Өвлийн туйлын өдөр Санни ядарсан, нозоорсон байдалтай сэрлээ. Ямар ч их хичээж, энэ ногоорсон нойрмог байдлаасаа салах гэж оролдсон ч огт арилсангүй. Эцэст нь тэр зүгээр л орон дээрээ хэсэг хэвтэж, хөнжилөө ороон хэвтсээр байв.

Энэ төгсгөлгүй мэт нойрмоглох мэдрэмж түүнд аль хэдийн танил байлаа. Анхны Хар дарсан зүүднээс өмнөх өдрүүдэд ч яг ийм байсан. Мөн Хар уулын энгэр дээр даарч үхэх дөхөж байхдаа мэдэрч байсан мэдрэмжтэй тун төстэй.

Үхэл ойртож буй хүйтэн тэврэлтийг санахад, Санни өөрийн эрхгүй дагжин чичирлээ.

Энэ бол түүний Дэлхий дээрх сүүлчийн өдөр… ядаж хэсэг хугацаанд. Орой болоход Хараал түүнийг дахин авч одно. Энэ удаад Зүүдний ертөнцийн уудам, балгас болсон орон зайд соригдохоор. Тэрхүү шидэт, сүйрсэн ертөнцөд түүнийг юу хүлээж байгаа бол? Энэ удаад аз түүнд талд байх болов уу, эсвэл дахин нэг гамшиг угтах уу?

"Ахх"

Таамаглаад ямар ч ашиггүй. Тэр аль хэдийн боломжит бүхнээ хийж, зайлшгүй ирэх зүйлд бэлдсэн. Шаргуу сурсан, шаргуу бэлтгэл хийсэн, бас нууцаа хамгаалж чадсан. Түүний Аспект олонхоос дээр, харин амьд үлдэх хүсэл нь захын дүүргийн хатуу бодит байдал, мөн Анхны Хар дарсан зүүдний аймшигт сорилтоор аль хэдийн хатуужсан байлаа.

Ерөнхийдөө бол… тэр бэлэн байсан.

Санаа алдан, Санни орноосоо босож, өглөөнийхөө дадал зуршлыг хийв. Хэрвээ энэ хугацаа түүний сүүлчийн халуун шүршүүр байх юм бол үнэхээр таашааж эдлэх ёстой. Хэрвээ энэ бас хэсэг хугацаанд сүүлчийн амттай өглөөний цай нь байх юм бол…

Гэхдээ сонин нь, хоолонд огтхон ч дур хүрсэнгүй.

Хоолны танхим Нойрсогчдоор дүүрэн байсан ч, хэн ч ярьсангүй. Бүгд гунигтай, урьд байгаагүйгээрээ дотогшоо орсон мэт харагдана. Энгийн инээд хөөр, шуугиантай яриа огт байсангүй. Зөвхөн Өв залгамжлагчид л тайван, бардам хэвээрээ байв. Гэхдээ тэд ч бас өөрсдийнхөөрөө, дуугүй байлаа.

Санни өмнө нь Хараалд орохоор бэлдэж байсан үеэ бодоод, бага зэрэг түгшсэн байдалтай кофены машин руу очив. Академид байх хугацаандаа тэр олон хүн кофе руугаа элсэн чихэр, сүү хийдэг зуршилтайг олж мэдсэн юм. Тиймээс энэ онцгой өдөр, тэр дахин нэг удаа туршиж үзэхээр шийдэв.

Эцсийн эцэст, уламжлал гэдэг сайхан шүү дээ.

Хэдэн минутын дараа тэр Кассиагийн хажууд байдаг өдөр тутмын суудалдаа суув. Албадмал ойр байдалд байдаг хэдий ч, тэд нэг ч удаа хоорондоо ярилцаж байгаагүй. Яг л хувь тавилан тэднийг нэг орон зайд шахан оруулсан, танихгүй хоёр хүн шиг. Өнөөдөр энэ байдал өөрчлөгдөх шалтгаан Саннид харагдсангүй.

Гэтэл кофены эхний балгыг авмагц, Кассиа гэнэт толгойгоо эргүүлж, өөрийн үзэсгэлэнт, сохор цэнхэр нүдээр түүн рүү ширтлээ.

Цочирдсон Санни эргэн тойрноо харж, өөр хэн нэгэн түүний анхаарлыг татсан эсэхийг шалгав. Ард нь хэн ч байхгүйг мэдээд:

"Ю… юу вэ?" гэж асуув.

