Өглөө Санни сэтгэл нь түгшүүртэй, тавгүйхэн сэрэв. Аймшигт хар толины дүр зураг оюун санаанд нь тодхон үлдсэн тул, энгийн нэг сүүдэр ч хүртэл заналхийлсэн, муу ёрын мэт харагдана. Тэр хөмсгөө зангидан, дүнсийтэл уурлав.

'Юу вэ дээ… Би чинь Сүүдрийн Хүүхэд шүү дээ. Яагаад өөрийнхөө нутаг дэвсгэрээс айх ёстой гэж?'

Гэхдээ эргээд бодоход, харанхуй ба сүүдэр хоёр ижил зүйл биш, хүмүүс ихэнхдээ андуурдаг ч гэсэн. Сүүдэр бол гэрэл үгүйгээс төрдөг. Нэг ёсондоо, хоосролын илрэл юм. Харин жинхэнэ харанхуй гэдэг бол… тэр бол өөрийн гэсэн оршихуйтай зүйл.

Нэг талаараа, сүүдэр нь харанхуйгаас илүүтэй гэрэлтэй төстэй ч гэж хэлж болно.

'Тэгэхээр… тийм байх. Эсвэл биш юм болов уу?'

Өөртэйгөө философийн талаар ярилцан маргалдах нь өдрийг эхлүүлэх хамгийн сайн арга биш гэдгийг Санни сайн мэднэ. Түүний аль хэдийн эвгүйрхсэн ааш улам л дордов. Тэр богинохон санаа алдаад суун өндийж, гараа сунган эвшээлээ.

"Өглөөний мэнд."

Түүний дуу усны нижигнэсэн цуурайд бараг дарагдав. Нар мандахтай зэрэгцэн хар тэнгис яаран ухарч, алслан буцаж байлаа. Ингэснээр Санни арай тайвширч чадсан юм.

"Өглөөний мэнд."

Шөнийн сүүлчийн хагаст Нефис харуулд гарж байсан тул тэр аль хэдийн сэрүүн байв. Өдөр бүр хийдэг бясалгалаа хийж нүдээ анин сууна. Шөнийн туйлын харанхуйд “харуулд зогсоно” гэдэг нь үнэндээ сэжигтэй дуу чимээг сонсохыг л хэлдэг. Тиймээс нүдээ нээлттэй байлгах тийм ч ашигтай биш.

Мэдээж, Саннигаас бусад бүх хүнд.

Учир нь түүний Шинж чанарууд түүнд төгс шөнийн хараа өгсөн билээ.

Санни өндийх чимээг сонсоод, Өөрчлөгдөж буй Од аажмаар нүдээ нээлээ. Цагаан дөл маналзсаны дараах зөөлөн туяа нүднийх нь гүнд түрхэн зуур гялалзан харагдаад, өглөөний бүрэнхийд дасахын хэрээр алга болов. Тэр Санни руу хараад, эелдэгхэн инээмсэглэл бэлэглэв.

Сүүлийн хоёр долоо хоногт Нефис ч бас бэлтгэл хийж байсан. Магадгүй Саннигаас ч илүү шаргуу. Гэхдээ тэр илдний ур чадвараа сайжруулах гэж оролдож байсангүй.

Тэр үнэндээ энгийн хүн шиг хэрхэн авирлахыг сурах гэж хичээж байлаа.

Үүний үр дүнд тэдний харилцаа өмнөхөөсөө арай эвтэйхэн болсон… гэхдээ ихэнхдээ.

Санни үүнийг амархан анзаарсан. Учир нь ийм үе шатыг тэр өөрөө ч олон жилийн өмнө туулж байсан юм. Заримдаа тэр Нефисийг Касси бусадтай хэрхэн ярьж, яаж авирлаж байгааг анхааралтай ажиглаж байгааг олж хардаг байв. Тэгээд удалгүй Неф найзынхаа зан авираас өчүүхэн жижиг деталийг дуурайн оролддог. Үр дүн нь… наад зах нь хэлэхэд, янз бүр байлаа.

