Санни сүүдрээс нь ирэх яаралтай түгшүүрийн мэдрэмжээс болж сэрэв. Манарсан, толгой нь эргэсэн байдалтай нүдээ нээгээд суунгаа:

'Юу… юу болсон юм бэ?'

гэж бодов.

Тэр доош харвал сүүдэр нь тайван бус хөдөлгөөнөөр дахин дахин дээш зааж байлаа. Нүүр гэж байхгүй ч гэсэн, яаж ийгээд л сандарч байгааг нь ойлгож болохоор.

'Асуудал уу?'

Санни дээш харлаа. Агуу модны час улаан навчис л харагдана. Тэнгэр халхлагдсан ч нар хараахан жаргаагүй, дөнгөж хэдхэн цаг л унтсан нь илт байв.

Эргэн тойронд ямар ч аюул харагдсангүй. Тэр хөмсгөө зангидлаа.

'Чамайг ингэтлээ цочоогоод байгаа юм чинь юу юм бэ?'

Сүүдэр нь түүний мунхаглалд дургүйцсэн мэт дахин дээш заав. Санни хэд хялам хийгээд:

'Модны орой дээр үү? Илүү өндөрт үү? Тэнгэрт үү?'

Эцэст нь сүүдэр нь сэтгэл ханасан мэт гараа зөрүүлэв.

'Арал дээрээс дээш, ямар нэг аюултай зүйл байна… тэр аймшигтай хэрээ шиг юм дахин гарч ирээ юу?'

Шалгах хэрэгтэй байлаа… гэхдээ яагаад ч юм нэг чухал зүйлийг мартаж байгаа мэт мэдрэмж төрөв.

Санни царайгаа ярвайлган, энэ хоосон мэдрэмж хаанаас үүссэнийг ойлгохыг оролдов. Юу дутуу гэж? Тэр унтаж байсан, дараа нь сэрээд сүүдэртэйгээ ярилцсан.

Унтаж байсан…

Гэнэт нэгэн хачин зүүдний өчүүхэн хэсгүүд толгойд нь орж ирэв. Ядаж зүүд мэт санагдсан… үнэхээр зүүд байсан болов уу? Зүүдний ертөнцөд хүмүүс зүүд зүүдэлдэггүй байх ёстой. Тэр бол зүгээр л тийм л дүрэм… түүний мэдэхээр бол зөвхөн Касси л энэ дүрмээс гаждаг.

Тэр зүүднийхээ талаар бараг юу ч санахгүй байлаа. Үлдсэн өчүүхэн хэлтэрхийнүүд нь ч ой санамжаас нь арилж байв. Нэгэн… нэг эмэгтэй түүнийг мөрнөөс нь барьсан, царай нь айдас, сандрал дүүрэн. Ямар нэг юм хэлж байсан ч дуу нь сонсогдоогүй.

Үгүй ээ, эмэгтэй биш. Тэр бол… Касси байсан уу? Тийм ээ, яг тэр. Харин түүний хэлж байсан үг…

Санни ой санамжаа шавхан, бүрмөсөн алга болохоос нь өмнө зүүдний хэлтэрхийг барьж авахыг оролдов.

'Тийм ээ, тэр ингэж хэлж байсан юм шиг… аа…'

Гэнэт Кассигийн айсан, чангарах шахсан хоолой тодхон сонсогдов. Тэр яаран, гуйсан өнгөөр нэг өгүүлбэрийг дахин дахин давтаж байлаа:

'…чи заавал санах ёстой, Санни! Тав! Тав байна! Санаарай! Заавал санах ёстой! Тав, тавын тоо!'

'Ямар хачин зүүд вэ.'

Санни Нефисийн дэргэд амгалан унтаж буй Касси руу нэг харчихаад, гайхсан янзтай толгой сэгсрэв. Энэ дурсамж нь үнэхээр зүүд байсан уу, эсвэл унтахаасаа өмнө өөрөө зохиосон хий хоосон төсөөлөл үү? Тэр итгэлтэй биш байлаа. Зүүдний ертөнцийн онцлогийг бодвол, хоёр дахь хувилбар нь илүү магадлалтай санагдав.