Кассиа хэсэг дуугүй байснаа, эргэлзэж байгаа мэт байж байгаад гэнэт хэлэв:

"Төрсөн өдрийн мэнд."

'Юу?'

Санни хөмсгөө зангидан, түүний үгийн утгыг ойлгох гэж оролдов. Дараа нь гэнэт цочирдсон төрх түүний нүүрэнд тодров.

"Өө, тийм шүү дээ. Өнөөдөр миний төрсөн өдөр."

Санни бүр мартчихсан байжээ. Өнөөдөр тэр арван долоон нас хүрч байв.

'Түр хүлээ… тэр үүнийг яаж мэдсэн юм бол?'

Санни сохор охин руу нэг л сонин харж, амаа нээх гэж байснаа, эцэст нь энэ асуудлыг орхихоор шийдэв. Тэр охин дэндүү аймшигтай шүү дээ.

"Өө… баярлалаа."

Кассиа толгой дохин, дахин ярих сонирхолгүй мэт эргэж харан суулаа.

Ашгүй дээ.

Санни кофегоо үргэлжлүүлэн уув. Энэ удаад тийм ч муухай санагдсангүй. Мэдээж, элсэн чихэр, сүү ихэнх гайхамшгийг хийж байгаа нь ойлгомжтой. Гэхдээ уусны дараа толгой нь жаахан ч гэсэн сэргэх шиг болов.

"Арван долоо, байх нээ…"

Санни энэ насанд хүрнэ гэж хэзээ ч итгэлтэй байгаагүй. Гэхдээ бүхнийг давж, эцэст нь хүрээд иржээ. Амьдрал заримдаа үнэхээр урьдчилан таашгүй юм.

Хэрвээ хэн нэгэн түүнд жилийн өмнө, “чи арван долоон насны төрсөн өдрөө жинхэнэ сүү, элсэн чихэртэй жинхэнэ кофе ууж тэмдэглэнэ” гэж хэлсэн бол, тэр шууд нүүрэн дээр нь инээх байсан биз.

Гэтэл одоо энэ бодит байдал байлаа.

Өөрийн эрхгүй, олон жилийн өмнө хамт төрсөн өдөр тэмдэглэж байсан хүмүүсийг тэр саналаа. Сэтгэл нь муудахаас өмнө, Санни тэр бодлыг хүчээр тарааж, өөрийгөө инээмсэглэхэд хүргэв.

'Муу ч биш юм. Ирэх жил би аль хэдийн Сэрэгч болсон байхдаа дахин ингэж тэмдэглэе.'

Өөрийгөө ингэж зоригжуулсаар, тэр кофегоо дуусгаад хоолны танхимаас гарлаа.

Өнөөдөр хичээл байхгүй ч, тэр Зэрлэг байгальд амьд үлдэх анги руу орж, Жулиус багштай салах ёс хийв. Хөгшин эр түүнийг үдэхдээ ихэд сэтгэл хөдлөлтэй байлаа. “Сүүлчийн зөвлөгөө”-г бараг арваад удаа давтан хэлж, Санни бүрэн Сэрэгч болсны дараа нээгдэх судалгааны туслахын орон тоонд өргөдөл өгнө гэж хүртэл амлав.

Санни түүнд цаг зав, тэвчээр гаргасанд нь талархаад, ангиас гарч одов.

Түүнээс хойш хийх зүйл бараг байсангүй.

Нар жаргах дөхөх үед Рок багш Нойрсогчдыг Сэрэгчдийн төвийн үүдний танхимд цуглуулж, гадагш дагуулан гарлаа.

Цасанд хучигдсан, цагаан барилгыг хүрээлсэн цэцэрлэгт хүрээлэнгээр дамжин явахад, бусад Сэрэгчид ч өөрсдийн Нойрсогчдын багийг ижилхэн зорилго руу хөтөлж байв. Тэд бүгд Академийн эмнэлгийн төв рүү явж байсан юм.

Эмнэлгийн төв нь эмнэлгээсээ илүү сүм хийд шиг харагдана. Дотор нь хамгийн дэвшилтэт технологиос гадна Сэрэгчдийн дундах шилдэг Эдгээгчид ажиллаж байлаа. Нойрсогчид Зүүдний ертөнц рүү анх удаа аялж байх хугацаанд, тэдний бие тусгайлан зохион бүтээсэн капсулд хадгалагдаж, хэрэв Хараалын нөгөө талд ямар нэгэн таагүй зүйл тохиолдвол Эдгээгчдийн шидэт хүчээр амь насыг нь тэтгэх байв.