Анх Нефис өглөө түүнийг инээмсэглэн мэндлэхээр оролдоход, Санни цочин балмагдаж, бараг л Цэнхэр Сэлмээ дуудах шахсан. Гэхдээ Нефис ухаантай, бас тууштай нэгэн. Харин өнөөдөр түүний эелдэг инээмсэглэл бараг л жинхэнэ мэт харагдаж байв.

Яагаад Өөрчлөгдөж буй Од мангасаар дүүрэн, мартагдсан эрэг хэмээх тамын дундуур амиа зөөж явах зуураа нийгмийн ур чадвараа хөгжүүлэхээр шийдсэнийг Санни огт ойлгосонгүй. Гэхдээ түүнд нь огтхон ч дургүйцсэнгүй.

Харин ч нэлээд сонирхолтой санагдаж байлаа.

…Гэхдээ түүнийг өдөр бүр өөрийгөө зовоож, аймшигт өвдөлтийг тэсвэрлэн, Аспектын чадвараа илүү сайн хянахын тулд Дутагдлынхаа зовлонг биеэрээ эдэлж байгааг харах огтхон ч хөгжилтэй биш.

Тэд энэ тухай хэзээ ч ярилцдаггүй ч, Санни сайн мэднэ. Нефис бясалгаж байгаа дүр эсгэх бүртээ үнэндээ Дутагдлынх нь тэсвэрлэшгүй шаналал түүнд ноогдож байдаг.

Үүнийг бодохоор түүний цээж хатгуулдаг. Санни ийм мэдрэмжид дассан хүн биш ч, бусад хүмүүс “энэрэл” гэж нэрлэдэг зүйл энэ байх гэж таамаглав. Ядаж л ном, жүжгүүдэд дүрслэгддэгтэй төстэй санагдана.

…Тэр энэ тухай тийм ч их зүйл мэддэггүй байлаа.

Өглөөний хоолоо идэж дуусаад, Нефис босон ойролцоох аварга сээр нуруунуудын завсраар тусах гэрлийн цацраг руу харлаа. Дараа нь Санни руу эргэж:

"Эргэн тойрныг судалъя."

Тэд газар орны байршлыг ойлгож, дараагийн алхмаа шийдэх хэрэгтэй байв. Ихэнхдээ энэ нь тэнгисийн гадаргаас дээш үлдэх өндөртэй байгалийн тогтоцуудыг хайж, дараагийн очих газраа сонгох гэсэн үг.

Дараа нь нэг эсвэл хоёр өдөр тагнан судалж, ан хийсний эцэст отгоо тэр газарт нүүлгэнэ.

Санни толгой дохив.

"За."

Тэр өөрсдийг нь эзгүй байх хооронд Кассиг хамгаалахаар Сүүдрийн хувилбараа дуудаж, бас ямар нэгэн зүйл тохиолдвол хараа хяналт тавихын тулд сүүдрээ орхилоо. Дараа нь Нефисийг даган завсар луу алхав.

Түүнийг түлхэж өгмөгц, Санни Өөрчлөгдөж буй Одыг агаарт дүүлэн нисэж, ханан дээгүүр гүйж байгаа мэт харагдахыг ажиглав. Эцсийн мөчид хөлөөрөө хүчтэй түлхэн, биеэ улам өндөрт шидээд ясны ил гарсан хэсгээс зуурлаа. Зөвхөн дээд биеийнхээ хүчээр авирч, дараа нь асгарсан гэрэл дунд алга болов. Удалгүй алтан олс доош унжиж, түүнд дагах боломж олгов.

