тийшээ авирч очоод, эргэлзэнгүй харцаар түүн рүү харан суув.

"Сайн уу, Неф."

Өөрчлөгдөж буй Од түүн рүү хяламхийв. Хөндий, хайхрамжгүй төрх нь эргэн иржээ. Түүний жинхэнэ сэтгэл хөдлөлийг унших ямар ч боломжгүй.

Гэсэн ч нэг зүйл тодорхой байв. Тэр зүгээр биш.

"Сайн уу."

Санни толгойнхоо ар талыг маажив.

Тэр андуурч байна уу, эсвэл Нефисийн үс өмнөхөөсөө жаахан урт болчихсон юм шиг санагдав уу?

"Чи яагаад амралтаа эдлэхгүй байгаа юм бэ?"

Өөрчлөгдөж буй Од хөмсгөө зангидлаа. Хэсэг чимээгүй байсныхаа дараа тэр:

"Бид… баруун тийш үргэлжлүүлэх хэрэггүй гэж үү?" гэв.

Санни гайхан хөмсгөө өргөв.

"Баруун гэж үү? Баруунд юу байгаа юм?"

Нефисийн хөмсөг улам зангирч, царай нь ууртай болов.

"Би… би санахгүй байна. Гэхдээ би… би мэдэрч байна…"

Тэр дуугаа хураан, дараа нь намуухан хэлэв:

"Надад маш чухал нэг зүйлийг хийх ёстой мэт санагдаад байна."

'Сүнсний Модыг орхиё гэдэг чинь… ямар хачин бодол вэ.'

Санни хэсэг бодолд автаж, тэд хаа нэг тийш явах ёстой гэх энэ санаа Нефист яаж төрснийг ойлгохыг хичээв. Эцэст нь тэр асуув:

"Яагаад заавал баруун гэж?"

Нефис түүн рүү эргэв. Түүний нүүрэн дээр хачин, өвдөлт шингэсэн илэрхийлэл тодров. Шүдээ зуун, тэр шивнэн хэлэв:

"Мэдэхгүй."

Санни санаа алдав.

Хэрвээ тэр өөрөө мэдэхгүй бол, мэдээж Санни ч бас мэдэхгүй. Түүний мэдэж байсан ганц зүйл гэвэл Нефисийг зүгээр байгаасай гэж хүсэж байв.

Гэхдээ яаж?

Санни хөмсгөө атируулан, арга зам бодохыг оролдов. Яг л маш тодорхой, ойлгомжтой нэг зүйлийг мартаж орхисон мэт мэдрэмж төрнө. Нефийн зовлонг агшин зуур арилгах ямар нэг зүйл…

Гэнэт ойлголт тархийг нь цахилгаан мэт нэвт цохив. Тэр хөшиж орхилоо.

'Мэдээж шүү дээ! Би яаж үүнийг мартчихав аа…'

Хариулт нь дэндүү тодорхой байв. Тэр зүгээр л Сүнсний Мод руу дахин авирч, Нефист зориулж хамгийн шүүслэг, хамгийн амттай жимсийг олоод өгчих хэрэгтэй байлаа…