'Гэхдээ… сэрэхээр нь охидод хэлэхэд илүүдэхгүй л дээ…'

Гэтэл сүүдэр нь тэвчээр алдан гараа даллаж, түүний бодлыг тасалдууллаа.

'Аан, тийм шүү. Тэнгэрт аюул байна…'

Тэр даруй Санни энэ хачин дурсамжаа Нефис, Кассид хуваалцах санаагаа бүрэн мартаж орхив. Үнэндээ, энэ нь хачин бөгөөд магадгүй чухал байж болох тухайгаа ч тэр чигт нь мартжээ.

Энэ ой санамжийн тасалдал гэнэт бөгөөд жам бус байсан ч, Санни мартагдсан зүйлээ санах боломжгүй тул ямар нэгэн буруу зүйл болсныг огт анзаарсангүй. Тэр юу ч болоогүй мэт өөрийн ажлаа хийсээр байв.

…Хэрвээ анзаарсан бол, Үнсэн булшид ирснээсээ хойш анх удаа ч биш, магадгүй өмнө нь ч бас чухал зүйл мартаж байсан байж болохыг ойлгох байсан биз.

Босоод, Санни Шөнө Дундын Хэлтэрхийг дуудан, агуу модны цус шиг улаан навчис руу харанхуй харцаар ширтэв. Хар өнгөлсөн ишний сэрүүн мэдрэмжийг гартаа мэдрэхэд, сэтгэл нь бага зэрэг тогтов.

Түүний чимээгүй хөдөлгөөнөөс болж сэрсэн Нефис нүдээ нээгээд, бие нь шууд чангарав. Нүдэнд нь үггүй асуулт тодорч байлаа.

Санни толгой сэгсрэв.

“Одоохондоо мэдэхгүй байна. Намайг шалгаж байхад Касситай хамт бай.”

Охидыг ардаа үлдээгээд, Санни урагш алхав. Тэр арал захад хүрэхийг зорьж байлаа. Тэнд агуу модны мөчрүүд сийрэг, титмийн завсраар тэнгэр харагддаг.

Техникийн хувьд, өөрөө явахын оронд сүүдрээ явуулж болох л байсан. Гэхдээ ийм, аюул нь тодорхойгүй нөхцөлд Санни ихэвчлэн сүүдрээ дэргэдээ байлгахыг илүүд үздэг байв.

Үнсэн булшны зүүн налуу дээр хүрмэгц, тэр агуу модны сүүдэрт нуугдсан хэвээрээ болгоомжтой дээш харлаа.

Дээр, уудам саарал тэнгэрт нэгэн жижиг хар цэг арал тойрон эргэлдэж байв.

Саннигийн цээж түгшүүрээр хүндэрлээ. Анх тэр аймшигт жигүүртэй араатан гарч ирэхэд ч алсаас яг ийм харагдаж байсан.

Сүүдрээ хар цэгийг ажиглуулахаар үлдээгээд, тэр буцан ирж, харсан зүйлээ Нефис, Кассид товчхон тайлбарлав.

“Одоогоор арал дээгүүр л нисэж байна. Яг өмнөх амьтан мөн эсэхийг, хэзээ газардахаа мэдэхгүй.”

Өөрчлөгдөж буй Од хөмсгөө зангидлаа.

“Өмнө нь бол амьд олзыг тийм ч их сонирхоогүй. Магадгүй ихэнхдээ сэг зэмээр хооллодог, тийм болохоор л Ясан хуягт чөтгөрийн сэгэнд татагдаж байгаа байх.”

Касси өөрийн бодлыг нэмэв:

“Магадгүй бид түүнд хэтэрхий сул, хэтэрхий жижиг байгаа юм болов уу? Эцсийн эцэст, бидний алсан Сэгээр хооллогчдын сэгийг огт тоогоогүй шүү дээ. Яг л жирийн араатны мах идэх нь түүнд дордсон хэрэг мэт.”

Санни толгой сэгсрэв.

“Тэр үед Хуягт центурионы маханд ирсэн. Гэхдээ явахдаа хэдэн Сэгээр хооллогчийг хамт аваад явсан. Тэгэхээр энэ жигшүүр биднийг боломж олдвол идэхгүй гэж найдах нь хэт өөдрөг бодол.”