Нефис түүнд аварга том нурууны орой дээр гарч ирэхэд туслаад, цэхлэн зогсож баруун зүг рүү харлаа. Санни гарынхаа хөшинг суллаад мөн адил харц шидэв. Тэрээр ердийн дүр зургийг харна гэж бодсон юм. Хязгааргүй улаан Шүрэн ой, хаа нэгтээ цөөн өндөрлөгүүд цухуйсан байдал.

Гэвч тэдний харсан зүйл хоёуланг нь хэлэх үггүй болголоо.

Хэсэг газрын дараа, шүрэн ой бүхлээрээ өнгөө алджээ. Улаан иртэй шүрэн баганууд сааралтаж, гажсан хэлбэртэй болсон нь үл мэдэгдэх өвчинд нэрвэгдэж, бүх амь нь сорогдсон мэт харагдана. Чулуу шиг материал нь хэврэг, эмзэг болж, хэзээ мөдгүй тоос болон үйрэхэд бэлэн мэт.

Үхсэн шүрэн ой нүд хүрэх газар хүртэл тэлжээ. Цаашлаад, шүрэн ойн хананууд нуран унаж, үнс саарал элсний тэнгист живсэн мэт харагдана. Улаан замаар дүүрэн ертөнцийг долоо хоногийн турш харж дассан Саннигийн хувьд энэ үнсэн эзгүйрэл хэтэрхий харь, хачин санагдаж, нуруугаар нь хүйт даав.

Доорх шаварт ганц ч мангас хөдөлж байгааг анзаараагүй нь түүнийг бүр ч илүү түгшээв.

Баруун зүгт ганцхан өндөр цэг харагдаж байлаа. Алсад газар аажмаар дээш өргөгдөн, өндөр дов болон хувирчээ. Тэр дов нь тэдний харж байсан хамгийн том нь байж магадгүй, шөнө ус нэмэгдэхэд жинхэнэ арал болохоор хэмжээтэй. Хэлбэр нь Саннид аварга булш мэт санагдав.

Үхсэн шүрээс үлдсэн саарал элсэнд хучигдсан тэр дов яг л үнсэн уул шиг харагдана. Харин тэр уулын оройд аварга мод сүндэрлэж байлаа.

Тэр мод цамхаг мэт тэнгэр өөд тэмүүлж, мөчрүүд нь бүх арлыг сүүдэртээ багтаахуйц өргөн дэлгэр байв. Аварга модны холтос нь хар тэнгисийн ус шиг хар, навчис нь цус мэт улаан.

Саарал тэнгэрийн дэвсгэр дээр, сүрлэг модны улаан олон салаа мөчрүүд нь итгэмээргүй тод, сүр жавхлантай харагдана.

Санни хоолойгоо засав.

"Юу… юу гээч вэ… энэ чинь?"

Нефис бодолд автсан эсвэл хэлэх үггүй байсан бололтой. Тэр зүгээр л алсыг ширтэн, хөмсгөө яльгүй атируулсан хэвээр байв.

Тэгтэл гэнэт модны доороос ямар нэгэн зүйл хурц гэрэлтэн гялсхийв. Том толь нарны гэрэл ойлгож буй мэт, тэр гялбаа тэдний байршлаас ч тод харагдана. Дараагийн агшинд алга болж, хэдхэн секундын дараа дахин үзэгдэв.

'Толь…'

Өчигдөр шөнийн дурсамж санаанд нь орж, Санни дагжин чичрэв. Ямар нэгэн шалтгаанаар тэр хурц гялбаа гэнэт аюултай, заналхийлсэн мэт санагдав.

Хэсэг хугацаа өнгөрсний дараа, тэр эцэст нь дуугарч…

Нефис дахин дуугарлаа.

"Чи юу гэж бодож байна?"

Тэр түүн рүү эргэхээсээ өмнө жаахан тээнэгэлзэв. Өөрчлөгдөж буй Од хэлэх үгээ тунгааж байх зуур, Санни дахин үнсэн эзгүйрлийг ширтэв. Эцэст нь Нефис ам нээв.

