Дараах нам гүмд Кассигийн нүүрэн дээрх инээмсэглэл аажмаар арилж, оронд нь төөрөгдөл тодров. Гэнэт үүссэн хурц уур амьсгалыг мэдэрсэн тэр:

"Ээ… юу болсон юм бэ?" гэж асуув.

Санни санаа алдав.

"Үгүй ээ, зүгээр. Зүгээр л… тэр чиг бол бидний зайлсхийхийг хүсэж байсан зүг л дээ."

Тэр хэсэг бодсоноо нэмж хэлэв.

"Өчигдөр би яг тэр зүгээс ирсэн. Тэнд маш олон Хар дарсан зүүдний мангас байгаа."

Хараагүй охины царай унжив.

"Өө…"

Тэднийг чимээгүйхэн сонсож байсан Нефис ойлгомжгүй харцаар Санниг ширтээд, эцэст нь дуугарлаа.

"Цайзын талаар илүү дэлгэрэнгүй ярьж өг."

Кассигийн нүдэнд өмнөх догдлолын сүүдэр дахин гялсхийв. Тэр нухацтай толгой дохин, үзэгдлээ дүрслэн ярьж эхлэв.

"Би хуучирч элэгдсэн чулуунуудаар баригдсан, асар том нурсан хот зүүдэлсэн. Хотыг өндөр, эвдэгдэхийн аргагүй хэрэм хүрээлсэн байсан. Нарийн гудамжуудаар нь янз бүрийн мангас тэнүүчилж явна. Хотын яг төвд нэг толгод байсан, харин тэр толгодын орой дээр гайхамшигтай цайз сүндэрлэж байлаа."

Тэр инээмсэглэв.

"Гэхдээ цайз дотор ямар ч мангас байгаагүй! Харин хүмүүс дүүрэн байсан. Би бодохдоо… үгүй ээ, би итгэлтэй байна, тэд бүгд Сэрсэн хүмүүс байсан. Зарим нь хэрмийг хамгаалж, зарим нь огт санаа зоволгүй, тайван амьдарч байлаа. Тэнд хоол хүнс, аюулгүй байдал, инээд хөөр байсан!"

‘За, энэ бол үнэхээр сайхан сонсогдож байна.’

Хэрэв тэр цайз үнэхээр байдаг бол тэдний бүх асуудал шийдэгдэх байлаа.

Санни хоолойгоо засаад:

"Өөр зүйл харсан уу?" гэж асуув.

Касси хөмсгөө атируулан санахыг оролдов. Тэгснээ гэнэт царай нь гэрэлтэв.

"Тийм ээ! Би Санни надтай хамт цайзын хаалгаар орж байгааг харсан! Энэ нь бид хүрч чадна гэсэн үг!"

Хүүхэлдэй шиг царай дээр нь тодорсон хурц инээмсэглэл тийм их баяраар дүүрэн байсан тул Санни өөрийн эрхгүй уруулаа үл ялиг мурийлгав.

Гэвч дотроо тэр Кассигийн зөнгийн нэг нарийн зүйлийг гацан бодож байлаа. Цайзад хүрэх тухай ярихдаа хараагүй охин зөвхөн тэд хоёрыг л дурдсан байв. Үүний цаана ямар нэг утга байсан болов уу?

Санни толгойгоо үл ялиг эргүүлэн, Нефис ч бас энэ зөрчлийг анзаарсан эсэхийг мэдэхээр нууцаар харлаа.

Гэвч Өөрчлөгдөж буй Од урьдын адил нууцлаг хэвээр байв. Тэр онцын сэтгэл хөдлөл илэрхийлэлгүйгээр хэсэг бодсоноо, удаанаар толгой дохив.

"За тэгвэл… бид баруун зүг рүү явна."

***

Тэнгисийн ус ухран татсаар байх зуур тэд өглөөний цайгаа идээд, дараа нь аяллын төлөвлөгөөгөө ярилцан, түүдэг галаа орхих, аялалынхаа бэлтгэлээ базаав. Энэ хооронд Санни охидыг жаахан илүү таньж амжлаа.

Тэгээд л түүний толгой бараг дэлбэрэх шахсан нэгэн гэнэтийн анзаарал ирэв. Тэр гайхамшигтай анзаарал нь Нефистэй холбоотой байлаа.

Академийн үүдэнд анх уулзахдаа Санни өөртөө итгэлтэй, хөндий охины тодорхой дүр төрхийг бүрдүүлсэн байсан. Дараа нь түүний авир ааш, мөн Өөрчлөгдөж буй Одын өнгөрсөн түүхийн тухай янз бүрийн илчлэлтүүд тэр сэтгэгдлийг улам бататгасан.

Нефис ертөнцөөс жаахан тасарсан мэт санагддаг байв. Тэр нууцлаг, хөндий, бас хүйтэн. Цөөн үгтэй зан ааш, этгээд ярианы хэв маяг нь түүнтэй харилцаж буй хүмүүсийг эвгүй байдалд оруулж, өөрсдийнх нь бодсоноос ч илүүг хэлүүлэхэд хүргэдэг. Тэр бага ярих тусам илүү ихийг мэддэг мэт санагдана. Тэр чимээгүй, үл тоосон мэт итгэл өөрийн эрхгүй дарамттай ч санагддаг байлаа.

Гэвч энэ бүхэн… огт буруу байж!