Нефис хэсэг бодолхийлснээ, түүнд толгой дохив.

“Чиний зөв. Одоохондоо Хуягт чөтгөрийн ойролцоо очихгүй байж, тэд газардахаар шийдвэл нуугдсан нь хамгийн зөв алхам.” гэж Нефис хэлээд, дээш харснаа нэмж хэлэв:

“Гэхдээ эхлээд тэд үнэхээр өмнөхтэй ижил амьтан мөн эсэхийг, мөн зорилгыг нь тодорхой болгохын тулд ажиглах хэрэгтэй.”

Энэ логиктой маргах зүйл Саннид байсангүй. Тэр охидыг сүүдрээ үлдээсэн газарт аваачив. Тэнд тэд газар дээр суун, Үнсэн булш дээгүүр эргэлдэх хар цэгийг чимээгүй ажиглалаа.

Нисэж буй амьтдыг ажиглах тусам тэдний сэтгэл түгшиж, яах ёстойгоо мэдэхээ болив.

Хар цэг хэд хэдэн удаа ойртож ирэхэд, тэд хэдэн долоо хоногийн өмнө таарсан тэр аймшигт жигшүүр үнэхээр мөн гэдгийг эсвэл дор хаяж ижил төрлийн амьтан гэдгийг ялгаж харж чадлаа. Гэсэн ч тэр агуу модны титэмд хэт ойртолгүй, яг л сүүдэрт нь буухаас эргэлзэж байгаа мэт байв.

Харин бүр дор зүйл нь цаг өнгөрөх тусам түүнтэй адил хоёр өөр гайхал нэмэгдэн ирсэн явдал байлаа. Тэд бүгд адилхан аймшигтай, жигшмээр. Одоо Саннигийн толгой дээгүүр тэнгэрт гурван хар цэг эргэлдэж, зүрхийг нь айдсаар дүүргэж байв.

Цогцос шиг цагаан биетэй, хэрээ шиг хар өдтэй, өргөн цээжнээс нь байж боломгүй олон хүчирхэг мөчүүд ургасан, тус бүр нь аймшигт сарвуутай тэр амьтдын ганцхан нь л тэднийг бүхэлд нь устгахад хангалттай.

Тэр аварга хошуугаараа Хуягт центурионы бараг эвдрэшгүй хуягийг ямар амархан нэвт цохисныг Санни тод санаж байлаа. Тэр эдгээр жигшүүрүүдийг дор хаяж Ясан хуягт чөтгөртэй эн тэнцүү, магадгүй бүр илүү хүчтэй гэж таамаглав.

Харин одоо тэд гурвуулаа байв.

'Сайн нуугдах хэрэгтэй' гэж тэр бодоход, хүйтэн хөлс нуруугаар нь урсав.

Гэсэн ч нисдэг мангасууд ямар нэг шалтгаанаар Үнсэн булшид ойртохоос зайлсхийж байгаа бололтой байв. Тэд зүгээр л тойрон эргэлдэж, хааяа болгоомжтой дөхөөд, дараа нь дахин өндрөө авна. Энэ авир нь хачин бөгөөд түгшүүртэй байлаа.

Хэсэг хугацааны дараа Касси аяархан хэлэв:

“Магадгүй… тэд өлсөөгүй байгаа юм болов уу?”

Санни нүдээ ирмэж, Хар дарсан зүүдний мангас өлсөхгүй байх боломжтой ертөнцийг төсөөлөхийг оролдов. Ер нь боломжтой зүйл үү?

Харин өөрийнх нь хувьд…

“Эдгээр альбино тахиануудын тухай мэдэхгүй юм байна. Харин би бол галзуу өлсөж байна.”

Энэ нь үнэн байлаа. Тэд гурав өчигдрөөс хойш юу ч идээгүй. Хэрвээ тэр жигшүүрүүд үнэхээр арал дээр газардвал, түүний гэдэсний чанга дуу байрлалыг нь илчилчих вий гэж Санни айж байв.

Нефис түүн рүү хяламхийж хараад:

“Шарсан тахиа идмээр байна уу?”

гэж асуув.