"Баруун тийш явах ганцхан зам нь энэ байна."

Санни нүүрээ ярвайлган, харцаа өөр тийш буруулав.

Энэ эргэлт түүнд огт таалагдсангүй.

"Тэгэхээр… бид явна гэж үү?"

Нефис аварга мод руу харан зогсож, түүний сүр жавхлан нөлөөлсөн мэт хэсэг эргэлзсэний эцэст мөрөө ялимгүй хавчив.

"Өөр сонголт бидэнд бий гэж үү?"

***

Хэсэг хугацааны дараа тэд аварга далайн мангасын үлдэгдлийг орхин, баруун зүг хөдөллөө. Тэдний зорилго бол өөрсдийг нь Үнсэн булшнаас тусгаарлаж буй сүйрсэн газрын доторх байдлыг шалгах явдал байв.

Анхнаасаа тэр хачин арлыг чиглэн очих төлөвлөгөө байгаагүй. Гэвч сүйрсэн газарт хөл тавимагц байдал ер бусын болж эхэллээ.

Хөлийн дор саарал элс шаргиж, эргэн тойронд үхсэн шүрэн хананууд сүндэрлэх энэ орчинд тэд үл мэдэгдэх аюултай нүүр тулахад бэлэн байв. Аварга араг ясны нуруунаас харахад энд нэг ч мангас хөдөлж байгааг олж хараагүй ч, Санни ч бай, Нефис ч бай, энэ хачин бүсэд хэн ч тэдэн рүү дайрахгүй гэдэгт хэзээ ч итгээгүй.

Хар дарсан зүүдний мангасууд нуугдах тоо томшгүй олон аргатай. Харин Нойрсогчид Мартагдсан Эрэг дээр өнгөрүүлсэн хугацаандаа нэг л зүйлийг сайн ойлгосон. Энд байгаа бүхэн үхэл дагуулна,эсвэл чамайг алах чадвартай зүйлийг далдлан нууж байдаг. Энэ утгаараа махчин өтнүүдтэй хийсэн анхны учрал нь ялангуяа гүн шарх үлдээсэн дурсамж байв.

Гэвч энэ удаад тэдний эрүүл ухаан эндүүрчээ.

Үхсэн шүрэн ой нам гүм, хоосон байв. Амьдралын өчүүхэн ч шинж тэмдэг алга. Онолын хувьд мангас байхгүй нь Санниг тайвшруулах ёстой ч, харин ч эсрэгээрээ, тэр ердийнхөөсөө илүү түгшүүртэй байлаа.

Энэ бүх байдал аюулын үнэр ханхлуулж байв. Хэтэрхий хачин, хэтэрхий байгалийн бус.

Хэрвээ мангасууд хүртэл энэ газарт ойртохоос айж байгаа бол, тэд яагаад өөрсдийн хүслээр улам гүн рүү нь алхсаар байгаа хэрэг вэ?

Тэд шууд эргэж зугтахгүй байгаа нь тэнэглэл биш гэж үү?

Удалгүй тэд шүрэн ойн хананууд бүрэн нурж, тоос болон замхарсан цэгт хүрлээ. Одоо тэдний өмнө аварга модоор сүндэрлэн харагдах дов хүртэл саарал элсний хязгааргүй тэгш тал сунан үргэлжилнэ.

Энэ үнсээр дүүрсэн тэгш талд юу ч нуугдаж чадахгүй.

Гэхдээ үүнтэй адил, тэд ч бас хэний ч харцнаас нуугдаж чадахгүй байлаа.

Санни Нефис рүү харлаа.

"Чи үнэхээр үүнийг хийхдээ итгэлтэй байна уу?"

Өөрчлөгдөж буй Од хөмсгөө зангидан, эрүүгээ доошлууллаа. Дараа нь урагш харсаар, дуу нь хатууран:

"Явцгаая."