Үнэн хэрэгтээ асуудлын цаадах бодит байдал “хүйтэн, хөндий” байхтай огт холбоогүй байв. Түүнтэй илүү их ярилцаж, Касситай хэрхэн харилцаж байгааг нь ажигласны дараа Санни нэг зүйлийг ойлгоод бараг ухаан алдах шахжээ. Нефис бол зүгээр л үнэхээр, үнэхээр… аймшигтай, хэтэрхий эв дүйгүй хүн байв.

Яг л хүмүүстэй яаж ярилцахаа огт мэддэггүй мэт. Юм хэлэх гэж оролдох бүрдээ буруу үг сонгох, эсвэл өгүүлбэрийн дундуур тээнэгэлзэн дуугаа хураах нь энгийн үзэгдэл. Түүний өнгө аяс хэлэх гэсэн санаатайгаа хэзээ ч таардаггүй. Асуулт нь хариулт мэт, хариулт нь асуулт мэт сонсогдох нь олонтоо байлаа.

Үүн дээр нэмээд, олон дотогшоо хүмүүсийн адил Нефис сэтгэл хөдлөлөө ил тод илэрхийлэх зуршилгүй байлаа. Түүнд мэдрэмж, сэтгэл огт байгаагүйдээ биш зүгээр л түүнийгээ илэрхийлэхдээ үнэхээр муу байв! Тиймээс түүний царай ихэнхдээ хүйтэн, төвийг сахисан мэт харагддаг байжээ.

Ийм учраас тэр ихэнхдээ аль болох бага ярих, эсвэл огт ярихгүй байхыг сонгодог байв.

Эдгээр бүх зүйл нийлээд, дээр нь түүний ерөнхий этгээд зан нэмэгдсэнээр, эцэст нь хүрч очихын аргагүй, нууцлаг “мөсөн гүнж” гэх хуурамч дүр төрхийг бий болгосон аж.

Гэтэл бодит байдал дээр тэр зүгээр л ичимхий, хүмүүстэй харилцахдаа бүрэн дүүрэн чадваргүй нэгэн байлаа!

Энэ ойлголтод хүрсний дараа Санни бүх хүчээ дайчлан өөрийгөө барихыг хичээсэн ч Нефисийг том нүдээр ширтэхээ зогсоож чадсангүй. Ам нь ангайх шахсанаа арай ядан барьж дийлэв.

‘Юу гээч вэ? Энэ чинь гол дүрд байх ёстой хүний хэв маяг огт биш шүү дээ!’

Саннигийн бодлоор Нефис ямар ч үйл явдлын гол дүр байхаар хүн байв. Тайзны төвд үргэлж түүнийг, мөн Кастер шиг өөртөө итгэлтэй, хүчирхэг хүмүүсийг харна. Харин өөр шиг нь, Касси шиг хүмүүс бол зүгээр л холын арын хэсэгт орших ёстой байлаа. Гэтэл одоо…

Үгүй ээ, энэ бодол ч бас буруу байв. Өөрийгөө илэрхийлэхэд бэрхшээлтэй, нийгмийн чадвар дутмаг байна гэдэг нь Нефис сул дорой гэсэн үг биш. Харин ч эсрэгээрээ байж мэднэ. Тэр ийм бэрхшээлүүдийг даван туулсаар, байгаа амжилтаа бүхэлд нь гаргасан.

Тэр одоо ч аюултай хэвээр.

Яг тэр үед Нефис эцэст нь Санни өөрийг нь ширтэж байгааг анзаарлаа. Тэр түүн рүү харж, удаан чимээгүй байснаа ямар ч сэтгэл хөдлөлгүй өнгөөр:

"…Юу болов?" гэж асуув

Санни нүдээ анивчин, гэнэт урссан бодлын давалгаанаас өөрийгөө татан гаргаад, хоолойгоо засаад:

"Аан, юу ч биш ээ. Зүгээр л бид хэзээ хөдлөх вэ гэж асуух гэсэн юм."

Нефис бодолд орсон мэт харагдав. Хэсэг хугацааны дараа тэр эргэж хараад:

"Удахгүй" гэлээ.

‘Чи… чи үнэхээр нэгээс илүү үг хэлж чаддаггүй юм уу?’

Бүрэн будилсан Санни сэтгэлээ нуун, инээмсэглэв.

"Аан. За тэгвэл боллоо доо."

***

Өглөөний саарал гэрэлд тэд өндөр толгодыг орхин, өчигдрийн мөрөөрөө баруун тийш явлаа. Замыг мэдэж байсан тул жижиг баг хурдан урагшилж байв.

Нефис урд нь алхаж, сэлэм барьсан гар нь хэзээ ч цохилт өгөхөд бэлэн байлаа. Түүний араас бага зэрэг зайтай Санни явна. Энэ удаа алтан олсыг барьж, Кассиг чиглүүлэх үүргийг түүнд даатгасан байв.

Мэдээж хэрэг, тэднийг бодитоор… хүн, амьтан мэдэгдэхгүй удирдаж байсан нь түүний сүүдэр байлаа. Тэр урагш тандаж, төөрдөг байшин мэт бүтэцтэй шүрэн ойг болгоомжтой ажиглан, аюулын шинж тэмдгийг хайж явна.

Шүрэн ой урьдын адил будлиантай, төгсгөлгүй мэт. Хар шавраас цусан улаан “шүр” мэт ирүүд цухуйж, асар том, орооцолдсон ойг үүсгэнэ. Гэвч өнөөдөр ямар нэг зүйл өөр мэт санагдана.

Удалгүй сүүдэр өлсгөлөн, том биетэй олон сэгээр хооллогчидтой тааралдав…