Санни нүдээ том нээгээд, исгэрэн:

“Тийм юм бүү бод!” гэв.

Нефис түүнийг ширтэж байснаа, инээмсэглэн нүүрээ буруулав.

'Энэ чинь… онигоо байв уу? Тэр онигоо хийж мэддэг гэж үү?'

Яах вэ… ядаж л хэн нэгний хошин мэдрэмж түүнээс ч дор байжээ.

Эцэст нь, тэдний хамгийн их айж байсан зүйл биелсэнгүй. Нар тэнгэрийн хаяа руу хазайж эхлэхэд, гурван нисдэг жигшүүр эцэст нь шийдвэр гаргасан мэт, Үнсэн булшны дээгүүрх тэнгэрийг орхин, баруун зүгт сийрэг суман хэлбэрээр нисэн одов. Тэд гурван Нойрсогчийг анзаарахаар доош буусан ч үгүй, тэр бүү хэл том арал дээр буусан ч үгүй.

Санни айдсыг хүлээж сууснаас болж хөлсөө гоожуулсан, туйлдсан байлаа. Бараг л энэ бүх түгшүүр талаар өнгөрсөнд жаахан сэтгэл дундуур ч хүрэв. Аюул өнгөрснийг харах боломжгүй Касси руу хараад, тэр:

“Тэд явчихлаа.” гэв.

Сохор охин тайвшран амьсгаа авч, царай дээрх нь зангидсан байдал ариллаа.

"Тэнгэрт талархъя. Энд ингэж сууж хүлээх нь тэр хаднууд дээр нэгнээс нь нуугдаж байснаас тав дахин хэцүү байлаа."

Яагаад ч юм, Санни бага зэрэг цочив.

“Юу… юу гэж хэлсэн вэ?”

“Газардтал нь хүлээх үнэхээр ядраадаг юм байна гэж хэлсэн.”

Тэр яагаад ийм өчүүхэн, гэмгүй өгүүлбэрт ингэж хариу үйлдэл үзүүлснээ ойлгосонгүй. Касситай, тав гэдэг тоотой холбоотой зүүд зүүдэлсэн билүү? Тийм ээ, зүүдэлсэн. Гэхдээ бодоод байх зүйл огт биш.

“Аан, тийм. Чиний зөв.”

Дараа нь Нефис рүү эргэн:

“Одоо яах вэ?” гэж асуув.

Өөрчлөгдөж буй Од хар цэгүүд алга болсон баруун зүг рүү ширтэж байснаа, хэсэг завсарлаад:

“Аралын баруун захыг шалгая. Дараагийн очих өндөр цэгээ тэндээс шийдье.” гэв.

Санни мөрөө хавчлаа. Эсэргүүцэх зүйл түүнд байсангүй.

Касси инээмсэглэн:

“Сайхан санаа! Магадгүй эцэст нь цайзын ханыг харж ч мэдэх юм!”

гэв.

Удалгүй тэд арал дундуур гарч, баруун налуу руу дөхөв. Энд газар гэнэт өндөрсөөд, дараа нь огцом доош унаж, байгалийн хэрэм мэт болж, цаадах байгалийг нүднээс далдлан байлаа.

Нефис хамгийн түрүүнд өгсөж, оройд нь хүрэв.

Санни түүний яг араас дагаж явахдаа ямар нэг зүйл буруу байгааг мэдэрлээ. Өөрчлөгдөж буй Одны биеийн байдал хачин хэтэрхий хөшүүн, яг л гэнэт чулуу болсон мэт.

Үнсэн гадаргуу дээр гишгээд, тэр санаа зовнин Нефис рүү харлаа. Түүний царай дээр гуниг, гомдол, уур холилдсон хүнд илэрхийлэл тодорч байв. Санни түүнийг өмнө нь хэзээ ч ийм байдалтай харж байгаагүй.

Толгойгоо эргүүлэн, баруун тийш харснаа, Санни нүдээ нарийсгав. Царай нь тэр дороо харанхуйлав.

Хараал хэлмээр санагдан, Санни шүдээ зуун, гараа атгалаа. Толгойд нь ганцхан үг дахин дахин цуурайтана.

"Хараал ид"

"Хараал ид!"

"ХАРААЛ ИД!"