Мэдээж, эцэст нь тэд сэрэх эсэх нь зөвхөн Нойрсогчдоос өөрсдөөс нь л шалтгаална.

Гэвч Санниг гайхшруулсан нь, эмнэлгийн төвд ормогц Рок тэднийг шууд капсул байрлах жигүүр лүү аваачсангүй. Харин харьцангуй эзгүй нэг давхарт аваачиж, дараа нь жаргаж буй нарны гүн улаан туяагаар гэрэлтсэн, уужим танхимын хаалгыг нээв.

Тэнд… тэргэнцэрүүд эгнэн эгнэжээ.

Тэргэнцэр бүр дээр нэг хүн сууж байв. Тэдний царайд нь хоосон, атлаа ямар нэгэн хачин тайван илэрхийлэл тодорчээ. Бүгд дуугүй, хөдөлгөөнгүй, хөшсөн мэт. Зочид орж ирснийг ч анзаарсан шинж алга.

Тэд бүгдээрээ… хоосон мэт санагдана.

Аймшигт нам гүм дунд Саннигийн үс босож, зүрх рүү нь мөлхөх мэт айдас нэвт шингэв.

Багш Рок тэр хүмүүсийг хүндэтгэлтэй, гунигтай харцаар ширтэв.

"Би та нарыг энд авчирсан шалтгаан бий. Сайн хар. Санаандаа шингээ. Та нарын зарим нь эдгээр хүмүүс хэн болохыг мэдэж байж магадгүй… харин мэдэхгүй нь бол сонс. Тэднийг Хоосон гэж нэрлэдэг."

Тэр шүдээ зуун үргэлжлүүлэв.

"Эдгээр хүн бүр нэгэн цагт Нойрсогч эсвэл Сэрсэн нэгэн байсан. Зарим нь сул дорой, зарим нь хүчтэй. Бүр асар их хүчтэй байсан нь ч бий. Гэхдээ тэд бүгд Зүүдний ертөнцөд мөхсөн."

"Тэдний… сүнс нь үгүй болсон юм байна" гэж Санни цочирдон ойлгов.

"Хэрвээ азтай бол, сүнс чинь устахад бие чинь хамт үхнэ. Харин азгүй бол… чи яг ийм болно. Хоосон хүн."

Багш Рок Кастер, Нефис хоёрын зогсож буй зүг рүү нэг харснаа, нам гүмхэн нэмэв:

"Тиймээс… тэнд очоод бүү үх."

***

Хагас цагийн дараа Нойрсогчдыг тус тусын өрөөнд нь хүргэж, капсулд ороход бэлдүүлэв.

Нэг өрөөнд, сохор охин Кассиа танихгүй орчинд төөрөлдөн, хананууд болон үл мэдэгдэх машин тоног төхөөрөмжийг гараараа тэмтчин байлаа. Үзэсгэлэнт, хүүхэлдэй шиг царайгаар нь нулимс урсаж байв.

Өөр нэг өрөөнд, бардам Өв залгамжлагч Кастер шал ширтэн, гөлрөн суужээ. Түүний уруул үл ялиг хөдөлж, нэг л хачин өгүүлбэрийг дахин дахин шивнэн давтаж байв. Тэр чичирч байлаа.

Өөр газар, Үхэшгүй Дөл овгийн өнчин охин, Өөрчлөгдөж буй Од Нефис гар луугаа доош ширтэж байв. Арьсан доороос нь зөөлөн цагаан гэрэл аажмаар улам тодорч байлаа. Царай нь тэсвэрлэшгүй өвдөлтөөс болж эвдэрсэн мэт хувирчээ.

Харин эцэст нь, нэг өрөөнд Сүүдрийн Боол Санлесс,

Гэрлээс Төөрөгч,

капсул руугаа харсан чигтээ зогсож байснаа, сүүдэр лүүгээ доош харлаа.

"За? Бэлэн үү?"

Сүүдэр мөрөө хавчаад, юу ч хэлсэнгүй.

Санни санаа алдав.

"Тийм ээ… би ч бас."

Ингээд тэр урагш алхаж, капсул дотор орлоо.

Хязгааргүй, цуурайтсан харанхуй дунд тэр сонсов:

[Зүүдний ертөнцөд тавтай морил, Санлесс!]